AH THEOCHAROUS CONSTRUCTIONS LTD ν. Χάρις Χριστοδουλίδη κ.α., Γενική Αίτηση: 609/08, 22 Μαΐου 2009

(2), 21 και 30 του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ. 4, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.33, Δ.40 και Δ.48 και στη γενική εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. Χρυσόστομου Ιταλού ο οποίος είναι Πολιτικός Μηχανικός, εξουσιοδοτημένος από τις Αιτήτριες. Σ' αυτήν περιγράφει την όλη συνεργασία των Αιτητριών με τους Καθ' ών σχετικά με την ανέγερση της οικοδομής τους στην περιοχή Πλατύ Αγλαντζιάς. Βασική του θέση είναι πως υπήρξε καθυστέρηση στην προώθηση των εργασιών από τους εργολάβους - Καθ' ών η Αίτηση και μετά από μια επιστολή του ημερ. 15.1.05 εκείνοι αντί να του υποβάλουν χρονοδιάγραμμα εργασιών προχώρησαν στον τερματισμό του Συμβολαίου Εργολαβίας κατά παράβαση όρων του (κατά τη γνώμη του) με επιστολή τους ημερ. 17.1.

1. Στις 26.2.05 ζήτησαν από τον ίδιο να εκδώσει απόφαση κατ' εφαρμογή του όρου 37 του Συμβολαίου πράγμα που αυτός αρνήθηκε επειδή θεώρησε ότι δεν υπήρχαν διαφορές για τις οποίες έπρεπε να εκδώσει απόφαση ως ο Επιβλέπων Αρχιτέκτονας. Ακολούθησαν άλλες επιστολές από τους Καθ' ών με τις οποίες προχώρησαν στον διορισμό ως Διαιτητή του κ. Π. Ζωγράφου επικαλούμενοι διάφορους όρους του Συμβολαίου. Ο κ. Ιταλός είχε συμβουλεύσει τους Αιτητές να μην λάβουν μέρος σ' αυτή την παράνομη - κατά τη γνώμη του - διαδικασία πράγμα που έπραξαν και έτσι ολοκληρώθηκε στην απουσία τους με την έκδοση απόφασης για €40.095,94 συν τόκους και έξοδα. Νομική πτυχή Ο περί Διαιτησίας Νόμος, Κεφ. 4 τέθηκε σε ισχύ το
2. Με το άρθρο 30 προέβλεπε πως ήταν δυνατό να εκδοθούν διαδικαστικοί κανονισμοί για τη ρύθμιση της πρακτικής και της διαδικασίας. Με επιφύλαξη όμως που υπήρχε στο ίδιο άρθρο καθορίζετο πως "μέχρις ότου εκδοθούν τέτοιοι κανονισμοί, εφαρμόζονται σε διαδικασίες με βάση το Νόμο αυτό με τις αναγκαίες προσαρμογές οι Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί και οποιεσδήποτε τροποποιήσεις αυτών". Ενδεικτική της μη έκδοσης τέτοιων κανονισμών είναι και η αναφορά η οποία παρατίθεται στη σελ. 14 του Τόμου ΙΙ της Δευτερογενούς Νομοθεσίας της Κύπρου υπό τον τίτλο "Rules of Court under Section 30" του Κεφαλαίου 5 (όπως ήταν τότε αριθμημένο το Κεφ. 4) και σύμφωνα με την οποία: "The Rules of Court applicable to proceedings under this Law are the Civil Procedure Rules (see post under Cap. 12)". Δεν έχει αμφισβητηθεί - και όντως έτσι είναι τα πράγματα - ότι μέχρι σήμερα δεν έχουν εκδοθεί ειδικοί κανονισμοί βάσει του άρθρου 30 του Κεφ.
3. Κατά συνέπειαν εξακολουθούν να ισχύουν οι θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας, όπως είχε αρχικώς οριστεί. Στην παρούσα περίπτωση οι Αιτήτριες δεν αμφισβητούν ότι στο άρθρο 37.4 του υπογραφέντος Συμβολαίου υπήρχε πρόνοια για παραπομπή τυχόν διαφοράς σε διαιτησία. Έχουν όμως την άποψη πως τέτοιου είδους διαφορές έπρεπε πρώτα να αποφασιστούν από τον Επιβλέποντα το έργο Αρχιτέκτονα σύμφωνα με το άρθρο 37.1 του Συμβολαίου. Από την άλλη πλευρά οι Καθ' ών η Αίτηση εργολάβοι διατηρούν τη θέση ότι κανονικά και νομότυπα προχώρησε το θέμα σε διαιτησία δεδομένης της άρνησης του επιβλέποντος Αρχιτέκτονα να επιληφθεί. Εκείνο που πρέπει όμως να σημειωθεί είναι πως με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, καλώς ή κακώς, υπάρχει σήμερα μια διαιτητική απόφαση που αφορά τη διαφορά των διαδίκων. Σύμφωνα με το άρθρο 37.6 του μεταξύ τους συμβολαίου σε κάθε θέμα διαδικασίας ή διεξαγωγής της διαιτησίας συμπεριλαμβανομένων του νομικού αποτελέσματος και εκτέλεσης της απόφασης της διαιτησίας θα ισχύουν και εφαρμόζονται οι πρόνοιες του Νόμου Περί Διαιτησίας (Κεφ. 4), πράγμα που ούτως ή άλλως θα ίσχυε αφού πρόκειται για υποβολή σε διαιτησία με βάση συνυποσχετικό (άρθρο 2 του Κεφ. 4). Έχοντας υπόψιν το σύνολο των επιχειρημάτων της κάθε πλευράς στην παρούσα, κρίνεται αναγκαίο όπως εξεταστεί πρώτα η προδικαστική ένσταση των Καθ' ών η Αίτηση, καθότι εάν κριθεί πως είναι βάσιμη θα είναι αχρείαστη η περαιτέρω ενασχόληση με οποιοδήποτε άλλο ζήτημα. Αυτή έχει ως εξής: "
4. Η Αίτηση ημερομηνίας 1.12.08 είναι αντικανονική, πάσχει κατά μοιραίο και μη θεραπεύσιμο τρόπο αφού έπρεπε να καταχωρηθεί ως νέα Εναρκτήρια Κλήση με δικό της αριθμό καταχώρησης". Όπως αναφέρεται στην υπόθ. Τσιμεντοποιΐα Βασιλικού Λτδ V. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(2001)1 Α.Α.Δ.23: "Ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της διαιτησίας είναι ο αποκλεισμός ή ακριβέστερα ο περιορισμός των ένδικων μέσων κατά της διαιτητικής απόφασης. Έτσι, ο περί Διαιτησίας Νόμος, Κεφ. 4, που έχει ως πρότυπο τον ομώνυμο αγγλικό νόμο του 1934, επιτρέπει την ακύρωση μιας τέτοιας απόφασης για τους περιορισμένους λόγους που εκθέτει το άρθρο 20

(2). Ένας άλλος τρόπος, με τον οποίο εκδηλώνεται ο εποπτικός ρόλος του δικαστηρίου, είναι η εξουσία αναπομπής που παρέχει σ' αυτό το άρθρο 19: βλ. Russell on the "Law of Arbitration" 19η έκδοση στη σελ. 426, σχόλιο υπό τον τίτλο "Scope of power to remit". Άλλη έκφραση δικαστικής παρέμβασης, που υπηρετεί ωστόσο την ανάγκη ορθής απονομής της δικαιοσύνης, είναι η εξουσία του άρθρου 27". Στην παρούσα περίπτωση οι Αιτητές επέλεξαν μετά την έκδοση της διαιτητικής απόφασης και όταν έλαβαν γνώση για την αίτηση των εργολάβων για εγγραφή και εκτέλεση της να καταχωρίσουν στον ίδιο φάκελο και με τον ίδιο αριθμό συνήθη δια κλήσεως αίτηση για ακύρωση της. Όπως έχει ήδη αναφερθεί η αίτηση τους βασίζεται κυρίως στο άρθρο 20

(2)του Περί Διαιτησίας Νόμου το οποίο όντως παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο για ακύρωση της διαιτητικής απόφασης στις περιπτώσεις που ο Διαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφορά ή χειρίστηκε κακώς την υπόθεση ή όταν η διαιτησία διεξήχθη παράτυπα. Παρόμοια αιτήματα εξετάστηκαν και σε άλλες υποθέσεις (βλ. Iacovou Bros (Constructions) Ltd V. Χατζηνικόλα

(1991)1 Α.Α.Δ.51, υπόθ. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Σταύρος Α. Σταύρου Λτδ V. 1. Άντρου Τυλλή κ.α.

(2007)1 Α.Α.Δ.1172 και Οικονομίδου V. Φλουρέντζος Χριστοδούλου και Υιοί Λτδ

(2005)1 Α.Α.Δ. 1157). Στις υποθέσεις αυτές υποβλήθηκαν αιτήσεις για ακύρωση είτε εντός των πλαισιών αγωγής (η οποία είχε παραπεμφθεί σε διαιτησία) είτε με αυτοτελή εναρκτήρια αίτηση. Στο Annual Practice του 1958 σελ. 3385 αναφέρονται τα εξής: "The misconduct of the arbitrator cannot be raised by way of defence or counterclaim in an action on the award, nor can an action be brought to set aside the award (Birtley District Co-operative Society V. Windy Nook .

(1959)1 All E.R. 43)". Συμφωνώ με την εισήγηση των Καθ' ών η Αίτηση ότι τα όσα έχουν αναφερθεί στην υπόθ. Udruzena Beogradska Banka V. Westacre Investment Inc

(1999)1 A.A.Δ. 124 ισχύουν mutatis mutandis και στην παρούσα περίπτωση. Η υπόθεση εκείνη αφορούσε την αναγνώριση και εκτέλεση αλλοδαπής διαιτητικής απόφασης του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου. Οι εφεσείοντες είχαν αποταθεί με εναρκτήρια κλήση για ακύρωση του διατάγματος που επέτρεψε την εγγραφή της. Το Εφετείο συμφώνησε με την πορεία αυτή, ότι δηλαδή απαιτείτο η εναρκτήρια διαδικασία "στην οποίαν εκείνοι που επικαλούνταν την διαιτητική απόφαση θα αντιμάχονταν τα όσα προβάλλονταν". Ειδικότερη επιβεβαίωση για την πιο πάνω κατάληξη παρέχει και το σχετικό απόσπασμα από το Halsbury´s Laws of England, 3η έκδ., τόμος 2, παρ. 120 και ιδίως τα σχόλια εν σχέσει με τη διαδικασία όπου αναφέρεται ότι: "If no action is pending in which the application may be made, it will be by originating motion on notice". H κατάληξη αυτή συνάδει γενικά και με τα αναφερθέντα στην υπόθ. Επί τοις αφορώσι την αίτηση της Evand Promotions Ltd

(1998)1 A.A.Δ. 736 ότι η απλή επίκληση της Δ.48 δεν παρέχει αφ' εαυτής δικαίωμα καταχώρισης οποιασδήποτε αίτησης. Η επιλογή των Αιτητριών να προχωρήσουν με συνήθη ενδιάμεση αίτηση εντός των πλαισίων της αίτησης για εγγραφή της διαιτητικής απόφασης πάσχει δικονομικά αφού κρίνεται πως θα έπρεπε να καταχωριστεί εναρκτήρια αίτηση. Δεν θεωρώ ότι τέτοια ουσιώδης παρατυπία μπορεί να θεραπευθεί με βάση τη Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Παρέλκει η εξέταση οποιουδήποτε άλλου ζητήματος ουσίας. Υπάρχει όμως και άλλη βάση που οδηγεί στο ίδιο συμπέρασμα. Όπως αναφέρεται στον τόμο 3ο παρ. 561 του Halsbury´s (ανωτέρω): "An originating notice of motion is an appropriate method of making an application to the court where a statute provides that such an application may be made but does not provide for any special procedure". Έχω την γνώμη πως τα πιο πάνω ισχύουν και στην παρούσα περίπτωση, δεδομένου ότι ο σχετικός νόμος παρέχει το σχετικό δικαίωμα χωρίς να προνοεί για ειδική διαδικασία. Εκ του περισσού ίσως, είναι ορθό να προστεθεί ότι συντρέχουν και ζητήματα δυσμενούς επηρεασμού της Καθ' ής η Αίτηση δεδομένου ότι η πρωτογενής αίτηση αντιπαραβάλλεται προς την αίτηση δια κλήσεως (βλ. Halsbury´s, 3η έκδ., τόμος 30, παρ. 559 ενώ μοιάζει περισσότερο με την διαδικασία βάσει κλητηρίου εντάλματος (βλ. "The Annual Practice 1958", στη σελ. 1992 τα σχόλια στην Αγγλική Ο.71Α που αντιστοιχεί στην Κυπριακή Δ.1 κ.2 η οποία περιέχει τον ορισμό της πρωτογενούς αιτήσεως). Υπό τις περιστάσεις και για τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ών η Αίτηση και εναντίον των Αιτητριών ως θα υπολογιστούν, συν Φ.Π.Α. (Υπ.) ............. Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Ε.Χ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο