← Κύπρος

Υποβολή αιτήματος από τις αρμόδιες Αρχές των Η.Π.Α. για λήψη μαρτυρίας από τον κ. Ευάγγελο Εμπεδοκλή, Παράκληση αρ. : 22/08, 18 Μαϊου, 2009

Υποβολή αιτήματος από τις αρμόδιες Αρχές των Η.Π.Α. για λήψη μαρτυρίας από τον κ. Ευάγγελο Εμπεδοκλή, Παράκληση αρ. : 22/08, 18 Μαϊου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A102 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Παράκληση αρ. : 22/08 Ενώπιον: Μ. Παπαδοπούλου, Ε.Δ. Σύμβαση για τη λήψη μαρτυρικών Αποδείξεων στην Αλλοδαπή σε Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις (Κυρ. Νόμος 67/82) - και - Υποβολή αιτήματος από τις αρμόδιες Αρχές των Η.Π.Α. για λήψη μαρτυρίας από τον κ. Ευάγγελο Εμπεδοκλή ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ημερ.: 18 Μαϊου,

  1. Για τους Αιτητές: κ. Α. Μαρκίδης Για τον μάρτυρα κ. Ευάγγελο Εμπεδοκλή: κ. Α. Χαβιαράς Την 14.5.2009 υποβλήθησαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο για τον μάρτυρα αριθμός αιτημάτων και προδικαστικών ενστάσεων, τα οποία και αντιμετώπισαν την ένσταση του ευπαιδεύτου συνηγόρου για τους Αιτητές. Κατά τις εμπεριστατωμένες τους αγορεύσεις, αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Κρίνω σκόπιμο όπως, για σκοπούς της παρούσης απόφασης, αναφερθώ στα αιτήματα με την σειρά που αυτά υποβλήθηκαν στο Δικαστήριο από τον κ. Χαβιαρά.
  2. Αίτημα για άδεια προσαγωγής μαρτυρίας Ο κ. Χαβιαράς υπέβαλε αίτημα όπως επιτραπεί σε αυτόν, προτού κληθεί ο κ. Εμπεδοκλής να απαντήσει στα ερωτήματα που τίθενται με την Παράκληση, να προσκομίσει μαρτυρία με σκοπό να καταδείξει στο Δικαστήριο ότι: (α) οι υποθέσεις που καταγράφονται στην σελ. 7 της Παράκλησης και αναφέρονται στην Lloyds Bank έχουν κλείσει (β) με απόφαση Δικαστηρίου στις ΗΠΑ υποδείχθηκε στους Αιτητές ότι το κατάλληλο φόρουμ για την απαίτηση τους κατά της Lloyds είναι η Ελβετία, και (γ) το ότι η υπό εξέταση διαδικασία είναι ενάντια σε απόφαση του Δικαστηρίου της Νέας Υόρκης. Απαντώντας σε ερωτήματα που υποβλήθηκαν από το Δικαστήριο, ο κ. Χαβιαράς ανέφερε ότι η Παράκληση διατυπώθηκε στην βάση ότι σχετίζεται με συγκεκριμένες διαδικασίες, οι οποίες όμως έχουν τερματιστεί. Ερωτηθείς περί τούτου, όμως, ο ευπαίδευτος συνήγορος δέχτηκε ότι όλα αυτά τα οποία ανέφερε, και τα οποία επιθυμεί να θέσει με μαρτυρία ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, δεν έλαβαν χώρα στα πλαίσια της υπόθεσης εντός της οποίας εξεδόθη η Παράκληση. Εισηγήθηκε, όμως, ότι το παρόν Δικαστήριο έχει υποχρέωση να εξετάσει κατά πόσο συντρέχουν γεγονότα τα οποία, αν υφίσταντο κατά τον χρόνο έκδοσης της Παράκλησης, θα είχαν ως αποτέλεσμα αυτή να μην εγκρινόταν, και εάν διαπιστωθεί κάτι τέτοιο, ήταν η θέση του κ. Χαβιαρά ότι θα πρέπει το Δικαστήριο να παραπέμψει την Παράκληση στο Ανώτατο Δικαστήριο για επανεξέταση. Τέτοια διαδικασία, ανέφερε, θα έπρεπε να είχε προβλεφθεί με Κανονισμούς, οι οποίοι θα έπρεπε να είχαν θεσπιστεί από το 1982, πλην όμως δεν θεσπίστηκαν. Ο κ. Μαρκίδης, ενιστάμενος στο αίτημα για προσαγωγή μαρτυρίας, ανέφερε ότι όλα αυτά τα θέματα έχουν ήδη εγερθεί και ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, και απορρίφθηκαν, αφού η πλέυρά του μάρτυρα απέτυχε να καταδείξει οποιαδήποτε παρανομία. Προκύπτει δε, από τα λεγόμενα του κ. Χαβιαρά, ότι η ουσιαστική τους διαφωνία αφορά στο διάταγμα που εξεδόθη από την Έντιμη κα Ε. Παπαδοπούλου, Δ. Μοναδική εξουσία του παρόντος Δικαστηρίου είναι η λήψη μαρτυρίας, ενώ δεν τίθεται θέμα λήψης οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας πλην αυτής για την οποία εξεδόθη το σχετικό Διάταγμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Καμία δε εξουσία δεν παρέχεται για αποστολή πίσω στο Ανώτατο Δικαστήριο της Παράκλησης. Προτού προχωρήσω στην εξέταση των πιο πάνω επιχειρημάτων, επαναλαμβάνω αυτά που ανέφερα και στην προηγούμενη ενδιάμεση απόφαση μου ημερ. 11.5.2009 σε ανάλογο αίτημα που υποβλήθηκε από τον κ. Αραούζο, ήτοι ότι ενώπιον του Δικαστηρίου βρίσκεται μία Παράκληση για Ρηματική Διακοίνωση, εις εκτέλεση μίας Παράκλησης από τις Η.Π.Α. για Δικαστική συνδρομή. Κάτι τέτοιο δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι παρέχει το δικαίωμα στο παρόν Δικαστήριο να ακούσει οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία στην κυρίως υπόθεση πέραν από αυτήν που έχει ρητά ζητηθεί με την Παράκληση, και σίγουρα δεν μπορεί να εξάξει ευρήματα επί τέτοιας μαρτυρίας. Εν πάση περιπτώσει στην Σύμβαση Ν. 67/82δεν προβλέπεται η προσαγωγή μαρτυρίας προ της λήψεως της μαρτυρίας, πράγμα το οποίο θα ισοδυναμούσε με την μετατροπή της διαδικασίας λήψεως μαρτυρίας σε δίκη επί της ουσίας. Το θέμα, εν πάση περιπτώσει, θεωρώ ότι διασαφηνίζεται με τη πρόσφατη απόφαση του Έντιμου κ. Σ. Ναθαναήλ, Δ στις Πολ. Εφ. 32/09 και 33/09 Αναφορικά με την αίτηση του κ. Ευάγγελου Εμπεδοκλή για άδεια καταχώρησης αίτησης για έκδοση προνομιακού διατάγματος Certiorari, ημερ. 12.5.2009, όπου αναφέρονται τα ακόλουθα στην σελ. 24: «... Δεν υπάρχει οποιαδήποτε τελεσίδικη απόφαση από την Εξεταστή εφόσον αυτή δεν έχει ολοκληρώσει ακόμη το έργο της. Αλλά και δεν είναι άσχετο το γεγονός ότι στην ουσία το τι η εξεταστής έχει καθήκον να φέρει εις πέρας είναι απλώς να λάβει τη μαρτυρία, ενεργούσα ως μεσάζουσα μετά από σχετικό διάταγμα που της απευθύνθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, προς το οποίο και διαβιβάστηκε η σχετική παράκληση από τις Η.Π.Α δυνάμει της Σύμβασης. Δεν υπάρχει εδώ, με την καθιερωμένη νομική έννοια, οποιαδήποτε απόφαση τους καρπούς της οποιάς θα δρέψει ο διάδικος. Δεν υπάρχει καν διάδικος, πόσο μάλλον επιτυχών διάδικος. Παρακλητική («request») ήταν η έναρξη της όλης διαδικασίας με σκοπό τη λήψη μαρτυρίας και την διαβίβαση της στις αρμόδιες δικαστικές αρχές των Η.Π.Α. για τα περαιτέρω. Είναι γι' αυτό το λόγο που γίνεται αναφορά στη Σύμβαση σε «δικαστική συνεργασία» (προοίμιο) και σε «Παράκληση» (Άρθρο 1)». Όσον αφορά στην εισήγηση του κ. Χαβιαρά ότι θα πρέπει το παρόν Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσο υφίστανται γεγονότα τα οποία, εάν υφίσταντο κατά τον χρόνο έκδοσης της Παράκλησης, αυτή δεν θα εκδίδετο, θεωρώ ότι καμία τέτοια δικαιοδοσία δεν παρέχεται, ούτε και παρέχεται δικαιοδοσία ή δικονομικό έρεισμα για επιστροφή της υπόθεσης στο Ανώτατο Δικαστήριο για επανεξέταση. Το Διάταγμα της Έντιμής κας Ε. Παπαδοπούλου, Δ. ημερ. 7.11.2008 είναι σαφές, και καθορίζει πλήρως τα πλαίσια εντός των οποίων θα πρέπει να κινηθεί το παρόν Δικαστήριο εις εκτέλεση των αναφερομένων σε αυτό. Σημειώνω δε, την αναφορά που γίνεται στην απόφαση ημερ. 12.5.2009 στις Πολ. Εφ. 32/09 και 33/09 (πιο πάνω) στην σελ. 25 ότι: «...εκ πρώτης όψεως παρουσιάζεται ορθή και νομότυπη η διαδικασία που ακολουθήθηκε. Το σχετικό παρακλητικό («request»), που απευθύνθηκε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξης με βάση τη Σύμβαση χρησιμοποιήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο για να εκδώσει τη σχετική διαταγή προς την εξεταστή χρησιμοποιώντας το μηχανισμό που προσφέρεται με βάση το Κεφ.
  3. Αυτό, διότι με βάση το Άρθρο 9 της Σύμβαση αφήνεται στην εκτελούσα την Παράκληση δικαστική αρχή, να εφαρμόσει το «οικείον αυτής δίκαιον ως προς τας ακουλουθητέας μεθόδους και διαδικασίας». Ακριβώς στο σχετικό διάταγμα της Ε. Παπαδοπούλου, Δ., ημερ. 7.11.08 γίνεται παραπομπή στη Σύμβαση και στην παράκληση των Η.Π.Α. για δικαστική συνδρομή, ενώ το διάταγμα που εξέδωσε έχει ως νομιμοποιητική βάση το Κεφ. 12».
  4. Αίτημα απόρριψης της επιστολής παράκλησης στην ολότητα της γιατί είναι αντίθετη με τη σχετική νομολογία 2.

(1)Ήταν η θέση του κ. Χαβιαρά ότι η Παράκληση που κατέληξε στην έκδοση της κλήσης αρ. 22/08 διαβιβάστηκε κατ' επίκληση της Σύμβασης για τη Λήψη Μαρτυρικών Αποδείξεων στην Αλλοδαπή σε Αστικές και Εμπορικές Υποθέσεις Ν. 67/82, και όχι με βάση τον περί Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Μαρτυρία) Νόμο, Κεφ. 13. Με όλο το σέβας προς τον ευπαίδευτο συνήγορο, πανομοιότυπος λόγος Έφεσης διατυπώνεται στην Πολ. Εφ. 402/08 με την οποία προσβάλλεται η έκδοση του Διατάγματος ημερ. 7.11.2008 της Έντιμής κας Ε. Παπαδοπούλου, Δ. Θεωρώ, συνεπώς, ότι δεν μπορεί να καλείται το παρόν Δικαστήριο να εξετάσει την ορθότητα του Διατάγματος εκείνου, πράγμα το οποίο εν πάση περιπτώσει αποτελεί και αντίκειμενο το οποίο θα τύχει εξέτασης από το Ανώτατο Δικαστήριο στην προαναφερθείσα Έφεση. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω, επισημαίνω και πάλι την αναφορά του Έντιμου κ. Σ. Ναθαναήλ, Δ. στις Πολ. Εφ. 32/09 και 33/09 ότι εκ πρώτης όψεως η διαδικασία που ακολουθήθηκε παρουσιάζεται νομότυπη και ορθή. 2.
(2)Ο κ. Χαβιαράς εισηγήθηκε περαιτέρω ότι με την Παράκληση ζητείται η προ της δίκης αποκάλυψη εγγράφων, πράγμα που δεν επιτρέπεται με βάση τη δική μας Νομοθεσία, όπως προκύπτει από την Δήλωση της Κυπριακής Δημοκρατίας που εξεδόθη με βάση το Άρ. 23 της Σύμβασης. Άρα, ανέφερε, το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να διαγράψει το Schedule C της Παράκλησης. Ήταν η θέση του κ. Μαρκίδη ότι, το κατά πόσο πρόκειται για προ της δίκης αποκάλυψη εγγράφων είναι πράγμα που θα εξετάζεται κατά την υποβολή συγκεκριμένης ερώτησης. Δεν μπορώ να συμφωνήσω με την εισήγηση του κ. Χαβιαρά. Δεν έχουν τεθεί ενώπιον μου οποιοιδήποτε Κανονισμοί απο τους οποίους να προκύπτει η δυνατότητα διαγραφής ολόκληρου Schedule από την Παράκληση. Εν πάση περιπτώσει, με το Διάταγμα ημερ. 7.11.2008 το παρόν Δικαστήριο διατάχθηκε όπως, κατ' εφαρμογή της Παράκλησης, διενεργήσει τα δέοντα ώστε ο κ. Εμπεδοκλής, μεταξύ άλλων «παρουσιάσει οποιαδήποτε έγγραφα ή στοιχεία τα οποία ήθελε ζητηθούν». 2.
(3)-
(8)Με τις παραγράφους αυτές της αγόρευσης επί των αιτημάτων του, ο κ. Χαβιαράς εισηγείται ότι αποτελεί προϋπόθεση για την έκδοση Παράκλησης να υφίσταται δικαστική διαδικασία σε σχέση με την οποία επιδιώκεται η εξασφάλιση μαρτυρίας. Από τον τίτλο της Παράκλησης «re AremisSoft Corp. Securities Litigation» διαδικασία με αρ. 01 - CV - 02486 (JAP) φαίνεται ότι δεν υπάρχει αντίδικος, και κατ' επέκταση προκύπτει ότι η μαρτυρία δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς της προαναφερόμενης διαδικασίας, ενώ στην Παράκληση γίνεται αναφορά σε αριθμό άλλων δικαστικών υποθέσεων. Η διευκόλυνση των εμπιστευματοδόχων στον εντοπισμό, μεγιστοποίηση της ανάκτησης των κεφαλαίων δεν μπορεί να εξισωθεί με διαδικασία. Αρχικά αναφέρω ότι δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει «αντίδικος» για να θεωρείται ότι εκκρεμεί διαδικασία ενώπιον Δικαστηρίου. Εν πάση περιπτώσει, το ζήτημα του κατά πόσο εκκρεμούν ή όχι διαδικασίες («proceedings»), καθώς και το ότι το αίτημα για την έκδοση της Παράκλησης δεν έγινε σε μία από τις άλλες Δικαστικές διαδικασίες εξετάστηκε στην απόφαση του Έντιμου κ. Κραμβή, Πολ. Αιτήσεις 97/08 και 98/08 Αίτηση για άδεια καταχώρησης αίτησης για την έκδοση προνομιακού διατάγματος Certiorari του κ. Ευάγγελου Εμπεδοκλή, ημερ. 29.1.2009, όπου στις σελ. 12 και 13 αναφέρονται τα ακόλουθα: « Υποβάλλεται εισήγηση ότι οι εμπιστευματοδόχοι δολίως απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα προκειμένου να επιτύχουν την έκδοση της ρηματικής διακοίνωσης. Μεταξύ άλλων, εισηγούνται ότι η διαδικασία στην αγωγή αρ. 01 - CV - 02486 (JAP) έκλεισε μόλις εκδόθηκε η παράκληση, γεγονός το οποίο η Εξεταστής δεν έλαβε υπόψη και έμεινε με την εντύπωση ότι η μαρτυρία θα χρησιμοποιηθεί στην εν λόγω διαδικασία. Η τελευταία εισήγηση δεν υποστηρίζεται από το περιεχόμενο των εγγράφων. ΟΙ εμπιστευματοδόχοι φαίνεται ότι διατήρησαν τη δυνατότητα νέου επανανοίγματος της αγωγής, πράγμα που ενδεχομένως θα πράξουν αν εξασφαλίσουν τη μαρτυρία που επιδιώκουν. Προκύπτει από τα έγγραφα ότι, με πρωτοβουλία των εμπιστευματοδόχων η αγωγή αρ. 01 - CV - 02486 (JAP) επανανοίχθηκε για περιορισμένο σκοπό ήτοι, την παροχή πρόσθετης θεραπείας. Προδήλως, δεν εξυπακούεται ότι με αυτή την εξέλιξη έκλεισε οριστικά η αγωγή. Καθ' όσον αφορά τους λοιπούς ισχυρισμούς περί δόλου, απάτης κλπ με αναφορά στα γεγονότα που οι εμπιστευματοδόχοι όφειλαν να θέσουν υπόψη του Δικαστηρίου κατά την εξέταση του παρακλητικού αιτήματος, έχω την γνώμη ότι δεν υποστηρίζονται από αντικειμενικά στοιχεία και ότι πρόκειται για καθαρά υποκειμενικές εκτιμήσεις ή ακόμη και για απλές εικασίες. Συνεκτιμώντας όλα τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον μου δεν έχω πεισθεί ότι υπάρχει εκ πρώτης όψεως απόδειξη ότι οι εμπιστευματοδόχοι δολίως απέκρυψαν ουσιώδη γεγονότα προκειμένου να επιτύχουν την έκδοση του παρακλητικού αιτήματος και συνακόλουθα την έκδοση της ρηματικής διακοίνωσης». 3. Η Παράκληση δεν πρέπει να εφαρμοστεί γιατί αποτελεί Ψάρεμα Μαρτυρίας Προς υποστήριξη του λόγου ένστασης του αυτού, ο κ. Χαβιαράς παρέπεμψε εκτενώς σε αποσπάσματα από τις αποφάσεις Re State of Norway's Application
(1989)1 All E.R. 661, The State of Minnesota and Blue Cross and Blue Shield of Minnesota v. Philip Morris Incorporated and Others
(1998)I.L.Pr.
  1. Όπως εισηγήθηκε, από την πιο πάνω Νομολογία προκύπτει ότι θα πρέπει τα Κυπριακά Δικαστήρια να βεβαιώνονται όταν συμμορφώνονται με Παρακλήσεις ότι αυτό εξυπηρετεί πραγματικά τους σκοπούς της Σύμβασης και ότι αυτές δεν χρησιμοποιούνται για οποιουσδήποτε άλλους σκοπούς, όπως και για το ότι η μαρτυρία επιδιώκεται να χρησιμοποιηθεί για την απόδειξη συγκεκριμένων ισχυρισμών. Ερωτηθείς περί του σε σχέση με ποίο στάδιο έκδοσης της Παράκλησης ασχολήθηκαν οι προαναφερόμενες αποφάσεις, ή έστω κατά πόσο αυτά που αναφέρονται σε αυτές τυγχάνουν εφαρμογής στο στάδιο της έκδοσης του διατάγματος από το Ανώτατο Δικαστήριο ή στο στάδιο της εκτέλεσης του από τον Εξεταστή, ο κ. Χαβιαράς εισηγήθηκε ότι η Νομολογία εφαρμόζεται και στα δύο στάδια. Δέχθηκε όμως ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο η Παράκληση παρουσιάζεται αρχικά ενώπιον Magistrate ο οποίος ελέγχει αν αυτή είναι αποδεκτή, και αν την θεωρήσει αποδεκτή, τότε καλείται ο μάρτυρας να παρουσιαστεί ενώπιον Δικαστηρίου. Ο δε Δικαστής εξετάζει πλέον τις ενστάσεις υπό το φως των όσων έχει να πει ο μάρτυρας. Η πιο πάνω σειρά πραγμάτων, καταδεικνύει και την διαφοροποίηση των πιο πάνω απόφασεων από την υπό εξέταση περίπτωση. Εδώ η Παράκληση τίθεται από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης αρχικά ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, το οποίο και εκδίδει την διαταγή προς το ατομο που ορίζεται Εξεταστής με βάση το σχετικό Διάταγμα. Δεν παρέχεται, σαφώς, δυνατότητα ή δικαιοδοσία ελέγχου της Διαταγής του Ανωτάτου Δικαστηρίου από Επαρχιακό Δικαστή ή άλλο κατώτερο Δικαστήριο. Όπως ανέφερε και ο κ. Μαρκίδης, θέση με την οποία συμφωνώ, το Δικαστήριο στις αποφάσεις αυτές εφαρμόζει τον Αγγλικό Νόμο του 1975, που δεν είναι μέρος της δικής μας Νομοθεσίας. Η εν λόγω Νομοθεσία αποτελεί, ισχυρίστηκε, την θεσμοθέτηση του τρόπου εφαρμογής της Σύμβασης ως έκριναν σκόπιμο οι Άγγλοι, και όχι η Κυπριακή Δημοκρατία, να θεσπίσουν.
  2. Η παράκληση δεν πρέπει να εφαρμοστεί γιατί είναι Καταπιεστική Παράκληση Ο κ. Χαβιαράς εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να προστατεύσει τους μάρτυρες από μία καταπιεστική Παράκληση. Παρέπεμψε προς τούτο στην απόφαση First American Corp. v. Sheikh
(1998)4 All E.R.
  1. Αντίθετη ήταν η θέση του κ. Μαρκίδη, ο οποίος ανέφερε ότι το ζήτημα του κατά πόσο η Παράκληση είναι καταπιεστική μπορούσε να εξεταστεί μόνο κατά τον χρόνο έκδοσης της σχετικής διαταγής από την κα Ε. Παπαδοπούλου, Δ, αφού αυτό το οποίο ζητά ο κ. Χαβιαράς είναι την έμμεση απόρριψη από το παρόν Δικαστήριο του Διατάγματος του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερ. 7.11.2008, πράγμα ανεπίτρεπτο. Θα συμφωνήσω με την θέση του ευπαιδεύτου συνηγόρου για τους Αιτητές. Κατ' αρχάς στην απόφαση First American Corp. v. Sheikh (πιο πάνω) αναφέρεται ότι το ζήτημα του ψαρέματος αποτελεί λόγο άρνησης Παράκλησης («ground for refusing a letter of request»). Ο ίδιος ο ευπαίδευτος συνήγορος για τον κ. Εμπεδοκλή ανέφερε ότι το ζήτημα αφορά στην απόφαση της Έντιμης κας Ε. Παπαδοπούλου, Δ ημερ. 7.11.2008, αλλά ότι πουθενά στο Διάταγμα εκείνο δεν αναφέρει η Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι εξέτασε αυτά που θα έπρεπε να είχε εξετάσει. Με κάθε εκτίμηση προς τον συνήγορο, επαναλαμβάνω ότι δεν εναπόκειται στο παρόν Δικαστήριο ο έλεγχος της ορθότητας του Διατάγματος του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερ. 7.11.2008, ούτε και έχω οποιαδήποτε δικαιοδοσία να πράξω κάτι τέτοιο. Εν πάση περιπτώσει, όλα αυτά αποτελούν αντικείμενο της Πολιτικής Έφεσης αρ. 402/08, και θα τύχουν εξέτασης από το αρμόδιο Δικαστήριο. Στα ίδια πλαίσια, θεωρώ την εισήγηση του κ. Χαβιαρά ότι δεσμεύομαι από την Σύμβαση και δεν μπορώ να ενεργήσω ενάντια στον Νόμο απλά και μόνο επειδή με διέταξε να πράξω κάτι τέτοιο το Ανώτατο Δικαστήριο με το Διάταγμα ημερ. 7.11.2008, το λιγότερο ανεδαφική και ανυπόστατη.
  2. Η παράκληση δεν πρέπει να εφαρμοστεί γιατί αντιβαίνει τον Κανόνα αποκλεισμού της αυτοενοχοποίησης Σε σχέση με αυτόν τον λόγο Ένστασης στη Παράκληση, ο ευπάιδευτος συνήγορος για τον μάρτυρα υποστήριξε ότι από την σελ. 14/90 της Παράκλησης προκύπτει ότι αποδίδεται στον μάρτυρα συνεργία σε διάπραξη αδικημάτων ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, και άρα το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να εφαρμόσει την Παράκληση. Ο κ. Μαρκίδης, αντίθετα, ανέφερε ότι η εισήγηση αυτή είναι πρόωρη, και το θέμα θα πρέπει να εξεταστεί ερώτηση με ερώτηση. Όπως αναφέρεται στο άρθρο 11 της Σύμβασης, το ενδιαφερόμενο πρόσωπο έχει το δικαίωμα να αρνηθεί να παράσχει μαρτυρία εφόσον κέκτηται προνόμιο ή υπέχει καθήκον να αρνηθεί να την παράσχει. Όπως ανέφερα και στη απόφαση μου ημερ. 11.5.2009, το δικαίωμα επίκλησης προνομίου ανήκει αποκλειστικά σε μάρτυρα, ο οποίος έχει το δικαίωμα να το επικαλεστεί κατά την άρνηση του να απαντήσει σε συγκεκριμένη ερώτηση κατά τον χρόνο που αυτή τίθεται. Δεν υπάρχει, συναφώς, θέμα διαγραφής ερωτημάτων εκ των προτέρων. Των πιο πάνω δεδομένων, τα αιτήματα του κ. Χαβιαρά απορρίπτονται. Το Δικαστήριο θα προχωρήσει με την εξέταση του κ. Ευάγγελου Εμπεδοκλή σύμφωνα με το Διάταγμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου ημερ. 7.11.
  3. (Υπ.).............................................. Μ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.