Σώζος Χουλιώτης ν. Μαρίας-Αρτέμιδος Παπανδρέου, Αρ. Αγωγής: 4333/06, 30 Ιανουαρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A25 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4333/06 Μεταξύ: Σώζος Χουλιώτης, από την Λευκωσία Ενάγοντα Και Μαρίας-Αρτέμιδος Παπανδρέου, από την Αθήνα Εναγόμενης ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 30 Ιανουαρίου 2009 Δια κλήσεως αίτηση ημερομηνίας 5.11.08 για απαγορευτικό διάταγμα ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντα-Αιτητή: κα. Προδρόμου για Φοίβος, Χρίστος Κληρίδης, Ν. Πιριλλίδης και Συνεργάτες Για Εναγόμενη-Καθ' ής η Αίτηση: κ. Δ. Παυλίδης Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η αγωγή του Ενάγοντος καταχωρίστηκε στις 29.6.06 και με αυτήν διεκδικεί: α) Ενοίκια ύψους Λ.Κ.5.000, β) Αποζημιώσεις για παράνομη ιδιοποίηση διαφόρων αντικειμένων συνολικής αξίας Λ.Κ.1.740, γ) Επιστροφή Λ.Κ.100 που δόθηκε ως δάνειο, δ) Αποζημιώσεις για την καταβολή από τον Ενάγοντα δικαιωμάτων υδατοπρομήθειας και κοινοχρήστων, ε) Αποζημιώσεις Λ.Κ.22 για την επιδιόρθωση παραθύρου. Μετά τη συμπλήρωση των δικογράφων η αγωγή ορίστηκε για οδηγίες πρώτη φορά στις 16.10.07 και έκτοτε ακολούθησαν αρκετές άλλες εμφανίσεις με σκοπό την ανταλλαγή εγγράφων και διερεύνηση πιθανότητας εξώδικης διευθέτησης. Στις 5.11.08 ο Ενάγων καταχώρισε την υπό κρίσιν αίτηση με την οποία αιτήθηκε την έκδοση διατάγματος με το οποίο να εμποδίζεται η Εναγόμενη να πωλήσει και ή διαθέσει και ή αποξενώσει και ή μεταβιβάσει και ή υποθηκεύσει και ή επιβαρύνει και ή δεσμεύσει και ή παραδώσει και ή αποποιηθεί της κατοχής του διαμερίσματος με αρ. εγγραφής 2/1576, τεμ. 735, στην ενορία Άγιοι Ομολογητές Λευκωσίας. Η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 32 του Ν.14/60, στα άρθρα 4, 5 και 9 του Κεφ. 6 και στη Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Ενάγοντος στην οποίαν αφού αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης ενοικίασης ενός διαμερίσματος από τον ίδιον στην Εναγόμενη, στην απροειδοποίητη εγκατάλειψη του από την Εναγόμενη τον Σεπτέμβριο του 1999 (αφήνοντας απλήρωτα ενοίκια και λογαριασμούς και παίρνοντας αντικείμενα που ανήκαν στον ίδιο) καταλήγει στο ότι μετά από σχετική έρευνα στο Κτηματολόγιο οι δικηγόροι του διαπίστωσαν ότι η Εναγόμενη είναι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος του οποίου ζητείται η μη αποξένωση. Είναι προτιμότερο να παρατεθούν αυτούσιες οι παράγραφοι 14 έως 17 της ένορκης του δήλωσης οι οποίες έχουν ως εξής: "
- Μετά από σχετική έρευνα στο Κτηματολόγιο, οι δικηγόροι μου διαπίστωσαν ότι η Εναγόμενη είναι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια ενός διαμερίσματος, το οποίο βρίσκεται στην οδό Πρέσπους αριθμός 2, διαμέρισμα 206, αριθμός εγγραφής Β1576, επί του τεμαχίου 735, στην Λευκωσία (Τεκμήριο 10, 10Α, 10Β).
- Πέραν του ότι υπάρχει καλή βάση αγωγής και συζητήσιμη υπόθεση αλλά και ορατή πιθανότητα επιτυχίας, θα επέλθει ανεπανόρθωτη για μένα ζημία αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα το οποίο και δίκαιο και ευχερέστερο είναι να εκδοθεί καθότι τα δικαιώματα της Εναγόμενης δεν θα επηρεαστούν πιστεύω από την έκδοση του προσωρινού διατάγματος μέχρι εκδίκασης της υπόθεσης ή περαιτέρω διαταγής του Δικαστηρίου.
- Λόγω του ότι η Εναγόμενη είναι Ελληνίδα η οποία έφυγε όμως κρυφίως όσον αφορά εμένα τουλάχιστον από την Κύπρο, και ως εκ του ιστορικού της όπως περιγράφω πιο πάνω δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αν επιδοθεί η αίτηση στην ίδια τότε μέχρι που να εκδικαστεί η υπόθεση, υπάρχει ο άμεσος κίνδυνος να μεταβιβάσει, αποξενώσει και ή επιβαρύνει το ακίνητο και συνεπώς συντρέχουν οι ιδιόμορφες συνθήκες που απαιτούνται σαν μια από τις προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος μονομερώς.
- Επίσης από έρευνα που έκαμα και συμβουλεύτηκα εκτιμητή ακινήτων τον εκτιμητή Κούλλη Ταλατίνη εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι η αξία του διαμερίσματος αρ. 6, στο 2ο όροφο, η οποία όπως φαίνεται στο πιστοποιητικό έρευνας την 1.1.80 ήταν 7.688 ευρώ σήμερα δεν υπερβαίνει 30.000 ευρώ ποσό το οποίο είναι αρκετό για να καλύψει την απαίτηση μου η οποία όπως φαίνεται από τα πιο πάνω είναι της τάξης των 13.000-15.000 ευρώ συμπεριλαμβανομένων των εξόδων." Στην ένσταση της η Εναγόμενη προβάλλει καταρχάς προδικαστική ένσταση με την οποία ισχυρίζεται την ύπαρξη δεδικασμένου (λόγω εκδίκασης της ίδιας αιτίας αγωγής στα Ελληνικά Δικαστήρια) και ακολούθως άλλους εννιά λόγους ένστασης που αφορούν την έλλειψη των προϋποθέσεων έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Στην ένορκη της δήλωση απαντά στους ισχυρισμούς του Ενάγοντος που αφορούν την ουσία της υπόθεσης και όσον αφορά το διαμέρισμα εξηγεί πως το γεγονός ότι είναι Ελληνίδα και διαμένει στην Ελλάδα δεν σημαίνει πως θα την οδηγήσει σε αποξένωση του. Νομική Πτυχή Το αίτημα του Ενάγοντα στηρίζεται στο άρθρο 32 του Ν.14/60 και για να επιτύχει απαιτείται σύμφωνα με την νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων την υπόθεση Odysseos V. A. Pieris Estates Ltd
(1982)1 CLR 557) να καταδειχθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ότι υπάρχει πιθανότητα ο αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία και ότι εάν δεν εκδοθεί τώρα το διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο δεν εξετάζει σε αυτό το στάδιο την αίτηση με στόχο την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων, είτε επί του πραγματικού, είτε επί του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, αφού αυτό αποτελεί έργο του εκδικάζοντος την ουσία της υπόθεσης δικαστηρίου (βλ. The Jonitexo Ltd v. Adidas Sportschuhufbriken AdiDassler KG
(1984)1 C.L.R. 263 και
- Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.α. v.
- Χριστίνας Στ. Χριστοφόρου
(1995)1 ΑΑΔ 248). Όπως έχει λεχθεί δεν τίθεται θέμα οριστικής διάγνωσης ως προς τα θέματα που άπτονται των επιδίκων θεμάτων της αγωγής και η διαδικασία παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πρόωρη δίκη επί της ουσίας (βλ. Μυριάνθη κ. Νικόλα v. 1. Μιχάλης Κεφάλα
(1998)1 (Γ) ΑΑΔ 1400 και Goody´ s Evagorou Ltd v. Lani Restaurants Ltd
(1998)1 (Γ) ΑΑΔ 1572). Γίνεται όμως δεκτό ότι κάποια αξιολόγηση της προσφερθείσας μαρτυρίας είναι αναγκαία για να διαπιστωθεί κατά πόσον ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, χωρίς όμως αυτό να ισοδυναμεί με τελεσίδικη κρίση (βλ. Odysseos, ανωτέρω). Η κατάσταση ως προς το βάρος απόδειξης εξακολουθεί να παραμένει η ίδια ακόμα και μετά την τροποποίηση της Δ.48 και το βάρος παραμένει σ' εκείνον που επιζητεί την έκδοση του διατάγματος, δηλαδή αυτός πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι συντρέχουν οι αναφερθείσες προϋποθέσεις (βλ. Σεβαστού V. Σεβαστού
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1980). Επειδή στην νομική βάση της αίτησης έχουν συμπεριληφθεί και τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ. 6 πρέπει να σημειωθεί ως προς το πρώτο (άρθρο 4) πως αυτό δεν σχετίζεται με την υπόθεση αφού το διαμέρισμα το οποίο αφορά η αίτηση δεν αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής και ως προς το δεύτερο (άρθρο 5) ότι αυτό απλώς θα πρέπει να εξετάζεται σε συνδυασμό με τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 αφού στην πραγματικότητα αντιστοιχεί με την τρίτη προϋπόθεση του 32 (βλ. Larticon Co Ltd V. Detergenta
(2004)1 A.A.Δ. 1121) Να σημειωθεί επίσης πως το Δικαστήριο δεν προτίθεται σ' αυτό το στάδιο να εξετάσει τα λεγόμενα προδικαστικά ζητήματα που εγείρει η Εναγόμενη δεδομένου ότι δεν υπάρχει το υπόβαθρο γεγονότων επί του οποίου θα μπορούσε να στηριχθεί για την επίλυση των θεμάτων αυτών (βλ. υπόθεση Κ.Ο.Τ V. 1. Philippa Estates Ltd κ.α.
(1999)1 Α.Α.Δ 1431). Πρόκειται για ζητήματα που ήγειρεν ως προδικαστικά και με την υπεράσπιση της, με τα οποία διαφώνησε ο Ενάγων στην Απάντηση που έχει καταχωρίσει και υπάρχει προς τούτο η ειδική διάταξη της Δ.27, σε περίπτωση που διαφωνεί με την πιο πάνω κατάληξη. Σοβαρό Ζήτημα Όσον αφορά την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση πρέπει να σημειωθεί πως με αναφορά στα καταχωρισθέντα δικόγραφα και τις εκατέρωθεν θέσεις όπως καταγράφονται και στις ένορκες δηλώσεις, θεωρώ πως υφίσταται, δεδομένου ότι αποκαλύπτεται γνωστή στο νόμο αιτία αγωγής η οποία εάν επιτύχει θα έχει ως συνέπεια τη χορήγηση ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας προς όφελος του Ενάγοντος (βλ. υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd V. Χρίστου
(1998)1 (Β) Α.Α.Δ.598 και American Cyanamid V. Ethicon
(1975)1 ALL E.R. 504). Πιθανότητα θεραπείας Είναι φανερό ότι για την προϋπόθεση αυτή απαιτείται κάτι διαφορετικό, αλλά και κάτι περισσότερο υπό μορφή απόδειξης, απ' ότι για την πρώτη προϋπόθεση. Θα πρέπει το δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής των Εναγόντων (βλ. υπ. Odysseos, ανωτέρω). Η προϋπόθεση αυτή ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ανδρέα Σ. Κυτάλα v. 1. Άννα Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1(Α) ΑΑΔ 253, η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Αυτή δε, πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Τέτοια μαρτυρία είναι αυτή που εξάγεται από τις ένορκες δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων. Όπως έχει αποφασισθεί στην Odysseos, η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις (βλ. και Μ. Πουργουρίδη κ.α. v. 1. Θ. Μέζου
(1994)1 ΑΑΔ 201). Υπό την επιφύλαξη ότι δεν γίνεται οποιαδήποτε τελική αξιολόγηση μπορούν να γίνουν οι ακόλουθες παρατηρήσεις εν σχέσει με την υπόθεση και το μαρτυρικό υλικό της κάθε πλευράς:
- i)Η Εναγόμενη δέχεται μεν ότι είχε ενοικιάσει διαμέρισμα από τον Ενάγοντα και ότι σ' αυτό τοποθετήθηκε ένα σύστημα κλιματισμού και δύο κρεβάτια καθώς και ότι αναγκάστηκε τον Σεπτέμβριο του 1999 να διακόψει τη μίσθωση για λόγους υγείας που την υποχρέωσαν να εγκαταλείψει την Κύπρο, πλην όμως αρνείται τους υπόλοιπους ισχυρισμούς του.
- ii)Η Εναγόμενη προβάλλει αφενός πως ενημέρωσε από πριν τον Ενάγοντα ο οποίος δείχνοντας κατανόηση συναίνεσε στον τερματισμό και αφετέρου πως δεν έκλεψε τίποτε από το εν λόγω διαμέρισμα αφού όταν έφυγε η ίδια όλα τα αναφερόμενα αντικείμενα παρέμειναν στο διαμέρισμα. iii) Ενώ στην έκθεση απαίτησης υπάρχει ισχυρισμός ότι η Εναγόμενη εγκατέλειψε το διαμέρισμα τον Σεπτέμβριο του 1998 και διεκδικούνται ενοίκια 20 μηνών δηλ. Λ.Κ.5.000, στην ένορκη δήλωση του συμφωνεί και ο Ενάγων ότι η Εναγόμενη έφυγε τον Σεπτέμβριο του 1999. Με δεδομένο ότι η μίσθωση έληγε κανονικά τον Μάιο του 2000 (7.5.00) λογικά αυτά που διεκδικεί ο Ενάγων ως αποζημιώσεις για τα ενοίκια δεν θα ξεπερνούσαν ίσως τα 7-8 μηνιαία ενοίκια δηλ. Λ.Κ.1750 έως Λ.Κ.2.000. Κατ' ανάλογο τρόπο ίσως θα είναι μειωμένα και τα κοινόχρηστα ή άλλα έξοδα που αξιώνει ο Ενάγων (π.χ. νερό).
- iv)Εν πάση περιπτώσει τελικά η υπόθεση θα κριθεί επί της αξιοπιστίας των διαδίκων στους βασικούς ισχυρισμούς τους, που είναι το κατά πόσον η Εναγόμενη τερμάτισε τη μίσθωση με ή χωρίς η συναίνεση του Ενάγοντος και το κατά πόσον φεύγοντας έκλεψε αντικείμενα από το διαμέρισμα. Η τυχόν αθώωση της από Δικαστήριο της Ελλάδας σε κατηγορίες για υπεξαίρεση των επίδικων αντικειμένων λογικά δεν μπορεί να επηρεάσει ή προκαταβάλει τα ευρήματα πολιτικού Δικαστηρίου στην Κύπρο.
- v)Έχοντας υπόψιν τα πιο πάνω θεωρώ πως ο Ενάγων έχει ικανοποιήσει και την προϋπόθεση αυτή στον απαιτούμενο βαθμό δεδομένου ότι η υπόθεση του υπερβαίνει το σημείο της απλής δυνατότητας που χρειάζεται στο παρόν στάδιο και χαρακτηρίζεται ως συζητήσιμη. Δυσκολία απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο Η προϋπόθεση αυτή του άρθρου 32 του Ν.14/60 εξεταζόμενη σε συνδυασμό με την δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 5
(2)του Κεφ. 6 αφορά ειδικά το ενδεχόμενο μια πιθανή απόφαση υπέρ του Ενάγοντος να παραμείνει ανικανοποίητη σε περίπτωση αποξένωσης του διαμερίσματος από την Εναγόμενη (βλ. υπόθεση Resola, ανωτέρω). Στην υπόθεση Poltava Petroleum Company V. 1. Mexana Oil Ltd
(2001)1 A.A.Δ. 1301 γίνεται παραπομπή στην υπόθεση Ninemia Maritime
(1983)1 W.L.R. 1412 στην οποία είχε λεχθεί πως το κριτήριο είναι κατά πόσο λαμβανομένης υπόψιν της μαρτυρίας στο σύνολο της υπάρχει βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του Ενάγοντα θα παραμείνει ανικανοποίητη καθώς και ότι δεν είναι απαραίτητο να επιδειχθεί άνομη πρόθεση, παρόλο ότι αν αποδειχθεί τέτοια πρόθεση το δικαστήριο θα χορηγήσει το διάταγμα με περισσότερη ετοιμότητα. Υποδείχθηκε επίσης πως ο Ενάγων πρέπει να προσάψει "στέρεη μαρτυρία" προς υποστήριξη του ισχυρισμού του ότι η απόφαση δεν θα ικανοποιηθεί. Στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd V. Σκυροποιεία Λεωνίκ Λτδ
(2001)1 A.A.Δ.785 το Εφετείο δεν συμφώνησε πως αναδύεται ως ανάγκη η προσαγωγή μαρτυρίας για πραγματική πρόθεση του Εναγόμενου για αποξένωση ή επιβάρυνση, αλλά παρέπεμψε και στην Τσιολάκκη κ.α. V. Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ.782 όπου είχε λεχθεί πως εκείνο που απαιτείται είναι η πιθανότητα παρεμβολής εμποδίου στην ικανοποίηση απόφασης η οποία ήθελε εκδοθεί υπέρ του Ενάγοντος. Στην υπόθεση Poltava (ανωτέρω) παρατέθηκε επίσης απόσπασμα από σύγγραμμα σχετικά με τα διατάγματα τύπου Mareva σχετικά με τους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψιν, οι οποίοι κατά τη γνώμη μου κατ' αναλογίαν συνεκτιμούνται και σε αιτήσεις που αφορούν ακίνητα, όπως είναι π.χ. η φύση των περιουσιακών στοιχείων, η οικονομική κατάσταση του Εναγόμενου, η διαμονή του, η τυχόν εκφρασθείσα πρόθεση του και η συμπεριφορά του έναντι της αξίωσης του Ενάγοντος. Εν τέλει το Εφετείο στην υπόθεση Poltava (ανωτέρω) έκρινε πως το μοναδικό ζήτημα που έπρεπε να εξεταστεί είναι κατά πόσο, λαμβανομένης υπόψιν της μαρτυρίας στο σύνολο της, υπήρχε βάσιμος κίνδυνος ότι η απόφαση υπέρ του Ενάγοντα θα παρέμενε ανικανοποίητη, πράγμα που πρέπει να εξεταστεί και στην παρούσα υπόθεση. Είναι προφανές από τις παραγράφους 14-17 (που έχουν παρατεθεί πιο πριν) πως τα μόνα στοιχεία που επικαλείται ο Ενάγων είναι αφενός το γεγονός ότι η Εναγόμενη είναι Ελληνίδα (προφανώς εννοεί υπήκοος) και αφετέρου τον αμφισβητούμενο ισχυρισμό του ότι έφυγε "κρυφίως". Ούτε έχει, ούτε και ισχυρίζεται ότι έχει οποιαδήποτε πληροφορία για πρόθεση πώλησης ή επιβάρυνσης του ακινήτου. Αντιθέτως δίδει την εντύπωση πως μόλις έμαθε ο ίδιος ότι αυτή είναι ιδιοκτήτρια διαμερίσματος, τότε προχώρησε και στην αίτηση του, άνευ άλλης διερεύνησης ή πληροφορίας. Να σημειωθεί πως προηγουμένως είχε καταχωρίσει στις 10.6.08 παρόμοια αίτηση την οποία απέσυρε στις 20.6.08 αφού είχαν δοθεί οδηγίες για επίδοση της. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι στη δικάσιμο της 30.6.08 η συνήγορος του δήλωνε στην παρουσία τού (τότε) δικηγόρου της Εναγόμενης πως θα καταχωρούσε εντός των προσεχών ημερών νέα αίτηση αλλά δια κλήσεως. Αυτή η νέα αίτηση επιδόθηκε όχι στην Εναγόμενη αλλά στους δικηγόρους της στις 14.11.08 οι οποίοι δεν έφεραν καμιά ένσταση στον τρόπο επίδοσης. Σημειώνω πως η αγωγή αναβλήθηκε από τις 30.6.08 στις 3.10.08, 6.11.08 και 11.12.08 εν αναμονή της αίτησης. Η ίδια η αγωγή εκκρεμεί από τις 29.6.06 και η Εναγόμενη γνωρίζει από τις 30.6.08 τουλάχιστον πως ο Ενάγων επιδιώκει την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος. Η Εναγόμενη ήταν παρούσα αυτοπροσώπως στο Δικαστήριο στις 11.12.08. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την έλλειψη οποιουδήποτε στοιχείου περί πρόθεσης αποξένωσης καταδεικνύουν πως ο φόβος του Ενάγοντος είναι αβάσιμος. Ο ίδιος διαψεύστηκε στην εκτίμηση του πως αν της επιδίδετο η αίτηση θα προχωρούσε στην αποξένωση του διαμερίσματος, πράγμα που αν επιθυμούσε θα έπραττε από πολύ πιο πριν. Η Εναγόμενη έφυγε από την Κύπρο το 1999 και το επίδικο διαμέρισμα ενεγράφη επ' ονόματι της στις 2.6.00 (Τεκμήριο 10Α) ενώ αυτή διέμενε στην Ελλάδα χωρίς να ενδιαφερθεί μέχρι σήμερα να το αποξενώσει παρότι είχε όλο το χρόνο στη διάθεση της και παρότι γνώριζε από το 2006 για την αγωγή. Το επιχείρημα της κας Προδρόμου ότι από τώρα και στο εξής η Εναγόμενη θα είναι σε εγρήγορση για να το πωλήσει δεν είναι πειστικό και εν πάση περιπτώσει επιβεβαιώνει πως η αίτηση δεν στηρίζετο σε βάσιμο κίνδυνο αποξένωσης. Ο Ενάγων δεν δικαιούται ως θέμα λογικής να επικαλείται την δική του ενέργεια ως ενισχυτικό στοιχείο του κινδύνου. Παρατηρώ επίσης πως και στην Κύπρο ήλθε η Εναγόμενη μόλις χρειάστηκε να διορίσει νέο δικηγόρο καθώς και ότι κατά τα λεγόμενα της κας Προδρόμου υπέβαλε και πρόταση για διευθέτηση της υπόθεσης. Οι ενέργειες της αυτές συνεκτιμούνται στο κεφάλαιο που αφορά τη συμπεριφορά της και τη συνεργασία της στα πλαίσια της αγωγής. Συνεπώς το γεγονός και μόνον ότι διαμένει στην Ελλάδα δεν κρίνεται ως βάσιμος κίνδυνος για αποξένωση της περιουσίας της. Αξίζει εδώ να αντιπαραβληθούν τα γεγονότα της παρούσας με τα γεγονότα της υπόθεσης Σάββα V. Τηλεμάχου
(2001)1 Α.Α.Δ. 2081, στην οποίαν υπήρχαν σαφείς και συγκεκριμένες πληροφορίες του αιτητή για ενέργειες πώλησης του ακινήτου (π.χ. συνοδεία υποψηφίων αγοραστών στο ακίνητο), κάτι που σαφώς δεν συμβαίνει στην παρούσα. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους και ιδιαίτερα λόγω μη συνδρομής της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 και αυτών του άρθρου 5 του Κεφ. 6 η αίτηση κρίνεται αβάσιμη και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγόμενης και εναντίον του Ενάγοντος ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ........... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Ε.Χ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο