Τραπέζης Κύπρου Λτδ ν. Αλέκα Παναγιώτη Παπακοκκίνου κ.α., Αγωγή αριθ. 5936/04, 1.6.2009

(4)αγωγές. (ε) Με την παρούσα αίτηση, οι εναγόμενες 1 και 2/αιτήτριες προβάλουν ως κοινά σημεία και πραγματικά ζητήματα το ίδιο και ενιαίο περιεχόμενο της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης τους, ισχυρισμός ο οποίος δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο ικανό για την αιτούμενη συνένωση. (στ) Οι εναγόμενες 1 και 2/αιτήτριες αιτούνται την συνένωση τεσσάρων αγωγών, στις οποίες εγείρονται πολλά και σοβαρά επίδικα θέματα, στηρίζονται σε διαφορετική βάση και βασίζονται σε ξεχωριστές συμφωνίες και/ή ξεχωριστές τραπεζικές διευκολύνσεις. (ζ) Τα οιαδήποτε σημεία που συνυπάρχουν και στις τέσσερις αγωγές δεν είναι τέτοιας σημασίας σχετικά με τα υπόλοιπα ζητήματα που εγείρονται σε αυτές τις αγωγές, που μπορεί να τις καταστήσουν επιθυμητές για συνένωση. (η) Οι εναγόμενες 1 και 2/αιτήτριες δεν παρουσιάζουν εύλογη αιτία και/ή σοβαρούς λόγους που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. (θ) Με την αιτούμενη συνένωση δεν θα διευκολυνθούν αλλά αντίθετα θα περιπλεχθούν τα εγειρόμενα θέματα των τεσσάρων αγωγών. (ι) Η παρούσα αίτηση έχει ως μόνο σκοπό την πρόκληση περαιτέρω καθυστέρησης και/ή κωλυσιεργίας και/ή επιβράδυνση και/ή αναστολή της όλης διαδικασίας. (ια) Με το αιτούμενο διάταγμα συνένωσης δεν θα εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης και ούτε θα περιοριστούν τα έξοδα. (ιβ) Το αιτούμενο διάταγμα δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις και/ή δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο να επιτραπεί υπό τις περιστάσεις.» Η Δ.14 θ.2 έχει ως εξής: «Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο δικαστήριο, είτε από τους ίδιους είτε διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ιδίων ή διαφορετικών εναγομένων, και οι απαιτήσεις των αγωγών αυτών συνεπάγονται κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας ανάλογα με τα υπόλοιπα ζητήματα, τα οποία συνεπάγονται οι αγωγές αυτές, ώστε να καθιστούν επιθυμητή τη συνένωση των αγωγών, το δικαστήριο ή ο δικαστής μπορεί να διατάξει να συνενωθούν αυτές.» Με την ένσταση τους και με στοιχεία α και β οι καθ' ων η αίτηση εγείρουν δύο προδικαστικές ενστάσεις εκ των οποίων δεν επιθυμούν να προωθήσουν σύμφωνα με την αγόρευση τους, την ένσταση τους για έκδηλη κατάχρηση της διαδικασίας, (abuse of the process of the Court), ενώ ισχυρίζονται ότι η αίτηση είναι αβάσιμη και ή παράτυπη και ή αντικανονική και ή καταχωρήθηκε κατά παράβαση των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και της πρακτικής του δικαστηρίου γιατί δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση. Ούτε αυτή η ένσταση μπορεί να είναι επιτυχής αφού στη Δ.48 Θ.9(e) των περί Πολιτικής Δικονομίας Διατάξεων και Θεσμών η αίτηση για συνένωση αγωγών δεν απαιτείται να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση αν τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται εμφαίνονται στους φακέλους της διαδικασίας. Κατά συνέπεια, ορθά οι αιτήτριες δεν συνοδεύουν την αίτηση τους με ένορκη δήλωση και είναι εκ του περισσού που αναφέρουν στο σώμα αυτής γεγονότα επί των οποίων στηρίζονται και τα οποία εμφαίνονται στους φακέλους της διαδικασίας. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης δύο ή περισσοτέρων αγωγών με σκοπό τη συνεκδίκαση τους, συνιστά θέμα που εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται με βάση τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και με γνώμονα το συμφέρο των διαδίκων και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Παράγοντες όπως η αποφυγή πολλαπλότητας διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων και η εξοικονόμηση του δικαστικού χρόνου, είναι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο, (βλ. HadjiAthanasiou v. Parperides & Others [1975] 1.C.L.R. 401 και Healey & Others ν. Α. Waddington & Sons Ltd & Others [1954] 1 All E.R. 86). Κριτήριο είναι η ύπαρξη κοινού νομικού ή πραγματικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά μέσα από τις εκθέσεις απαίτησης στις αγωγές, αντικείμενο της αίτησης για συνένωση, ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων, (βλ. Samata Ltd. V. Σταύρου [1998] 1(Γ) ΑΑΔ. 1876, και Κυπριακή Τράπεζα Ανάπτυξης Λτδ. v. Apek Agro Industries και Ανδρέα Δημητριάδη [1999] 1(Γ) ΑΑΔ. 1721). Από τη μελέτη της δικογραφίας και των τεσσάρων αγωγών προκύπτει ότι στις δύο πρώτες πρωτοφειλέτης είναι η κα Αλέκα Παπακόκκινου και εγγυήτρια η κα Βερεγγάρια Παπακόκκινου ενώ στις δύο τελευταίες πρωτοφειλέτης είναι η κα Βερεγγάρια Παπακόκκινου και εγγυήτρια η κα Αλέκα Παπακόκκινου. Επίσης, από τη δικογραφία προκύπτει ότι οι αγωγές βασίζονται επί εγγράφων συμφωνιών και ή σε αποφάσεις/εγκρίσεις των εναγόντων για παραχώρηση δανείων στις εναγόμενες, διαφορετικών ημερομηνιών και για διαφορετικά ποσά με τις ίδιες εμπράγματες επιβαρύνσεις που παραχωρήθηκαν από τις εναγόμενες επί ακινήτων τους προς όφελος των εναγόντων. Οι τέσσερις αγωγές αφορούν διαφορετικές τραπεζικές διευκολύνσεις οι οποίες παραχωρήθηκαν προς τις εναγόμενες δυνάμει διαφορετικών συμφωνιών/εγκρίσεων, κάθε μια από τις οποίες διέπεται από τους δικούς της ξεχωριστούς όρους. Στην μακροσκελή αγόρευση της η εναγόμενη 1 στην παρούσα αγωγή αλλά και στη μακροσκελή υπεράσπιση και ανταπαίτηση που πανομοιότυπα καταχωρήθηκε και στις τέσσερις αγωγές εγείρει θέμα υπερχρέωσης, παράνομων χρεώσεων, αυθαίρετων χρεώσεων, αυθαίρετων και παράνομων ανατοκισμών, αυθαίρετου και παράνομου τόκου, κεφαλαιοποίηση τόκων κλπ όπως επίσης και πληθώρα άλλων άσχετων με τα επίδικα θέματα ισχυρισμών για να καταλήξει στην αξίωση αποζημίωσης υπό μορφή ανταπαίτησης επειδή με πράξεις ή παραλείψεις τους οι ενάγοντες τις εμείωσαν και τις εξέθεσαν εις το Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου ενώπιον αγοραστών ακίνητης περιουσίας των (επί της οποίας καταχώρησαν memo μετά την έκδοση απόφασης μονομερώς η οποία παραμερίστηκε μεταγενέστερα) ύψους £50.000 ήτοι €85,480. Στην Ηλίας Μιχαήλ Τσιακλίδης ν. Τραπέζης Κύπρου

(2003)1 ΑΑΔ 1031 στη σελίδα 1033 ο κ. Αρτεμίδης ουσιαστικά αποφάσισε ότι τρεις αγωγές που καταχωρήθηκαν την ίδια ημέρα εναντίον των ιδίων εναγομένων από τους ίδιους ενάγοντες δυνάμει διαφορετικών δανείων, είχαν διαφορετική βάση αγωγής έστω και αν τα δάνεια εξασφαλίζονταν με υποθήκες επί των ιδίων ακινήτων. «Η εφεσίβλητη παρουσίασε ικανοποιητική, θα λέγαμε αδιάσειστη και αδιαφιλονίκητη μαρτυρία, πως οι τρεις αγωγές αφορούσαν σε τρία διαφορετικά δάνεια τα οποία και δόθηκαν κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Η καταχώριση υπό τις περιστάσεις τριών αγωγών δεν συνιστούσε κατάχρηση της διαδικασίας του δικαστηρίου, η οποία και αν, θεωρητικά, διαπιστωνόταν, δεν θα οδηγούσε ασφαλώς σε απόρριψη της όποιας αγωγής αλλά στην έκδοση κατάλληλων οδηγιών για να αρθεί η διαδικαστική κατάχρηση. Να σημειώσουμε πως ο ίδιος ο εφεσείων δεν προέβη σε κανένα διάβημα ενώπιον του δικαστηρίου για τη συνένωση των τριών αγωγών, αν έκρινε πως με τέτοια συνένωση η διαδικασία θα λειτουργούσε προς το συμφέρον του, και το ευρύτερο συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης.» Στην υπόθεση Samata Enterprises Ltd v. Σταύρου

(1998)1ΑΑΔ 1876 αποφασίστηκε ότι «το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαιτήσεως των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων». Ανάλογη ερμηνεία της Δ.14 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διατάξεων και Θεσμών έδωσε και η υπόθεση HadjiAthanasiou ν. Perperides & Others

(1975)1 CLR 401. Κατά συνέπεια, στην προκειμένη περίπτωση, το δικαστήριο δεν είναι δυνατό να λάβει υπόψη του τα κοινά πραγματικά ή νομικά ζητήματα που οι εναγόμενες εγείρουν διά των υπερασπίσεων και ανταπαιτήσεων τους. Δεν θεωρώ σκόπιμο και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης κατά συνέπεια, να εκδώσω διάταγμα συνένωσης των αγωγών αφού αντί να περισωθεί χρόνος και έξοδα τουναντίον η διαδικασία θα περιπλακεί εφόσον στις τέσσερις υποθέσεις εγείρονται διαφορετικά νομικά και πραγματικά σημεία, ανεξάρτητα αν αυτά αντιμετωπίζονται με κοινή υπεράσπιση και ανταπαίτηση. Ως εκ των ανωτέρω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος των εναγομένων-καθ΄ ων η αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. [Υπ.] Μ. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο