ULGEN SCOTARIN ν. ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 9717/2007, 17 Μαρτίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A60 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 9717/2007 Μεταξύ: ULGEN SCOTARIN υπό την ιδιότητά της ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Ιχσάν Αλή, από τη Λευκωσία Ενάγουσα -και-
- ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ, από τη Λευκωσία, υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Ξενοφώντος Στυλιανού από τη Λευκωσία
- ΣΙΜΟΝΗΣ ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, από τη Λευκωσία Εναγομένων ------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 10.7.2008 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 17 Μαρτίου 2009 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια: κα Τ. Μιλτιάδους Για την Εναγόμενη 1-Καθ'ης η Αίτηση: κ. Χρ. Κιτρομηλίδης ------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση η Αιτήτρια ζητά «Διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στην Εναγόμενη αρ. 1 από του να πωλήσει και/ή υποθηκεύσει και/ή επιβαρύνει και/ή μεταβιβάσει και/ή με οποιοδήποτε τρόπο αποξενώσει το ακίνητο που ευρίσκεται στην οδό Χατζηδάκη αρ. 2, Διαμ. 22 στο 2ο όροφο, με αριθμό εγγραφής 25/3967, Τμήμα 25, Φ/Σχ. ΧΧΙ/540201, Μπλοκ 25, Τεμ. 931, ενορία Τρυπιώτη στη Λευκωσία, μερίδιο όλο, μέχρι τελικής εκδίκασης της αγωγής». Η Αιτήτρια στις 18.10.2007 καταχώρησε γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα εναντίον της Καθ'ής η Αίτηση και άλλης Εναγομένης με το οποίο ζητά τα εξής: (Α) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάττει τις Εναγόμενες όπως παραδώσουν στην Ενάγουσα αμέσως ελευθέραν και κενήν την κατοχή του διαμερίσματος το οποίο ευρίσκεται στην οδό Χατζηδάκη αρ. 2, Διαμ. 22 και περιγράφεται στα πιστοποιητικά Ακίνητης Ιδιοκτησίας με αριθμό εγγραφής 2117 και 2118 Φ/Σχ. ΧΧΙ/54.2-1, Μπλοκ 25, Τεμ. 665, 666 και 668, ενορία Τρυπιώτη στη Λευκωσία. (Β) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάττει τις Εναγόμενες όπως μεταβιβάσουν στην Ενάγουσα και/ή σε οποιονδήποτε πρόσωπο ήθελε αυτή υποδείξει το διαμέρισμα το οποίο ευρίσκεται στην οδό Χατζηδάκη αρ. 2, Διαμ. 22 και περιγράφεται στα πιστοποιητικά Ακίνητης Ιδιοκτησίας με αριθμό εγγραφής 2117 και 2118 Φ/Σχ. ΧΧΙ/54.2-1, Μπλοκ 25, Τεμ. 665, 666 και 668, ενορία Τρυπιώτη στη Λευκωσία. (Γ) Απόφαση για ποσό ΛΚ24.000 ήτοι ΛΚ400 μηνιαίως από 01-11-2002 μέχρι 31-10-2007 για παράνομη κατοχή και χρήση του διαμερίσματος. (Δ) ΛΚ400 μηνιαίως από 01-11-2007 ως αποζημιώσεις για την παράνομη κατοχή και χρήση του διαμερίσματος. Στις 10.7.2008 δηλαδή δέκα μήνες μετά την καταχώριση της αγωγής καταχώρισε την παρούσα αίτηση και παρά το ότι πέρασε 1½ χρόνος περίπου δεν έχει καταχωρήσει Έκθεση Απαίτησης. Η υπό εκδίκαση αίτηση βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 4, 5 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρα 31 και 32, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48, θ.1-4, 8 και 9 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Την πραγματική βάση της αίτησης αποτελεί το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης της ULGEN SCOTARIN ημερομηνίας 10.7.2008 που τη συνοδεύει. Η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται μεταξύ άλλων ότι καταχώρησε την παρούσα αγωγή ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα πατέρα της, συμφωνά με το περιεχόμενο του κλητηρίου εντάλματος και ότι δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 1.11.1977 που έγινε στη Λευκωσία ο Ξενοφών Στυλιανού, ο οποίος απεβίωσε και διαχειρίστρια της περιουσίας του είναι η Εναγομένη 1 και η Εναγομένη 2 πώλησαν στον πατέρα της Ιχσάν Αλή ένα υπό ανέγερση διαμέρισμα στη Λευκωσία το οποίο περιγράφεται στην αίτηση. Η μεταβίβαση του επίδικου διαμερίσματος θα γινόταν βάσει της συμφωνίας μετά την έκδοση του ξεχωριστού τίτλου και όταν το τίμημα πώλησης θα εξοφλείτο πλήρως. Δυνάμει ρητού όρου της συμφωνίας το διαμέρισμα θα αποτελούσε ιδιοκτησία του αγοραστή μέχρι το θάνατο του. Με τον θάνατο του αγοραστή αυτό θα μεταβιβαζόταν στη σύζυγο του και με το θάνατο της θα μεταβιβαζόταν στην θυγατέρα τους, δηλαδή σ' αυτή την διαχειρίστρια, την ενόρκως δηλούσα. Ο πατέρας της, αγοραστής του επίδικου διαμερίσματος, κατέβαλε την προκαταβολή £6.000 και το ποσό των £5.000 πληρωνόταν κανονικά με μηνιαίες δόσεις ως η μεταξύ τους συμφωνία και μετά τον θάνατο του πατέρα της από αυτή. Μετά το θάνατο του πατέρα της και τον θάνατο του Ξενοφώντα Στυλιανού και την ανάληψη των υποχρεώσεων του από την Εναγομένη 1, ως διαχειρίστρια της περιουσίας του, δημιουργήθηκαν προβλήματα στην επικοινωνία μεταξύ τους σε ποιον έπρεπε να καταβάλλονται οι δόσεις και βέβαια δημιουργήθηκε πρόβλημα στην τιτλοποίηση του επίδικου διαμερίσματος για λόγους που δεν οφείλονταν σε αυτή. Στις 4.4.1979 η μητέρα της εκχώρησε γραπτώς σε αυτή όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις της που πήγαζαν και ή απέρρεαν από το αγοραπωλητήριο ημερομηνίας 1.11.1977 και έτσι έπρεπε να μεταβιβαστεί σε αυτή το επίδικο διαμέρισμα. Η μη μεταβίβαση του επίδικου διαμερίσματος μέχρι σήμερα οφείλεται αποκλειστικά στις Εναγόμενες. Δεν γνωρίζει εάν σήμερα έχει εκδοθεί ξεχωριστός τίτλος για το επίδικο διαμέρισμα. Κάλεσε τις Εναγόμενες να προσέλθουν στο Κτηματολόγιο για μεταβίβαση στις 18.10.2000, πράγμα το οποίο δεν έπραξε. Ούτε οι γονείς της αλλά ούτε και αυτή ακύρωσαν την συμφωνία. Είναι επείγον όπως εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα διότι υπάρχει άμεσος και ορατός κίνδυνος η Εναγομένη 1 και ή αντιπρόσωποι της να πωλήσουν το διαμέρισμα αφού ήδη το έχει διαθέσει προς πώληση και τοποθέτησε πινακίδα επί του επιδίκου ακινήτου ότι πωλείται και υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να αποξενώσει την επίδικη περιουσία και θα είναι αδύνατο να ικανοποιηθεί η απαίτηση της και η Εναγομένη να μην μπορεί να την αποζημιώσει σε χρήμα. Η Καθ'ης η Αίτηση καταχώρησε ένσταση την οποία βάσισε στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 θ.4, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 άρθρα 7 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 33, στη Νομολογία του Ανωτάτου και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση της Ιωάννας Στυλιανού, ημερομηνίας 19.9.
- Οι λόγοι της ένστασης όπως αυτοί καταγράφονται στην ειδοποίηση ένστασης είναι οι ακόλουθοι: «
- Η Αιτήτρια δεν απέδειξε την ισχυριζόμενη ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Ιχσάν Αλή.
- Η Καθ' ης η Αίτηση είναι ιδιοκτήτρια του αναφερόμενου διαμερίσματος από τις 5.11.2002 δυνάμει δωρεάς κατά ½ από την Σιμώνη Κοντοπούλλου και κατά το υπόλοιπο δυνάμει κληρονομιάς.
- Η συμφωνία πώλησης δια λόγους οφειλόμενους στο Αγοραστή Ιχσάν Αλή (ήτοι μη πληρωμή) ακυρώθη από την 25.10.
- Η ακύρωση του Πωλητηρίου Εγγράφου έγινε σιωπηρά αποδεκτή.
- Σύμφωνα με ρητό όρο του Πωλητηρίου Εγγράφου το αναφερόμενο διαμέρισμα μετά το θάνατο του Ισχάν Αλή θα περιέρχετο στη ιδιοκτησία της συζύγου του Μεπρουρέ Ιχσάν Αλή και ακολούθως μετά το θάνατο της στη ιδιοκτησία της Αιτήτριας. Συνεπακόλουθα, αν η Αιτήτρια έχει οιαδήποτε δικαιώματα αυτά απορρέουν από τη μητέρα της και όχι από τον πατέρα της, του οποίου ισχυρίζεται ότι είναι διαχειρίστρια.
- Όταν κατεχωρήθη από τις Εναγόμενες στη παρούσα υπόθεση η Αγωγή Αρ. 2477/2003 εναντίον της Ουλκέν Σκοταρίν προσωπικά, αυτή επικαλέσθη εις τη παράγραφο 11 της Υπεράσπισης της, ότι το διαμέρισμα μετά το θάνατο του πατέρα της περιήλθε στη μητέρα της και ως εκ τούτου η ίδια δεν είχε καμία θέση στην όλη υπόθεση με αποτέλεσμα, μετά από αυτή τη τοποθέτηση της Ενάγουσας η αγωγή να αποσυρθεί. Ουσιαστικά με τη παρούσα αγωγή ανατρέπει τη θέση που ετήρησε αναφορικά με την αγωγή 2477/2003 και επανέρχεται σε δικαιώματα τα οποία ουδέποτε είχε ή απέκτησε ποτέ από το πατέρα της Ιχσάν Αλή.
- Αν η Ενάγουσα - Αιτήτρια απέκτησε ή έχει κάποια δικαιώματα αυτά απορρέουν από τη σχέση της με τη μητέρα της Μεπρουρέ Ιχσάν Αλή και όχι με το πατέρα της Ιχσάν Αλή.» Η Ιωάννα Στυλιανού στην ένορκη της δήλωση αναφέρει ότι μετά που εξεδόθη τίτλος ιδιοκτησίας του διαμερίσματος και συγκεκριμένα το 1997 και αργότερα στις 21.7.2000 οι Εναγόμενες εκάλεσαν την ULGEN SCOTARIN η οποία κατοικούσε στο διαμέρισμα όπως το αργότερο μέχρι τις 19.8.2000 εξοφλήσει το υπόλοιπο του οφειλόμενου ποσού το οποίο ανέρχεται στις £11.676 ταυτόχρονα με την μεταβίβαση, πράγμα το οποίο αρνήθη. Και δεύτερη προσπάθεια απέτυχε για να πεισθεί το εν λόγω πρόσωπο. Ακυρώθη το πωλητήριο έγγραφο και ο λόγος της μη μεταβίβασης του διαμερίσματος είναι η μη εξόφληση και η συνεπακόλουθη ακύρωση του πωλητηρίου εγγράφου. Η Εναγόμενη 2 μεταβίβασε το μερίδιο της στην Εναγομένη 1, διαχειρίστρια, προσωπικά. Η Ιωάννα Στυλιανού, η ενόρκως δηλούσα δηλαδή, κατέχει το διαμέρισμα ως ιδιοκτήτρια και όχι ως διαχειρίστρια της περιουσίας του Ξενοφώντος Στυλιανού. Η νομολογία επί των προσωρινών διαταγμάτων είναι πασίγνωστη και το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
- έχει αναλυθεί με σαφήνεια στην υπόθεση Οδυσσέως v. Pieris Estates Ltd
(1982)1 Α.Α.Δ. 557, η ικανοποίηση δε των τριών κριτηρίων που τίθενται ως προϋποθέσεις αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα του Δικαστηρίου πριν δυνηθεί να περάσει στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας, με τη συνεκτίμηση όλων των σχετικών παραγόντων. Το άρθρο 32
(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, προβλέπει την εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα όταν κρίνει τούτο δίκαιο ή πρόσφορο με βάση τις περιστάσεις της υπόθεσης που είναι ενώπιον του. Προκειμένου δε για παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα πρέπει σύμφωνα με την επιφύλαξη στο ίδιο άρθρο να ικανοποιηθεί επιπρόσθετα ότι συντρέχουν και οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) Ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την κυρίως δίκη. β) Ότι υπάρχει πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται σε θεραπεία και γ) Ότι εκτός εάν εκδοθεί το παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος ικανοποιείται με αναφορά στα καταχωρημένα δικόγραφα για την αποκάλυψη μιας συζητούμενης υπόθεσης, ενώ το δεύτερο κριτήριο ικανοποιείται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης και σχετίζεται με την ένδειξη ή παρουσίαση μίας ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Τα δύο αυτά κριτήρια είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετα και θα μπορούσε να λεχθεί ότι ενώ το πρώτο κριτήριο εξετάζεται σε συσχετισμό με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, το δεύτερο προχωρεί ένα ακόμη βήμα συσχετίζοντας τη νομική αυτή θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων. Αν ο Αιτητής είναι σε θέση να δείξει κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση αλλά λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων θεωρείται ότι ικανοποιεί το δεύτερο αυτό κριτήριο. Το τρίτο κριτήριο ικανοποιείται όπου οι αποζημιώσεις θεωρούνται ότι δεν αποτελούν ικανοποιητική θεραπεία. Με δεδομένο ότι η θεραπεία του προσωρινού διατάγματος ανάγεται κατ' εξοχή στο δίκαιο της επιείκειας, αν η αποτίμηση σε χρήμα μπορεί να γίνει εύλογα, τότε η έκδοση του ή η διατήρηση του σε ισχύ, αποκλείεται. Ακόμη και ασυνήθης δυσκολία στην εκτίμηση των ζημιών δεν δικαιολογεί κατ' ανάγκην την έκδοση διατάγματος όπως έχει υποδείξει η υπόθεση KΟT ν. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ.(Ε) 255. Η διαδικασία ακρόασης ενός προσωρινού διατάγματος γίνεται μέσα στην περιορισμένη σφαίρα της εξέτασης του ερωτήματος κατά πόσο νομότυπα από πλευράς διαδικασίας προωθήθηκε το αίτημα, καθώς και σε σχέση με το υπόβαθρο των γεγονότων που περιβάλλουν την αίτηση, με γνώμονα τη συσχέτιση τους με τα τρία κριτήρια και το ισοζύγιο της ευχέρειας, αλλά το Δικαστήριο δεν προχωρεί στην κατάληξη συμπερασμάτων αναφορικά με την πλήρη εξέταση είτε του πραγματικού είτε του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης, δεδομένου ότι, όπως υποδείχθηκε στην υπόθεση Jonitexo ν. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263, αυτό εμπίπτει στην σφαίρα εξέτασης του Δικαστηρίου που εκδικάζει την ουσία της ίδιας της αγωγής. Τα ίδια λέχθηκαν και στην υπόθεση Γρηγορίου ν. Χριστόφορου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248, 269 - 70. Επιστρέφοντας στην πρώτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32 του Ν. 14/60 και λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως διαφαίνονται από τα δικόγραφα ήτοι τη γενική οπισθογράφηση, υπενθυμίζοντας ότι η πρώτη προϋπόθεση αφορά τη νομική θεμελίωση της αξίωσης της Ενάγουσας, κρίνω ότι θα πρέπει να εξεταστεί μαζί με την δεύτερη προϋπόθεση προς αποφυγή επαναλήψεων. Η επόμενη προϋπόθεση αφορά στο κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα η Ενάγουσα να δικαιούται σε θεραπεία. Είναι φανερό ότι για την προϋπόθεση αυτή απαιτείται κάτι διαφορετικό αλλά και κάτι περισσότερο υπό μορφή απόδειξης από προηγουμένως. Θα πρέπει το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι η αγωγή του ενάγοντα έχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Οδυσσέως ν. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R. 557). Ανατρέχει για το σκοπό αυτό στη μαρτυρία η οποία έχει προσαχθεί με τη μορφή εγγράφων ενόρκων δηλώσεων, όχι βέβαια για να προβεί σε ευρήματα γεγονότων αλλά για να διαπιστώσει τη δυναμική της ήτοι κατά πόσο υπάρχει ορατή πιθανότητα η μαρτυρία στο σύνολο της να μπορεί να αποδώσει στο τέλος της ημέρας τη θεραπεία την οποία επιδιώκει η Ενάγουσα με την αγωγή της. Η Eνάγουσα πρέπει να αναφερθεί σε γεγονότα που να πείθουν το Δικαστήριο ότι έχει πραγματική προοπτική. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ακρόαση της αίτησης έγινε με βάση τα γεγονότα όπως αυτά προκύπτουν μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που επισυνάπτονται στη αίτηση και την ένσταση χωρίς να αντεξεταστεί οποιοσδήποτε από τους ενόρκως δηλούντες. Όπως έχει λεχθεί στις αποφάσεις Luis Vuitton ν. Δέρμοσακ Λτδ
(1992)1 ΑΑΔ σελ. 1453 και Ferro Fashions Ltd v. Fashion Box SRL
(1999)1 (Γ) σελ. 1805, όταν υπάρχει διάσταση ως προς τα γεγονότα σε ενδιάμεσες αιτήσεις μεταξύ του Αιτητή και του προσώπου που έχει ενστεί στην αίτηση αυτός που έχει το βάρος απόδειξης θα πρέπει κατά την ακρόαση της αίτησης να αποδείξει αυτά τα γεγονότα. Είναι αναντίλεκτη η μαρτυρία που προσκόμισε η Καθ'ης η Αίτηση ότι είναι ιδιοκτήτρια του αναφερόμενου διαμερίσματος από τις 5.11.2002 δυνάμει δωρεάς κατά ½ από την Σιμώνη Κοντοπούλλου και κατά το υπόλοιπο δυνάμει κληρονομιάς. Σύμφωνα με την ένορκο δήλωση η Καθ'ης η Αίτηση κατέχει το διαμέρισμα ως ιδιοκτήτρια και όχι ως διαχειρίστρια της περιουσίας του Ξενοφώντος Στυλιανού. Ούτε προφορική ούτε γραπτή μαρτυρία προσκομίστηκε από την Ενάγουσα-Αιτήτρια για να αντικρούσει τον ισχυρισμό της Καθ'ης η Αίτηση-Εναγομένης 1. Οι ισχυρισμοί αυτοί, αφού η Καθ'ης η Αίτηση δεν αντεξετάσθηκε, είχαν αναπτυχθεί και στην γραπτή αγόρευση της. Η Καθ'ης η Αίτηση 1 ενάγεται υπό την ιδιότητα της ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Ξενοφώντος Στυλιανού και αφού η ίδια δεν ενάγεται προσωπικά, δεν είναι διάδικος δηλαδή στην παρούσα υπόθεση, δεν μπορεί να εκδοθεί προσωπικά εναντίον της διάταγμα το οποίο να της απαγορεύει από το να πωλήσει ή αποξενώσει με οποιονδήποτε τρόπο το ακίνητο που περιγράφεται στο αιτητικό της αίτησης. Η έρευνα του Δικαστηρίου θα πρέπει να σταματά όπου επιτρέπει τη διαπίστωση της ύπαρξης ή ανυπαρξίας κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Ενόψει των πιο πάνω αφού η Καθ'ης η Αίτηση είναι ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος και δεν κατέχει τούτο ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Ξενοφώντος Στυλιανού, η Αιτήτρια απότυχε να αποδείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας στην αγωγή της. Σε σχέση με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις που είναι αναγκαίες για την έκδοση προσωρινού διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του Ν.14/60 δεν έχω ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση ως και επίσης ότι υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας η Ενάγουσα να δικαιούται σε θεραπεία. Τέλος για τη διατήρηση του διατάγματος σε ισχύ θα πρέπει να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι θα είναι δύσκολο ή και αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Συνεπώς στο στάδιο αυτό εξετάζεται εάν τυχόν χρηματική αποζημίωση μπορεί να αποτελέσει ικανοποιητική θεραπεία για τον ενάγοντα στο τέλος της ημέρας. Εάν η απάντηση η οποία θα δοθεί είναι θετική, τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος ή η διατήρηση σε ισχύ αποκλείεται. Ο πρωταρχικός σκοπός για την έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος είναι η προστασία των δικαιωμάτων που επικαλείται ο ενάγοντας κατά το ενδιάμεσο στάδιο που μεσολαβεί μέχρι την αποπεράτωση της δικαστικής διαδικασίας ώστε σε περίπτωση που τυχόν εκδοθεί τελική απόφαση υπέρ του αυτή να μην αποδειχθεί ατελέσφορη επειδή είναι πλέον δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί η θεραπεία που ζητά ενώ συγχρόνως η αποζημίωση σε χρήμα δεν θα είναι ικανοποιητική ως θεραπεία για απόδοση πλήρους δικαιοσύνης. Η τύχη της τρίτης προϋπόθεσης συνδέεται με αυτή των δύο πρώτων προϋποθέσεων. Το άρθρο 32 αναφέρει ρητά ότι θα πρέπει να ικανοποιούνται και οι τρεις προϋποθέσεις που θέτει χωρίς οποιαδήποτε εξαίρεση (βλ. Παναγίδου ν. Παναγίδου κ.ά.
(2001)1 Α.Α.Δ. σελίδα 396. Ενόψει των πιο πάνω και ειδικά της κατάληξης μου ότι δεν πληρούνται οι δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 η παρούσα αίτηση θα πρέπει να αποτύχει και το παρεμπίπτον προσωρινό διάταγμα της 10.7.2008 δεν δικαιολογείται να συνεχίσει να ισχύει και ακυρώνεται. Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Καθ'ης η Αίτηση-Εναγομένης 1 και εναντίον της Αιτήτριας-Ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ........ Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο