Societe Pour L' Equipement des Industries Chemiques (Speichim) ν. The Central Co-Operative Industries (Cyprus) Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 5386/82, 16 Ιουνί

(1)/

1. Τη συνοδευτική ένορκο δήλωση ορκίζεται δικηγόρος των Αιτητών. Για σκοπούς της απόφασης είναι αχρείαστη η επανάληψη των όσων καταγράφονται στην ένορκη αυτή δήλωση. Οι ενστάσεις των Καθ΄ ων η Αίτηση έχουν κατά βάση την ίδια νομική στήριξη με αυτή της Αίτησης. Για σειρά δε λόγων που προβάλλονται, είναι η θέση της πλευράς αυτής ότι δεν συντρέχουν οι νομοθετικές προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Συνοδεύονται από ένορκες δηλώσεις, στο περιεχόμενο των οποίων επίσης θεωρώ αχρείαστο να αναφερθώ. Καταγράφω μόνο ότι μέσα από αυτές αμφισβητούνται βασικά τα όσα προβάλλονται από την ενόρκως δηλούσα για τους Αιτητές. Είναι επιβεβλημένο να καταγραφεί η προσέγγιση του Δικαστηρίου όσον αφορά τη νομική πτυχή της υπόθεσης, η ουσία της οποίας περιστρέφεται γύρω από το Κεφ.
2. Στην υπόθεση Ιωακείμ κ.ά. v. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (Αρ. 1)

(2003)1 ΑΑΔ 198, εντοπίζεται ότι η Αίτηση, δυνάμει του Κεφ. 62, ανήκει στην κατηγορία αιτήσεων που έχουν πρωτογενή χαρακτήρα. Πρόκειται για αυτόνομη διαδικασία, η οποία κατατάσσεται στην ευρύτερη κατηγορία των αγωγών. Όπως έχει αναφερθεί δε στην υπόθεση Αδάμου v. Κίτσιου

(1978)1 J.S.C. 12, σκοπός του Κεφ. 62 είναι να καταστήσει κάποια περιουσία, η οποία υπό διαφορετικές συνθήκες δεν θα ήταν διαθέσιμη, διαθέσιμη προς εκτέλεση με σκοπό την ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους. Το άρθρο 3

(2)του Κεφ. 62 σχετίζεται με το βάρος απόδειξης, το οποίο σε συγκεκριμένες, ρητά καθοριζόμενες περιπτώσεις, εναποθέτει στον δικαιοπάροχο ή εκχωρητή και το πρόσωπο στο οποίο έγινε η μεταβίβαση ή εκχώρηση. Η υπό εξέταση περίπτωση δεν εμπίπτει στις αναφερόμενες στο άρθρο 3

(2)εξαιρέσεις. Συνεπώς, στην πορεία εξέτασης της παρούσας Αίτησης, θα λαμβάνεται ως δεδομένο ότι το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών περί δόλιας μεταβίβασης το φέρουν οι Αιτητές. Για να εμπίπτει διάθεση περιουσίας στα πλαίσια της δόλιας μεταβίβασης είναι απαραίτητο να διαπιστωθεί ότι αυτή έγινε με πρόθεση παρεμπόδισης ή καθυστέρησης του πιστωτή. Η πρόθεση του διενεργούντος τη διάθεση είναι το καίριο στοιχείο. Το ζήτημα εξετάστηκε στην υπόθεση A.N. Vasiliades v. A.N. Vasiliades and Another ΧVIII (part 1) CLR 10. Αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελ. 19 από το Lord Wright: «The Law of Cyprus . makes the intent of the transferor the crucial test for deciding whether the transfer or disposal is to be deemed to be 'fraudulent'. The fraud contemplated is not what has been called 'moral' fraud; But consists in the intention of the transferor to 'hinder' or 'delay' (that is something less than 'prevent') his creditors. Whether or not that intention exists, must be decided as an inference of fact considering all the circumstances of the case». Με οδηγό την πιο πάνω νομική προσέγγιση, επανέρχομαι στα δεδομένα της υπό κρίση περίπτωσης. Να σημειωθεί εξ υπαρχής ότι δεν παρουσιάστηκε οποιαδήποτε προφορική μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων. Οι συνήγοροι περιορίστηκαν στις αγορεύσεις. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι εξ αντικειμένου αδύνατο να στηρίξει τις αιτούμενες θεραπείες με δεδομένο το βάρος που φέρει η πλευρά των Αιτητών και την αμφισβήτηση των γεγονότων από τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Τα όσα καταγράφονται από την ενόρκως δηλούσα δικηγόρο παρέμειναν μετέωρα στην απουσία οποιασδήποτε μαρτυρίας η οποία θα μπορούσε να τα τεκμηριώσει. Η αόριστη αναφορά στην αξία των ακινήτων και στα ποσά που κατέβαλε η Καθ΄ ης η Αίτηση 1 προς την Καθ΄ ης η Αίτηση 2, αποσυναρτημένη από οποιαδήποτε περαιτέρω μαρτυρία στο Δικαστήριο, και με δεδομένη την αμφισβήτηση που προβάλλει η πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση, δεν μπορεί να οδηγήσει στην απόσειση του ανάλογου βάρους που έχει η πλευρά των Αιτητών. Προσθέτω ακόμη πως το κοινά αποδεκτό γεγονός ότι η μεταβίβαση της ακίνητης περιουσίας που αναφέρεται στο Αιτητικό (Α) της Αίτησης έγινε έναντι χρηματικού ανταλλάγματος, έθετε περαιτέρω βάρος στην πλευρά των Αιτητών να αποδείξουν, δυνάμει του άρθρου 3

(3)του Κεφ. 62, ότι η μεταβίβαση έγινε εν γνώσει του αγοραστή ότι η πώληση έλαβε χώρα από τον οφειλέτη με πρόθεση να καθυστερήσει ή καταδολιεύσει τους πιστωτές του. Παντελής έλλειψη μαρτυρίας παρατηρείται και ως προς αυτό το ουσιαστικό στοιχείο. Καταληκτικά, και σε όση έκταση η Αίτηση στηρίζεται στο Κεφ. 62, δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας εκ μέρους της ενάγουσας-Αιτήτριας, η οποία φέρει και το βάρος, που να τεκμηριώνει τις προϋποθέσεις ενεργοποίησης των σχετικών άρθρων του πιο πάνω Κεφαλαίου για ακύρωση συνεπεία δόλου των όποιων μεταβιβάσεων. Αντίθετα, το κοινά παραδεκτό γεγονός περί ύπαρξης επιπρόσθετης ακίνητης περιουσίας στα χέρια της Καθ΄ ης η Αίτηση 1, σημαντικής αξίας, θα ήταν αρκετό από μόνο του για να καταρρίψει τους ισχυρισμούς περί δόλιας μεταβίβασης προκειμένου να πληγούν οι οφειλέτες της. Αναφορά γίνεται στη νομική βάση της Αίτησης και στο άρθρο 12 του Ν. 66

(1)/97. Δεν τέθηκε όμως καμία μαρτυρία από τους Αιτητές η οποία να υποστηρίζει δικαίωμά τους και να οδηγεί σε ενεργοποίηση στην προκείμενη περίπτωση της πιο πάνω διάταξης. Ούτε και εντοπίζεται αντίστοιχη αρμοδιότητα του Δικαστηρίου να εκδώσει διατάγματα στη βάση του πιο πάνω άρθρου. Ως αποτέλεσμα, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] ........... Α. Ρ. Λιάτσος, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο