«Κ» Antiques and Fine Arts Ltd ν. Ανδρέα Χαραλαμπίδη, Αρ. Αγωγής: 7283/07, 5 Ιουνίου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A113 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ρ. ΛΙΑΤΣΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7283/07 Μεταξύ: «Κ» Antiques and Fine Arts Ltd Εναγόντων και Ανδρέα Χαραλαμπίδη Εναγομένου ------------------- και Αρ. Αγωγής: 7284/07 Μεταξύ: «Κ» Antiques and Fine Arts Ltd Εναγόντων και Μιχάλη Χαραλαμπίδη Εναγομένου --------------------- Aίτηση για Συνένωση ημερ. 7.4.2009 5 Ιουνίου,
- Για τους Αιτητές: κα Προδρόμου για κ. Γεωργιάδη Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Στυλιανού για κ. Παπαφιλίππου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Εx-Tempore) Στα πλαίσια της αγωγής 7283/07 καταχωρήθηκε η υπό εκδίκαση αίτηση, με την οποία οι αιτητές επιδιώκουν την συνένωση της εν λόγω αγωγής με την αγωγή 7284/07, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Η αίτηση εδράζεται, ουσιαστικά, επί των προνοιών της Δ.14 Καν.
- Το βασικό επιχείρημα των αιτητών είναι ότι εγείρονται κοινά νομικά και πραγματικά σημεία στο σύνολο των πιο πάνω αγωγών. Με εκτενή δε αναφορά στα γεγονότα που καλύπτουν τις δικογραφημένες θέσεις των δύο πλευρών, η συνήγορος των αιτητών επεχείρησε να στοιχειοθετήσει τις εισηγήσεις της. Αντίθετα, ο συνήγορος των Καθ΄ ων η Αίτηση υποστήριξε ότι η κάθε αγωγή στηρίζεται σε διαφορετική συμφωνία και ότι τα κύρια πραγματικά γεγονότα της κάθε υπόθεσης είναι διαφορετικά. Πρόσθεσε δε πως τυχόν συνένωση των αγωγών εμπεριέχει τον κίνδυνο σύγχυσης των επίδικων θεμάτων και επηρεασμού της υπόθεσης του κάθε διαδίκου ξεχωριστά. Ως εκ τούτου, κατέληξε, οι αγωγές δεν καλύπτονται από κοινά πραγματικά και νομικά ζητήματα. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης δύο ή περισσοτέρων αγωγών με σκοπό την συνεκδίκασή τους συνιστά θέμα που εμπίπτει στην διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Διάταγμα τέτοιας μορφής εκδίδεται στις περιπτώσεις που αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από την συνεκδίκαση. Η ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συναρτάται άμεσα από τον εντοπισμό παραγόντων, όπως η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των διαδίκων, η καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης, η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων, καθώς επίσης και η οικονομία του δικαστικού χρόνου. [Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ v. Apak Agro Industries κ.ά.
(1999)1(Γ) ΑΑΔ, 1721, 1726,-1727]. Η ύπαρξη κοινού νομικού ή πραγματικού σημείου καθοριστικής σημασίας είναι ουσιώδες κριτήριο για την συνένωση αγωγών. Τα ζητήματα αυτά θα πρέπει να διαπιστώνονται αποκλειστικά από την ΄Εκθεση Απαίτησης των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των Υπερασπίσεων. [Samata Enterprises Ltd v. Γεώργιος Σταύρου
(1998)1 (Γ) ΑΑΔ 1876]. Όπως δε είναι νομολογιακά αναγνωρισμένο η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στην εφαρμογή της Δ.14, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης στα οποία, ως εκ τούτου, το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται ούτως ώστε να δικαιολογείται η τελική του κρίση. [Κυριάκος Μενελάου κ.ά. v. Κώστα Ξενοφώντος κ.ά
(1989)1 ΑΑΔ (Ε), 371, 374]. Στην υπό κρίση υπόθεση παραμένει αδιαμφισβήτητο ότι και στις δύο αγωγές εμφανίζονται οι ίδιοι δικηγόροι για την κάθε πλευρά, στρέφονται όμως εναντίον διαφορετικών εναγομένων. Και οι δύο αγωγές αφορούν απαίτηση προερχόμενη από συμβάσεις συνεργασίας για προβολή, προώθηση και εμπορία της καλλιτεχνικής δημιουργίας των εναγομένων. Οι ενάγοντες αξιώνουν συγκεκριμένα ποσά για, κατ΄ ισχυρισμό τους, παραβίαση της πιο πάνω συμφωνίας συνεργασίας και/ή για απώλεια εισοδημάτων. Το γεγονός ότι και οι δύο αγωγές βασίζονται επί συμφωνιών συνεργασίας, δεν είναι αρκετό από μόνο του για να καταστήσει επιθυμητή τη συνένωσή τους. Προβάλλει μέσα από την Έκθεση Απαίτησης των δύο αγωγών ότι εδράζονται επί δύο διαφορετικών συμβολαίων, τα οποία καλύπτουν διαφορετικά καλλιτεχνικά έργα, διαφορών αξιών. Κατά συνέπεια, οι ενάγοντες στις δύο αγωγές εκ των πραγμάτων θα προσκομίσουν ξεχωριστή μαρτυρία αναφορικά με την ύπαρξη και φύση της κάθε συμφωνίας που ισχυρίζονται ότι έλαβε χώρα, καθώς επίσης και το ύψος της δικογραφημένης ζημιάς. Όπως έχει εντοπιστεί στην απόφαση Samata (ανωτέρω), η διαπίστωση ύπαρξης κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, θα πρέπει να εντοπίζεται αποκλειστικά και μόνο μέσα από την Έκθεση Απαίτησης και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο της Υπεράσπισης. Στην υπό κρίση περίπτωση τα κύρια πραγματικά γεγονότα επί των οποίων θα κριθεί η απαίτηση του κάθε ενάγοντα σε κάθε υπόθεση ξεχωριστά, είναι η ύπαρξη και η φύση της συμφωνίας, κάτι το οποίο δεν αποτελεί κοινό γεγονός και στις δύο υποθέσεις. Αντίθετα, τελεί υπό αμφισβήτηση ο καταρτισμός των επίδικων συμφωνιών κι έτσι, σε τελική ανάλυση, είναι ζήτημα προσκόμισης ξεχωριστής μαρτυρίας προς την κατεύθυνση απόδειξης του στοιχείου αυτού και του ανάλογου ύψους ζημιάς. Ακόμη και οι θέσεις που προβάλλονται στις Υπερασπίσεις, οι οποίες είναι ταυτόσημες και στις δύο υποθέσεις, δεν θα δικαιολογούσαν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς την κατεύθυνση της συνένωσης των δύο αγωγών. Η κοινή γραμμή των δικογράφων των εναγομένων και οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτό, δεν θα ήταν αρκετά, υπό το πρίσμα των υπολοίπων γεγονότων και των ξεχωριστών στοιχείων που συνθέτουν την κάθε περίπτωση, για να καλύψουν τις προϋποθέσεις έγκρισης του αιτήματος για συνεκδίκαση. Το όλο ζήτημα θα πρέπει να αντικριστεί υπό το πρίσμα της διαφορετικής μαρτυρίας που πρέπει να παρουσιαστεί και της έκτασης που αυτή θα καλύπτει για τον κάθε ένα από τους εναγόμενους. Κατά συνέπεια, και ανάλογα με τη μαρτυρία που θα πρόσφερε η κάθε πλευρά, θα ήταν δυνατό οι ισχυρισμοί της υπεράσπισης και η βάση ανταπαίτησης να πετύχουν για κάποιο από τους εναγόμενους και να αποτύχουν για άλλο. Υπό το φως, λοιπόν, όλων των πιο πάνω, ακόμη και αν λαμβάνονταν υπόψη οι θέσεις της Υπεράσπισης ως προς την κατάληξη σε απόφαση για συνένωση, και πάλι αυτό δεν θα ήταν επιθυμητό, λόγω των διαφορετικών γεγονότων που καλύπτουν την περίπτωση του κάθε εναγόμενου ξεχωριστά και της ανάλογης μαρτυρίας που θα πρέπει να παρουσιαστεί. Είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου, με βάση τα πιο πάνω, ότι κάτω από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, τυχόν έκδοση διατάγματος συνένωσης των δύο αγωγών θα δυσχέραινε παρά θα διευκόλυνε τη διαδικασία, με φυσική συνέπεια τη σπατάλη δικαστικού χρόνου και τη δημιουργία επιπρόσθετων εξόδων. Συνεπώς, τα περιστατικά των υποθέσεων επιμαρτυρούν ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης του αιτήματος. Ως αποτέλεσμα, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση-εναγόντων και εναντίον των Αιτητών-εναγομένων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Να καταβληθούν όμως στο τέλος της υπόθεσης. [Υπ.] Α. Ρ. Λιάτσος Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΘ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο