NESTORAS HOTELS LTD ν. TAMAS TOURS LTD, Αρ. Αγωγής: 359/05, 09/07/2008

(18)τεκμήρια, αναφορά στα οποία θα γίνει κατωτέρω όπου τούτο κρίνεται αναγκαίο. Έγιναν παραδεκτά γεγονότα ότι η ενάγουσα είναι ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου NESTOR HOTEL και ότι η εναγομένη εμπορεύεται με την επωνυμία TAMASOS TOURS. Η συνεργασία της ενάγουσας και της εναγομένης άρχισε την δεκαετία του 1990 όταν ανεγέρθηκε και το ξενοδοχείο NESTOR. Έκτοτε δεν δημιουργήθηκε κάποιο πρόβλημα μέχρι το 2004, οπότε και υπήρχε διάσταση απόψεων (α) για το υπόλοιπο που όφειλε η εναγομένη στην ενάγουσα, και (β) για το ποσό των Λ.Κ.5.000 που αφορούσε την προκαταβολή που καταβλήθηκε δυνάμει γραπτής συμφωνίας, Τεκμήριο 9, και κατακρατούσε η ενάγουσα, καθ΄ ότι η εναγομένη ισχυρίζετο

(1)ότι δεν όφειλε κανένα υπόλοιπο ποσό και δη το ποσό των Λ.Κ.3.122,60σεντ γιατί ως ήταν η συμφωνία τους, Τεκμήριο 14, θα κατέβαλλε στην ενάγουσα το οιονδήποτε οφειλόμενο ποσό, εφόσον της κατέβαλλε το ποσό ο διοργανωτής ταξιδίων του εξωτερικού τον οποίο αντιπροσώπευε, πράγμα που δεν έγινε και

(2)η κατακράτηση του ποσού των Λ.Κ.5.000 από την ενάγουσα το οποίο είχε καταβάλει σ΄ αυτήν η εναγομένη δυνάμει όρου συμφωνίας, Τεκμήριο 9, που υπέγραψαν μεταξύ τους στις 09.12.03 για την τουριστική περίοδο του 2004, ήτοι από 01.04.04 έως 31.10.04, ήταν αυθαίρετη γιατί η συμφωνία, Τεκμήριο 9, ακυρώθηκε κοινή συνεναίσει και ως εκ τούτου θα πρέπει να της επιστραφεί. Πριν προχωρήσω στην εξέταση των επίδικων γεγονότων και διαφορών που προκύπτουν από αυτά θα καταπιαστώ με την προδικαστική ένσταση που εγείρει με την παράγραφο 1 της Ε/Υ η εναγομένη. Η προδικαστική ένσταση, ότι το Δικαστήριο δεν έχει κατά τόπο και καθ΄ ύλην αρμοδιότητα δεν προωθήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και ως εκ τούτου θεωρείται ως εγκαταλειφθήσα. Παρόλη την πιο πάνω διαπίστωσή μου, και εάν τούτο προωθήθηκε με κάποιο έμμεσο τρόπο κρίνω ότι στερείται ερείσματος αφού το ξενοδοχείο ΝΕSTOR όπου προσφέρθηκαν οι υπηρεσίες στην εναγομένη από την ενάγουσα, βρίσκεται στην Αγία Νάπα της Επαρχίας Αμμοχώστου, η δε αξίωση της ενάγουσας καθώς και η ανταπαίτηση της εναγομένης είναι πολύ μικρότερες από την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου η οποία ανέρχεται μέχρι το ποσό των Λ.Κ.100.

1. Ως εκ τούτου απορρίπτεται. Επίσης όσον αφορά το θέμα που εγείρει με την υπεράσπιση της η εναγομένη ότι η αγωγή είναι πρώιμη καθ΄ ότι η συμφωνία, Τεκμήριο 14, δεν τερματίστηκε, αν και δεν προωθήθηκε και θεωρείται ως εγκαταλειφθήσα, αναφέρω ότι (α) η συμφωνία ήταν για την περίοδο 01.04.03 έως 31.10.03 η οποία παρήλθε, (β) πρόκειται για υπόλοιπο λογαριασμό και (γ) με την έγερση της αγωγής σαφώς τερματίστηκε. Προχωρώ στην ουσία της υπόθεσης. Δεν διαπιστώνεται διάσταση ή διαφορά ως προς τα γεγονότα. Διάσταση και διαφορά, υπάρχει ως προς την ερμηνεία των συμφωνιών, ενεργειών και διαβημάτων που έκαστος των διαδίκων προέβηκε. Συγκεκριμένα, όσον αφορά την αξίωση της ενάγουσας για το ποσό των Λ.Κ.3.122,60σεντ ως υπόλοιπο λογαριασμού αυτή έχει ως βάση τα τεκμήρια 2 και 3 αλλά και την συμφωνία που υπέγραψε η εναγομένη ως τουριστικός αντιπρόσωπος στις 17.02.03 και η ενάγουσα ως ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου NESTOR HOTEL στις 24.02.03, Τεκμήριο 14, για την τουριστική περίοδο 01.04.02, αλλά τούτο είναι λάθος και πρόκειται για 01.04.03, ως ανάφερε ο μάρτυρας της ενάγουσας και δεν αμφισβητήθηκε από την εναγομένη, μέχρι την 31.10.
2. Το Τεκμήριο 9, πρόκειται για συμφωνία ALLOTMENT, δηλαδή συμφωνία για παραχώρηση δωματίων με τιμές διαφορετικές ανά συγκεκριμένο χρονικό διάστημα κατά την πιο πάνω περίοδο, ανά άτομο, χωρίς ανάληψη ευθύνης εκ μέρους της ενάγουσας ότι αυτά τα δωμάτια θα ήταν οπωσδήποτε διαθέσιμα εάν τα ζητούσε η εναγομένη και χωρίς ανάληψη ευθύνης εκ μέρους της εναγομένης πληρωμής της τιμής των δωματίων εάν δεν διέμεναν σ΄ αυτά τουρίστες. Με άλλα λόγια ήταν απλά μια συμφωνία προσφοράς δωματίων σε συγκεκριμένες τιμές αναλόγως ατόμων, εάν θα ήταν μόνο με πρωινό, με γεύμα ή και δείπνο, με τις υπηρεσίες όπως αυτές καταγράφονται στην συμφωνία χωρίς οποιαδήποτε άλλη δέσμευση μεταξύ τους. Δεν χρειάζεται να καταγραφεί οτιδήποτε άλλο από την συμφωνία, Τεκμήριο
3. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα όσα καταγράφονται στα Τεκμήρια 2 και 3 δεν είναι ίδια με αυτά που αναφέρονται στο Τεκμήριο
4. Τούτο άλλωστε φαίνεται από την διαφορά στην τιμή και τον τρόπο πληρωμής. Η περίοδος όμως της κράτησης, εμπίπτει στην περίοδο που καλύπτει η συμφωνία, Τεκμήριο
5. Δεν θα παίξει όμως κανένα ουσιαστικό ρόλο, ως θα καταδειχθεί κατωτέρω, εάν τα Τεκμήρια 2 και 3 ήταν μέρος του Τεκμηρίου 14 ή ήταν ξεχωριστή συμφωνία. Να σημειωθεί ότι η διαφορά, ως προς την απαίτηση, ως αναφέρθηκε και ανωτέρω, έγκειται στο ότι η μεν εναγομένη ισχυρίζεται, και τέτοια ήταν η μαρτυρία που έδωσε ο μάρτυρας της, ότι το ποσό των Λ.Κ.2.266.10σεντ δεν το κατέβαλε σ΄ αυτή ο διοργανωτής ταξιδίων του εξωτερικού, τον οποίον αυτή απλά αντιπροσώπευε. Ως είναι ο όρος 6 της συμφωνίας, Τεκμήριο 14, τότε μόνο θα κατέβαλλε το ποσό στην ενάγουσα, εφόσον της καταβάλλετο και αυτής από τον διοργανωτή ταξιδίων του εξωτερικού, πράγμα που δεν έγινε. Η εναγόμενη για το υπόλοιπο ποσό των Λ.Κ.856,50σεντ από τις Λ.Κ.3.122,60σεντ δεν παρουσίασε καμία μαρτυρία που να εξηγεί γιατί δεν το οφείλει ως είναι ο ισχυρισμός της στην Έκθεση Υπεράσπισης. Πράγματι στη συμφωνία, Τεκμήριο 14, για την περίοδο 01.04.03 έως 31.10.03 υπάρχει ο ακόλουθος όρος 6: "PAYMENT: TAMASOS TOURS will pay the Hotel 21 days after invoice from the hotel, provided TAMASOS TOURS will receive the money from the TOUR OPERATOR". Επομένως η εναγομένη θα πλήρωνε την ενάγουσα είκοσι μία

(21)ημέρες μετά την λήψη του τιμολογίου νοουμένου ότι η εναγομένη λάμβανε τα χρήματα από τον διοργανωτή ταξιδιών του εξωτερικού. Η ενάγουσα ισχυρίστηκε ότι καταβλήθηκε το οφειλόμενο ποσό από τον διοργανωτή ταξιδίων εξωτερικού και δη σε υπάλληλο της εναγομένης όπως πληροφορήθηκε. Ο μάρτυρας της εναγομένης ισχυρίστηκε ότι και αν ακόμη δόθησαν τα χρήματα σε συγκεκριμένο πρόσωπο, αυτό το πρόσωπο δεν κατέβαλε τα χρήματα στην εταιρεία. Επίσης το πρόσωπο αυτό δεν ήταν υπάλληλος της κατά το χρόνο που υποτίθεται δόθησαν τα λεφτά σ΄ αυτό καθ΄ ότι απολύθηκε λόγο καταγγελίας για κατάχρηση και ήταν γνωστό τούτο στα ξενοδοχεία με τα οποία συνεργάζετο μαζί τους αφού τους κοινοποιήθηκε σχετική επιστολή ημερομηνίας 16.12.03, Τεκμήριο 15, με την οποία τους ενημέρωνε για το γεγονός αυτό. Την ενάγουσα την ενημέρωσε και για την οφειλή που δεν πλήρωσε ο ταξιδιωτικός πράκτορας του εξωτερικού γιατί όπως ισχυρίζοντο, τα χρήματα τα έδωσαν στον απολυθέντα υπάλληλο ΝΙΚΟ EL KHATAG,Τεκμήριο

1. Το Τεκμήριο Α προς αναγνώριση ημερομηνίας 22.07.03 που αναφέρεται στο γεγονός της απόλυσης του ατόμου αυτού δεν έγινε κανονικό τεκμήριο και ως εκ τούτου δεν λαμβάνεται υπόψη. Στις 30.06.03 το οφειλόμενο υπόλοιπο από την ενάγουσα στην εναγομένη σύμφωνα με την κατάσταση λογαριασμού της ενάγουσας, Τεκμήριο 4, ήταν Λ.Κ.2.
2. Σ΄ αυτό συμπεριλαμβάνετο και το ποσό των Λ.Κ.54 η οποία ήταν χρέωση δυνάμει του τιμολογίου 89798 ημερομηνίας 19.05.03, για κάποιο Μ. Fakhouri. Το ποσό αυτό συμπεριλαμβάνεται στα ποσά που κατά την εναγομένη, σύμφωνα με το Τεκμήριο 18, (ανείσπρακτα ποσά από αραβικό γραφείο για το έτος 2003) δεν της κατεβλήθησαν από τον διοργανωτή ταξιδίων του εξωτερικού. Στην συνέχεια υπάρχουν στην κατάσταση λογαριασμού, Τεκμήριο 4, κατά χρονική συνέχεια, η μια κάτω από την άλλη, από τις 16.07.03 έως 09.08.03 ακόμη έντεκα

(11)χρεώσεις συνολικού ποσού Λ.Κ.2.109 για διαμονή προσώπων από το γραφείο του εξωτερικού, που κατά τον ισχυρισμό της εναγομένης, με επιπλέον ακόμη ένα ποσό Λ.Κ.102, αποτελεί το ποσό που δεν έλαβε από τον διοργανωτή ταξιδίων εξωτερικού. Η διαμονή των προσώπων που προήρχοντο από τον διοργανωτή ταξιδίων του εξωτερικού στο ξενοδοχείο NESTOR, για να εκδοθούν τα τιμολόγια από τις 19.05.03 έως τις 09.08.03, σίγουρα πραγματοποιήθηκε σ΄ αυτό το χρονικό διάστημα. Τούτο άλλωστε επιβεβαιώνεται και από το Τεκμήριο

1. Στο χρονικό διάστημα από 30.06.03 έως 22.09.03 η εναγομένη κατέβαλε στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των Λ.Κ.2.542 σύμφωνα με το Τεκμήριο
2. Δηλαδή εξόφλησε το ποσό των Λ.Κ.2.455 το οποίο υπήρχε μέχρι τις 30.06.03 και συμπεριλαμβάνετο και το ποσό των Λ.Κ.54 το οποίο αναφέρεται ως χρέωση για την οποία συμπεριλαμβάνεται στη συμφωνία Τεκμήριο 14 και δη από αραβικό γραφείο ταξιδίων και επίσης το επιπλέον ποσό των Λ.Κ.87 για την χρέωση των άλλων προσώπων που προήρχοντο πάλι από αραβικό ταξιδιωτικό γραφείο. Το υπόλοιπο δε που παρέμεινε ήταν Λ.Κ.2.023,10σεντ. Όσο δηλαδή ήταν και το συνολικό χρέος από την διαμονή των προσώπων που προήρχοντο από αραβικό ταξιδιωτικό γραφείο, αφαιρεμένου του ποσού των Λ.Κ.54 και του ποσού των Λ.Κ.87 καθώς και του ποσού των Λ.Κ.102 για το οποίο δεν εκδόθηκε χρέωση από την ενάγουσα. Ακολούθως αν και οι χρεώσεις της ενάγουσας προς την εναγομένη από τις 27.09.03 έως τις 13.11.03 ανήρχοντο στο ποσό των Λ.Κ.325 η εναγομένη κατέβαλε στις 13.11.03 το ποσό των Λ.Κ.1.500 και παρέμεινε υπόλοιπο το ποσό των Λ.Κ.830.10σεντ. Εάν πράγματι δεν έλαβε η εναγομένη τα λεφτά από το αραβικό γραφείο διοργάνωσης ταξιδίων, αφού σχεδόν όλες οι χρεώσεις προήρχοντο από την διαμονή προσώπων που προήρχοντο από το αραβικό ταξιδιωτικό γραφείο γιατί τότε η εναγομένη κατέβαλε τα ως άνω ποσά με τα οποία, εκτός από ένα υπόλοιπο, σχεδόν εξοφλούσε όλο το ποσό που δημιουργήθηκε από την διαμονή των προσώπων που προήρχοντο από το αραβικό ταξιδιωτικό γραφείο αφού δεν είχε εκπληρωθεί ο όρος 6 της συμφωνίας Τεκμήριο 14; Η μόνη απάντηση είναι ότι το αραβικό ταξιδιωτικό γραφείο κατέβαλε το ποσό στην εναγομένη και γι΄ αυτό κατέβαλε και η εναγομένη το ποσό στην ενάγουσα. Σχεδόν όλο το υπόλοιπο ποσό των Λ.Κ.3.122,60σεντ που οφείλει η εναγομένη στην ενάγουσα προέρχεται από χρεώσεις διαμονής προσώπων από άλλη προέλευση και όχι από το αραβικό ταξιδιωτικό γραφείο όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 4 και το Τεκμήριο 18, που ας σημειωθεί ότι το Τεκμήριο 18 προέρχεται από την εναγομένη. Από το Τεκμήριο 17 που προήλθε από την εναγομένη και αποτελεί δική της κατάσταση λογαριασμού τίποτε δεν μπορεί να εξαχθεί που να είναι αντίθετο με το παραπάνω εύρημα και κατάληξη μου. Επομένως κρίνω ότι η ενάγουσα έχει καταφέρει να αποδείξει την υπόθεση της και δικαιούται σε απόφαση ως η αξίωση της. ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΗ Η εναγομένη ανταπαιτεί από την ενάγουσα το ποσό των Λ.Κ.5.000 το οποίο κατέβαλε ως προκαταβολή, ως προνοείται στη συμφωνία ημερομηνίας 09.12.03, Τεκμήριο 9, η οποία κατά τον ισχυρισμό και την μαρτυρία του μάρτυρα της εναγομένης αυτή ακυρώθηκε και/ή τερματίστηκε κοινή συνεναίσει, δυνάμει αδικαιολόγητου πλουτισμού και/ή ως χρήματα καταβληθέντα χωρίς αντάλλαγμα και/ή ως money had and received. ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟΣ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΣ Οι αρχές που διέπουν το υπό κρίση θέμα του αδικαιολόγητου πλουτισμού άρχισαν να διαμορφώνονται στο Αγγλικό Δίκαιο. Η αρχή εφαρμοζόταν ως μέτρο φυσικής δικαιοσύνης και επιείκειας εναντίον κάποιου, επιβάλλοντας την επιστροφή χρημάτων που του κατεβλήθησαν άδικα. Στην υπόθεση Moses v. Macferlan

(1970)2 Burr 1005 λέχθηκε: " . in one word, the gist of this kind of action is that the defendant, upon the circumstances of the case, is obliged by the ties of natural justice and equity to refund the money". Η αρχή της υποχρέωσης απόδοσης ωφέλειας, με βάση τον αδικαιολόγητο πλουτισμό έχει αναγνωριστεί νομολογιακά σύμφωνα με το Αγγλικό Δίκαιο της επιείκειας και συγκεκριμένα, σύμφωνα με την αρχή της αποκατάστασης (restitution). Στο Κυπριακό Δικαϊκό σύστημα ισχύουν οι κανόνες του κοινοδικαίου καθώς και οι κανόνες του δικαίου της επιείκειας, σύμφωνα με το άρθρο 29 του περί Δικαστηρίου Νόμου 14/60, υπό την αίρεση να μη αντιτίθενται προς τις πρόνοιες του Κυπριακού Συντάγματος και της νομοθεσίας. Οι αρχές αυτές ισχύουν σαν αναπόσπαστο μέρος του Κυπριακού Δικαίου χωρίς κανένα περιορισμό ως προς το χρόνο διαμόρφωσης τους (βλ. το σύγγραμμα του Γεώργιου Πική το Αγγλικό Κοινό Δίκαιο, οι Κανόνες της Επιείκειας και η Εφαρμογή τους στην Κύπρο, σελίδας 75 επόμενα). Η αρχή του αδικαιολόγητου πλουτισμού εξυπακούει τρία στοιχεία: (α) ότι ο Εναγόμενος κατέστη πλουσιότερος δια της λήψης ενός οφέλους ή μιας ωφέλειας (benefit), (β) ότι έχει καταστεί κατ΄ αυτόν τον τρόπο πλουσιότερος εις βάρος του Ενάγοντα (at the plaintiff΄s expense) και (γ) ότι θα ήταν άδικο να επιτραπεί στον Εναγόμενο να διατηρήσει το όφελος (retention of the benefit would be unjust). Βλ. Goff and Jones the Law of Restitution, 2η έκδοση, σελίδες 11-45, Chitty on Contracts, 25η έκδοση, σελίδα 1072, παρ. 1942 και Χρίστου ν. Khoreva

(2002)1 Α.Α.Δ. 454. Σημειώνω τα εξής σε σχέση με τα τρία αυτά στοιχεία. Όσον αφορά το πρώτο στοιχείο η λήψη χρημάτων πάντοτε αποτελεί όφελος στον Εναγόμενο και επομένως εμπίπτει στον ανωτέρω ορισμό του οφέλους. Όσον αφορά το δεύτερο στοιχείο στις περισσότερες περιπτώσεις η ζημιά του Ενάγοντα είναι ίση σε αξία με το όφελος που έχει προσποριστεί ο Εναγόμενος. Τέλος σε σχέση με το τρίτο στοιχείο, το Αγγλικό Δίκαιο της Αποκατάστασης (English Law of Restitution) έχει ωριμάσει επαρκώς, ώστε τα Δικαστήρια να αναγνωρίζουν ένα γενικευμένο δικαίωμα ανάκλησης (recovery), οπουδήποτε ένα πρόσωπο έχει αδιαμφισβήτητα ωφεληθεί εις βάρος άλλου, (βλ. Goff and Jones σελίδα 24). Η αρχή τυγχάνει εφαρμογής σε περιπτώσεις λήψης χρημάτων με υπέρμετρο επηρεασμό, με ψυχική πίεση, με απειλές, κατά λάθος και γενικά σε εκείνες τις περιπτώσεις που οι κανόνες φυσικής δικαιοσύνης και επιείκειας επιβάλλουν την επιστροφή των χρημάτων. Αποκατάσταση (Restitution) δεν διατάσσεται στις ακόλουθες περιπτώσεις:

(1)Όπου ο Ενάγοντας παρείχε το όφελος σαν έγκυρο δώρο ή προς εκπλήρωση κάποιας έγκυρης υποχρέωσης που είχε προς τον Εναγόμενο, δυνάμει του κοινού δικαίου, του δικαίου της επιείκειας ή Νόμου.

(2)Όπου ο Ενάγοντας παρείχε το όφελος υποκύπτοντας ή συμβιβάζοντας μια έντιμη αξίωση του Εναγομένου.

(3)Όπου ο Ενάγοντας παρείχε το όφελος εκτελώντας υποχρέωση την οποία όφειλε σε τρίτο πρόσωπο ή ενεργώντας εκούσια προς εξυπηρέτηση του δικού του συμφέροντος.

(4)Όπου ο Ενάγοντας ενήργησε εκούσια παρέχοντας όφελος στον Εναγόμενο ο οποίος ούτε ζήτησε ούτε εξέφρασε επιθυμία για το όφελος που πήρε (The plaintiff acted officiously).

(5)Όπου ο Εναγόμενος δεν μπορεί να αποκατασταθεί στην αρχική του θέση ή όταν είναι καλόπιστος αγοραστής.

(6)Όπου λόγοι δημοσίου συμφέροντας (public policy) αποκλείουν την αποκατάσταση: (βλ. Goff and Jones (ανωτέρω) σελίδα 24 και Chitty on Contracts (ανωτέρω), σελίδες 1069-70, παρ. 1939). Στην Κύπρο η αρχή ευρίσκεται κωδικοποιημένη στο άρθρο 70 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149 το οποίο έχει ως εξής: "Αν κάποιος πράξει κάτι νόμιμα για λογαριασμό άλλου ή παραδώσει σε αυτόν οτιδήποτε, χωρίς πρόθεση να το πράξει χαριστικά, ο τελευταίος εφόσον ήθελε προσποριστεί όφελος, υποχρεούται να αποζημιώσει τον πρώτο σε σχέση με την πράξη που διενεργήθηκε ή να επιστρέψει το πράγμα που παραδόθηκε". Για πληρέστερη αναφορά στην νομοθεσία περί τούτου του θέματος, θεωρώ σωστό να καταγραφεί και το άρθρο 72. Το άρθρο 72 έχει ως ακολούθως: "Πρόσωπο στο οποίο καταβλήθηκαν χρήματα ή παραδόθηκε οτιδήποτε συνέπεια πλάνης ή εξαναγκασμού οφείλει να τα επιστρέψει". Ως συνάγεται από την διατύπωση του άρθρου 70, η αρχή είναι πολύ γενική και η εφαρμογή της πλατιά. Στην υπόθεση Ismini Kyriacou HJILOIZI and others v. Irini Iona

(1962)2 Α.Α.Δ. σελίδα 11, αποφασίστηκε πως για την επίκληση του άρθρου 70 του Κεφ. 149 πρέπει να τηρούνται οι εξής τέσσερις προϋποθέσεις: (α) Η πράξη να είναι νόμιμη. (β) Πρέπει να γίνεται για άλλο πρόσωπο. (γ) Πρέπει να γίνεται από πρόσωπο το οποίο δεν έχει πρόθεση να ενεργεί χαριστικώς και (δ) Το πρόσωπο για το οποίο η πράξη γίνεται πρέπει να απολαμβάνει το όφελος από αυτή. Σχετική είναι η υπόθεση Ανδρέας Μ. Συμεού άλλως Κλατσιάς ν. Σωτήρη Μιχαήλ και άλλων

(1999)1 Α.Α.Δ. 16. Εάν πληρούνται ή όχι οι ανωτέρω προϋποθέσεις εξαρτάται πάντοτε από τα γεγονότα και τις περιστάσεις κάθε υπόθεσης. Η συμφωνία αυτή προέβλεπε ότι θα παραχωρούντο από την ενάγουσα οκτώ

(8)δωμάτια του ξενοδοχείου NESTOR για την περίοδο από 01.04.04 έως 31.05.04 με τα χαρακτηριστικά που φαίνονται στην παράγραφο 3 της συμφωνίας, Τεκμήριο 9, υπό μορφή "Allotment", που εξηγήθηκε προηγουμένως σε τι συνίσταται και επίσης θα πρόσφερε τον ίδιο αριθμό δωματίων και με τα χαρακτηριστικά που αναγράφονται επίσης στην παράγραφο 3 της συμφωνίας Τεκμήριο 9 υπό μορφή "Guarantee" για την περίοδο 01.06.04 έως 15.10.04. "Guarantee" σημαίνει ότι η ενάγουσα αναλάμβανε την υποχρέωση και ευθύνη ή άλλως εγγυείτο υπό οιεσδήποτε συνθήκες να αφήσει κενά οκτώ

(8)δωμάτια για αποκλειστική χρήση μόνο από τους συμβαλλόμενους μ΄ αυτήν. Δεν υπάρχει διαφωνία μεταξύ των διαδίκων, και αποτελεί κοινή θέση, ότι η εναγομένη κατέβαλε στην ενάγουσα το ποσό των Λ.Κ.5.000 με την επιταγή αρ. 03480284 της Λαϊκής Τράπεζας ημερ. 21.02.04, αντίγραφο της οποίας βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου ως Τεκμήριο

1. Η διαφωνία έγκειται στο γεγονός ότι οι διάδικοι ερμήνευσαν διαφορετικά τα όποια διαβήματα γραπτά ή προφορικά προέβηκαν μεταξύ τους κατά και μετά τις 04.06.04 όταν η εναγομένη έστειλε επιστολή στον διευθυντή της ενάγουσας, Τεκμήριο 11, και του ανάφερε, μετά από τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν την προηγούμενη ημέρα, ως διατείνεται στην επιστολή της, ότι επειδή υπήρχαν πολύ χαμηλές πωλήσεις από την SUNNY DAYS, η τελευταία αποφάσισε να μην προχωρήσει σε ναυλωμένη επιχείρηση στην Κύπρο και ως εκ τούτου ακύρωνε την συμφωνία Τεκμήριο
2. Συνάμα αφού εκφράζει την λύπη της για την κατάσταση που δημιουργήθηκε και ότι η SUNNY DAYS δεν αποφάσισε και την ακύρωση επιχείρησης στην Κύπρο ζητείται από την ενάγουσα όπως η εγγυημένη συμφωνία (Guarantee contract) μετατραπεί σε συμφωνία allotment ή να στείλουν νέες τιμές allotment που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από την SUNNY DAYS. Όσον αφορά το ποσό των Λ.Κ.5.000 που ήδη πληρώθηκε ως προκαταβολή ζητείτο όπως αυτό διατίθετο έναντι του μεταξύ τους λογαριασμού. Στις 04.06.04 η ενάγουσα έστειλε την επιστολή, Τεκμήριο 6, με την οποία ζητούσε το ποσό των Λ.Κ.3.122,60σεντ ως το υπόλοιπο από την προηγούμενη χρονιά, το ποσό των Λ.Κ.754 που εκκρεμούσε από τις 20.10.03 για το 15% της προκαταβολής της συμφωνίας, Τεκμήριο 9 και την πρώτη και δεύτερη δόση ως η συμφωνία, Τεκμήριο 9, που έπρεπε να καταβληθούν την 01.05 και 01.06.
3. Να λεχθεί ότι παρόμοια επιστολή στάληκε από την ενάγουσα και στις 12.05.04, Τεκμήριο
4. Την 01.07.04, Τεκμήριο 12, η ενάγουσα σε ανταπόκριση της επιστολής της εναγομένης, Τεκμήριο 11, απέστειλε ειδικές τιμές χωρίς να αναφέρει ότι αποδέχεται την ακύρωση της εγγυημένης συμφωνίας (Guarantee contract) και την μετατροπή της σε συμφωνία allotment. Η ενάγουσα μετά την επιστολή της, ημερομηνίας 01.07.04, Τεκμήριο 12, έστειλε την επιστολή, Τεκμήριο 10, στις 19.07.04 με την οποία πέραν του ότι ζητούσε, για την εκ μέρους της αποδοχή κρατήσεων, από τη SUNNY DAYS, προπληρωμή πριν την άφιξη των πελατών, της καθιστούσε σαφές ότι το ποσό των Λ.Κ.5.000 κρατήθηκε ως αποζημίωση για την ακύρωση της συμφωνίας Τεκμήριο
5. Μετά με επιστολή της η ενάγουσα ημερομηνίας 19.10.04, Τεκμήριο 7, ζητούσε το υπόλοιπο του λογαριασμού από το προηγούμενο έτος Λ.Κ.3.122,60σεντ. Στο σημείο αυτό πρέπει να λεχθεί ότι η εναγομένη δεν αντέδρασε άμεσα και δεν διαμαρτυρήθηκε για το περιεχόμενο της επιστολής ημερομηνίας 19.07.04, Τεκμήριο
6. Η εναγομένη αντέδρασε μετά την λήψη της επιστολής ημερομηνίας 19.10.04, Τεκμήριο 7, όταν αντιλήφθηκε ότι η ενάγουσα δεν επρόκειτο να παραιτηθεί όχι μόνο της κράτησης της προκαταβολής των Λ.Κ.5.000, αλλά ούτε και για το υπόλοιπο από το προηγούμενο έτος και απέστειλε πλέον την επιστολή, Τεκμήριο 13, ημερομηνίας 10.11.2004 με την οποία απαντούσε στην επιστολή ημερομηνίας 19.10.04, Τεκμήριο 7, και όχι στην επιστολή, Τεκμήριο 10, με την οποία η ενάγουσα δήλωνε σαφώς για ποιο λόγο κατακρατούσε τις Λ.Κ.5.000, και για πρώτη φορά προέβαλε τον ισχυρισμό ότι η ενάγουσα χρωστούσε σ΄ αυτήν το ποσό των Λ.Κ.4.
7. Η ενάγουσα διά επιστολής του δικηγόρου του ημερομηνίας 16.02.05, Τεκμήριο 8, καθιστούσε σαφές ότι δεν αποδέχετο το περιεχόμενο της επιστολής, Τεκμήριο 13 και καλούσε την εναγομένη να πληρώσει το υπόλοιπο του λογαριασμού εκ Λ.Κ.3.122,60σεντ εντός 10 ημερών διαφορετικά θα ελαμβάνοντο δικαστικά μέτρα όπως και έγινε με την καταχώρηση της παρούσας αγωγής. Δεν μπορώ να αποδεχθώ ούτε τον ισχυρισμό του μάρτυρα της εναγομένης ότι ο μάρτυρας της ενάγουσας αποδέχθηκε σε συνομιλία που είχαν μέσω τηλεφώνου την ακύρωση της εγγυημένης συμφωνίας, Τεκμήριο 9, ούτε να συμμεριστώ την ερμηνεία που αποδίδει στο Τεκμήριο 12 τόσο αυτός όσο και ο δικηγόρος της εναγομένης στην αγόρευσή του, ότι δηλαδή η ενάγουσα αποδέχετο την ακύρωση της εγγυημένης συμφωνίας. Η θέση της ενάγουσας τόσο για το ποσό των Λ.Κ.3.122,60σεντ για το οποίο ήδη έκρινα ότι δικαιούται απόφασης όσο και για το ποσό των Λ.Κ.5.000 ήταν σταθερή και συνεχής. Τόσο πριν τις 04.06.04, βλέπε επιστολή Τεκμήριο 5, ημερομηνίας 12.05.04, όσο και κατά και μετά τις 04.06.04, βλέπε επιστολή Τεκμήριο 6, ημερομηνίας 04.06.04, Επιστολή Τεκμήριο 10, ημερομηνίας 19.07.04, επιστολή Τεκμήριο 7, ημερομηνίας 19.10.04 και επιστολή Τεκμήριο 13 ημερομηνίας 16.02.05, σε καμία περίπτωση δεν εκδήλωσε διάθεση να συναινέσει στην ακύρωση της εγγυημένης συμφωνίας Τεκμήριο 9 ή απεμπόλησης οιονδήποτε δικαιωμάτων πιθανόν να εκπηγάζουν απ΄ αυτή. Ούτε ρητά ούτε σιωπηρά αλλά ούτε και με την συμπεριφορά της η ενάγουσα συνέναισε σε ακύρωση της συμφωνίας Τεκμήριο
8. Η αποστολή νέων τιμών allotment ήταν ανταπόκριση στο αίτημα της εναγομένης με σκοπό να περιορίσει την ζημιά της αφού πλέον ήταν αργά, και παρά τις προσπάθειες του διευθυντή της ενάγουσας, για εξεύρεση νέων πελατών αφού οι ενέργειες και οι οποιεσδήποτε συμφωνίες γίνονται έξι

(6)μήνες έως και ένα

(1)χρόνο πριν από την εκάστοτε τουριστική περίοδο. Ορθά έπραξε η ενάγουσα αποστέλλοντας νέες τιμές για να περιορίσει τις ζημιές της αφού ως ανάφερε ο μάρτυρας, αυτές ανήλθαν, σύμφωνα με την πληρότητα του ξενοδοχείου που ήταν μειωμένη σε σύγκριση μ΄ αυτή της αντίστοιχης περιόδου του 2005, στο ποσό των Λ.Κ.38.360. Δεν εξετάζω εάν αυτή η αναφορά του μάρτυρα είναι ορθή ή λανθασμένη. Εκείνο που το Δικαστήριο διαπιστώνει, είναι ότι σίγουρα το ποσό που θα ελάμβανε βάσει της συμφωνίας ήταν πολύ μεγαλύτερο από τις Λ.Κ.5.000 αφού το ποσό των Λ.Κ.5.000 ήταν μέρος της προκαταβολής του 15% του συνολικού ποσού και το υπόλοιπο ποσό θα καταβάλλετο σε έξι

(6)ισόποσες δόσεις. Να σημειωθεί όμως και τούτο, ότι στις 08.11.04, δηλαδή δύο ημέρες πριν την αποστολή της επιστολής ημερ. 10.11.04 από την εναγομένη στην ενάγουσα ότι δήθεν η ενάγουσα όφειλε στην εναγομένη το ποσό των Λ.Κ.4.632, η εναγομένη κατέβαλε στην ενάγουσα για διαμονή πελάτη της στο ξενοδοχείο NESTOR το ποσό των Λ.Κ.175 (Βλ. Τεκμήριο 4). Εάν όντως η ενάγουσα είχε αποδεχθεί την πρόταση ή την θέση της εναγομένης, όπως ακυρωθεί η εγγυημένη συμφωνία και το ποσό των Λ.Κ.5.000 χρησιμοποιείτο για το λογαριασμό που διατηρούσε η ενάγουσα στις μεταξύ τους δοσοληψίες γιατί τότε η εναγομένη κατέβαλε το ποσό των Λ.Κ.175 και δεν ζήτησε όπως τούτο αφαιρεθεί από το ποσό των Λ.Κ.5.000; Η απάντηση είναι απλή. Γιατί η ενάγουσα δεν αποδέχθηκε την πρόταση αυτή όπως γραπτώς και ρητώς το δήλωσε και η εναγομένη συμμορφωμένη με την θέση της ενάγουσας πλήρωνε για την παραμονή κάθε πελάτη της. Η εναγομένη στήριξε την ανταπαίτηση της, στην θέση της ότι από κοινού με την ενάγουσα προέβησαν στην ακύρωση και/ή τερματισμό της συμφωνίας, Τεκμήριο 9, για να αξιώσει το ποσό των Λ.Κ.5.000 δυνάμει του αδικαιολόγητου πλουτισμού και/ή ως χρήματα καταβληθέντα χωρίς αντάλλαγμα και/ή ως money had and received. Με την απόρριψη των ισχυρισμών και της μαρτυρίας που πρόσφερε η εναγομένη επί του θέματος αυτού κατέρρευσε και το βάθρο επί του οποίου βάσισε την αξίωση της με συνακόλουθο αποτέλεσμα να μην έχει καταφέρει να αποδείξει την ανταπαίτηση της. Αλλά και εάν ακόμη είναι εισήγηση ότι η συμφωνία Τεκμήριο 9, δεν προχώρησε ούτως ή άλλως, και η ενάγουσα δεν πρόσφερε καμία υπηρεσία και αντάλλαγμα στην εναγομένη και πάλι δεν θα με έβρισκε σύμφωνο η εισήγηση του κ. Φράγκου ότι ο εναγόμενος δικαιούται απόφασης στην ανταπαίτησή του, γιατί το αντάλλαγμα σύμφωνα με την συμφωνία Τεκμήριο 9 ήταν η εγγυημένη κράτηση και το ποσό των Λ.Κ.5.000 καταβλήθηκε ως προκαταβολή δυνάμει υποχρέωσης εκ της συμφωνίας αυτής. Το ποσό καταβλήθηκε δυνάμει του όρου 6 της συμφωνίας Τεκμήριο 9 που αποτελεί υποχρέωση και ρητή απαίτηση (express request) της Ενάγουσας. Να σημειωθεί ότι το ποσό των Λ.Κ.5.000 δεν καταβλήθηκε στις 20.10.03 ως προβλέπετο στον όρο 6 του Τεκμηρίου 9 αλλά στις 21.02.04 με επιταγή, προφανώς μετά από όχληση της ενάγουσας όπως οχλήθηκε η εναγομένη από την ενάγουσα και για το υπόλοιπο της προκαταβολής του 15%, ήτοι του ποσού των Λ.Κ.754, με τις επιστολές Τεκμήρια 5 και 6 ημερομηνίας 12.05.04 και 04.06.04 αντίστοιχα. Η ενάγουσα υπέστη ζημιά λόγω της μη διάθεσης των δωματίων ως αναφέρεται ανωτέρω. Καμία αντίθετη μαρτυρία δεν υπήρχε προς τούτο. Θα ήταν άδικο για την ενάγουσα να διαταχθεί να προβεί σε αποκατάσταση με βάση τις περιστάσεις υπό τις οποίες κατέβαλε σ΄ αυτήν η εναγόμενη το χρηματικό ποσό των Λ.Κ.5.000 και γενικότερα με βάση τις συνθήκες της συγκεκριμένης υπόθεσης. Επομένως η περίπτωση αυτή εμπίπτει στις περιπτώσεις εκείνες που δεν διατάσσεται η αποκατάσταση όπως κατεγράφησαν ανωτέρω. Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον της εναγομένης για το ποσό των Λ.Κ.3.122,60σεντ (€5.335,28σεντ) με νόμιμο τόκο πλέον έξοδα ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η ανταπαίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της ενάγουσας και εναντίον της εναγομένης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Επειδή η απαίτηση και η ανταπαίτηση συνεκδικάσθηκαν εκεί όπου τα έξοδα είναι κοινά θα υπάρχει ένα σετ εξόδων. (Υπ.) ............ Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο