Ελληνικής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Κατερίνας Κκολού κ.α., Αγωγή αρ. : 1079/05, 9  Ιουλίου  2008

(7)ημερών από της επίδοσης σ' αυτήν, του εν λόγω Διατάγματος. Με την παρούσα αίτηση, οι ενάγοντες-αιτητές ζητούν την τιμωρία της εναγομένης αρ. 1-καθ΄ης η αίτηση, Κατερίνας Κκολού, λόγω του ότι παρέλειψε να συμμορφωθεί στο εν λόγω Διάταγμα. Η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Αρ. 14/60, και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, θθ. 1, 2, 8 και 9 και Δ.42Α. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Παναγιώτη Νικολάου, υπαλλήλου των εναγόντων ο οποίος, όπως αναφέρει, γνωρίζει «προσωπικά καλά» τα επίδικα θέματα της αγωγής. Αναφέρει ότι στις 21.6.2006, το Δικαστήριο εξέδωσε Διάταγμα με το οποίο η εναγομένη αρ. 1 διετάχθη όπως παραδώσει στους ενάγοντες (στα γραφεία τους στην οδό 1ης Απριλίου στο Παραλίμνι), εντός επτά

(7)ημερών από της επίδοσης σ' αυτήν του εν λόγω διατάγματος, το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής ΗΧΑ 688, μάρκας Toyota Land Cruiser. Το Διάταγμα επεδόθη στην εναγομένη αρ. 1 στις 11.7.

1. Είναι τέλος η θέση του ότι η τελευταία, μέχρι σήμερα παρέλειψε ηθελημένα να συμμορφωθεί με το Διάταγμα. Η εναγομένη αρ. 1-καθ΄ης η αίτηση καταχώρησε, μέσω του δικηγόρου της, ένσταση η οποία στηρίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, ΔΔ.48 θθ. 1-4 και στην συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Ως λόγοι ένστασης προβάλλονται οι εξής: "
2. Η αίτηση δεν στηρίζεται στην ορθή Νομική Βάση και/ή δεν γίνεται σωστή αναφορά στους Νόμους και επομένως η Αίτηση είναι ελλειπής.
3. Με την ΄Ενορκο Δήλωση της ο Ενόρκως Δηλών Παναγιώτης Νικολάου δεν αποκαλύπτει όλα τα αληθή και/ή πραγματική γεγονότα.
4. Ο Ενόρκως Δηλών δεν είναι πρόσωπο αρμόδιο να προβεί στην Ένορκο Δήλωση.
5. Λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα της παρούσης υπόθεσης αλλά και τους λόγους της Ένστασης οι Ενάγοντες-Αιτητές εις ουδεμία θεραπεία και/ή διάταγμα δικαιούται.
6. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του Αιτούμενου Διατάγματος καθ΄ότι δεν υπήρξε Ηθελημένη Ανυπακοή του Διατάγματος." Η Ειδοποίηση Ένστασης συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της ίδιας της εναγομένης αρ. 1, η οποία απορρίπτει τους ισχυρισμούς των εναγόντων. Αρνείται ότι της επεδόθη, οποιοδήποτε Διάταγμα στις 11.7.
7. Είναι η θέση της ότι η ίδια επανειλημμένως ενημέρωσε τους ενάγοντες ότι το όχημα δεν βρίσκεται στην κατοχή της και γι αυτό τον λόγο αδυνατούσε να συμμορφωθεί με το Διάταγμα. Ισχυρίζεται ότι το εν λόγω όχημα το παραχώρησε για «προσωρινή χρήση» στον Ρένο Πασχάλη (πρώην σύζυγο της αδελφής της Γιαννούλας Κκολού) ο οποίος κατέχει και χρησιμοποιεί το όχημα μέχρι σήμερα. Επανειλημμένα προσπάθησε να το παραλάβει από αυτόν, για να το παραδώσει στους ενάγοντες, αλλά ο τελευταίος αρνείται να συνεργαστεί προβάλλοντας λόγους που αφορούν τις διαφορές που έχει με την αδελφή της. Ακόμη και μετά την καταχώρηση της υπό συζήτηση αίτησης, τον ενημέρωσε σχετικά και τον παρεκάλεσε να της παραδώσει το όχημα, πλήν όμως αυτός δεν επέδειξε ενδιαφέρον. Είναι τέλος η θέση της ότι ήταν και είναι η πρόθεση της να συμμορφωθεί με το Διάταγμα του Δικαστηρίου και ότι δεν υπήρξε εκ μέρους της ηθελημένη ανυπακοή αλλά αδυναμία συμμόρφωσης. Η εναγομένη αρ. 1-καθ΄ης η αίτηση καταχώρησε στις 11.3.2008 (μετά από άδεια του Δικαστηρίου) συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην οποία αναφέρει ότι «κατά ή περί τις αρχές Φεβρουαρίου 2008 και ενώ το επίδικο ΗΧΑ 688 συνέχιζε να βρίσκεται στην κατοχή και χρήση του Ρένου Πασχάλη προκλήθηκε δυστύχημα όπου το επίδικο όχημα υπέστη ολοκληρωτική καταστροφή και ο Ρένος Πασχάλη, οδηγός του οχήματος, σωματικές βλάβες. Το δυστύχημα διερευνάται από την αστυνομία Δερύνειας και το επίδικο όχημα κατεστραμμένο πλέον βρίσκεται στην κατοχή της αστυνομίας». Ο Παναγιώτης Νικολάου, Μ.Ε.1, στην δια ζώσης κατάθεση του ενώπιον του Δικαστηρίου, υιοθέτησε το περιεχόμενο της υποστηρίζουσας την αίτηση, ένορκης του δήλωσης. Πρόσθεσε ότι μέσα στον Φεβρουάριο του 2008 τον επισκέφθηκε η εναγομένη αρ. 1 στο γραφείο του και ζήτησε όπως η διαδικασία εκδίκασης της υπό συζήτηση αίτησης αναβληθεί ούτως ώστε να της δοθεί ο χρόνος να εξοφλήσει το χρέος της, αίτημα το οποίο έγινε αποδεκτό από τους ενάγοντες. Την δεύτερη φορά που η αίτηση ήταν ορισμένη γι ακρόαση, επικοινώνησε μαζί του η αδελφή της εναγομένης αρ. 1 και ζήτησε και πάλι αναβολή εκδίκασης της αίτησης και παράταση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους. Και τα δύο αιτήματα έγιναν αποδεκτά από τους ενάγοντες. Όσον αφορά το αυτοκίνητο, κατέθεσε ότι βρίσκεται στην κατοχή των εναγόντων από τις 17.4.2008, ημερομηνία που τους παρεδόθη. Αντεξεταζόμενος αρνήθηκε ότι η εναγομένη του ανέφερε ότι το αυτοκίνητο βρισκόταν στην κατοχή του Ρένου Πασχάλη, πρώην συζύγου της αδελφής της. Πληροφορήθηκε περί τούτου, όπως είπε, στις 17.4.2008 όταν ο Ρένος Πασχάλης πήγε στα γραφεία των εναγόντων και παρέδωσε το αυτοκίνητο. Υπεστήριξε ότι κατά τις συναντήσεις του με την εναγομένη αρ. 1, ούτε και ο ίδιος την ρώτησε που βρισκόταν το αυτοκίνητο και εάν η τελευταία θα το παρέδιδε στους ενάγοντες. Ήταν τέλος η θέση του ότι αν η εναγομένη αρ. 1 εξοφλούσε το χρέος της, οι ενάγοντες δεν θα επέμεναν στην υπό συζήτηση αίτηση. Η εναγομένη αρ. 1 καταθέτοντας ενόρκως, υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης της το περιεχόμενο της υποστηρίζουσας την ένσταση, ένορκης δήλωσης της. Προς επιβεβαίωση της θέσης ότι η ίδια από το 2004 δεν κατείχε το αυτοκίνητο αλλά το κατείχε ο Ρένος Πασχάλη, ανέφερε ότι για το γεγονός αυτό της προσήφθη κατηγορία ότι επέτρεψε στον Ρένο Πασχάλη να οδηγήσει το επίδικο όχημα «καθ' ον χρόνο η εγγραφή τούτου ακυρώθηκε υπό του Εφόρου καθ' ότι δεν εκδόθηκε η άδεια κυκλοφορίας για τρία συνεχή έτη, ήτοι από 31.12.2003». Αντίγραφο του Κατηγορητηρίου καταχωρήθηκε ως Τεκμήριο
8. Υπεστήριξε ότι ο Ρένος Πασχάλη επανειλημμένα υπεσχέθη ότι θα παρέδιδε το αυτοκίνητο στους ενάγοντες, πλήν όμως δεν το έπραξε. Επέμενε στην θέση ότι την ημέρα που επισκέφθηκε μαζί με την αδελφή της τον Παναγιώτη Νικολάου, Μ.Ε.1, τον πληροφόρησαν ότι το αυτοκίνητο βρισκόταν στην κατοχή του Ρένου Πασχάλη. Επανέλαβε ότι η ίδια πληροφορήθηκε ότι το αυτοκίνητο ενεπλάκη σε δυστύχημα όταν της τηλεφώνησαν από την αστυνομία. Τότε η αδελφή της Γιαννούλα, τηλεφώνησε στον Μ.Ε.1 Παναγιώτη Νικολάου και τον πληροφόρησε σχετικά. Υπέρ της εναγομένης αρ. 1 κατέθεσε και ο Ρένος Πασχάλης. Υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του την γραπτή του κατάθεση (Τεκμήριο Α). Σ' αυτή αναφέρει ότι υπήρξε σύζυγος της Γιαννούλας Κκολού, αδελφής της εναγομένης αρ.
9. Το αυτοκίνητο ΗΧΑ 688 ενοικιάστηκε από την τελευταία. Μετά από μικρό χρονικό διάστημα από την ενοικιαγορά του, ζήτησε από την τελευταία όπως του το παραχωρήσει για να το χρησιμοποιεί ο ίδιος προσωρινά, πράγμα που η εναγομένη αρ. 1 έκανε. Από το 2004 το αυτοκίνητο βρισκόταν στην κατοχή του και το χρησιμοποιούσε αποκλειστικά ο ίδιος. Κατά τα τέλη του 2004 επήλθε διάσταση στο γάμο του και ο ίδιος έφυγε από το σπίτι του παίρνοντας μαζί και το αυτοκίνητο. Υπεστήριξε ότι η εναγομένη αρ. 1 του ζητούσε να της παραδώσει το αυτοκίνητο, αλλά ο ίδιος αρνείτο, αφενός μεν επειδή δεν είχε άλλο αυτοκίνητο για να χρησιμοποιεί και αφετέρου επειδή είχε διαφορές με την αδελφή της πρώτης. Ανέφερε επίσης ότι στις 2.2.2008 ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο, ενεπλάκη σε δυστύχημα και ως αποτέλεσμα τούτου το αυτοκίνητο μεταφέρθηκε στον αστυνομικό σταθμό Δερύνειας. Στις 17.4.2008 το παρέδωσε ο ίδιος στους ενάγοντες. Ανέφερε τέλος ότι οδηγούσε το αυτοκίνητο τα τρία τελευταία χρόνια χωρίς άδεια κυκλοφορίας και γι αυτό του προσήφθη κατηγορία από την αστυνομία. Όπως έχω προαναφέρει η Αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60καθώς επίσης και στην Δ.42Α των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Το άρθρο 42 του Ν.14/60, όπως από το κείμενο του άρθρου αλλά και από την νομολογία έχει καθορισθεί, είναι δικαιοδοτικό και προσδιορίζει την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων, φυσικών και νομικών, σε περίπτωση παρακοής διαταγμάτων. Ο τρόπος άσκησης της εξουσίας του Δικαστηρίου προς τούτο και το πλαίσιο άσκησης της συγκεκριμένης δικαιοδοσίας, καθορίζεται από τους Διαδικαστικούς Κανονισμούς Περί Πολιτικής Δικονομίας και ειδικότερα την Δ.42Α. Οι πρόνοιες δηλαδή της συγκεκριμένης διαταγής, συνιστούν τις δικονομικές διατάξεις οι οποίες διέπουν και ρυθμίζουν την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου όπως αυτή παρέχεται και οριοθετείται με το άρθρο 42 του Ν.14/60 το οποίο ικανοποιεί την αυτόδηλη αναγκαιότητα συμμόρφωσης με τα Δικαστικά διατάγματα και αποφάσεις, στα πλαίσια μιας ευνομούμενης πολιτείας και ενός κράτος δικαίου. Η προαναφερόμενη νομοθεσία και οι κανονισμοί έχουν ερμηνευθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά αποφάσεων με τις οποίες καθορίζονται οι αρχές που λαμβάνονται υπόψη στην εκδίκαση Αιτήσεων Παρακοής όπως η παρούσα. Οι υποθέσεις Antonis Mouzouris and Another v. Xylophagou Plantations Ltd

(1977)1 CLR, 287, Photiou v. Hadjiforados

(1988)1 CLR, 384, Krashias Shoe Factory Limited v. Addidas

(1989)1 ΑΑΔ(Ε) 750 και Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά

(1993)1 ΑΑΔ σελ. 309, είναι μερικές από τις υποθέσεις που απασχόλησαν το Ανώτατο Δικαστήριο σε σχέση με ζητήματα παρακοής διαταγμάτων των Δικαστηρίων. Στην Photiou v. Hadjiforados (ανωτέρω) υπογραμμίστηκαν οι διαφορές μεταξύ των κυπριακών και αντίστοιχων αγγλικών θεσμών και τονίστηκε ότι μόνο η αυστηρή προσαρμογή προς την Δ.42Α ανοίγει το δρόμο για την άσκηση των εξουσιών του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 42 του Ν.14/60. Από το σύνολο των πιο πάνω αποφάσεων αλλά και από την φύση και τον χαρακτήρα της υπό συζήτηση διαδικασίας, καταδεικνύεται ότι το Δικαστήριο στα πλαίσια διαδικασίας όπως η παρούσα, θα πρέπει πριν από όλα να ικανοποιηθεί ότι έλαβε χώρα προσωπική επίδοση του διατάγματος στον καθ΄ου η αίτηση το οποίο μάλιστα στο σώμα του να περιελάμβανε την σχετική οπισθογράφηση για τις συνέπειες της παρακοής (βλ. Antonis Mouzouris v. Xylophagou Plantations Ltd (ανωτέρω) και Krashias Shoe Factory Limited v. Addidas (ανωτέρω). Η προσωπική επίδοση μπορεί να αποφευχθεί, εάν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά. Σε κάθε περίπτωση όμως και εάν ακόμα το πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται το διάταγμα ήταν παρών κατά το στάδιο έκδοσης του διατάγματος, τούτο δεν καθιστά περιττή την αναγκαιότητα για προσωπική επίδοση του με την σχετική οπισθογράφηση επ' αυτού, στην οποία θα περιέχονται οι σχετικές συνέπειες σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με το διάταγμα. Σύμφωνα με τις Δ.42 και Δ.35 θ.5, απόφαση ή διάταγμα που διατάσσει κάποιον να πράξει κάτι, πρέπει να καθορίζει τον χρόνο εντός του οποίου πρέπει να εκτελεστεί η πράξη. Δυνάμει της Δ.40 θ.1 σε Αποφάσεις ή Διατάγματα που διατάσσουν την πληρωμή χρημάτων ή την παράδοση ή την μεταβίβαση κινητής ή ακίνητης περιουσίας, δεν είναι απαραίτητο να καθορίζεται ο χρόνος εντός του οποίου πρέπει να εκτελεστεί η διατασσόμενη πράξη, εφόσον η απόφαση είναι δεσμευτική και εκτελεστή από την στιγμή της επίδοσης, αλλά εάν η απόφαση ή το διάταγμα πρόκειται να εκτελεστούν (to be enforced) με αίτηση φυλάκισης ή μεσεγγύησης (committal of sequestration) τότε πριν διαταχθεί η φυλάκιση ή μεσεγγύηση, το Δικαστήριο πρέπει να καθορίσει τον χρόνο εντός του οποίου οφείλει να εκτελεστεί η διατασσόμενη πράξη (βλ. Halsbury´s Laws of England, 4η έκδοση, τόμος 9, παράγραφος 60, σελ. 36 και 37). Η σχετική πρόνοια στους Αγγλικούς θεσμούς είναι η Δ.42 θ.2

(1)που διαδέχθηκε την παλιά Αγγλική Διαταγή Δ.41

(5). Η Διαταγή αυτή καθορίζει ότι εκεί που δεν αναφέρεται ο χρόνος εντός του οποίου θα πρέπει να εκτελεστεί μια πράξη, το Δικαστήριο έχει εξουσία, μεταγενέστερα, να εκδώσει συμπληρωματικό διάταγμα, απαιτώντας την εκτέλεση της πράξης εντός προκαθορισμένου χρόνου μετά την επίδοση. Το συμπληρωματικό αυτό Διάταγμα αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση για την υποβολή Αίτησης φυλάκισης ή μεσεγγύησης. Τα πιο πάνω προκύπτουν και από το κατωτέρω απόσπασμα του αγγλικού συγγράμματος "Civil Procedure by Langan and Lawrence, Sweet & Maxwell, London 1976" στη σελίδα 195: "Secondly the rules prescribe that if the Judgement requires a person to do an act it must specify the time within which the act is to be done. Failure to comply with this rule does not, however, invalidated the Judgment which merely remains unenforceable until the court specifies a time." Στην Κύπρο δεν υπάρχει παρόμοια Δικονομική Διάταξη. Η Αγγλική Νομολογία όμως έχει ερμηνεύσει την Δ.41 θ.5 των παλαιών Αγγλικών Θεσμών, που είναι πανομοιότυπη με την Κυπριακή Δ.40 θ.1. Στο Annual Practice του 1953, σελ. 733 αναφέρεται συγκεκριμένα ότι σύμφωνα με την Δ.41 θ.5, ο χρόνος εκτέλεσης πρέπει να καθορίζεται στο διάταγμα. Στην υπόθεση Τάκης Μακρίδης, Αίτ. 183/90

(1991)1 ΑΑΔ 401 που αφορούσε διάταγμα παράδοσης ακινήτου, γίνεται αναφορά στην σελ. 408 στην μη ύπαρξη συμπληρωματικού διατάγματος παράτασης της προθεσμίας για συμμόρφωση. Το Δικαστήριο, αφού κατά προτεραιότητα ικανοποιηθεί ότι έχουν επ' ακριβώς τηρηθεί οι διαδικασίες που προβλέπονται από τους διαδικαστικούς κανονισμούς, προχωρά στην εξέταση της ουσίας της αίτησης, κατά πόσο δηλαδή έχει αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, η ισχυριζόμενη παρακοή, με απαιτούμενο δηλαδή βαθμό απόδειξης όπως αυτός ισχύει σε ποινικές υποθέσεις (βλ. Krashias Shoe Factory v. Addidas (ανωτέρω), Re Bramblerate

(1969)3 All E.R., 1060 και Savings and Investments Bank Limited v. Gasco Investments (Netherlands) B.V. & others No.2

(1988)1 All E.R. 975.) Είναι καλά θεμελιωμένο πως η παρούσα διαδικασία είναι διαδικασία stricticimy uris, διαδικασία δηλαδή κατά την οποία όλα τα δικονομικά εχέγγυα και προϋποθέσεις θα πρέπει με αυστηρότητα και σχολαστικότητα να τηρούνται, καθ΄ην έκταση στα πλαίσια διαδικασίας όπως η παρούσα επιζητείται η στέρηση ελευθερίας πολιτών και η μεσεγγύηση εναντίον της περιουσίας τους. Κατ' επανάληψη εξάλλου έχει τονιστεί πως η αίτηση παρακοής σε διάταγμα Δικαστηρίου σε πολιτική υπόθεση έχει τον χαρακτήρα οιονεί ποινικής διαδικασίας (βλ. Τάκης Μακρίδης, (ανωτέρω), Mouzouris v. Xylophaghou Plantations (ανωτέρω) και Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά (ανωτέρω). Ο βαθμός απόδειξης που απαιτείται σε αιτήσεις παρακοής Δικαστικών διαταγμάτων, είναι καλά γνωστό πως είναι το ίδιο υψηλός, όπως σε ποινική υπόθεση, πέραν δηλαδή από κάθε λογική αμφιβολία. (βλ. Borie & Lawe´s - The Law of Contempt 1983 σελ. 399). Όπως επισημαίνεται στην υπόθεση Mouzouris (ανωτέρω) για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή του καθ΄ου η αίτηση προς την απόφαση του Δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ' εαυτού δεν αρκεί, πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του Δικαστηρίου. Η πρόθεση ως συστατικό στοιχείο του αδικήματος της παρακοής εξετάστηκε στην Ποινική Υπόθεση Δήμος Έγκωμης ν. Μαριάννας Πέτρου, Ποινική Έφεση αρ. 6230, ημερ. 24.3.

1. Το πρωτόδικο Δικαστήριο καθοδηγούμενο από την Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά (ανωτέρω) διαπίστωσε ότι το ηθελημένο της παρακοής αποτελούσε συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο αποδεχόμενο την θέση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: "Σε συμφωνία με το πρωτόδικο Δικαστήριο, κρίνουμε ότι το στοιχείο του ηθελημένου, τόσο της παρακοής όσο και της μη συμμόρφωσης προς εκείνο το οποίο επιβάλει το Διάταγμα, αποτελούσε συστατικό στοιχείο και των δύο αδικημάτων. Στην απουσία του ορθά διαπιστώθηκε ότι ο εφεσείων δεν διέπραξε τα αδικήματα για τα οποία κατηγορήθηκε". Στην υπό εκδίκαση αίτηση, η πλευρά της εναγομένης αρ. 1 - καθ΄ης η αίτηση, δεν ήγειρε οποιοδήποτε ζήτημα παράτυπης προώθησης της, συνεπεία μη πλήρωσης συγκεκριμένης δικονομικής προϋπόθεσης. Αντίθετα το σύνολο των ενστάσεων, της εναγομένης αρ. 1 εστιάζεται σε ουσιαστικά ζητήματα και νομική επιχειρηματολογία για την ουσία του ζητήματος της παρακοής και τη δυνατότητα ή μη προώθησης και απόδειξης της. Θα προχωρήσω στη συνέχεια και θα εξετάσω κατά πόσον οι δικονομικές καθώς επίσης και οι ουσιαστικές προϋποθέσεις, όπως έχουν αναλυθεί ανωτέρω, εφαρμόζονται στην προκειμένη περίπτωση. Στην απόφαση ημερομηνίας 21.6.2006 (όπως έχει συνταχθεί και ευρίσκεται στον φάκελο του Δικαστηρίου) υπάρχει επί του διατάγματος η απαιτούμενη οπισθογράφηση η οποία αναφέρεται ονομαστικά στην εναγομένη αρ.
2. Στο σώμα της απόφασης καθορίζεται ο χρόνος εκτέλεσης της πράξης. Η εναγομένη αρ. 1 καλείται να παραδώσει το επίδικο αυτοκίνητο σε συγκεκριμένο μέρος, εντός επτά ημερών από της επίδοσης σ' αυτή της απόφασης και συνακόλουθα του διατάγματος. Η απόφαση σύμφωνα με Ένορκη Δήλωση του επιδότη Γεώργιου Γ. Τζούρρου (που βρίσκεται κατατεθημένη στον φάκελο της υπόθεσης) επιδόθηκε προσωπικά στην εναγομένη αρ. 1, στις 11.7.
3. Η αίτηση παρακοής επεδόθη (σύμφωνα και πάλι με Ένορκη Δήλωση του ίδιου επιδότη) επίσης προσωπικά στην εναγομένη αρ. 1 στις 30.10.
4. Διατρέχοντας τον κίνδυνο επανάληψης όσων έχουν ήδη αναφερθεί, επαναλαμβάνω ότι πέραν της αυστηρής τήρησης των δικονομικών προϋποθέσεων, άλλο τόσο αυστηρή πρέπει να είναι η απόδειξη των συστατικών στοιχείων της παρακοής, δηλαδή θα πρέπει να αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όχι μόνο η πράξη της παρακοής (actus reus) αλλά και η ηθελημένη παρακοή (mens rea) στη διαταγή του Δικαστηρίου. Οι ενάγοντες δεν προσκόμισαν, ως όφειλαν, μαρτυρία για το που βρισκόταν το αυτοκίνητο κατά τον ουσιώδη χρόνο. Περαιτέρω είχαν υποχρέωση να αποδείξουν με θετική μαρτυρία ότι το αυτοκίνητο βρισκόταν στην κατοχή της εναγομένης αρ. 1, πράγμα το οποίο απέτυχαν. Η τελευταία προσκόμισε μαρτυρία ότι το αυτοκίνητο βρισκόταν καθ΄όλον τον ουσιώδη χρόνο στην κατοχή τρίτου προσώπου, του Ρένου Πασχάλη. Οι ενάγοντες δεν αντίκρουσαν, με επαρκή μαρτυρία, τον προαναφερόμενο ισχυρισμό που προβλήθηκε από την άλλη πλευρά. Η θέση των εναγόντων, η οποία αφέθηκε να εννοηθεί τόσο από την ένορκη δήλωση του Μ.Ε.1 Παναγιώτη Νικολάου όσο και από την δια ζώσης κατάθεση του, ότι η εναγομένη αρ. 1 "κατείχε" το αυτοκίνητο επειδή το είχε ενοικιάσει από τους ενάγοντες με όρους ενοικιαγοράς, πόρρω απέχει από το να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τόσο την παρακοή του διατάγματος του Δικαστηρίου όσο και το ότι η παρακοή ήταν ηθελημένη. Η απλή πιθανολόγηση (η υπογράμμιση δική μου) ότι επειδή κάποιος έχει συμβληθεί ως ενοικιαστής σε μία σύμβαση ενοικιαγοράς τότε "θα πρέπει να έχει υπό την κατοχή του το ενοικιασθέν όχημα", δεν είναι αρκετή για να αποδειχθεί ηθελημένη παρακοή. Το Δικαστήριο δεν είναι δυνατόν να διατάξει την φυλάκιση προσώπου με μόνο αυτού του είδους τους υποθετικούς ισχυρισμούς. Η ένοχη σκέψη της εναγομένης αρ. 1 - καθ΄ης η αίτηση, να διαπράξει το αδίκημα της παρακοής και η πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου, ως συστατικά στοιχεία της καταφρόνησης δεν έχουν αποδειχθεί με νομικά αποδεκτή μαρτυρία. Συνοψίζοντας τα πιο πάνω κρίνω ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί καθότι δεν έχει αποδειχθεί με νομικά αποδεκτή μαρτυρία: (α) η ηθελημένη παρακοή της εναγομένης αρ. 1 - καθ΄ης η αίτηση στην απόφαση του Δικαστηρίου και (β) η ένοχη σκέψη και η πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος, από την εναγομένη αρ. 1 - καθ΄ης η αίτηση. Δια ταύτα η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της εναγομένης αρ. 1 - καθ΄ης η αίτηση και σε βάρος των εναγόντων. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ..................... Στ. Τσιβιτανίδου-Κίζη, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο