Ian Cameron κληρονόμου της αποβιώσασας Γαλάτειας Άγκους Κάμερον ν. Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας κ.α., Αρ. Αίτησης: 323/09, 6 Μαΐου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A96 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ρ. Λιάτσου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 323/09 Μεταξύ: Ian Cameron κληρονόμου της αποβιώσασας Γαλάτειας Άγκους Κάμερον, διά του πληρεξουσίου αυτού αντιπροσώπου Αντώνη Παπαντωνίου Αιτητή και
- Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας
- Marfin Popular Bank Public Co Ltd Καθ΄ ων η Αίτηση --------------------- 6 Μαΐου,
- Για τον Αιτητή: κα Μιλτιάδου για κα Παπαμιχαήλ Για τον Καθ΄ ου η Αίτηση 1: κα Νικολάτου για Γενικό Εισαγγελέα Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση 2: κα Παπαδοπούλου Α Π Ο Φ Α Σ Η (Ex-Tempore) Για σκοπούς της Ex-Tempore αυτής απόφασης, είναι αχρείαστο να επαναλάβω σε έκταση τα αιτήματα, όπως αυτά καταγράφονται στο σώμα της Αίτησης, καθώς επίσης και την πραγματική βάση επί των οποίων εδράζονται, όπως αποτυπώνεται στις συνοδευτικές ένορκες δηλώσεις του κ. Αντώνη Παπαντωνίου και της κας Έλλης Δαδακαρίδου. Συνοπτικά, ο Αιτητής αιτείται δήλωση Δικαστηρίου ότι η απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, διά της οποίας αποφάσισε την πώληση, με δημόσιο πλειστηριασμό, κατοικίας της αποβιωσάσης μητέρας του Αιτητή, είναι άκυρη και/ή λανθασμένη και/ή παράνομη, και/ή λήφθηκε χωρίς τη δέουσα έρευνα, κατά πλήρη παραγνώριση των γεγονότων και των δικαιωμάτων του Αιτητή. Αιτείται, περαιτέρω, διάταγμα διά του οποίου να κηρύσσεται άκυρη η επιφυλαχθείσα τιμή πώλησης της πιο πάνω κατοικίας. Οι λόγοι επί των οποίων εδράζονται οι ενστάσεις καταγράφονται στο σώμα τους και υποστηρίζονται από ένορκες δηλώσεις υπαλλήλων των Καθ΄ ων η Αίτηση, των κκ Χαράλαμπου Χαραλάμπους και Λάκη Κολιαντρή αντίστοιχα. Είναι ουσιαστικός ισχυρισμός των Καθ΄ ων η Αίτηση πως η Αίτηση είναι πραγματικά και νομικά αστήρικτη. Προς εξέταση του πιο πάνω ουσιαστικού ισχυρισμού των Καθ΄ ων η Αίτηση, αναγκαίο είναι όπως παρατεθεί, αυτούσια, η νομική στήριξη της Αίτησης. «Η παρούσα αίτηση βασίζεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 32, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμούς Δ.48 Θ.Θ. 1-9, Δ.40, Δ.42 και Δ.55, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 7, 9, 14, 22, 23, 25, 26, 29, 32-34, 96 και 99, στις Αρχές της επιείκειας και στις Γενικές και Συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο ευθυγραμμίζεται πλήρως με τα όσα με πολύ ικανότητα ανέπτυξαν οι συνήγοροι των Καθ΄ ων η Αίτηση, σε σχέση με το εξεταζόμενο ζήτημα της ανυπαρξίας νομικής στήριξης της υπό κρίση Αίτησης. Η πώληση, διά δημοσίου πλειστηριασμού, του επίδικου κτήματος, ήταν μέρος της απόφασης η οποία εκδόθηκε στις 14.11.1990 στην αγωγή 8839/89 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Όπως κατά τρόπο αδιαμφισβήτητο προκύπτει μέσα από τα χωρίς αντίκρουση Τεκμήρια που επισυνάπονται στις ενστάσεις, αφού ακολουθήθηκαν όλες οι διαδικασίες οι οποίες προβλέπονται από τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο, Ν.9/65, και τον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Περιορισμός Πωλήσεων) Νόμο, Ν.82
(1)/02 και τους σχετικούς Κανονισμούς, ορίστηκε ημερομηνία για δημόσιο πλειστηριασμό του επίδικου ακινήτου. Συνεπώς, εάν σκοπός του Αιτητή ήταν, ως αιτείται, η προσβολή της απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, να προχωρήσει σε πώληση με δημόσιο πλειστηριασμό του επίδικου κτήματος, θα έπρεπε να αναζητήσει νομική διέξοδο στην καταχώρηση σχετικής έφεσης, κατ΄ ακολουθία του άρθρου 51 του πιο πάνω Νόμου 9/65 και των άρθρων 80 και 81 του Κεφ. 224, στα οποία το πιο πάνω άρθρο 51 παραπέμπει. Όπως έχει κατ΄ επανάλειψη νομολογηθεί, η έφεση ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου αποτελεί τη μόνη οδό για αναθεώρηση απόφασης του Διευθυντή Κτηματολογίου, προκειμένου να ελεγχθεί όχι μόνο η νομιμότητα αλλά και η ορθότητα της απόφασης (Σάβας Π"Γεωργίου v. Ιωάννη Πατσαλίδη
(2001)1 ΑΑΔ 1365). Περαιτέρω, ελλείπει η βάση γένεσης δικαιώματος προσβολής της επιφυλαχθείσας τιμής πώλησης ως ανεπαρκούς. Καθότι, πέραν της αοριστίας με την οποία υποστηρίζεται το πιο πάνω αίτημα, προσβολή της επιφυλαχθείσας τιμής, δυνάμει του Νόμου 9/65, θα έπρεπε να ασκηθεί με έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο, σύμφωνα με το άρθρο 51 αυτού. Εάν δε θεωρηθεί ότι η αναγκαστική πώληση λαμβάνει χώρα δυνάμει των προνοιών του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Περιορισμός Πωλήσεων) Νόμου, Κεφ. 223, τέτοιο δικαίωμα προσβολής δεν υφίσταται (Μιχάλης Παύλου v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.ά.
(1991)1 ΑΑΔ 275). Συνεπώς, η παράλειψη του Αιτητή να κινηθεί μέσα στο ορθό νομικό πλαίσιο, είναι μοιραία και προδιαγράφει και το αποτέλεσμα της διαδικασίας, την απόρριψη δηλαδή της Αίτησης. Θα επεκταθώ όμως, σε συνοπτική μορφή, και στην ουσία, αναφέροντας τα εξής: Τα όσα επικαλείται ως γεγονότα ο Αιτητής, προκειμένου να στηρίξει τα αιτήματά του, και οι ταυτόσημοι ισχυρισμοί των συνοδευτικών ενόρκων δηλώσεων, όχι μόνο παραμένουν αστήρικτα και ατεκμηρίωτα, αλλά ανατρέπονται από τα αδιαμφισβήτητα Τεκμήρια που συνοδεύουν τις ενστάσεις. Μέσα από τα τελευταία εντοπίζεται ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε συνάδει απόλυτα με τις σχετικές διατάξεις του Νόμου 9/65 και δεν παρουσιάζει οποιαδήποτε μεμπτότητα. Οι αναφορές του Αιτητή περί μη δημοσίευσης της αναγκαστικής πώλησης, μη ανανέωσης της απόφασης, και απουσίας νόμιμα διορισμένου διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης ιδιοκτήτριας, καταρρίπτονται από τα Τεκμήρια που επεσύναψαν στις ενστάσεις τους οι Καθ΄ ων η Αίτηση. Προσθέτω μόνο ότι, έστω κι αν υπήρχε πρόβλημα ως προς τη νομική κατάσταση της διαχειρίστριας, αν δηλαδή αυτή τελικά πτώχευσε, ήταν ευθύνη του Αιτητή να ενεργήσει σχετικά προς προστασία των δικαιωμάτων του. Συμπληρωματικά εντοπίζεται στη σχετική αλληλογραφία, που επισυνάπτεται ως Τεκμ. 4 και 5 στην ένσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση 2, η εμπλοκή της διαχειρίστριας σε θέματα αφορώντα την περιουσία της αποβιωσάσης σε χρόνο κατά πολύ μεταγενέστερο του 1990, που κατά τη θέση του Αιτητή αυτή είχε πτωχεύσει. Γεγονός που επίσης καταρρίπτει τους ανάλογους ισχυρισμούς της πλευράς του Αιτητή. Έστω λοιπόν κι αν δεν υπήρχε το αξεπέραστο εμπόδιο της έλλειψης νομικής βάσης και της λανθασμένης επιλογής διαδικασίας, τα όσα επικαλείται ο Αιτητής δεν θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την παροχή θεραπείας στη βάση των αιτημάτων του. Καταληκτικά, για τους λόγους που προσπάθησα συνοπτικά να εξηγήσω, η Αίτηση απορρίπτεται και το εκδοθέν διάταγμα ακυρώνεται, με έξοδα εις βάρος του Αιτητή, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, συμπεριλαμβανομένων των εξόδων δημοσίευσης (δημοσιεύματα Τεκμ. 8 στην ένσταση των Καθ΄ ων η Αίτηση 2). Αναμένεται ότι η όλη διαδικασία δημόσιου πλειστηριασμού, μετά από επανατροχιοδρόμησή της βεβαίως από τους εξ αποφάσεως πιστωτές, θα προχωρήσει με τη δέουσα σπουδή, λαμβάνοντας υπόψη την καθυστέρηση που ήδη δημιουργήθηκε. [Υπ.] ........... Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο