WAIL ABULJEBAIN ν. UNETEC-UNITED ENGINEERING AND κ.α., Αγωγή αριθ. 11707/99, 18.6.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A117 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Αγωγή αριθ. 11707/99 Μεταξύ: WAIL ABULJEBAIN Ενάγοντα και
- UNETEC-UNITED ENGINEERING AND TECHNICAL CONSULTANTS LTD
- ΑΓΗΣ ΑΓΑΠΙΟΥ
- ΙΩΣΗΦ ΧΡΙΣΤΟΥ
- KHALIL YUSEF SHUHAIBAR Εναγομένων ------------- Αίτηση ημερομηνίας 23.3.2009 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 18.6.2009 Για αιτητές: κα Μαρίνα Τζιουτ Για καθών η αίτηση: κα Ιάσονος ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 3.2.2009 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας εξέδωσε απόφαση στην παρούσα αγωγή απορρίπτοντας την απαίτηση του ενάγοντα και αποδεχόμενο την ανταπαίτηση των εναγομένων 2,3 και 4 εις βάρος του ενάγοντα και των εναγομένων
- Στις 20.3.2009 (ημέρα Παρασκευή) οι δικηγόροι του ενάγοντα επιχείρησαν εκπρόθεσμα (45 ημέρες μετά αντί 42) να καταχωρήσουν ειδοποίηση έφεσης χωρίς επιτυχία. Σαν αποτέλεσμα, καταχώρησαν την παρούσα αίτηση στις 23.3.09 (ημέρα Δευτέρα) με την οποία επιδιώκουν παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης. Επικαλούνται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ότι ενήργησαν με επιμέλεια ενημερώνοντας έγκαιρα τον ενάγοντα-αιτητή για την έκδοση της και μόλις μια βδομάδα μετά την έκδοση της, συγκεκριμένα στις 10.2.09 είχαν τις οδηγίες του για καταχώρηση έφεσης η οποία όντως ετοιμάστηκε αλλά δεν καταχωρίστηκε εμπρόθεσμα (εντός δηλαδή 42 ημερών από την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης) λόγω εσφαλμένου υπολογισμού του δικηγόρου ο οποίος εχειρίζετο την υπόθεση του ενάγοντα ο οποίος ήταν βέβαιος ότι η προθεσμία υποβολής έφεσης έληγε στις 20.3.
- Είναι δηλαδή η θέση του ενάγοντα-αιτητή ότι η καθυστέρηση στην καταχώρηση έφεσης δεν προκλήθηκε από αμέλεια και/ή αδιαφορία του αιτητή αλλά από εσφαλμένο υπολογισμό για το χρόνο εκπνοής της προθεσμίας εκ μέρους του δικηγόρου του. Την αμέσως μάλιστα επόμενη εργάσιμη μέρα (δηλαδή στις 23.3.09 ημέρα Δευτέρα) ο δικηγόρος του ενάγοντα-αιτητή καταχώρησε την παρούσα αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης. Οι εναγόμενοι 2,3 και 4-καθ΄ ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση. Είναι η θέση τους ότι η αίτηση είναι κατά Νόμο και ουσία αβάσιμη. Επίσης ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις και δεν συντρέχουν οι παράγοντες που καθορίζει η νομολογία για την έγκριση του αιτήματος ούτε υπάρχει καλός ή ικανοποιητικός λόγος για τον οποίο θα πρέπει το δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελος του αιτητή. Η ένσταση δεν συνοδεύεται από ένορκη δήλωση αλλά στό κύριο σώμα της αίτησης το δικαστήριο παραπέμπεται στο φάκελο της υπόθεσης. Ουσιαστικά οι καθ΄ ων η αίτηση βασίζονται στην τελεσιδικία της απόφασης και στη μη αναβίωση δικαστικών διαδικασιών που προκύπτουν από αμέλεια, λάθη ή παραλείψεις των δικηγόρων των διαδίκων. ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ: Νομική βάση της αίτησης είναι η Διαταγή 35 Θεσμός 2 των περί Πολιτικής Δικονομίας η οποία διαλαμβάνει: «Subject arid without prejudice to the power of the Court of Appeal under Order 57, Rule 2, no appeal from any interlocutory order, or from an order, whether final or interlocutory, in any matter not being an action, shall be brought after the expiration of fourteen days, and no other appeal shall be brought after the expiration of six weeks, unless the Court or Judge, at the time of making the order or at any time subsequently, or the Court of Appeal shall enlarge the time. The said respective periods shall be calculated from the time that the judgment or order becomes binding on the intending appellant, or in the case of the refusal of an application, from the date of such refusal...» Κατά συνέπεια το δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία που ασκείται πάντοτε δικαστικά να παρατείνει (enlarge) το χρόνο καταχώρησης έφεσης. Η Νομολογία μας αναφορικά με το υπό εκδίκαση θέμα δεν είναι πλήρως ξεκάθαρη. Είναι εντούτοις πάγια θέση της Νομολογίας ότι «Η παράταση της προθεσμίας για καταχώρηση έφεσης είναι ζήτημα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου η οποία είναι απεριόριστη. Η άσκηση της εξαρτάται αποκλειστικά από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης». Σχετικές είναι οι υποθέσεις Georghiou v. Republic
(1968)1 C.L.R. 411, Φιλίππου ν. Δημοκρατίας
(1989)1 A.A.Δ 2385, Philip Morris Products Inc. V. Δημοκρατίας Υπόθεση 255/2002, 08/07/2004 και Σολιάτης ν. Ανδρέα Χριστοδουλίδη
(1990)1 A.A.Δ 1162. Η εν λόγω κατάληξη βέβαια περιλαμβάνεται σε κάθε απόφαση Δικαστηρίου που αφορά το παρόν θέμα. Στην υπόθεση Χόππης ν. Παναγή
(1993)1 A.A.Δ 140, ο Αιτητής παρέλειψε να καταχωρήσει έφεση μέσα στην προκαθορισμένη προθεσμία των 6 βδομάδων λόγω λανθασμένων υπολογισμών του δικηγόρου του για τον χρόνο εκπνοής της προθεσμίας. Και στην εν λόγω υπόθεση όπως και στην παρούσα, ο δικηγόρος αντιλήφθηκε το λάθος του μόνο όταν αποπειράθηκε να καταχωρήσει έφεση τέσσερις
(4)μέρες μετά την εκπνοή της προθεσμίας. Όταν δεν του επιτράπηκε η εν λόγω καταχώρηση, την αμέσως επόμενη μέρα (ακριβώς όπως και στην υπό εκδίκαση υπόθεση) καταχώρησε αίτηση για παράταση της προθεσμίας για καταχώρηση έφεσης. Αρχικά η εν λόγω αίτηση καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο, όπου και δεν του επετράπηκε η αιτούμενη παράταση. Στη συνέχεια, ο δικηγόρος καταχώρησε την ίδια Αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο όπου και εγκρίθηκε το αίτημα για παράταση του χρόνου. Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφέρονται τα ακόλουθα: «Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Η τήρηση τους εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος.» Περαιτέρω, στην υπόθεση Βουρία ν. Δασκάλου
(1993)1 A.A.Δ 808, το Δικαστήριο έχοντας ενώπιον του αίτηση για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης για το λόγο ότι από σφάλμα των δικηγόρων, αλλά χωρίς ίχνος αδιαφορίας από τον διάδικο εξέπνευσε η προθεσμία καταχώρησης έφεσης, αναφέρει τα ακόλουθα: «Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας για την υποβολή έφεσης δεν υπόκειται σε περιορισμούς. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συναρτάται με τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, που είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Εκείνος που επιδιώκει το δίκαιο δεν μπορεί να επιδείξει αδιαφορία για τα δικαιώματα του ή εκείνα του αντιδίκου ή καταφρόνηση για τα θεσμικά πλαίσια άσκησης των δικαιωμάτων του. Εκεί όμως που επιδεικνύει σπουδή για την άσκηση των δικαιωμάτων του και εκτρέπεται λόγω σφάλματος ή αδιαφορίας του δικηγόρου, μπορεί να τύχει συγχώρεσης νοουμένου ότι δεν διαπιστώνεται άλλος ανατρεπτικός παράγοντας για την απονομή της δικαιοσύνης. Η αποκάλυψη των λόγων της έφεσης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την παράταση της προθεσμίας για την υποβολή της. Στη προκείμενη περίπτωση η καθυστέρηση της αιτήτριας να υποβάλει έφεση δεν οφειλόταν σε αδιαφορία ή καταφρόνηση των Θεσμών και δεν συνέτρεχε άλλος λόγος για μη άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου προς όφελος της.» Στην πολύ πιο πρόσφατη υπόθεση, Ευαγόρου v. Lapertas Fisheries Ltd
(2005)1 A.A.Δ 1505, αντικατοπτρίζεται η τάση των Δικαστηρίων τα τελευταία χρόνια. Και στην υπόθεση αυτή η καθυστέρηση στην καταχώρηση έφεσης οφειλόταν σε λάθος του δικηγόρου και όχι σε αδιαφορία των πελατών του, διότι θεώρησε ότι η απορριπτική απόφαση σε αίτηση παραμερισμού αποτελεί τελική και όχι ενδιάμεση απόφαση με αποτέλεσμα να μην τηρήσει την προθεσμία των 14 ημερών. Το Δικαστήριο έχοντας ενώπιον του τα πιο πάνω γεγονότα ενέκρινε την εν λόγω αίτηση για παράταση αναφέροντας τα εξής: «Σύμφωνα με τη νομολογία, το σφάλμα του δικηγόρου δε συνιστά, κατά κανόνα, λόγο παράτασης των προθεσμιών. Μπορεί, όμως, κατ' εξαίρεση, το σφάλμα να συγχωρεθεί, εφόσον δεν προκαλείται σοβαρή δυσμένεια στην άλλη πλευρά· όλως ιδιαίτερα όταν το σφάλμα οφείλεται όχι σε αμέλεια, αλλά σε εσφαλμένη ερμηνεία ή θεώρηση θεσμικών κανόνων. Τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης διαδραματίζουν κυριαρχικό ρόλο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. (Βλ., μεταξύ άλλων, Βαρδιάνος v. Richards
(1998)1 Α.Α.Δ. 698 και Evand Promotions Ltd κ.α. ν. Rutman (Αρ.1)
(1998)1 Α.Α.Δ.92).» Υποβάλλοντας τα δεδομένα της παρούσας υπόθεσης στη Νομολογία που παρατίθεται πιο πάνω, προκύπτει ότι ο δικηγόρος του αιτητή δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι υπέδειξε ασύγνωστη ολιγωρία ούτε και ότι η παράταση της προθεσμίας θα επηρεάσει το δικαίωμα των καθ΄ ων η αίτηση σε σχέση με τη διάγνωση των δικαιωμάτων τους εντός ευλόγου χρόνου. Το συμφέρον της δικαιοσύνης που είναι «έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης» (βλέπε Χόππης ν. Παναγή (ανωτέρω)), επιβάλλουν την αποδοχή της αίτησης. Η παρούσα υπόθεση πρέπει να διαφοροποιηθεί από υποθέσεις όπου οι δικηγόροι επιδεικνύουν ασύγνωστη ολιγωρία είτε στην καταχώρηση ειδοποίησης έφεσης είτε στην καταχώρηση αίτησης για παράταση της προθεσμίας καταχώρησης έφεσης (βλέπε Σολιάτης ν. Ανδρέα Χριστοδουλίδη (πιο πάνω), Philip Morris Products Inc. v. Δημοκρατίας (πιο πάνω), Deluxe Terrazo Tiles & Mrbles Ltd v. Εργοληπτική Εταιρεία «ΝΕΜΕΣΙΣ ΛΤΔ»
(1989)1 Α.Α.Δ. 658, Πάνος Βαρδιανός ν. Edwin John Thomas Richards
(1998)1 Α.Α.Δ. 698). Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω η αίτηση γίνεται δεκτή. Εκδίδεται διάταγμα ως η αίτηση. Ενόψει της φύσης της αίτησης και της επιτυχίας της μετά από την ένσταση των καθ΄ ων η αίτηση δεν επιδικάζονται έξοδα προς όφελος καμιάς πλευράς. [Υπ.] Μ. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο