← Κύπρος

Αρτέμιος Παπαχρυσοστόμου ν. Κώστα Γρηγοριάδη Συνεταίροι κ.α., Αρ. Αγωγής: 7611/02, 5 Μαϊου, 2009

Αρτέμιος Παπαχρυσοστόμου ν. Κώστα Γρηγοριάδη Συνεταίροι κ.α., Αρ. Αγωγής: 7611/02, 5 Μαϊου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A95 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Παπαδοπούλου, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 7611/02 Μεταξύ: Αρτέμιος Παπαχρυσοστόμου Ενάγοντα και

  1. Κώστα Γρηγοριάδη & Συνεταίροι
  2. Κώστα Γρηγοριάδη
  3. Άλκη Κούλλη
  4. Μάριου Μιχαλόπουλου Εναγομένων Αίτηση ημερομηνίας 9.4.2009 για αναστολή της διαδικασίας Ημερομηνία: 5 Μαϊου,
  5. Για τον Ενάγοντα - Αιτητή: κ. Πιερίδης Για τους Εναγόμενους - Καθ'ων η Αίτηση: κα Λειβαδιώτη Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγοντας καταχώρησε στις 15.7.2002 την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή, με την οποία αξιοί εναντίον των Εναγομένων διατάγματα και αποζημιώσεις για ισχυριζόμενη παράβαση συμφωνίας συνεταιρισμού. Μετά την συμπλήρωση των δικογράφων, και άλλα δικονομικά διαβήματα, η ακροαματική διαδικασία άρχισε τελικά την 13.1.2009 με την μαρτυρία του Ενάγοντα. Την 9.1.2009 ο Ενάγοντας καταχώρησε αίτηση τροποποίησης. Μετά από ακροαματική διαδικασία, εξεδόθη απόφαση στην προαναφερόμενη αίτηση στις 9.3.2009 με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση τροποποίησης. Ο Ενάγοντας καταχώρησε Έφεση σε σχέση με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 9.3.
  6. Με την υπό εξέταση αίτηση ο Ενάγοντας αιτείται τα ακόλουθα: «Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσεται η αναστολή της διαδικασίας εκδίκασης της υπό τον ως άνω αριθμόν και τίτλο αγωγής μέχρι εκδικάσεως της Εφέσεως που καταχωρήθηκε εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης ημερομηνίας 9.3.
  7. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου όπως η περαιτέρω διαδικασία εις την παρούσα αγωγή σταματήσει (be stayed) για τόση περίοδο που θα ορίσει το Δικαστήριο μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης που καταχωρήθηκε εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης ημερομηνίας 9.3.
  8. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου όπως η ακρόαση της υπόθεσης και /ή συνέχιση της ακρόασης διακοπεί και/ή όπως ο φάκελος της υπόθεσης τεθεί εκτός λίστας του δικαστηρίου μέχρι την εκδίκαση της έφεσης που καταχωρήθηκε εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης ημερομηνίας 9.3.09 και/ή όπως η συνέχιση της ακρόασης στην παρούσα υπόθεση αναβληθεί μέχρι την εκδίκαση της έφεσης που καταχωρήθηκε εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης ημερομηνίας 9.3.09.» Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.Θ. 1 - 4 και 8, Δ.33 Θ. 6, Δ.35 Θ. Θ. 18 και 19, Δ.40 Θ. 11, Δ.64 Θ.Θ.1 - 4, στον Νόμο 14/60 άρθρον 32, και επί των Γενικών και Συμφυών Εξουσιών του Δικαστηρίου και της Πρακτικής. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Αρτέμιου Παπαχρυσοστόμου, Ενάγοντα - Αιτητή. Ο κ. Παπαχρυσοστόμου, αφού αναφέρεται στην καταχώρηση Έφεσης εναντίον της απόφασης ημερομηνίας 9.3.2009, εισηγείται ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί διάταγμα προσωρινής αναστολής της εκδίκασης της αγωγής μέχρι εκδικάσεως της Έφεσης, καθ' ότι αν προχωρήσει η εκδίκαση και αποπεράτωση της υπόθεσης τότε οιονδήποτε αποτέλεσμα της Έφεσης θα είναι άνευ αντικειμένου. Η μη αναστολή της διαδικασίας, ισχυρίζεται, του αποστερεί το δικαίωμα της δευτεροβάθμιας κρίσης και επηρεάζει αρνητικά τα δικαιώματα του. Είναι περαιτέρω η θέση του ότι η αιτούμενη αναστολή δεν θα επιφέρει οιανδήποτε αδικία στους Εναγόμενους, ενώ τυχόν εκδίκαση της αγωγής θα οδηγήσει σε σπατάλη δικαστικού χρόνου και χρήματος. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν Ένσταση στην αίτηση, η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.9, Δ.25, Δ.35, Δ.40 Θ. 11, Δ.48 Θ.Θ. 1, 2, 3 Δ.64 επί του άρθρου 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, επί των αρχών της Δικαιοσύνης, στον Νόμο 14/60 άρθρο 32, επί της Νομολογίας και των σύμφυτων εξουσιών του Δικαστηρίου. Στην Ένσταση εκτίθενται 8 λόγοι ένστασης τους οποίους και κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «1) Η αίτηση του Ενάγοντα - Αιτητή είναι νομικά αστήρικτη και ουσιαστικά αδικαιολόγητη. 2) Με την καταχώρηση έφεσης εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης για απόρριψη του αιτήματος του για τροποποίηση, δεν στοιχειοθετείται λόγος για αναστολή της παρούσας διαδικασίας. 3) Οι δια της αιτήσεως του επικαλούμενοι Νόμοι και Κανονισμοί, δεν στοιχειοθετούν ικανό νομικό πλαίσιο για να στηρίξει τις αιτούμενες θεραπείες και δη η Δ.35 Θ. 18 & 19 δεν παρέχει στον αιτούντα την ευκαιρία να αναστείλει διαδικασία την οποία δεν αφορά άμεσα η ενδιάμεση απόφαση η οποία προσβάλλεται. Επιπλέον η εν λόγω Διαταγή δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί με σκοπό να αναστείλει διαδικασία ακρόασης, αλλά μόνο για να αναστείλει εκτέλεση της απόφασης της οποίας ζητά την ακύρωση δυνάμει εφέσεως, έτσι ώστε για να πετύχει η αποφυγή τετελεσμένων γεγονότων τα οποία θα προκύψουν με την εκτέλεση της απόφασης αυτής. Ήτοι η εν λόγω Διαταγή αφορά αποφάσεις ή διατάγματα που εφεσιβάλλονται ως προς την εκτέλεση των ιδίων τούτων διαταγμάτων, και όχι την αναβολή διαδικασίας της εκδίκασης της αγωγής σε ενδιάμεση απόφασης αυτής. 4) Με τις αξιούμενες θεραπείες, ο Ενάγων αιτείται να αναβάλει την παρούσα διαδικασία της ακρόασης, διαδικασία την οποία όμως ο ίδιος έχει προωθήσει. 5) Η παρούσα διαδικασία και τα παρόντα αιτήματα του Ενάγοντα προς αναστολή της διαδικασίας ακρόασης αφού ήδη έχει ακουστεί μέρος της μαρτυρίας του, αποτελούν επιπλέον κατάχρηση διαδικασίας εκ μέρους του. 6) Ο αιτών δεν έρχεται στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, αφού ο ίδιος επέλεξε ως χρόνο προς υποβολή του αιτήματος του για τροποποίηση της αιτήσεως του κ.λ.π, μόνο 3 περίπου μέρες πριν και την τελευταία ορισθείσα ημερομηνία για ακρόαση της αγωγής του κατά την 13.1.2009, που είχε οριστεί από 8.7.08, δίχως να δώσει εύλογη δικαιολογία ως προς τούτο. Κατά την εν λόγω ημερομηνία ο δικηγόρος του αιτητή ζήτησε να οριστεί η παρούσα υπόθεση σε μακρινή ημερομηνία, με σκοπό να αποφασιστεί το αποτέλεσμα της αγωγής 818/02 η οποία αναφέρεται και στην παρούσα υπόθεση, το οποίο θα μπορούσε να επηρεάσει και την παρούσα υπόθεση όπως ισχυρίστηκε. Η απόφαση στην λεχθείσα αγωγή ακόμα εκκρεμεί. 7) Η ένορκη δήλωση του αιτούντος δεν αποκαλύπτει οποιαδήποτε εύλογη και επαρκή αιτία και δικαιολογία για την οποία ζητούνται οι θεραπείες, οι δε δικαιολογίες τις οποίες επικαλείται είναι εντελώς αβάσιμες. 8) Γενικά η Ένορκη Δήλωση επί της οποίας στηρίζεται η Αίτηση του, είναι ελλιπής δυνάμει του Νόμου και των Κανονισμών για να στηρίξει τις αιτούμενες θεραπείες, αλλά και τα γεγονότα τα οποία αποκαλύπτονται με την ένορκη δήλωση δεν είναι τέτοιας υφής που να μπορούν να στηρίξουν τις αιτούμενες θεραπείες. Η Ενσταση αυτή συνοδεύεται από ΄Ενορκη Δήλωση του κ. Άλκη Κούλλη, Εναγόμενου αρ. 3, ο οποίος, αφού επαναλαμβάνει όλους τους πιο πάνω λόγους Ένστασης, αναφέρει ότι απορρίπτει όλους τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα, καθώς και ότι η Έφεση επιδόθηκε στην δικηγόρο τους και όχι στους ίδιους. Είναι περαιτέρω η θέση του ότι η αιτούμενη αναστολή θα επιφέρει αδικία στους Εναγόμενους, οι οποίοι ταλαιπωρούνται επί σειρά ετών, χωρίς να τερματίζεται η διαδικασία. Κατά την ακρόαση της αίτησης που περιορίστηκε σε αγορεύσεις, χωρίς δηλαδή την αντεξέταση οποιουδήποτε από τους Ενόρκως Δηλούντες, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων ουσιαστικά επανέλαβαν τις πιο πάνω θέσεις τους, όπως προβάλλονται στην Αίτηση και την Ένσταση αντίστοιχα, επικαλούμενοι τώρα και σχετική Νομολογία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Κρίνω σκόπιμο να εξετάσω στο στάδιο αυτό την νομική βάση της Αίτησης. Η Δ.33 Θ. 6 παρέχει απλά στο Δικαστήριο την εξουσία, αν κρίνει ότι εξυπηρετούνται έτσι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, να αναβάλλει την εκδίκαση της υπόθεσης. Η Δ.48 Θ.Θ. 1 - 4 προβλέπει για την καταχώρηση και μορφή αιτήσεων και ενστάσεων όπως και η παρούσα, ενώ ο Θ. 8 της ίδιας Διαταγής αναφέρεται σε αιτήσεις που μπορούν να γίνουν μονομερώς, πράγμα που δεν τυγχάνει εφαρμογής στην υπό εξέταση περίπτωση, αφού πρόκειται για αίτηση δια κλήσεως. Η Δ.64 αναφέρει ότι η μη συμμόρφωση με τα προβλεπόμενα στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας θα θεωρείται παρατυπία και δεν θα καθιστά την διαδικασία άκυρη, και άρα ούτε και αυτή η Διαταγή τυγχάνει εφαρμογής στην υπό εξέταση Αίτηση. Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60αφορά σε προσωρινά διατάγματα, και άρα ούτε και αυτό μπορεί να στηρίξει το αίτημα του Ενάγοντα για αναστολή της διαδικασίας μέχρι εκδικάσεως της Έφεσης. Η Δ.40 Θ. 11 αναφέρει τα ακόλουθα, σε μετάφραση: «Οποιοδήποτε μέρος εναντίον του οποίου έχει εκδοθεί απόφαση ή διάταγμα δύναται να αποταθεί στο Δικαστήριο ή Δικαστή για αναστολή εκτέλεσης ή άλλη θεραπεία εναντίον τέτοιου διατάγματος, στηριζόμενο σε γεγονότα τα οποία προέκυψαν πολύ αργά για να δικογραφηθούν, και το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί να δώσει τέτοια θεραπεία και υπό τέτοιους όρους όπως θα είναι δίκαιο[1]». Παρά το ότι η Διαταγή αυτή αναφέρεται σε αναστολή, εν' τούτοις από το λεκτικό της προκύπτει ότι τυγχάνει εφαρμογής μόνο όπου το αίτημα στηρίζεται σε γεγονότα τα οποία προέκυψαν πολύ αργά για να δικογραφηθούν. Δεν υπάρχει οιοσδήποτε τέτοιος ισχυρισμός στην υπό εξέταση Αίτηση. Η Δ.35 Θ. 18 αναφέρει τα ακόλουθα, σε μετάφραση: ««Μια έφεση δεν θα ενεργεί σαν αναστολή εκτελέσεως ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται ή του Εφετείου ή ενός Δικαστού των ανωτέρω Δικαστηρίων και ουδεμία ενδιάμεση πράξη ή διαδικασία θα παύει να ισχύει εκτός κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται[2]». Αρχικά σημειώνω ότι η Διαταγή αυτή αναφέρεται σε αναστολή εκτέλεσης. Εξ' ου και η Νομολογία που υπάρχει σε σχέση με τον συγκεκριμένο Θεσμό πραγματεύεται το κατά πόσο θα πρέπει να δοθεί αναστολή εκτέλεσης απόφασης, και όχι κατά πόσο θα πρέπει να ανασταλεί η περαιτέρω εκδίκαση συνεχιζόμενης ακρόασης μέχρι να εκδικαστεί Έφεση κατά απόφασης σε αίτηση τροποποίησης. Στα πλαίσια αυτά αναφέρω ότι δεν με βρίσκει σύμφωνη η εισήγηση του κ. Πιερίδη ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να διευρύνει και ερμηνεύσει την Δ.35 Θ. 18 ώστε να συνάδει με την πρόσφατη τροποποίηση του άρθρου 25 του περί Δικαστηρίων Νόμου με την οποία οι ενδιάμεσες αποφάσεις κατέστησαν εφέσιμες. Κάτι τέτοιο αποτελεί αρμοδιότητα και εξουσία του Νομοθέτη και όχι του Δικαστηρίου. Εν πάση περιπτώσει και αν ήθελε θεωρηθεί ότι η Δ.35 Θ. 18 τυγχάνει εφαρμογής στην υπό εξέταση περίπτωση, και πάλι η Αίτηση του Ενάγοντα δεν θα μπορούσε να επιτύχει, αφού στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση δεν γίνεται καμία αναφορά στις πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης, πράγμα που αποτελεί προϋπόθεση για έγκριση αιτήματος αναστολής εκτέλεσης στα πλαίσια της Δ.35 Θ.
  9. Σημειώνω περαιτέρω ότι η απόφαση στην υπόθεση Ντίνος Λύρας ν. Πετρολίνα Λτδ,

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 361 στην οποία παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον Ενάγοντα διαφέρει ουσιωδώς στα γεγονότα από την παρούσα περίπτωση, αφού εκεί εκκρεμούσαν δύο διασταυρούμενες αγωγές. Αντιθέτως στην απόφαση Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Ντίνος Μ. Λύρας
(1997)1 Α.Α.Δ. 1384 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Το αντικείμενο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει της Δ.35, Θ.18 είναι η αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση η οποία εφεσιβάλλεται. Το αντικείμενο της αναστολής είναι η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται. Η θέση αυτή προκύπτει ευθέως από τις αποφάσεις, Fotiou and Another v. Petrolina Ltd.
(1984)1 C.L.R. 708. In re E.S. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119. (βλ. επίσης Αftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R. 524.) H Δ.35, θ. 18, δεν αποτελεί μέσο για την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του πρωτοδίκου Δικαστηρίου ή την παρεμπόδιση της συνέχισης της μέχρι την ακρόαση της έφεσης. Η απαγόρευση (prohibition), της συνέχισης της διαδικασίας μπορεί να διαταχθεί μόνο με ένταλμα (prohibition), βάσει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος. Στην προκείμενη περίπτωση η ενδιάμεση απόφαση, της οποίας επιδιώκεται η αναστολή δεν θέτει οποιαδήποτε υποχρέωση ούτε επιβάλλει οποιοδήποτε καθήκον το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο διαταγής βάσει της Δ.35, θ.18. Στην ουσία, επιδιώκεται ο παραμερισμός αυτής τούτης της ακυρωτικής απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Αυτό, δεν είναι παραδεχτό, ευρίσκεται έξω από τα πλαίσια της Δ.35, θ.18». Επίσης στην απόφαση Αντζολέττα Χ'Ιωσήφ ν. Άννας Πετρίχου,
(1998)1 Α.Α.Δ. 364 λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Η πρωτόδικη προσέγγιση, το αποτέλεσμα της οποίας ήταν ουσιαστικά η αναστολή της περαιτέρω διαδικασίας στην αγωγή, βρίσκεται σε αντίθεση με πάγια νομολογία με την οποία ερμηνεύονται οι διατάξεις που αφορούν στην αναστολή. Το Εφετείο στην Παπακόκκινου και άλλη ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου, Πολ. Εφ. 9716, ημερ. 13 Ιουνίου 1997, συνόψισε ως εξής: "Κατ΄ αρχήν, σύμφωνα με το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης της μη συμπληρωθείσας διαδικασίας. Το ίδιο, καθώς νομολογήθηκε, είναι το αποτέλεσμα και δυνάμει του κ. 18 της Δ.35: βλ. Fotiou and another v. Petrolina Ltd
(1984)1 C.L.R. 708. In re E.S. (an infant)
(1986)1 C.L.R. 119. και Aftomata Eleourgia Lythrodonta Ltd v. Holy Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R.
  1. Η αναφορά στον εν λόγω κανονισμό σε "..... stay of ..... proceedings under the decision appealed from ......" δεν αποβλέπει στην αναστολή της ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση αλλά μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται η ικανοποίηση: παραδείγματα προσφέρονται από τον Πική, Δ. (όπως ήταν τότε) στην In re E.S. (an infant) (ανωτέρω)."» Με την απόφαση η οποία εφεσιβλήθηκε απορρίφθηκε αίτημα για τροποποίηση της Έκθεσης Απαιτήσεως του Ενάγοντα. Δεν υπάρχει κάτι προς εκτέλεση. Σημειώνω, περαιτέρω, ότι πρόκειται για μίαν πολύ παλιά αγωγή, στην οποία η ακροαματική διαδικασία έχει ήδη αρχίσει και βρίσκεται σε εξέλιξη. Θεωρώ ότι η αναστολή ή η αναβολή της περαιτέρω εκδίκασης της μέχρι να εκδικαστεί η 'Εφεση αντενδεικνύεται υπό τις περιστάσεις, αφού αποτέλεσμα θα έχει την πρόκληση μεγάλης καθυστέρησης στην ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας, η δε αναβολή της θα οδηγήσει σε εκτροχιασμό της δίκης. Τα δε δικαιώματα του Ενάγοντα δεν θεωρώ ότι καταπατώνται, ειδικά αφού η τροποποίηση του άρθρου 25 του περί Δικαστηρίων Νόμου παρέχει το δικαίωμα εξέτασης του ορθού της ενδιάμεσης απόφασης στην αίτηση τροποποίησης και στο τέλος της αγωγής. Των πιο πάνω δεδομένων δεν μπορώ παρά να απορρίψω την Αίτηση. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται συνεπώς υπέρ των Εναγομένων - Καθ'ων η Αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα - Αιτητή όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και είναι εισπρακτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............... Μ. Παπαδοπούλου, Ε. Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
  2. «Any party against whom judgment has been given on an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just».
  3. «An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.