Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Αγίου Δομετίου Λτδ ν. Παντελίτσας Χ΄Γεωργίου κ.α., Γεν. Αίτηση: 617/08, 9 Ιανουαρίου 2009

(1)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Ν. 22/85προνοείται πως "οσάκις εγείρεται οιαδήποτε διαφορά αφορώσα τας εργασίας εγγεγραμμένης εταιρείας . η τοιαύτη διαφορά θα παραπέμπεται υφ' οιουδήποτε εξ αυτών εις τον Έφορον". Σύμφωνα με το άρθρο 52

(2)ο Έφορος δύναται επί τη λήψη της παραπομπής: "(α) να επιχειρήσει συνδιαλλαγήν της διαφοράς ή (β) να παραπέμπη την διαφοράν προς επίλυσιν εις διαιτησίαν ήτις διεξάγεται συμφώνως προς τα διατάξεις της εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσίας περί διαιτησίας." Οποιοσδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένον από την απόφαση του διαιτητή δύναται να υποβάλει έφεση στο Δικαστήριο εντός 21 ημερών από της ημερομηνίας που του γνωστοποιείται η απόφαση. Αν όμως δεν εφεσιβληθεί, "η διαιτητική απόφαση είναι τελική και εκτελείται κατά τον ίδιο τρόπο ως αν να ήταν απόφαση πολιτικού δικαστηρίου". Δεν υπάρχει αμφιβολία πως τουλάχιστον με βάση τα προβλεπόμενα στο Ν.22/85η διαιτησία αυτή αποτελεί νομοθετική διαιτησία και αν και ο κυπριακός περί Διαιτησίας Νόμος, Κεφ. 4 δεν προνοεί για εφαρμογή του στις περιπτώσεις νομοθετικών διαιτησίων, (όπως π.χ. ο αντίστοιχος αγγλικός Arbitration 1950 στο άρθρο 31-βλ. Russel on Arbitration, 19η έκδ., σελ. 14), εντούτοις είναι σαφές πως αυτό το πράττει ρητώς ο περί Συνεργατικών Εταιρειών Ν.22/85με την πρόνοια για διεξαγωγή της διαιτησίας "συμφώνως προς τα διατάξεις της εκάστοτε ισχυούσης νομοθεσίας περί διαιτησίας" ('άρθρο 52

(2)(β))." Γνωστοποίηση για τη διαιτησία - απόφαση Οι Καθ' ών η Αίτηση ισχυρίστηκαν πως ποτέ δεν τους δόθηκε "προσωπικά και κανονικά" οποιαδήποτε ειδοποίηση για τη διαδικασία διαιτησίας. Σύμφωνα με τους παλαιούς Θεσμούς Συνεργατικών Εταιρειών (Δ.Ν. Ι σελ. 426) είναι απαραίτητο να δίδεται ειδοποίηση 10 ημερών στα μέρη της διαιτησίας (βλ. Θεσμός 100 (i) (α)). Στην παρούσα περίπτωση ο ίδιος ο Διαιτητής με την ένορκη του δήλωση υποστήριξε πως οι Καθ' ών η Αίτηση ειδοποιήθηκαν δεόντως και πως κανένας από αυτούς δεν παρουσιάστηκε κατά την ημέρα της διαιτησίας. Από πλευράς τους οι Καθ' ών η Αίτηση δεν αμφισβήτησαν τον ισχυρισμό αυτό είτε με αντεξέταση είτε με δική τους συμπληρωματική ένορκη δήλωση, παρότι τους είχε δοθεί τέτοιο δικαίωμα από το Δικαστήριο. Θεωρώ λοιπόν πως δεν τίθεται τέτοιο θέμα και πως οι Αιτητές έχουν αποσείσει το βάρος που είχαν. Στο κεφάλαιο αυτό οι Καθ' ών προέβαλαν και το ότι δεν τους γνωστοποιήθηκε η διαιτητική απόφαση με προσωπική και κανονική επίδοση. Όπως έχει ήδη αναφερθεί το άρθρο 52 του Ν.22/85 προβλέπει προθεσμία 21 ημερών από την ημερομηνία γνωστοποίησης της απόφασης για καταχώριση έφεσης από οποιονδήποτε θεωρεί τον εαυτό του αδικημένον από την απόφαση του διαιτητή. Ως προς αυτό το θέμα οι Αιτητές - πέραν της αρχικής αναφοράς του κ. Χρίστου Στυλιανίδη - έδωσαν περαιτέρω λεπτομέρειες τόσο με την ένορκη δήλωση του Διαιτητή, όσον και με αυτήν του προσώπου που προέβηκε στην επίδοση - γνωστοποίηση της απόφασης, ήτοι του κ. Χριστάκη Αθανασίου. Το εν λόγω πρόσωπο εξήγησε με λεπτομέρεια ότι μετά την έκδοση της απόφασης παρέλαβε δύο φακέλους με τα ονόματα και διευθύνσεις των Καθ' ών η Αίτηση (Μάρκου Μπότσαρη 9, Λάρνακα) μαζί με ένα Έντυπο Γνωστοποίησης και ακολούθως πήγε στη Λάρνακα για τις επιδόσεις. Όπως ανέφερε ο Διαιτητής στον κάθε φάκελο είχε ο ίδιος τοποθετήσει αντίγραφο της απόφασης και τους έδωσε στον κ. Χ. Αθανασίου για παράδοση. Ο τελευταίος εξήγησε πως στις 11.1.06 πήγε στην εν λόγω διεύθυνση, βρήκε την Καθ' ής η Αίτηση 1 η οποία του ανέφερε πως είναι σύζυγος του Καθ' ού η Αίτηση 2, πως διαμένουν μαζί και πως ήταν πρόθυμη να παραλάβει και υπογράψει και για λογαριασμό του, εφόσον εκείνος απουσίαζε τη δεδομένη στιγμή. Με βάση τις δηλώσεις αυτές ο κ. Αθανασίου επέδωσε τις αποφάσεις στην Καθ' ής η Αίτηση 1, δηλαδή προσωπικά για την ίδια και για λογαριασμό του συζύγου της. Τα πιο πάνω επίσης δεν έχουν αμφισβητηθεί από τους Καθ' ών η Αίτηση είτε με αντεξέταση, είτε με συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Το μόνο που είχε να παρατηρήσει ο Καθ' ού η Αίτηση 2 στην ένορκη του δήλωση ήταν πως η υπογραφή δίπλα από το όνομα του δεν είναι δική του και ότι είναι η ίδια με την υπογραφή δίπλα από το όνομα της Καθ' ής η Αίτηση

1. Είναι δε προφανές πως τα όσα αναφέρει επιβεβαιώνουν τα γεγονότα όπως τα παραθέτει ο κ. Χ. Αθανασίου ο οποίος έχει θετική γνώση για το θέμα των υπογραφών. Είναι εύλογο δηλαδή να υπάρχουν οι ίδιες υπογραφές εφόσον παρέλαβε και υπέγραψε και για τους δύο η Καθ' ής η Αίτηση
2. Επιπλέον ο ίδιος ο Καθ' ού 2 παραδεχόμενος ότι κατά τον επίδικο χρόνο διέμεναν στην οδό Μάρκου Μπότσαρη αρ. 9 στη Λάρνακα (επισυνάπτοντας και σχετικό λογαριασμό νερού στο όνομα του) επιβεβαιώνει τις αναφορές του κ. Χ. Αθανασίου ότι σ' αυτή τη διεύθυνση εντόπισε την Καθ' ής η Αίτηση 1 και της παρέδωσε τους δύο σφραγισμένους φακέλους, οι οποίοι περιείχαν την επίδικη διαιτητική απόφαση. Εν πάση περιπτώσει - και εκ του περισσού ίσως - να αναφερθεί πως ούτως ή άλλως οι Καθ' ών η Αίτηση έλαβαν γνώση και με την προηγουμένη διαδικασία υπ' αρ. 341/
3. Δηλαδή ακόμα και αν δεν είχαν οποιαδήποτε άλλη γνωστοποίηση για την απόφαση, η επίδοση εκείνης της αίτησης με την απόφαση θα μπορούσε να ενεργοποιήσει την προθεσμία για έφεση, εφόσον ο ίδιος ο νόμος αρκείται σε "γνωστοποίηση". Κατά τόπον αρμοδιότητα Η διαιτητική απόφαση αφορά το Γραμμάτιον υπ' αρ. 13186-6 του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Αγίου Δομετίου Λτδ προς την Καθ' ής η Αίτηση 1 (Πρωτοφειλέτιδα) και άλλους τρεις εγγυητές της, μεταξύ των οποίων και ο σύζυγος της (Καθ' ού η Αίτηση 2). Στην απόφαση οι Καθ' ών η Αίτηση αναφέρονται με διεύθυνση τον Στρόβολο ενώ οι δύο άλλοι εγγυητές με διεύθυνση το Στρόβολο και τη Λακατάμεια. Η διαιτησία διεξήχθη στη Λευκωσία και αυτό είναι προφανές από την αναφορά του τόπου διεξαγωγής στο κείμενο της απόφασης ("Άγιος Δομέτιος, 10.3.05") καθώς και από την αναφορά του κ. Χ. Αθανασίου ότι μετά την παραλαβή των φακέλων "πήγε" στη Λάρνακα. Επίσης και ο ίδιος ο διαιτητής τόσο στην απόφαση του όσον και στην ένορκη του δήλωση προσδιορίζει την έδρα του στη Λευκωσία. Αποτελεί πάγια νομολογημένη αρχή πως η δικαιοδοσία του δικαστηρίου εξαρτάται από τα γεγονότα τα οποία συνθέτουν το αγώγιμο δικαίωμα. Είναι με βάση αυτά που στοιχειοθετείται και η δικαιοδοσία του δικαστηρίου (βλ. Παναγή V. Γενικού Εισαγγελέα

(1999)1 Α.Α.Δ.1107). Η παρούσα υπόθεση αφορά ούτως ή άλλως γραμμάτιο-δάνειο από συνεργατικό ίδρυμα της Λευκωσίας και είναι γνωστή και η άλλη αρχή ότι ο οφειλέτης χρέους υπέχει καθήκον να αναζητήσει τον δανειστή του στον τόπο της διαμονής του τελευταίου για την πληρωμή (βλ. υπόθεση Πουγιούκκα κ.α. V. Θρασυβούλου

(1998)1 Α.Α.Δ.2014). Με βάση τα ανωτέρω λοιπόν θεωρώ πως το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας έχει αρμοδιότητα να εκδικάσει την αίτηση αυτή. Σημειώνεται πως ο ίδιος ο Ν.22/85καθορίζει ως αρμόδιο το δικαστήριο της Επαρχίας όπου έχει την έδρα της η συνεργατική εταιρεία. Δεδικασμένο Οι Καθ' ών η Αίτηση ισχυρίστηκαν πως η καταχώριση της παρόμοιας αίτησης υπ' αρ. 341/06 και ο τρόπος απόσυρσης της στις 9.6.06 έχει δημιουργήσει δεδικασμένο στην μεταξύ τους διαφορά. Βεβαίως πρέπει να σημειωθεί εξαρχής πως αυτό το θέμα εγείρεται μόνο ως λόγος ένστασης και στη συνέχεια αναπτύσσεται στην αγόρευση χωρίς να έχει γίνει οποιαδήποτε αναφορά στην ένορκη δήλωση του Καθ' ού 2 για το περιεχόμενο και το αιτητικό της παλαιότερης αίτησης, πράγμα που αυστηρώς ομιλούντες θα ήταν απαραίτητο για την διαπίστωση ταυτότητας ιδιότητας, διαφοράς και διαδίκων (βλ. Μιχαήλ V. Σκουτέλλας, Πολ. Έφ. 81/07, ημερ. 19.11.08). Παρά ταύτα επισυνάφθηκε στην ένσταση αντίγραφο του πρακτικού της δικασίμου στην οποίαν είχε αποσυρθεί εκείνη η αίτηση (Τεκμήριο Α). Το περιεχόμενο του έχει ως εξής: "Ημερομηνία: 09.06.2006 Για αιτητές: κα Χλωρακιώτου Για Καθ' ών η Αίτηση αρ. 1 και 2: κ. Λουκά για κ. Ζαχαρίου Δικαστήριο: Δίνεται η σχετική άδεια. Η αίτηση εναντίον των Καθ' ών η Αίτηση αρ. 1 και 2 αποσύρεται άνευ βλάβης. Έξοδα σε βάρος των Αιτητών όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή. Τα έξοδα έχουν υπολογισθεί από τον Πρωτοκολλητή και εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο στο ποσό των £161, πλέον £24.15 ΦΠΑ." Καταρχάς πρέπει να σημειωθεί ότι πράγματι με βάση το άρθρο 30 του Περί Διαιτησίας Νόμου μέχρι την ψήφιση ειδικών διαδικαστικών κανονισμών για τη ρύθμιση των διαδικασιών που αναφέρονται στο νόμο εφαρμόζονται με τις αναγκαίες προσαρμογές οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. Τέτοιοι ειδικοί κανονισμοί δεν έχουν θεσπιστεί μέχρι σήμερα και συνεπώς ισχύουν κατ' αναλογίαν οι εν λόγω Θεσμοί (βλ. υπόθεση Αναφορικά με την Βασούλλα Τάσου (Κακουρή)

(2000)1 Α.Α.Δ. 1372). Στην παρούσα περίπτωση οι Καθ' ών η Αίτηση στηρίχθηκαν προς υποστήριξη της θέσης τους κυρίως στην υπόθεση Παμπορίδης V. Κτηματικής Τράπεζας Λτδ

(1995)1 Α.Α.Δ. 670. Αναφέρουν συγκεκριμένα ότι "δόθηκε κάποια άδεια για ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΗ" και ότι αυτή η ενέργεια αποστερεί από τους Αιτητές το δικαίωμα να επανέλθουν. Μάλιστα αναγνωρίζουν ότι δεν φαίνεται στο πρακτικό "τι άδεια ζητήθηκε". Προφανώς οι Καθ' ών παραγνωρίζουν ότι το καθήκον προσαγωγής τέτοιας μαρτυρίας βαρύνει το διάδικο που επικαλείται το νομικό κώλυμα (δεδικασμένο), δηλαδή τους ίδιους, οι οποίοι δεν έπραξαν ο,τιδήποτε προς αυτή την κατεύθυνση (βλ. υπόθεση Κωνσταντινίδη V. Nur Habib Hissin, Πολ. Έφεση 288/05 ημερ. 15.10.07). Εν πάση περιπτώσει όμως έχω τη γνώμη πως ο λόγος της υπόθεσης Παμπορίδη (ανωτέρω) εστιάζεται στην απαραίτητη παροχή άδειας για απόσυρση, κάτι που στην προκείμενη περίπτωση φαίνεται να έχει συμβεί. Όπως αναφέρεται στην εν λόγω υπόθεση: "Η απόσυρση της αγωγής και η επακόλουθη απόρριψη της χωρίς τέτοια άδεια που εξ ορισμού εμπεριέχει την αναγνώριση στον Ενάγοντα δικαιώματος καταχώρισης νέας αγωγής, δημιουργεί δεδικασμένο." Στην υπόθεση Πατσαλίδης V. Δίσπυρου

(2006)1 Α.Α.Δ.17 ο δικηγόρος του εφεσείοντος είχε δηλώσει στο πρωτόδικο Δικαστήριο "Την αποσύρω άνευ βλάβης των δικαιωμάτων του Αιτητή", ο εφεσίβλητος είπε "Δεν έχω ένσταση" και το πρωτόδικο δικαστήριο σημείωσε "Αποσύρεται και απορρίπτεται χωρίς έξοδα". Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε πως με αυτά τα δεδομένα δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι ζητήθηκε και δόθηκε άδεια για απόσυρση της αίτησης. Συγκεκριμένα λέχθηκαν τα εξής από το Ανώτατο Δικαστήριο: "Κρίνουμε πως με κανένα τρόπο δεν μπορεί να γίνει δεκτό κάτι τέτοιο. Η Δ.15 κ.2 απαιτεί ρητή αίτηση και παροχή άδειας από το Δικαστήριο για απόσυρση υπόθεσης που εκκρεμεί ενώπιον του. Το Δικαστήριο ασκεί εξουσία, έχει δηλαδή διακριτική ευχέρεια, να εξετάσει το αίτημα και να αποφασίσει αν θα επιτρέψει τέτοια απόσυρση και ενδεχομένως υπό ποιους όρους ή όχι". Από το μαρτυρικό υλικό που έχουν παρουσιάσει οι Καθ' ών η Αίτηση στην παρούσα προκύπτει ότι υπήρξε ρητή αίτηση της συνηγόρου των Αιτητών και ότι ακολούθως το Δικαστήριο έδωσε την σχετική για απόσυρση σημειώνοντας ότι αυτό γίνεται "άνευ βλάβης". Στην δικονομική πρακτική αυτή η φράση έχει επικρατήσει να σημαίνει άνευ βλάβης των δικαιωμάτων του Αιτητή να επανακαταχωρίσει νέα αίτηση για το ίδιο θέμα. Οι Καθ' ών που εκπροσωπούντο στη διαδικασία δεν έφεραν ένσταση και μάλιστα ζήτησαν και τα έξοδα τους. Συνεπώς με τα όσα παρατίθενται στο πρακτικό της απόσυρσης είναι βέβαιο πως η αίτηση την προηγούμενη φορά αποσύρθηκε άνευ βλάβης δικαιωμάτων κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου και κρίνεται ότι δεν έχει δημιουργηθεί δεδικασμένο. Κατ' αντιδιαστολή προς τα γεγονότα της υπόθεσης Παμπορίδη (ανωτέρω) πρέπει να λεχθεί πως στην παρούσα ζητήθηκε άδεια "με διαφυλαγμένο το δικαίωμα . για καταχώριση νέας αίτησης" και πως το δικαστήριο άσκησε διακριτική ευχέρεια παρέχοντας την. Οφειλόμενο ποσό Η διαιτητική απόφαση αφορούσε ποσό €1.879,36 με τόκον 9% ετησίως από 1.1.05. Οι Καθ' ών η Αίτηση δεν αρνούνται το γεγονός αυτό ούτε και ισχυρίζονται ότι προέβησαν σε οποιαδήποτε πληρωμή έναντι του χρέους. Θεωρώ πως αν υπήρχαν τέτοιες πληρωμές θα έπρεπε να τις αναφέρουν οι ίδιοι. Με δεδομένο όμως ότι τους είχαν επιδικαστεί τα έξοδα στην παλαιότερη αίτηση ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου "σωστή και αποδεδειγμένη οφειλή που να επιτρέπει στο δικαστήριο να εγγράψει ολόκληρη τη διαιτητική απόφαση". Το επιχείρημα δεν ευσταθεί καθότι πρόκειται για δύο ξεχωριστές διαδικασίες και δεν μπορούν να προβάλλουν προς συμψηφισμό τα έξοδα που δικαιούνται από την πρώτη διαδικασία, τα οποία ούτως ή άλλως είναι πολύ λιγότερα από το ποσό της απόφασης. Οι Καθ' ών έχουν κάθε δικαίωμα να προχωρήσουν με μέτρα εκτέλεσης στην παλαιότερη αίτηση προς είσπραξη των εξόδων τους, πλην όμως δεν μπορούν να επικαλούνται το δικαίωμα αυτό προς μείωση του χρέους. Γνώση του ενόρκως δηλούντος Οι Καθ' ών η Αίτηση ισχυρίστηκαν επίσης πως ο ενόρκως δηλών στην αίτηση δεν αναφέρει την πηγή της γνώσης του. Στην πραγματικότητα όμως ο κ. Χρίστος Στυλιανίδης αναφέρει ότι είναι στην υπηρεσία των Αιτητών, ότι γνωρίζει πλήρως τα γεγονότα της υπόθεσης και ότι είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος να προβεί στην ένορκη δήλωση. Είναι προφανές πως η γνώση του οφείλεται στην ιδιότητα του ως υπάλληλος των Αιτητών. Η ιδιότητα του αυτή δεν αμφισβητήθηκε από τους Καθ' ών, όπως δεν αμφισβητήθηκε και η ίδια η γνώση του για τα γεγονότα είτε με τα όσα αναφέρει ο Καθ' ού η Αίτηση 2 στην ένορκη του δήλωση, είτε με αντεξέταση. Παρουσίαση του γραμματίου Η παρούσα διαδικασία έχει ως αντικείμενο την εγγραφή ή όχι της εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης και όχι την εκδίκαση αυτής καθ' αυτής της διαφοράς των διαδίκων. Εκείνο που απαιτείται είναι να καταδειχθεί η εκδίκαση από διαιτητή και η έκδοση σχετικής διαιτητικής απόφασης. Δεν αναμένεται ούτε απαιτείται να προσκομιστεί στην διαδικασία εγγραφής το μαρτυρικό υλικό που οι Αιτητές παρουσίασαν κατά τη διαιτητική διαδικασία. Δεν ευσταθεί συνεπώς ούτε αυτός ο λόγος ένστασης. Κατάληξη Εν κατακλείδι θα πρέπει να σημειωθεί πως οι Καθ' ών η Αίτηση είχαν το δικαίωμα αν καταχωρίσουν έφεση εντός 21 ημερών από την ημέρα που τους γνωστοποιήθηκε η διαιτητική απόφαση, πλην όμως παρέλειψαν να το πράξουν, παρότι τους επιδόθηκε η απόφαση και εν πάση περιπτώσει τους γνωστοποιήθηκε μέσω της προηγούμενης διαδικασίας. Οι υπόλοιποι λόγοι ένστασης δεν ευσταθούν για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί πιο πάνω. Κατά συνέπειαν δίδεται άδεια εγγραφής και εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης ημερομηνίας 10.3.05 στο Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Αιτητών και εναντίον των Καθ' ών ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, συν Φ.Π.Α. (Υπ.) ............. Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Ε.Χ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο