Χρίστου Χρίστου ν. Αντώνη Λατούρου, Αγωγή αρ. 7606/2006, 27 Φεβρουαρίου 2009

(1982)1 C.L.R. 204, Βίκα Πίκα Ντίσκο Λτδ V. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ

(1997)1 Α.Α.Δ. 28) Η Δ.17 κ.10 η οποία δίδει την εξουσία στο Δικαστήριο να παραμερίσει απόφαση η οποία εκδόθηκε λόγω μη εμφάνισης προνοεί πως το Δικαστήριο δύναται σε κατάλληλη περίπτωση να ακυρώσει ή διαφοροποιήσει απόφαση υπό όρους που θα κριθούν δίκαιοι. Προκύπτει από το περιεχόμενο της Δ.17 πως το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να παραμερίσει ή όχι την απόφαση. Σύμφωνα με την υπόθεση Milouca Motor Trading Ltd V. Κούρτη

(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 941 πρέπει να εξισορροπούνται δύο παράγοντες οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως θεμελιώδεις για την απονομή της δικαιοσύνης, ήτοι:

1. i)Η ανάγκη αφενός να διασφαλιστεί αποτελεσματικά το δικαίωμα του διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεση του.
2. ii)Η ταχεία απονομή της δικαιοσύνης αφετέρου η οποία είναι συννυφασμένη τόσο με την αποτελεσματική διεκδίκηση των δικαιωμάτων του πολίτη όσο και με την ανάγκη διασφάλισης της τελεσιδικίας των αποφάσεων. Στα πλαίσια αυτά ο Αιτητής θα πρέπει να πείσει το Δικαστήριο: α) Ότι έχει εκ πρώτης όψεως καλή ή συζητήσιμη υπεράσπιση στην απαίτηση της άλλης πλευράς β) Ότι υπάρχει σοβαρός λόγος για την παράλειψη του να καταχωρίσει εντός των προθεσμιών εμφάνιση και να αποταθεί στο Δικαστήριο για παραμερισμό της απόφασης (βλ. και υπόθεση C. Poupakis Transport Ltd V. Αντωνίου

(2006)1 Α.Α.Δ. 546). Όπου η διαγωγή του αιτητή είναι ασυγχώρητη ή περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου του, το Δικαστήριο δύναται ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια να αρνηθεί το αίτημα για παραμερισμό. Στην παρούσα περίπτωση είναι αναντίλεκτο πως το κλητήριο που επιδόθηκε αρχικώς στον Εναγόμενο αναφέρετο σε άλλο πρόσωπο (υπαρκτό ή ανύπαρκτο) και ως θέμα λογικής δεν αναμένετο από τον ίδιο τον Αιτητή να προβεί σε καταχώριση εμφάνισης υπό τις περιστάσεις αυτές. Υπάρχει δηλαδή λογική και ικανοποιητική εξήγηση όσον αφορά την μη καταχώριση εμφάνισης. Περαιτέρω ο Αιτητής δεν αντεξετάστηκε ως προς την πιθανότητα να αντιλήφθηκε ότι η αγωγή τον αφορούσε ως προς τα γεγονότα της ούτε και προκύπτει κάτι τέτοιο από τις διάφορες ένορκες δηλώσεις. Ακόμα και αυτό το εύρημα ότι η κοπέλα που παρέλαβε το 2006 το κλητήριο ήταν η σύζυγος του μόνον συμπερασματικά προκύπτει από τη διεύθυνση του, από κάποιες αναφορές του στην ένορκη δήλωση και από το γεγονός ότι σε κανένα στάδιο δεν αμφισβήτησε την επίδοση ο ίδιος ο Αντώνης Α. Γεωργίου. Είναι επίσης δεδομένο πως πληροφορήθηκε την ύπαρξη απόφασης, εναντίον κάποιου Αντώνη Λατούρου όμως, τον Οκτώβρη του 2007 όταν τον επισκέφθηκε ο Δικαστικός Επιδότης αναζητώντας εκείνο το πρόσωπο, με τη γνωστή συνέχεια. Στην πραγματικότητα για τον Αιτητή πρέπει να λογίζεται ως ημερομηνία λήψης γνώσης για την απόφαση εναντίον του η 17η Ιουνίου 2008 όταν τροποποιήθηκε η απόφαση και όλα τα έγγραφα του φακέλου με τη συγκατάθεση του, οπότε πλέον αναμφίβολα είχε γνώση ότι η απόφαση αφορά τον ίδιο. Από εκείνη την ημέρα και ύστερα ο Εναγόμενος είχε όλα τα στοιχεία στη διάθεση του και χρόνο να καταχωρίσει την αίτηση του. Μάλιστα ο δικηγόρος που τον εκπροσωπούσε στις 17.6.08 δήλωσε πως θα το έπραττε μέχρι τις 10.7.08, εξ ου και ο αντίδικος δικηγόρος δέχθηκε να μην προχωρήσει με μέτρα εκτέλεσης μέχρι εκείνη την μέρα για να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος στον Εναγόμενο να λάβει τα μέτρα που επιθυμούσε. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως ο Εναγόμενος καθυστέρησε να υποβάλει την αίτηση του. Όχι τόσον επειδή την υπέβαλε μετά τις 10.7.08 που είχε δηλώσει ο συνήγορος του, αλλά γενικά ο χρόνος των 5 μηνών κρίνεται μακρύς. Πλην όμως δεν μπορεί να λεχθεί ότι δεν έδωσε εξήγηση ή ότι επέδειξε πλήρη αδιαφορία. Αντιθέτως επικαλέστηκε δύο ζητήματα που δεν του επέτρεψαν να προχωρήσει νωρίτερα με την αίτηση του. Αυτά είναι η απουσία του στο εξωτερικό μέχρι το τέλος Αυγούστου και ακολούθως τα προβλήματα που είχε με την "πολύ σοβαρή" υπόθεση της Αστυνομίας, για τα οποία πρέπει να σημειωθεί ότι δεν έχει αντεξεταστεί. Για το Δικαστήριο είναι εύλογο το συμπέρασμα πως η άλλη πλευρά δεν αμφισβητεί τις εξηγήσεις του. Αυτό συνάγεται από το ότι ο Ενάγων αναφέρει μόνο πως αγνοεί τα όσα επικαλείται ο Εναγόμενος. Ο Εναγόμενος από την πρώτη στιγμή που του επιδόθηκαν οι αιτήσεις (αρχικά για υποκατάστατη επίδοση και αργότερα για τροποποίηση του ονόματος) εμφανίστηκε στο Δικαστήριο και έλαβε μέρος στη διαδικασία δεχόμενος στο τέλος και το διάταγμα για διόρθωση του ονόματος. Σε καμιά περίπτωση δηλαδή δεν παραγνώρισε τις δικαστικές διαδικασίες που τον αφορούσαν. Με βάση τα πιο πάνω δεν θεωρώ ότι η διαγωγή του ήταν ασυγχώρητη ή περιφρονητική μέχρι βαθμού καταφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας. Υπήρξε κάποια καθυστέρηση στην καταχώριση της αίτησης αλλά ενόψει των εξηγήσεων που έδωσε δεν θα απερρίπτετο η αίτηση για αυτόν το λόγο. Εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση Η απαίτηση του Ενάγοντα ήταν για ζημιές Λ.Κ.6.845 τις οποίες κατ' ισχυρισμόν υπέστη λόγω αμέλειας και ή έλλειψης φροντίδας από τον Εναγόμενο κατά τη διάρκεια φύλαξης και ή αποθήκευσης του αυτοκινήτου ΗΧΑ 911 ιδιοκτησίας του Ενάγοντος μέχρι την πώληση του. Ισχυρίζεται ο Ενάγων πως κατά τη διάρκεια δοκιμαστικής οδήγησης του κατά τον Μάιο του 2006 κάηκε ολοσχερώς η μηχανή του, ενώ στη συνέχεια ο Εναγόμενος αποδέχθηκε πλήρη ευθύνη, μεταφέροντας το μάλιστα σε μηχανικό της επιλογής του για επιδιόρθωση. Τελικά ο Ενάγων υποχρεώθηκε να καταβάλει ο ίδιος το κόστος της επιδιόρθωσης ενώ αναγκάστηκε να ενοικιάσει και αυτοκίνητο για τους μήνες Μάιο έως Αύγουστο του 2006, πράγμα που του κόστισε Λ.Κ.1.845. Αν και το κόστος επιδιόρθωσης ήταν Λ.Κ.3.448,85 εντούτοις περιόρισε για σκοπούς απόδειξης τη ζημιά αυτή στις Λ.Κ.3.000 με αποτέλεσμα η απόφαση να εκδοθεί για συνολικό ποσό Λ.Κ.4.845. Ο Εναγόμενος από δικής του πλευράς υποστηρίζει πως ο Ενάγων έφερε το αυτοκίνητο στη μάντρα αυτοκινήτων που διατηρούσε ο ίδιος για να το πωλήσει μέσω του. Είναι η θέση του πως εξήγησε στον Ενάγοντα ότι το αφήνει με δική του ευθύνη και πως ο Ενάγων αποδεχόμενος αυτό τον διαβεβαίωσε επιπλέον ότι το αυτοκίνητο δεν είχε οποιαδήποτε μηχανική βλάβη. Μερικές μέρες αργότερα εμφανίστηκε προτιθέμενος αγοραστής ο οποίος πήρε το αυτοκίνητο για δοκιμή. Ο Εναγόμενος ισχυρίζεται πως προηγουμένως το είχε ελέγξει και διαπίστωσε ότι δεν παρουσίαζε κάποια μηχανική βλάβη, ενώ το νερό και το λάδι ήταν κανονικά. Όμως κατά τη διάρκεια της δοκιμαστικής οδήγησης "απεκόπη κολάνι της μηχανής και η πόμπα του νερού δεν εργαζόταν με αποτέλεσμα να καεί η μηχανή". Το μόνο που προβάλλει στην ένσταση του ο Ενάγων είναι πως ο Εναγόμενος είχε στην κατοχή του το αυτοκίνητο για σκοπούς πώλησης και πως όσα εκείνος ισχυρίζεται δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Προσθέτει βεβαίως ότι ο Εναγόμενος ανέλαβε τις επιδιορθώσεις μεταφέροντας το για επιδιορθώσεις χωρίς ποτέ να προβάλει τους ισχυρισμούς που προβάλλει σήμερα. Είναι γνωστή η αρχή πως για να προχωρήσει το Δικαστήριο σε παραμερισμό θα πρέπει να προκύπτει εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση χωρίς το Δικαστήριο να προχωρεί σε αξιολόγηση οποιασδήποτε μαρτυρίας (βλ. Κώστας Φραντζής V. Λαικής Κυπριακής (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ

(1996)1 Α.Α.Δ. 1094) και χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της υπεράσπισης (Orams V. Αποστολίδη

(2006)1 Α.Α.Δ. 1402). Όπως έχει αναφερθεί επανειλημμένως ο πρωταρχικός παράγοντας που λαμβάνει υπόψιν το Δικαστήριο είναι το κατά πόσον έχει καταδειχθεί συζητήσιμη υπεράσπιση. Στην παρούσα περίπτωση με βάση τις θέσεις των δύο πλευρών θεωρώ πως έχει καταδειχθεί συζητήσιμη υπεράσπιση εκ μέρους του Εναγόμενου αφού εάν διαφανεί ότι δεν ευθύνεται για τη ζημιά δεν θα είναι υπόχρεος να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό στον Ενάγοντα. Ως εκ τούτου είναι η κατάληξη μου πως η απόφαση θα πρέπει να παραμεριστεί και να δοθεί δικαίωμα στον Εναγόμενο να υπερασπιστεί. Συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις η απόφαση να παραμερίζεται με όρους πληρωμής των εξόδων της αγωγής και της αίτησης, πλην όμως στην παρούσα παρατηρώ ότι εξ υπαιτιότητος της πλευράς του Ενάγοντος δεν είχε αναγραφεί ορθά το όνομα του Εναγόμενου στο κλητήριο ένταλμα με αποτέλεσμα ο τελευταίος να μην εμφανιστεί στο Δικαστήριο οπότε και εκδόθηκε απόφαση εναντίον ανύπαρκτου ουσιαστικά προσώπου. Συνεπώς στην πραγματικότητα ο Εναγόμενος δεν ευθύνεται για την έκδοση της απόφασης ερήμην, διευκόλυνε την κατάσταση με την αποδοχή της διόρθωσης σε όλα τα δικόγραφα και ακολούθως αποτάθηκε για ακύρωση της απόφασης. Υπό τις περιστάσεις αυτές θεωρώ πως δεν θα πρέπει να επιβληθούν οποιοιδήποτε όροι για την ακύρωση και περαιτέρω κάθε διάδικος θα πρέπει να αφεθεί να καταβάλει τα έξοδα του εν σχέσει με την αίτηση. Με βάση τα ανωτέρω η απόφαση εναντίον του Εναγόμενου ακυρώνεται στο σύνολο της. Κάθε διάδικος να καταβάλει τα δικά του έξοδα εν σχέσει με την αίτηση. Να ακολουθηθούν οι θεσμοί ως προς την εμφάνιση και υπεράσπιση. (Υπ.) ........... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Ε.Χ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο