Marfin Popular Bank Public Co Ltd ν. Iωάννη Βιολάρη, Αρ. Αίτησης Πτώχευσης: 270/08, 6 Φεβρουαρίου, 2009

Marfin Popular Bank Public Co Ltd ν. Iωάννη Βιολάρη, Αρ. Αίτησης Πτώχευσης: 270/08, 6 Φεβρουαρίου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A37 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ρ. Λιάτσου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης Πτώχευσης: 270/08 Μεταξύ: Marfin Popular Bank Public Co Ltd Αιτητών και Iωάννη Βιολάρη Καθ΄ ου η Αίτηση --------------------- Αίτηση εκ μέρους Ι. Βιολάρη για Αναστολή, ημερ. 4.12.2008 6 Φεβρουαρίου, 2009. Για τον Αιτητή: κα Γ. Μιλτιάδους για Φοίβος, Χρήστος Κληρίδης, Ν. Πιριλλίδης & Συνεργάτες Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Λ. Χ"Πέτρου για Ιωαννίδης και Δημητρίου Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παράλειψη του Αιτητή να συμμορφωθεί με Ειδοποίηση Πτώχευσης οδήγησε στην καταχώρηση εναντίον του Αίτησης, με την οποία επιδιώκετο η έκδοση διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του. Στις 20.11.2008 το Δικαστήριο, αποδεχόμενο την πιο πάνω Αίτηση, εξέδωσε ανάλογο διάταγμα παραλαβής, καθιστώντας παράλληλα τον Επίσημο Παραλήπτη ως παραλήπτη της περιουσίας του Αιτητή. Ο Αιτητής, μέσω των ευπαίδευτων δικηγόρων του, καταχώρησε έφεση, με την οποία επιδιώκει την ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης, και, κατ΄ επέκταση, την ακύρωση του διατάγματος παραλαβής της περιουσίας του. Με την υπό εκδίκαση Αίτηση ο Αιτητής εξαιτείται: «Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται η Απόφασης/Διάταγμα Παραλαβής της περιουσίας του καθ΄ ου η αίτηση Ιωάννη Βιολάρη ημερ. 20.11.2008 και/ή αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης και/ή αναστολή οποιουδήποτε διαβήματος και/ή ενέργειας δυνάμει της πιο πάνω Απόφασης/Διατάγματος». Το αίτημα εδράζεται νομικά στον Καν. 188 των περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικών Κανονισμών και στους θθ 18 και 19 της Δ.35 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Είναι η θέση του Αιτητή, όπως ταυτόσημα αναπτύχθηκε από την κα Μιλτιάδους κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου αγόρευσή της, ότι στην έφεση εγείρονται σοβαρά θέματα με καλές πιθανότητες επιτυχίας και ως εκ τούτου, σε περίπτωση κατά την οποία δεν ανασταλεί το εκδοθέν διάταγμα παραλαβής, το αποτέλεσμα επιτυχούς έφεσης θα καταστεί άνευ αντικειμένου, με ορατό τον κίνδυνο να υποστεί ο Αιτητής ανεπανόρθωτη ζημιά, λόγω της πορείας που θα πάρει εν τω μεταξύ η διαδικασία παραλαβής, Είναι περαιτέρω ισχυρισμός του Αιτητή ότι τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αναστολής δεν θα επηρεάσει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο την Καθ΄ ης η Αίτηση τράπεζα. Παρά το γεγονός ότι η Αίτηση καταχωρήθηκε μονομερώς, με οδηγίες του Δικαστηρίου επιδόθηκε τόσο στον Επίσημο Παραλήπτη, όσο και στην Καθ΄ ης η Αίτηση τράπεζα. Ο Επίσημος Παραλήπτης δηλώνοντας ότι δεν έλαβε ακόμη γνώση της έκδοσης διατάγματος παραλαβής, δεν τοποθετήθηκε περαιτέρω, αφήνοντας το όλο ζήτημα στο Δικαστήριο. Η Καθ΄ ης η Αίτηση τράπεζα ενίσταται. Θέτει ως ουσιαστικούς λόγους ότι η καταχωρηθείσα έφεση δεν θα καταστεί άνευ αντικειμένου σε περίπτωση κατά την οποία δεν εκδοθεί διάταγμα αναστολής και ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Γύρω από αυτούς τους λόγους περιστράφηκε και η σύντομη επί του θέματος αγόρευση του κ. Χ"Πέτρου. Εισηγήθηκε βασικά πως ο Αιτητής δεν στοιχειοθέτησε οποιοδήποτε λόγο που να δικαιολογεί επιτυχία του αιτήματός του για αναστολή, προσθέτοντας ότι η ζημιά την οποία αυτός θέτει ότι θα υποστεί, δεν είναι τέτοιας μορφής που να δικαιολογεί την αναστολή της εκδοθείσας απόφασης. Ο Καν. 188 των περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικών Κανονισμών, παραπέμπει, σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα για το οποίο δεν προβλέπεται σε αυτούς, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς. Η Δ.35, θθ 18 και 19, των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, καλύπτει το ζήτημα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης. Σταθερή γραμμή της νομολογίας είναι πως αιτούμενη αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο, αφού εξισορροπηθούν δύο στοιχειώδη συμφέροντα: Αφενός η τελεσιδικία της πρωτόδικης απόφασης και η ανάγκη να μην στερηθεί διάδικος των καρπών της επιτυχίας του, και, αφετέρου η ανάγκη να εξασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα του ενδίκου μέσου της έφεσης. Η εξισορρόπηση των, εκ της φύσεώς τους, συγκρουόμενων αυτών δικαιωμάτων, επιβάλλει τη στάθμιση και αξιολόγηση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης (Παναγιώτα Νεοφύτου v. Χρυσάνθης Δημητρίου