← Κύπρος

ΛΟΥΚΗ ΛΟΥΚΑΙΔΗ ν. ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ Α.Ε. κ.α., Αρ. Αγωγής: 10994/07, 7 Μαΐου, 2009

ΛΟΥΚΗ ΛΟΥΚΑΙΔΗ ν. ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ Α.Ε. κ.α., Αρ. Αγωγής: 10994/07, 7 Μαΐου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A97 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ι. Ιωαννίδη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 10994/07 Μεταξύ: ΛΟΥΚΗ ΛΟΥΚΑΙΔΗ, εκ Λευκωσίας Ενάγοντα και ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ Α.Ε. εξ Αθηνών ΜΑΚΗ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥΠΟΥΛΟΥ, εξ Αθηνών ΘΕΜΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ, εξ Αθηνών ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΟΚΑ, εξ Αθηνών Εναγομένων 7 Μαΐου,

  1. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντα: κ. Χρίστος Κληρίδης (κα Προδρόμου για να ακούσει απόφαση). Για Εναγόμενους 1, 3 και 4: Καμία εμφάνιση. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγων με γενικά οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα που κατέθεσε στις 14.12.2007 αξιώνει εναντίον των Εναγομένων τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Γενικές και Ειδικές Αποζημιώσεις για δυσφήμιση η οποία δημισιεύτηκε από τους Εναγομένους στην έκδοση της εφημερίδας «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» ημερομηνίας 21/10/2007 στην πρώτη σελίδα με τίτλο ΧΡ. ΡΟΖΑΚΗΣ, Λ. ΛΟΥΚΑΙΔΗΣ - ΟΝΕΙΔΟΣ «ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΥΡΟΔΙΚΑΣΤΕΣ - ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΥΠΕΡ ΣΚΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ» και στις σελίδες 24-25 «ΕΛΛΗΝΑΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΕ ΡΟΛΟ «ΕΦΙΑΛΤΗ», ΔΙΚΑΙΩΣΕ ΣΚΟΠΙΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ., με την υπογραφή του Χρήστου Ροζάκη αλλά και του Κύπριου Λουκή Λουκαΐδη το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατακεραυνώνει τη χώρα μας για θέματα που σχετίζονται με την «μακεδονική» και την «τουρκική μειονότητα. Την προδοσία πολλοί αγάπησαν .... οι καλύτεροι σύμμαχοι των ... τούρκων» και/ή Β. Γενικές και Ειδικές αποζημιώσεις για κακόβουλη ψευδολογία η οποία δημοσιεύθηκε από τους Εναγομένους στην έκδοση της εφημερίδας «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» ημερομηνίας 21/10.2007 στην πρώτη σελίδα με τίτλο ΧΡ. ΡΟΖΑΚΗΣ, ΛΟ. ΛΟΥΚΑΙΔΗΣ - ΟΝΕΙΔΟΣ «ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΥΡΩΔΙΚΑΣΤΕΣ - ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΥΠΕΡ ΣΚΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ» και στις σελίδες 24 - 25 «ΕΛΛΗΝΑΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΕ ΡΟΛΟ «ΕΦΙΑΛΤΗ», ΔΙΚΑΙΩΣΕ ΣΚΟΠΙΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ., με την υπογραφή του Χρήστου Ροζάκη αλλά και του Κύπριου Λουκή Λουκαΐδη το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατακεραυνώνει τη χώρα μας για θέματα που σχετίζονται με τη «μακεδονική» και την «τουρκική μειονότητα. Την προδοσία πολλοί αγάπησαν .. οι καλύτεροι σύμμαχοι των .. τούρκων» και/ή Γ. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου εμποδίζον του Εναγομένους από του να επαναδημοσιεύσουν τα πιο πάνω δημοσιεύματα τους εν όλο ή εν μέρει και ή κατά παρόμοιον και ή κατ' ουσία τρόπον και περιεχόμενον.» Στις 9.7.2008 ο Ενάγων καταχώρισε μονομερή αίτηση με την οποία ζητούσε απόφαση εναντίον των Εναγομένων 1, 3 και 4 λόγω παράλειψης τους να καταχωρίσουν σημείωμα εμφάνισης. Το Δικαστήριο, αφού ικανοποιήθηκε ότι η αγωγή επεδόθηκε στους πιο πάνω Εναγομένους και ότι αυτοί δεν καταχώρισαν σημείωμα εμφάνισης, όρισε την υπόθεση για απόδειξη. Να σημειωθεί εδώ ότι η αγωγή εναντίον του Εναγόμενου 2 διακόπηκε, αφού δεν κατέστη δυνατό να επιδοθεί σε αυτόν. Κατά την πιο πάνω ημερομηνία ο Ενάγων κατέθεσε και την Έκθεση Απαίτησής του. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτολεξεί μέρος αυτής: «
  2. Ο Ενάγων κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήταν ο Κύπριος Δικαστής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο. Διετέλεσε Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι δικηγόρος νομομαθής, αναγνωρισμένου κύρους και χαίρει άκρας και μεγίστης εκτίμησης στην Κύπρο και στο εξωτερικό και σαν συγγραφέας πολλών βιβλίων / μελετών.
  3. Η Εναγομένη 1 είναι Ανώνυμη Εταιρεία δεόντως εγγεγραμμένη και με έδρα την Αθήνα ή και με δραστηριότητες στην Αθήνα, εκδότρια της Εφημερίδας το «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» με πανελλήνια παγκόσμια Κυκλοφορία όπως και στην Κύπρο όπως επίσης και μέσω του διαδικτύου.
  4. Η κυκλοφορία της εφημερίδας και στην Κύπρο είναι μεγάλη.
  5. Οι Εναγόμενοι 2 και 3 είναι δημοσιογράφοι και διευθυντές σύνταξης της εν λόγω εφημερίδας.
  6. Ο δε Εναγόμενος 4, δημοσιογραφεί στην εν λόγω εφημερίδα.
  7. Κατά η περί τις 21/10/2007, στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ», της οποίας εκδότης είναι η Εναγομένη 1 Εταιρεία «Πρώτο Θέμα Α.Ε.» με διευθυντές από Συντακτική Ομάδα και/ή εκπροσώπους της Εναγομένους 2 και 3, Μάκη Τριανταφυλλόπουλο και Θέμο Αναστασιάδη αντίστοιχα, διαφημίστηκε δημοσίευμα του Εναγομένου 4 κ. Χρήστου Μπόκα. Στις σελίδες 24-25 της έκδοσης με τίτλο ΧΡ. ΡΟΖΑΚΗΣ, Λ. ΛΟΥΚΙΔΗΣ - ΟΝΕΙΔΟΣ «ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΥΡΩΔΙΚΑΣΤΕΣ / ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΥΠΕΡ ΣΚΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ».
  8. Στις σελίδες 24-25 δημοσιεύθηκε στο επίδικο τεύχος δισέλιδο δημοσίευμα του Εναγομένου 4 Χρήστου Μπόκα, με τον τίτλο «ΕΛΛΗΝΑΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΕ ΡΟΛΟ «ΕΦΙΑΛΤΗ» ΔΙΚΑΙΩΣΕ ΣΚΟΠΙΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ με υπότιτλο «Με την υπογραφή του Χρήστου Ροζάκη αλλά και του Κύπριου Λουκή Λουκαΐδη το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατακεραυνώνει τη χώρα μας για θέματα που σχετίζονται με την «μακεδονική» και την «τουρκική» μειονότητα, με επικεφαλίδες «Την προδοσία πολλοί αγάπησαν», οι καλύτεροι σύμμαχοι των Τούρκων.» Στα εν λόγω δημοσιεύματα οι Εναγομένοι προβαίνουν σε δυσφημιστικούς και ή συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς εναντίον του προσώπου μου κατακτηρίζοντας με «Δήμιο της Ελλάδας», Εφιάλτη, Προδότη, καλύτερο σύμμαχο των Τούρκων κλπ.
  9. Οι Εναγόμενοι ψευδώς και κακοβούλως δημοσίευσαν τα επίδικα δυσφημιστικά δημοσιεύματα τους ανωτέρω σε βάρος του Ενάγονται και ως κατωτέρω περαιτέρω περιγράφεται: Σελ.1 Χρ, Ροζάκης, Λ. Λουκαΐδης. Όνειδος. Έλληνες ευρωδικαστές π εφιάλτες υπέρ Σκοπίων και Τουρκίας. Σελ. 24-25 Κατά της ίδιας του της πατρίδας. Μπαράζ καταδικαστικών αποφάσεων εις βάρος της χώρας μας από τον Έλληνα Ευρωδικαστή που διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών. Έλληνας Υπουργός σε ρόλο «Εφιάλτη», δικαίωσε Σκόπια - Τουρκία και καταδίκασε την Ελλάδα. Με την υπογραφή του Χρήσου Ροζάκη αλλά και του Κύπριου Λουκή Λουκαΐδη το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατακεραυνώνει τη χώρα μας για θέματα που σχετίζονται με τη «μακεδονική» και την «τουρκική» μειονότητα. Ένας Έλληνας που στο παρελθόν είχε διατελέσει υφυπουργός Εξωτερικών πρωταγωνιστεί τα τελευταία χρόνια στο μπαράζ καταδικαστικών αποφάσεων εις βάρος της χώρας μας για θέματα που σχετίζονται με τη «μακεδονική» και την «τουρκική» μειονότητα στην Ελλάδα. Μια σειρά καταδικαστικών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), οι οποίες κατακεραυνώνουν την Ελλάδα για την άρνηση της να αναγνωρίσει «μακεδονικούς» και «τουρκικούς» συλλόγους στην Ελλάδα, φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του Χρήστου Ροζάκη εκλεκτού του κ. Κώστα Σημίτη, ο οποίος το 1996 τον έχρισε υφυπουργό Εξωτερικών στην Κυβέρνηση του. Ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι ως κυβερνητικό στέλεχος προάσπιζε τα εθνικά μας συμφέροντα και έδινε μάχη για τις ελληνικές θέσεις στο εξωτερικό σήμερα ως αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου πρωταγωνιστεί στις καταδίκες της Ελλάδας, για θέματα μάλιστα για τα οποία ο ίδιος διαμόρφωνε πολιτική ως υφυπουργός Εξωτερικών. Με την ψήφο του, αλλά και με αυτή του Κύπριου προέδρου του ΕΔΑΔ κ. Λουκή Λουκαΐδη, το Δικαστήριο του Στρασβούργου δικαίωσε ομόφωνα τους «Μακεδόνες» της Φλώρινας και τους «Τούρκους» της Θράκης σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις. Οι συγκεκριμένες αποφάσεις μάλιστα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δεν είναι μια απλή, τυπική διαδικασία, καθώς σύμφωνα με έγκυρους νομικούς, επηρεάζουν άμεσα τη στάση άλλων κρατών στα ελληνικά εθνικά ζητήματα. Χαρακτηριστική, άλλωστε, είναι η περίπτωση του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών (Στέιτ Ντιπάρτμεντ), το οποίο όλα τα προηγούμενα χρόνια στις αναφορές του για την Ελλάδα χαρακτήριζε τη μειονότητα της Θράκης «μουσουλμανική» ενώ τώρα «τουρκική», παραπέμποντας, μεταξύ άλλων, και στις συγκεκριμένες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. «Μακεδονική» μειονότητα Οκτώβριος του 2005 και η οκταμελής σύνθεση του 1ου Τμήματος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου του οποίου προεδρεύει ο Κύπριος ευρωδικαστής κ. Λουκαϊδης και στο οποίο συμμετέχει ως μέλος και εισηγητής ο Έλληνας ευρωδικαστής κ. Ροζάκης, εκδικάζει την υπόθεση του σωματείου «Ουράνιο Τόξο», το οποίο δραστηριοποιείται κυρίως στην περιοχή της Φλώρινας και μάχεται για την αναγνώριση «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα. Το «Ουράνιο Τόξο» προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατηγορώντας το ελληνικό κράτος, επειδή οι ελληνικές αρχές υποχρέωσαν την οργάνωση να καταβάσει επιγραφή που είχε αναρτηθεί στη λεγόμενη «μακεδονική» γλώσσα και η οποία έγραφε «Βίνο - Ζίτο Λερίνσκι Κομιτέτ». Η φράση αυτή, σύμφωνα με τις επίσημες παρατηρήσεις στου υπουργείου Εξωτερικών που κατατέθηκαν στο ΕΔΑΔ για τη συγκεκριμένη υπόθεση, «χρησιμοποιήθηκε κατά την εποχή του εμφυλίου πολέμου στη Μακεδονία από τους επιδιώκοντες να στραφούν κατά την ελληνικής επικρατείας και να καταλάβουν τη Φλώρινα. Η έκφραση «Βίνο - Ζίτο» προκαλεί άμεσας συνειρμούς στους κατοίκους της περιοχής, καθώς υπήρξε σύνθημα μιας εποχής που οδήγησε σε διχασμό και δεινά». Αν και με βάση όλες τις διεθνείς συνθήκες δεν τίθεται θέμα «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα, ο κ. Ροζάκης, ο κ. Λουκαΐδης και οι υπόλοιποι δικαστές δικαιώνουν ομόφωνα το «Ουράνιο Τόξο»!. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καταδίκασε ομόφωνα τη χώρα μας (με υπογραφή του πρώην Έλληνα υφυπουργού εξωτερικών φαρδιά πλατιά στην απόφαση), σημειώνοντας παράλληλα ότι το «Ουράνιο Τόξο» είναι νόμιμο σωματείο που ως στόχο έχει την υπεράσπιση της «μακεδονικής» μειονότητας που ζει στην Ελλάδα! Αυτό ακριβώς ήταν κα το σημείο της απόφασης που ανησύχησε τους Έλληνες διπλωμάτες, οι οποίοι αναφέρουν ότι «με αυτό τον τρόπο επικυρώνεται η ύπαρξη «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα». Ενδεικτικό επίσης της στάσης των κυρίων Λουκαΐδη και Ροζάκη στη συγκεκριμένη υπόθεση είναι και το γεγονός ότι υποχρέωσαν την Ελλάδα να καταβάλει αποζημίωση στους εκπροσώπους του «Ουράνιου Τόξου» ύψους 35.000 ευρώ, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση δύο εκ των μελών του δικαστηρίου. Προστασία στα όργανα ανθελληνικής προπαγάνδας Οι συγκεκριμένοι ευρωδικαστές όμως έχουν το βιογραφικό τους και άλλες καταδικαστικές αποφάσεις για τη χώρα μας. Συγκεκριμένα, στις 13 Ιουλίου του 2006 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, στο οποίο προήδρευε ο κ. Λουκαΐδης και συμμετείχε ως μέλος ο κ. Ροζάκης, αποφάσισε ομόφωνα ότι η χώρα μας παραβίασε το άρθρο 9 τους Ευρωπαϊκής Σύμβασης (δικαίωμα ελευθερίας στη συνείδηση και στη θρησκευτική πίστη). Η υπόθεση αφορούσε στην περίπτωση του αποκαλούμενου «ψευδομουφτή» Ξάνθης Μεχμέτ Εμίν Αγά, ο οποίος είχε εκλεγεί μουφτής από μειονοτικό σώμα, αλλά δεν είχε αναγνωριστεί από το ελληνικό κράτος. Τα ελληνικά δικαστήρια είχαν διώξει ποινικά επτά φορές τον «ψευδομουφτή» για αντιποίηση αρχής και τον είχαν καταδικάσει επειδή εξέδωσε ανακοινώσεις θρησκευτικού περιεχομένου χωρίς να έχει επίσημα την ιδιότητα του μουφτή. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όμως, είχε αντίθετη άποψη και καταδίκασε την Ελλάδα. Όπως αναφέρουν διπλωμάτες του Υπουργείου Εξωτερικών, ο κ. Ροζάκης από την εμπειρία του ως υφυπουργός στο ίδιο υπουργείο θα έπρεπε να γνωρίζει ότι «οι ψευδομουφτήδες» της Ξάνθης και της Κομοτινής, όπως και οι περισσότεροι «τουρκικοί» σύλλογοι της Θράκης, συντάσσονται στ γραμμή του τουρκικού προξενείου της περιοχής προβάλλοντας την τουρκική προπαγάνδα, χωρίς να έχουν καμία σχέση με θρησκευτικά και πνευματικά καθήκοντα». Χαρακτηριστικός είναι άλλωστε ο πύρινος λόγος του σημερινού «ψευδομουφτή» Ξάνθης Αχμέτ Μετέ όπως παρουσιάζεται στο βίντεο που έφερε στη δημοσιότητα το «ΘΕΜΑ», στο οποίο αποκαλεί τους Έλληνες «γκιαούρηδες» υποδεικνύει προς τη μειονότητα πως «ο Τούρκος μόνο με Τούρκο μπορεί να γίνει φίλος» και την καλεί να ακολουθήσει το σύνθημα «τουρκική ψήφος σε Τούρκο». ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΝ ΟΙ «ΤΟΥΡΚΟΙ» «Θρίαμβος των (σ.σ.:αυτοαποκαλούμενων) Τούρκων της Δυτικής Θράκης με τη βοήθεια του κ. Ροζάκη και του κ. Λουκαΐδη»: αυτά αναφέρει στην ανακοίνωση της η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης (ΕΟΤΔΘ) μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου να δικαιώσει τον «Σύλλογο Νεολαίας Μειονότητας Έβρου». Προσθέτουν μάλιστα ότι «η Ελλάδα θα αναγκαστεί να αναγνωρίσει την τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης», καθώς και ότι «η απόφαση ανοίγει δρόμο για τη δικαίωση και άλλων μειονοτήτων σε όλη την Ελλάδα». Εντυπωσιακές επίσης είναι και οι δηλώσεις του προέδρου της ΕΟΤΔΘ κ. Χαλίτ Χαμπίπογλου που ευχαριστεί τον κ. Χρήστο Ροζάκη και τον κ. Λουκή Λουκαΐδη, αναφέροντας ότι «το γεγονός ότι οι πρωταγωνιστές της απόφασης ήταν ένας Έλληνας και ένας Ελληνοκύπριος ευρωδικαστής δείχνει ξεκάθαρα το πόσο δίκιο έχουν οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης». Συμπληρώνει μάλιστα πως «η Ελλάδα πλέον είναι υποχρεωμένη να αναγνωρίσει την τουρκική ταυτότητα της μειονότητας». ΟΙ καλύτεροι σύμμαχοι των . Τούρκων Το δίδυμο των ευρωδικαστών, όμως, φαίνεται ότι έχει εξελιχθεί σε . δήμιο για την Ελλάδα. Πριν από λίγες εβδομάδες η επταμελής σύνθεση του 1ου Τμήματος, του οποίου προήδρευε ο κ. Λουκαΐδης και συμμετείχε ο κ. Ροζάκης, καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση του δικαιώματος του «συνεταιρίζεσθαι» (άρθρο 11 της Ε.Σ.), επειδή τα δικαστήρια της χώρας μας αρνούνται από το 1995 να αναγνωρίσουν τη νόμιμη σύσταση του σωματείου «Σύλλογος Νεολαίας Μειονότητας Έβρου». Τα ελληνικά δικαστήρια είχαν επικαλεστεί ότι ο σκοπός της ίδρυσης του συλλόγου, όπως αναφέρεται στο καταστατικό του, είναι «η εκπαίδευση των νέων στις παραδόσεις της «τουρκικής» μειονότητας». Το γεγονός αυτό και σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λοζάνης που μιλά για θρησκευτική-μουσουλμανική και όχι εθνική-τουρκική μειονότητα προκαλεί σύγχυση και δημιουργεί την εντύπωση ότι υπήκοοι ξένης χώρας, και συγκεκριμένα τουρκικής εθνικότητας, κατοικούν μόνιμα στην Ελλάδα. Οι Ευρωδικαστές όμως είχαν και πάλι αντίθετη άποψη. Το σχετικό της καταδικαστικής απόφασης αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι «ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι αληθινός σκοπός του σωματείου είναι να προωθήσει την ιδέα ότι υπάρχει εθνική τουρκική μειονότητα στην Ελλάδα, αυτό δεν αποτελεί απειλή προς τη δημοκρατική κοινωνία». Τα μέλη μάλιστα του συγκεκριμένου συλλόγου υποστήριξαν ενώπιον του ΕΔΑΔ ότι η Συνθήκη της Λοζάνης δεν απαγορεύει στα μέλη των μειονοτήτων να αυτοπροσδιορίζονται με το επίθετο «Τούρκοι». Η απόφαση αυτή, όμως σύμφωνα με έγκυρους νομικούς, θέτει ευθέως θέμα συλλογικού και όχι μόνο ατομικού εθνικού προσδιορισμού. Με άλλα λόγια ανοίγει τον δρόμο για την επίσημη αναγνώριση εθνικής «τουρκικής» μειονότητας στην Ελλάδα. Επιπλέον, προσθέτουν, δείχνει και την πορεία που θα έχει η εκδίκαση της προσφυγής μουσουλμάνων κατοίκων της Ξάνθης κατά των αποφάσεων ελληνικών δικαστηρίων που αρνήθηκαν να εγγράψουν ως νόμιμη την «Τουρκική Ένωσης Ξάνθης». Ότι δηλαδή το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θα δικαιώσει την «Τουρκική Ένωση Ξάνθης». ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΟΖΑΚΗΣ Ο εκλεκτός του Σημίτη που «κρέμασε» την Ελλάδα Κι όμως, στον άνθρωπο που υποστηρίζει ότι η μειονότητα της Θράκης πρέπει να αναγνωριστεί είχαμε αναθέσει να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της χώρας μας διεθνώς ως υφυπουργός εξωτερικών. Εμφανίστηκε στο προσκήνιο της πολιτικής στις 25 Σεπτεμβρίου του 1996, όταν ο τότε πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης τον έχρισε υφυπουργό Εξωτερικών. Η αμοιβαία εκτίμηση των δύο ανδρών καθώς και η ιδιότητα του ως καθηγητή του Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αποτέλεσαν το εισιτήριο για την ανάρρησή του στον υπουργικό θώκο. Διέγραψε, όμως, σύντομη σταδιοδρομία, καθώς η «ασυμφωνία» χαρακτήρων με τον τότε υπουργό κ. Θεόδωρο Πάγκαλο τον οδήγησε σε παραίτηση έπειτα από πέντε μήνες. Ωστόσο δεν έμεινε χωρίς δουλειά, καθώς λίγους μήνες μετά η κυβέρνηση τον έστειλε στο Στρασβούργο ως ευρωδικαστή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ). Ο λόγος για τον κ. Χρήστο Ροζάκη, τον Έλληνα ευρωδικαστή και αντιπρόεδρο σήμερα του ΕΔΑΔ, ο οποίος ως φαίνεται έχει εξελιχθεί σε δήμιο της χώρας μας. Πως όμως δικαιολογείται το γεγονός ένας άνθρωπος που έχει διατελέσει στο παρελθόν υφυπουργός Εξωτερικών, επιφορτισμένος με την προάσπιση των εθνικών ζητημάτων της χώρας και γνώστης της μειονοτικής πραγματικότητας, να καταδικάζει την Ελλάδα η οποία δεν αναγνωρίζει «μακεδονικούς» συλλόγους στη Φλώρινα και «τουρκικούς» στη Θράκη; Ή τουλάχιστον - όπως αναρωτιούνται νομικοί και διπλωματικοί κύκλοι - γιατί ο κ. Ροζάκης δεν αρκούσε το δικαίωμα της εξαίρεσής του από τις συγκεκριμένες υποθέσεις ώστε όσοι «βλέπουν» «τουρκική» και «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα να μην επικαλούνται αποφάσεις που τους δικαιώνουν, και μάλιστα από έναν άνθρωπο που έχει διατελέσει υφυπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας; Καθολική άποψη είναι ότι «ο κάθε ευρωδικαστής σκέπτεται και συμπεριφέρεται ως πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Σύμφωνα όμως με όσους γνωρίζουν τις απόψεις του κ. Ροζάκη δεν α περίμεναν διαφορετική τοποθέτηση από τον Έλληνα ευροδικαστή και υπέρμαχο του σχεδίου Ανάν για το Κυπριακό. Ο ίδιος είχε άλλωστε δηλώσει πως η υπουργοποίησή του είχε και ένα αρνητικό επακόλουθο, ότι δηλαδή του αφαιρέθηκε η δυνατότητα κριτικής παρέμβασης σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Παρέμβασης, όπως η δημοσίευση μελέτης σε ξένα επιστημονικά έντυπα με τίτλο « Η διεθνής προστασία των μειονοτήτων στην Ελλάδα», στο οποίο εκφράζει τις απόψεις του για την κατάσταση των μειονοτήτων στη χώρα μας. Ορισμένες από τις προσωπικές απόψεις του κ. Ροζάκη που παραθέτονται στο συγκεκριμένο άρθρο αναφέρουν: «Όσον αφορά τους τουρκόφωνους μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης, είναι σαφές ότι πληρούν τους όρους για να χαρακτηριστούν εθνοτική ομάδα». Με άλλα λόγια δηλαδή, ο κ. Ροζάκης θεωρεί πως η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης πρέπει να αναγνωριστεί ως «τουρκική». Για να στηρίξει μάλιστα τη συγκεκριμένη του άποψη, επιχειρηματολογεί λέγοντας ότι «η Συνθήκη της Λοζάνης δεν καθορίζει κατ'ανάγκη τη φύση της μειονότητας της Θράκης ως θρησκευτικής» - επιχείρημα όμοιο με αυτό προ προβάλλουν τα τελευταία χρόνια οι «τουρκικοί» σύλλογοι της Ξάνθης και της Κομοτινής για να υπερασπιστούν τη νομιμότητα της. Επιπλέον, σύμφωνα με τον συγγραφέα του άρθρου και ενάντια στην κρατούσα αντίληψη, «στην Ελλάδα υπάρχει σλαβόφωνη μειονότητα». Προσθέτει μάλιστα ότι «οι Σλαβόφωνοι μοιράζονται κοινή εθνοτική καταγωγή με τους γειτονικούς πληθυσμούς στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας». ΠΡΟΣΑΧΘΕΙΣΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ Μοναδικός μάρτυρας στην παρούσα υπόθεση ήταν ο Ενάγων, ο οποίος κατέθεσε γραπτή κατάθεση, το περιεχόμενο της οποίας θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτολεξεί: «
  10. Είμαι ο Ενάγων στην παρούσα και κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήμουν Δικαστής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο. Διετέλεσα Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας, είμαι δικηγόρος νομομαθής, αναγνωρισμένου κύρους και χαίρω άκρας και μεγίστης εκτίμησης στην Κύπρο και στο εξωτερικό και σαν συγγραφέας πολλών βιβλίων και μελετών.
  11. Η Εναγομένη 1 είναι Ανώνυμη Εταιρεία δεόντως εγγεγραμμένη και με έδρα την Αθήνα και με δραστηριότητες στην Αθήνα, εκδότρια της Εφημερίδας το «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» με πανελλήνια παγκόσμια Κυκλοφορία όπως και στην Κύπρο όπως επίσης και μέσω του διαδικτύου.
  12. Η κυκλοφορία της εφημερίδας και στην Κύπρο είναι μεγάλη (Τεκμήριο 1) βεβαίωση που έλαβα από το Πρακτορείο Κρόνος 11.11.2008
  13. Ο Εναγόμενος 3 κατά πάντα ουσιώδη προς την παρούσα αγωγή χρόνο ήταν δημοσιογράφος και μέλος της Συντακτικής Ομάδας η οποία διευθύνει τις εκδόσεις της Εναγομένης 1 Εταιρείας της εν λόγω εφημερίδας. . Τούτο φαίνεται εξάλλου και από επίδικο φύλλο της εφημερίδας Αρ. Φύλλου 139 ημερ. 21/10/
  14. Καταθέτω το πρωτότυπο φύλλο σαν Τεκμήριο 2 και παραπέμπω στη 2η σελίδα όπου ο Οέμος Αναστασιάδης παρουσιάζεται και αναγράφεται σαν μέλος της συντακτικής ομάδας 2ος στη σειρά. Αναφέρεται επίσης ότι το πρώτο θέμα εκδίδεται από την Εναγομένη 1 Εταιρεία.
  15. Ο δε Εναγόμενος 4, κατά πάντα ουσιώδη προς την παρούσα αγωγή χρόνο δημοσιογραφούσε στην εν λόγω εφημερίδα.
  16. Κατά η περί τις 21/10/2007, στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ», της οποίας εκδότης ήταν και είναι η Εναγομένη 1 Εταιρεία «Πρώτο θέμα Α. Ε.» με διευθυντές από Συντακτική Ομάδα και εκπροσώπους κατά πάντα ουσιώδη χρόνο τον Εναγόμενο 3, Οέμο Αναστασιάδη, διαφημίστηκε δημοσίευμα του Εναγομένου 4 κ. Χρήστου Μπόκα. Στις σελίδες 24-25 της έκδοσης με τίτλο ΧΡ. ΡΟΖΑΚΗΣ, Λ. ΛΟΥΚΑΙΔΗΣ - ΟΝΕΙΔΟΣ «ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΥΡΩΔΙΚΑΣΤΕΣ - ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΥΠΕΡ ΣΚΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ». Παραπέμπω στη 1η σελίδα του Τεκμηρίου
  18. Στις σελίδες 24-25 δημοσιεύθηκε στο επίδικο τεύχος δισέλιδο δημοσίευμα του Εναγομένου 4 Χρήστου Μπόκα, με τον τίτλο «ΕΛΛΗΝΑΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΣΕ ΡΟΛΟ «ΕΦΙΑΛΤΗ», ΔΙΚΑΙΩΣΕ ΣΚΟΠΙΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ με υπότιτλο «Με την υπογραφή του Χρήστου Ροζάκη αλλά και του Κύπριου Λουκή Λουκαϊδη το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατακεραυνώνει τη χώρα μας για θέματα που σχετίζονται με τη «μακεδόνικη» και την «τουρκική» μειονότητα, με επικεφαλίδες «Την προδοσία πολλοί αγάπησαν», οι καλύτεροι σύμμαχοι των Τούρκων.» Στα εν λόγω δημοσιεύματα οι Εναγόμενοι προβαίνουν σε δυσφημιστικούς και συκοφαντικούς χαρακτηρισμούς εναντίον του προσώπου μου χαρακτηρίζοντας με «Δήμιο της Ελλάδας», Εφιάλτη, Προδότη, καλύτερο σύμμαχο των Τούρκων κλπ.
  19. Οι Εναγόμενοι ψευδώς και κακοβούλως δημοσίευσαν τα επίδικα δυσφημιστικά δημοσιεύματα τους, ως ανωτέρω σε βάρος μου και ως κατωτέρω περαιτέρω περιγράφεται διαβάζω τα σχετικά δημοσιεύματα στο σύνολο τους :
  20. Τα πιο πάνω δημοσιεύματα αποτελούν υπό τας περιστάσεις σοβαρότατη δυσφήμηση σε βάρος μου αλλά και επιζήμια και κακόβουλη ψευδολογία και δημοσιεύθηκαν κακόβουλα για τους εξής λόγους:

(1)Το ύφος και περιεχόμενο από μόνο του αποδεικνύει κακοβουλία.
(2)Ουδεμία έρευνα έγινε προφανώς προτού γραφεί και δεν αντικατοπτρίζει καν την πραγματικότητα.
(3)Δεν κλήθηκα και δεν ρωτήθηκα να σχολιάσω το δημοσίευμα πριν την έκδοση του.
(4)Καμία επιστημονική ανάλυση ή κριτική γίνεται.
(5)Το δημοσίευμα βρίθει εμπάθεια, μίσος και πολιτικές σκοπιμότητες.
(6)Πρόκειται καθαρά για ανεύθυνη Δημοσιογραφία.
(7)Είναι απαράδεκτος ο χαρακτηρισμός και απόδοση σε βάρος μου εθνικής μειοδοσίας και προδοσίας.
  1. Οι Εναγόμενοι επετέθησαν εναντίον μου με τα επίδικα δημοσιεύματα τόσο προσωπικά όσο και υπό την ιδιότητα μου ως Ευρωδικαστού και με σκανδαλώδεις, υπέρμετρους και δυσανάλογους χαρακτηρισμούς και με σαφείς υπαινιγμούς με παρουσιάζουν σαν ανθέλληνα και προδότη. Χαρακτηριστικός είναι ο τίτλος του επίδικου δημοσιεύματος ο οποίος με χαρακτηρίζει ως «Εφιάλτη» με σαφή υπαινιγμό προς το γνωστό Εφιάλτη ο οποίος πρόδωσε τους Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες και ο οποίος αποτελεί το ανάθεμα του Ελληνισμού όπως το γνωρίζουμε από τα μαθήματα της Ιστορίας μας.
  2. Το επίδικο δημοσίευμα των Εναγομένων δημοσιεύθηκε και κυκλοφόρησε και στην Κυπριακή Αγορά ευρέως. Έχω γνώση τούτου γιατί πάρα πολλοί φίλοι που το είδαν στην Κύπρο επικοινώνησαν μαζί μου και γνωρίζω επίσης από δική μου πείρα ότι το Πρώτο Θέμα κυκλοφορεί ανελλιπώς κάθε Κυριακή σαν Πρώτο Θέμα της Κυριακής σε όλα τα Κεντρικά Περίπτερα της Λευκωσίας και των άλλων πόλεων παγκυπρια. Τούτο γνωρίζω γιατί το αγόρασα και από περίπτερο στην Πλατεία Ελευθερίας σε άλλες περιπτώσεις και από περίπτερο της Λεωφ. Κέννετυ αλλά και από περίπτερα στην Επαρχία Αμμόχωστο, Πάφου και Λεμεσού.
  3. Συνεπεία του όλου θέματος είναι να υποστώ βλάβη και ζημία τόσο στη προσωπική μου φήμη όσο και στην επαγγελματική μου φήμη, υπόσταση και αξιοπρέπεια. Η θλίψη και η αγωνία αλλά και ντροπή την οποία ένοιωσα σαν αποτέλεσμα είναι απερίγραπτη συνάδελφοι δε, φίλοι μου δικηγόροι και δικαστές με επήραν τηλέφωνο αναστατωμένοι και αυτοί και ζητώντας διευκρινήσεις και εξηγήσεις στην πραγματικότητα εφάρμοσα με την Απόφαση αντίγραφο της οποίας επισυνάπτω την νομολογία η οποία είναι πάγια επί του θέματος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και ενήργησα με πλήρη αμεροληψία και δικαστικά. Το δημοσίευμα δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την πραγματικότητα όπως μπορεί εύκολα κάποιος να διαπιστώσει συγκρίνοντας το με το Τεκμήριο 3 Απόφαση την οποία παρουσιάζω. Επίσης παρουσιάζω το κείμενο στα αγγλικά σαν Τεκμήριο 3Α και Τεκμήριο 3Β άλλη σχετική απόφαση στην οποία και πάλιν κάνει αναφορά σε δημοσίευμα.
  4. Οι Εναγόμενοι παράνομα προβαίνουν σε συκοφαντικά δημοσιεύματα και κακόβουλη ψευδολογία προσπαθώντας προφανώς κακόπιστα να με διαβάλουν και να με επηρεάσουν στην διαμόρφωση δικαστικών αποφάσεων και προβαίνουν στους ανωτέρω χαρακτηρισμούς με φανερά αλλότριους σκοπούς και ιδιαίτερα για την αύξηση των πωλήσεων της Εφημερίδας τους.
  5. Έχω υποστεί τεράστιες προσωπικές βλάβες και ζημιές για τις οποίες πιστεύω δικαιούμαι να αποζημιωθώ.
  6. 0 Εναγόμενος 3 κατά πάντα ουσιώδη προς την παρούσα αγωγή χρόνο διαδραμάτιζε πρωταγωνιστικό ρόλο στο περιεχόμενο της εφημερίδας το «Πρώτο θέμα» και έτσι ενήργησε και για το επίδικο δημοσίευμα και προέβη στα επίδικα δημοσιεύματα και τη κυκλοφορία του φύλλου στην Κύπρο.
  7. 0 Εναγόμενος 3 ήταν σε σχέση με τα επίδικα δημοσιεύματα στη Διευθυντική Ομάδα Σύνταξης και ως εκ τούτου συνυπεύθυνος και για το Επίδικο Δημοσίευμα και για το περιεχόμενο όλης της έκδοσης.
  8. Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταχώρησα την παρούσα Αγωγή και αξιώνω ως η παράγραφος 17 Α , Β και Γ της Έκθεσης Απαίτησης.» Η Βεβαίωση, τεκμ.1, αναφέρει ότι «η πώληση παγκυπρίως της ελλαδικής εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» που κυκλοφόρησε στις 21 Οκτωβρίου 2007 ήταν 712 αντίτυπα (επτακόσια δώδεκα)». Σε άλλη μαρτυρία που έδωσε ο Ενάγων κατά την ακροαματική διαδικασία, θα αναφερθώ όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Έχω επίσης κατά νου και τα όσα ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος του με την εμπεριστατωμένη αγόρευσή του. Ήταν η θέση του κ. Κληρίδη ότι πρόκειται περί πολύ σοβαρής δυσφήμισης και ότι το ύψος της αποζημίωσης θα πρέπει να αγγίζει το ποσό των €100.
  9. ΕΙΝΑΙ Ή ΟΧΙ ΔΥΣΦΗΜΙΣΤΙΚΟ ΤΟ ΕΠΙΔΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ Το Δικαστήριο έχει πρωταρχικό καθήκον να εξετάσει κατά πόσο το εν λόγω δημοσίευμα είναι δυσφημιστικό για τον Ενάγοντα. Το δημοσίευμα θα πρέπει να κριθεί στο σύνολό του και όχι αποσπασματικά. Στις λέξεις και φράσεις του δημοσιεύματος θα πρέπει να αποδοθεί η φυσική και συνήθης σημασία τους. Το γεγονός ότι οι Εναγόμενοι δεν εμφανίστηκαν στην αγωγή και κατ' επέκταση δεν καταχώρισαν Υπεράσπιση, δεν απαλλάσσει το Δικαστήριο από αυτό το καθήκον. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρθηκε στην υπόθεση Κουτσού ν. Μικελλίδη κ.ά
(2007), 1(Β) Α.Α.Δ., 1256, 1266 «Η διαπίστωση δε του δυσφημιστικού των δημοσιευμάτων πάντοτε προηγείται οποιασδήποτε υπερασπίσεως». Το ίδιο ισχύει για το γεγονός ότι το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιόν του μαρτυρία εκ μέρους των Εναγομένων. Παραπέμπω και πάλι στην υπόθεση Κουτσού (πιο πάνω), όπου στη σελίδα 1266 διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Η παροχή ή όχι μαρτυρίας από τον εφεσίβλητο 1 ουδόλως επηρέαζε το ουσιαστικό θέμα, κριτήριο για το οποίο ήταν το πώς θα μπορούσε και πώς θα έπρεπε να αντιλαμβάνετο τα δημοσιεύματα ο αντικειμενικός αναγνώστης τοποθετημένος στο σύνολο των περιστάσεων που τα περιέβαλλαν. Την κρίση αυτή εκφράζει, ως καθοριστική του αντικειμενικού αναγνώστη, το ίδιο το δικαστήριο». (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο.) Για το τελευταίο αυτό θέμα παραπέμπω στην υπόθεση Slim and Others v. Daily Telegraph, Ltd, and Another
(1968)1 All E.R., 479, όπου στη σελίδα 504 διαβάζουμε τα ακόλουθα: " ..... Yet, save in exceptional cases where a 'legal' innuendo is relied on, it is not even permitted to ask a witness to whom the words were published. 'What did you understand them to mean?' What he did actually understand them to mean does not matter. This too might be rationalised on the ground that the publisher of the words ought to be responsible in law only for the injury caused to the plaintiff's reputation by those defamatory inferences which a reasonable man might draw from the words published, and the witness to whom the words were published may not have been reasonable in drawing defamatory inferences which he in fact drew. ......". (Δες επίσης την υπόθεση Τάσος Παπαδόπουλος ν. Kyrix Publishing Ltd
(1963)2 A.A.Δ., 290.) Αναφέρω από τώρα ότι αποδέχομαι το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας του Ενάγοντα. Δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του ότι έχει υποστεί τεράστιες προσωπικές βλάβες και ζημιές (παρ. 14 στη γραπτή του δήλωση). Η μαρτυρία του εδώ βρίσκω ότι είναι γενική και αόριστη αφού δεν συγκεκριμενοποιούνται οι εν λόγω ζημιές. Στη μαρτυρία του ότι το επίδικο δημοσίευμα συνιστά σοβαρότατη δυσφήμιση εις βάρος του, και σε άλλη συναφή μαρτυρία, δεν μπορώ να δώσω νομική βαρύτητα αφού, ως ελέχθη πιο πάνω, το κριτήριο για το κατά πόσο ένα δημοσίευμα είναι ή όχι δυσφημιστικό δεν είναι το πώς το αντιλαμβάνεται το πρόσωπο στο οποίο το δημοσίευμα αναφέρεται. Το ίδιο ισχύει και για τη μαρτυρία του ότι φίλοι του Δικηγόροι και Δικαστές του τηλεφώνησαν αναστατωμένοι και του ζητούσαν διευκρινίσεις και εξηγήσεις. Τέλος, δεν μπορεί να δοθεί βαρύτητα στη γνώμη του ότι οι Εναγόμενοι προσπαθούν «να με επηρεάσουν στην διαμόρφωση δικαστικών αποφάσεων και προβαίνουν στους ανωτέρω χαρακτηρισμούς με φανερά αλλότριους σκοπούς και ιδιαίτερα για την αύξηση των πωλήσεων της Εφημερίδας τους». Πριν αποφασίσω κατά πόσο το επίδικο δημοσίευμα είναι δυσφημιστικό ή όχι, έθεσα ενώπιον μου και τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ ν. Παπαευσταθίου
(2007)1(Β) Α.Α.Δ.,
  1. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω το σχετικό απόσπασμα από τις σελίδες 871 και 872: «Κατά την εξέταση της υπόθεσης είχαμε κατά νου δύο ανθρώπινα δικαιώματα που πρέπει να προστατευθούν και να εξισορροπηθούν: (α) Το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 19 του Συντάγματος και από το άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, και (β) Το δικαίωμα της προάσπισης της αξιοπρέπειας και της φήμης του ανθρώπου, που προστατεύεται από το άρθρο 2 της Σύμβασης. Το δικαίωμα αυτό πιθανόν να περιλαμβάνεται και στο ευρύτερο δικαίωμα της ιδιωτικής ζωής το οποίο προστατεύεται από το άρθρο 15 του Συντάγματος και από το άρθρο 8 της Σύμβασης. Και τα δύο προαναφερόμενα δικαιώματα είναι εξίσου σημαντικά και κατά συνέπεια τα Δικαστήρια εξετάζοντας υποθέσεις όπως την παρούσα θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα και προσεκτικά ώστε να μην παραβιάζεται, στο βαθμό που είναι δυνατό, οποιοδήποτε από τα προαναφερόμενα δικαιώματα. ................................... Κατά την εξέταση υποθέσεων όπως την παρούσα η προστασία του δικαιώματος στη φήμη δεν θα πρέπει να είναι υπέρμετρη σε σχέση με την προστασία άλλων ανταγωνιστικών δικαιωμάτων, όπως είναι το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Θα πρέπει να υπάρχει μεταξύ των δύο μια αναλογία. Εκτός από την αρχή της αναλογικότητας μια άλλη παράμετρος του όλου θέματος είναι και αυτή του τι συνιστά αναγκαία προστασία με μια δημοκρατική κοινωνία. Θα πρέπει δηλαδή το Δικαστήριο να διερωτάται σε κάθε δεδομένη περίπτωση κατά πόσον η προστασία της φήμης του επηρεαζόμενου προσώπου είναι αναγκαία σε μια δημοκρατική κοινωνία, η οποία έχει το δικαίωμα της πληροφόρησης αναφορικά με ζητήματα δημοσίου ή γενικού ενδιαφέροντος και η οποία εν πάση περιπτώσει θα πρέπει να δείχνει την απαραίτητη ανοχή και ανεκτικότητα στις αντίθετες απόψεις. Η σύγχρονη τάση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου είναι να περιορίζει το δικαίωμα στη φήμη προς όφελος του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης, στο οποίο το Δικαστήριο αναγνωρίζει υψηλή αξία. Στην υπόθεση Lingens v. Austria, App. No. 9815/82, Ser. A, vol. 103 [1986] 8 e.h.r.r. 407 at para. 41 το Δικαστήριο παρατήρησε πως η ελευθερία της έκφρασης, όπως προστατεύεται από την πρώτη παράγραφο του άρθρου 10, συνιστά ένα από τα ουσιαστικά θεμέλια της δημοκρατικής κοινωνίας και μια από τις βασικές προϋποθέσεις για την πρόοδο της και για την ικανοποίηση των ατόμων. Η ελευθερία αυτή με τις εξαιρέσεις της παραγράφου 2, εφαρμόζεται όχι μόνον σε πληροφορίες και ιδέες που είναι αρεστές ή τουλάχιστον θεωρούνται ως μη εχθρικές ή αδιάφορες αλλά επίσης και σε εκείνες που είναι προσβλητικές, εκπλήττουν ή ενοχλούν. αυτό απαιτεί ο πλουραλισμός, η ανεκτικότητα και η ευρύτητα πνεύματος, χωρίς τις οποίες δεν υπάρχει δημοκρατική κοινωνία. Όπως όμως ανάφερε το Ε.Δ.Δ.Α., η ελευθερία της έκφρασης ρητά περιορίζεται προς όφελος της προστασίας της φήμης ενός ατόμου σύμφωνα με την παράγραφο 2 του άρθρου
  2. Το στάθμισμα αυτών των δύο δικαιωμάτων έχει εξεταστεί σε σειρά αποφάσεων του Ε.Δ.Δ.Α. σύμφωνα με τις οποίες οιοσδήποτε περιορισμός του ενός δικαιώματος πρέπει να είναι ανάλογος και απαραίτητος για την προστασία του άλλου δικαιώματος. ................................... Σύμφωνα με τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, πολιτικά ή άλλα δημόσια πρόσωπα θα πρέπει να ανέχονται πιο εύκολα τη δημόσια κριτική.» (Η υπογράμμιση γίνεται από το Δικαστήριο.) Έχω μελετήσει πολύ προσεκτικά το περιεχόμενο του επίδικου δημοσιεύματος. Κατ' αρχάς θα πρέπει να αναφέρω πως το μεγαλύτερο μέρος του δημοσιεύματος αναφέρεται στον κ. Χρ. Ροζάκη, επίσης Ευρωδικαστή. Διαπιστώνω ότι στο εν λόγω δημοσίευμα παρατίθενται λεπτομέρειες των δικαστικών υποθέσεων στις οποίες η Ελλάδα καταδικάστηκε και με τη δικαστική ψήφο του Ενάγοντα. Από τις λεπτομέρειες αυτές φαίνεται καθαρά πως στο δημοσίευμα δεν αναφέρεται, ούτε αφήνεται να νοηθεί ότι ο Ενάγων αποφάσισε δικαστικώς με τον συγκεκριμένο τρόπο επειδή χρηματίστηκε ή επειδή ήθελε να εκδικηθεί την Ελλάδα ή για να εξυπηρετήσει αλλότριους σκοπούς. Στο δημοσίευμα αναφέρεται, ανάμεσα σε άλλα, ότι «το Δικαστήριο του Στρασβούργου δικαίωσε ομόφωνα και με τη ψήφο του Ενάγοντα τους «Μακεδόνες» της Φλώρινας και τους «Τούρκους» της Θράκης σε τρεις τουλάχιστο περιπτώσεις». Ο συγγραφέας σχολιάζει, με άκομψο τρόπο, το γεγονός ότι ο Ενάγων, Κύπριος Ευρωδικαστής, με τη δικαστική του ψήφο δικαίωσε Σκόπια και Τουρκία και καταδίκασε την Ελλάδα. Ουσιαστικά, εκφράζει την απαρέσκεια του για το γεγονός ότι ένας Ελληνοκύπριος Ευρωδικαστής συνέβαλε στην καταδίκη της Ελλάδας. Δεν παραβλέπω ότι στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας υπάρχει ο τίτλος «ΧΡ. ΡΟΖΑΚΗΣ, Λ. ΛΟΥΚΑμΙΔΗΣ, ΟΝΕΙΔΟΣ, Έλληνες Ευρωδικαστές - εφιάλτες υπέρ Σκοπίων και Τουρκίας». Ένας αντικειμενικός αναγνώστης διαβάζοντας το κείμενο τις σελίδες 24 και 25 της εφημερίδας στις οποίες παραπέμπει ο τίτλος, δεν μπορεί να εκλάβει ότι ο Ενάγων πρόδωσε την Ελλάδα όπως τον γνωστό Εφιάλτη[1] ή ότι αυτός είναι ανθέλληνας ή και τα δύο. Κατ' επέκταση, ο αντικειμενικός αναγνώστης δεν θα εκλάβει πως είναι ανθέλληνας ή προδότης ή σύμμαχος των Τούρκων κάθε Έλληνας ή Ελληνοκύπριος Ευρωδικαστής ο οποίος κατά την εκτέλεση των δικαστικών του καθηκόντων, καταδικάζει ή επιβάλλει κυρώσεις στην Ελλάδα για παραβάσεις που βρίσκει ότι αυτή διέπραξε. Στην υπόθεση Κουτσού, πιο πάνω, στο δημοσίευμα υπήρχε, ανάμεσα σε άλλα, η ακόλουθη αναφορά: «ΝΕΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ: Θυγατρικό κόμμα του κόμματος του Μουσολίνι. Αρχηγός του, η μετεμψύχωσή του, ο Νίκ Κουτσού, ο οποίος μόλις βάλει κανένα βουλευτή στη Βουλή, θα κάτσει πάνω σε ένα άσπρο άλογο και θα φορέσει περικεφαλαία με φτερό!!!». Κρίθηκε από το πρωτόδικο Δικαστήριο και από το Εφετείο ότι ο αντικειμενικός αναγνώστης δεν θα αντιλαμβάνετο τις εν λόγω αναφορές κυριολεκτικά ώστε να ταύτιζε τον Εφεσείοντα με τον Μουσολίνι. Στην υπόθεση Αλήθεια Εκδοτ. Εταιρεία Λτδ κ.ά. ν. Αλωνεύτη,
(2002), 1(Γ) Α.Α.Δ., 1863 οι Εναγόμενοι δέχθηκαν ότι τα επίδικα δημοσιεύματα ήταν δυσφημιστικά για τον Ενάγοντα. Σύμφωνα δε με την πρωτόδικη απόφαση: «., η φύση δε των δημοσιευμάτων ήταν τέτοια που όχι μόνον αναγνωρίσθηκαν ως άκρως δυσφημιστικά από τον ίδιο τον κ. Πουργουρίδη αλλά και όντως είναι, δεδομένου ότι παρουσιάζουν τον ενάγοντα ως άνθρωπο χωρίς αρχές, που μεθόδευε καταστάσεις και συνωμοτούσε με άτομα του περιβάλλοντος του ώστε να καρπούται προμήθειες ή άλλα οφέλη καταχρώμενος την Υπουργική του ιδιότητα, σκανδαλίζοντας τον δημόσιο βίο και αμαυρώνοντας το υψηλό του αξίωμα.» Ο κ. Λουκαΐδης ισχυρίσθηκε ότι από το επίδικο δημοσίευμα ένοιωσε απερίγραπτη θλίψη, αγωνία και ντροπή και ότι φίλοι του Δικηγόροι και Δικαστές του τηλεφώνησαν αναστατωμένοι και του ζητούσαν διευκρινίσεις και εξηγήσεις. Ο Ενάγων όμως, δεν θα πρέπει να νοιώθει τέτοια συναισθήματα. Τουναντίον θα πρέπει να νοιώθει περήφανος αφού ως ανεξάρτητος και αμερόληπτος δικαστής έπραξε αυτό που η δικαστική του συνείδηση του επέβαλλε ως ορθό και δίκαιο. Αυτό θα μπορούσε να γίνει αντιληπτό και από έναν αντικειμενικό αναγνώστη του επίδικου δημοσιεύματος. Η άποψη μου είναι ότι το πιο πάνω δημοσίευμα, δεν είναι δυσφημιστικό για τον Ενάγοντα. Δεν ήταν βέβαια αρεστό στον Ενάγοντα. Όμως θεωρώ πως, στα πλαίσια της άσκησης του δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης του τύπου σε μια δημοκρατική χώρα, τέτοια δημοσιεύματα θα πρέπει να γίνονται ανεκτά από ένα δημόσιο πρόσωπο, όπως ήταν τότε ο Ελληνοκύπριος Ευρωδικαστής κ. Λουκαΐδης. Σταθμίζοντας από τη μια το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης, και από την άλλη το δικαίωμα προάσπισης της φήμης, θεωρώ πως με βάση τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης υπερέχει το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης. Η αγωγή βασίζεται και στο αστικό αδίκημα της επιζήμιας ψευδολογίας. Δεν θα παραθέσω το σχετικό άρθρο 25 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Το εν λόγω άρθρο στην παράγραφο 1 ρητά ορίζει ότι ο Ενάγων για να αξιώσει αποζημιώσεις θα πρέπει να έχει υποστεί ειδική ζημιά. Στην παράγραφο 2 καθορίζονται οι περιπτώσεις όπου ο Ενάγων δεν χρειάζεται να αποδείξει ειδική ζημιά (δες την υπόθεση Saba & Co (T.M.P.) v. T.M.P. Agents
(1994)1 Α.Α.Δ., 426, 431). Στην Έκθεση Απαίτησης ενώ γίνεται αναφορά σε τεράστιες προσωπικές βλάβες και/ή ζημιές που έχει υποστεί ο Ενάγων, αυτές δεν συγκεκριμενοποιούνται. Ο Ενάγων κατά την ακροαματική διαδικασία ισχυρίσθηκε ότι έχει υποστεί τεράστιες προσωπικές βλάβες και ζημιές, τις οποίες όμως και πάλι δεν συγκεκριμενοποίησε. Σε σχέση με τις προϋποθέσεις της παραγράφου 2 του άρθρου 25, παρατηρώ τα ακόλουθα: Στην Έκθεση Απαίτησης, δεν αναφέρεται ότι το επίδικο δημοσίευμα «σκόπευε να προκαλέσει στον Ενάγοντα απώλεια αποτιμητή σε χρήμα». Για τη σημασία των δικογράφων παραπέμπω στην υπόθεση Λουκαΐδης κ.ά ν. Εκδοτ. Ετ. Αλήθεια Λτδ κ.ά.
(2003)1(Α) Α.Α.Δ., 22, όπου στη σελίδα 44 διαβάζουμε τα ακόλουθα: «Κατά τη δίκη, έγινε εισήγηση όπως αποδοθεί στον κ. Κουλέρμο γνώση των δημοσιευμάτων και ενθάρρυνση της προβολής τους, λόγω της ιδιότητας του ως διευθύνων σύμβουλος και κύριος μέτοχος της εφεσίβλητης 1, της «Εκδοτικής Εταιρείας Αλήθεια Λτδ». Η πρώτη μας διαπίστωση είναι ότι τέτοιος ισχυρισμός δεν προβλήθηκε στη στοιχειοθέτηση της αγωγής και, ως εκ τούτου, δεν μπορούσε να εξεταστεί. Τα δικόγραφα στοιχειοθετούν τα επίδικα θέματα και καθορίζουν τις παραμέτρους της δίκης.» Ούτε βεβαίως η προσαχθείσα μαρτυρία κινήθηκε προς την πιο πάνω κατεύθυνση. Υπό το φως των πιο πάνω, η αίτηση του Ενάγοντα ημερ. 9.7.2008 απορρίπτεται. (Αθανασίου ν. Τούλουπου
(2005), 1(Α) Α.Α.Δ., 31). Καμιά διαταγή για έξοδα. Ι. Ιωαννίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /νχ. [1] Η ιστορία λέει ότι στη μάχη των Θερμοπυλών, ο προδότης Εφιάλτης παρουσιάστηκε στον Ξέρξη και έναντι αμοιβής προσφέρθηκε να οδηγήσει και οδήγησε τον Περσικό στρατό μέσω ατραπού, στα νώτα των Ελλήνων. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.