Επί τοις αφορώσι τον ΧατζηΠέτρο Νικόλα Κτωρή, Αριθ. Αίτησης 388/85, 30.6.09 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A123 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Αριθ. Αίτησης 388/85 Επί τοις αφορώσι τον ΧατζηΠέτρο Νικόλα Κτωρή τέως εκ Κατωκοπιάς, αποβιώσαντος -------------- Αίτηση ημερομηνίας 16.1.2009 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 30.6.09 Για Αιτητή: κα Σπ. Χριστοδούλου Για Καθ΄ ων η αίτηση 1,2,3 και 8: κ. Αγαθοκλέους για Βορκά & Μηλιώτου Για Καθ΄ ων η αίτηση 4, 5, 6 και 7: κα Ε. Καλλένου για κ. Α. Σοφοκλέους ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 6.8.1985 απεβίωσε ο Χατζηπέτρος Νικόλα Κτωρή. Έγγραφα διαχείρισης της περιουσίας του εδόθησαν στην παρούσα διαχείριση στον υιό του Μιχαήλ Χατζηπέτρου το Σεπτέμβριο του
- Μόλις στις 16.1.1999 ο διαχειριστής καταχώρησε απογραφή της περιουσίας του αποβιώσαντος. Στην απογραφή περιλαμβάνονται δώδεκα ακίνητα, ένα τρακτέρ και ένας λογαριασμός με £40 μετρητά πιστωτικό υπόλοιπο στην Τράπεζα Κύπρου. Την ίδια ημέρα, 16.1.2009 ο διαχειριστής με την παρούσα ενδιάμεση αίτηση του, αιτήθηκε από το δικαστήριο «οδηγίες» ως προς τη διανομή της κινητής και ακίνητης περιουσίας του αποβιώσαντος η οποία αναφέρεται στην απογραφή και την επέδωσε σε όλους τους υπόλοιπους κληρονόμους, δηλαδή άλλα τέσσερα αδέλφια του αφού η μητέρα του εν τω μεταξύ απεβίωσε, και μερικά τέκνα των αδελφών του. Στις ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ο αιτητής αποκαλύπτει ότι «λόγω άγνοιας και κατόπιν συμφωνίας όλων των κληρονόμων σε άγνωστο χρόνο, μεταβίβασε και ενέγραψε τα δύο μοναδικά κτήματα που βρίσκονται στις ελεύθερες περιοχές (Μένοικο), επ΄ ονόματι της μητέρας του» (εμφαίνονται στην απογραφή με αριθμούς 11 και 12), ισχυριζόμενος ότι υπήρχε ρητή συμφωνία ότι τα κτήματα αυτά η μητέρα του θα τα μεταβίβαζε σε όλους τους κληρονόμους του πατέρα του σε μεταγενέστερο στάδιο. Στην πραγματικότητα, η μητέρα του μεταβίβασε το ένα κτήμα, πάλι σε άγνωστο χρόνο, με αρ. εγγραφής 19219 στην αδελφή του και κληρονόμο Ήβη Χατζηπέτρου, και το κτήμα με αρ. εγγραφής 19221 στον υιό της αδελφής του και κληρονόμο Ελένη Χατζηπέτρου, Μιχαλάκη Μιχαήλ, αφού - όπως ισχυρίζεται ο αιτητής - η αδελφή του Ελένη Χατζηπέτρου εξέφρασε αυτή την επιθυμία και δήλωση ότι δεν επιθυμούσε να πάρει άλλο μερίδιο στην περιουσία του πατέρα τους. Η αίτηση επεδόθη στις Ήβη Χατζηπέτρου και Ελένη Χατζηπέτρου οι οποίες με ένσταση τους που καταχωρήθηκε από τους δικηγόρους κ. Βορκά και Μηλιώτου ισχυρίζονται ότι ουδέποτε υπήρξε ρητή συμφωνία και ή δήλωση από οποιονδήποτε από τους κληρονόμους ότι πέραν των μεταβιβάσεων που έγιναν από τη μητέρα τους δεν θα ελάμβαναν άλλα μέρος της περιουσίας του αποβιώσαντα πατέρα τους. Οι καθ΄ ων η αίτηση 1, 2,3 και 8 προέβαλαν μέσω του δικηγόρου τους, τους ακόλουθους λόγους ένστασης, που εξειδικεύονται σε επισυνημμένη ένορκη δήλωση της Ελένης Χατζηπέτρου.
- Η Αίτηση είναι αντίθετη με τον νόμο. Οι αιτούμενες θεραπείες μόνο δια εναρκτήριου κλήσεως (originating summons) θα μπορούσαν να διεκδικηθούν και/ή προωθηθούν δικαστικά.
- Ουδέποτε υπήρξε ρητή συμφωνία και/ή δήλωση από οποιονδήποτε από τους κληρονόμους ότι πέραν των μεταβιβάσεων που έγιναν από την μητέρα τους δεν θα ελάμβαναν άλλο μέρος της περιουσίας του αποβιώσαντα πατέρα τους.
- Ουδεμία άρνηση των κληρονόμων, Καθ' ων η Αίτηση στην προώθηση της διαδικασίας της διαχείρισης υπήρξε. Αντ' αυτού οι κληρονόμοι Καθ' ων η Αίτηση ενεργούν προς τον σκοπό διασφάλισης των συμφερόντων της περιουσίας σε αντίθεση με τον Αιτητή.
- Ο Αιτητής ενεργεί κατά τρόπο αντίθετο με τις πρόνοιες του Περί Διαχειρίσεως Κληρονόμων Αποθανόντων Νόμο Κεφ.
- Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση είναι καταχρηστική και σκοπό έχει την αποφυγή από τον Αιτητή της ρητής συμφωνίας και/ή δήλωσης που υπήρξε μεταξύ του κληρονομούμενου και των κληρονόμων και μεταξύ των τελευταίων όσον αφορά την διανομή των περιουσιακών στοιχείων της περιουσίας του αποβιώσαντα σε συγκεκριμένους κληρονόμους. Οι καθ΄ων η αίτηση, 4, 5, 6 και 7 μέσω του δικηγόρου τους κ. Α. Σοφοκλέους, επίσης καταχώρησαν ένσταση η οποία επίσης συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Στέλλας Ανδρέα Χατζηπέτρου και στην οποία προβάλλονται οι ακόλουθοι πέντε λόγοι ένστασης:
- Η εν λόγω αίτηση συγκρούεται και είναι αντίθετη με το Νόμο καθ' ότι οι αιτούμενες θεραπείες δύναται να διεκδικηθούν και/ή να προωθηθούν δικαστικά, μόνο μέσω καταχώρησης εναρκτήριας κλήσης (originating summons).
- Ουδέποτε υπήρξε ρητή συμφωνία και/ή δήλωση από οποιονδήποτε από τους κληρονόμους ότι πέραν των μεταβιβάσεων που έγιναν από την γιαγιά και πεθερά εις εκ των κληρονόμων, Μαρίτσα Χατζηπέτρου δεν θα ελάμβαναν άλλο μέρος της περιουσίας του αποβιώσαντα παππού και πεθερού αντίστοιχα.
- Οι κληρονόμοι και καθ' ων η αίτηση 4-7 καμία άρνηση δεν φέρουν αναφορικά με την προώθηση της διαδικασίας διαχείρισης. Η παρουσιασθείσα υπέρμετρη καθυστέρηση της παρούσας διαχείρισης οφείλεται αποκλειστικά σε ενέργειες και επιμονή του Αιτητή, ο οποίος προκειμένου να διανέμει την περιουσία θέτει καταχρηστικούς όρους.
- Ο Αιτητής ενεργεί με τρόπο που αντιτίθεται στις πρόνοιες του Περί Διαχειρίσεως Κληρονόμων Αποθανόντων Νόμο Κεφ.
- Η με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αίτηση είναι καταχρηστική και σκοπό έχει να αποφευχθεί από τον Αιτητή η εφαρμογή της ρητής συμφωνίας και/ή δήλωσης που υπήρξε μεταξύ των κληρονόμων σε ό,τι αφορά τη διανομή των περιουσιακών στοιχείων της περιουσίας του αποβιώσαντα. Απαραίτητο να σημειωθεί είναι ότι όλοι οι κληρονόμοι πλην του Αιτητή συμφωνούν σε συγκεκριμένο τρόπο διανομής της περιουσίας. ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ Νομική βάση της αίτησης αποτελούν τα άρθρα 33(1-4), 53, 55 και 58 του περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Νόμου Κεφ.189, στους περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Κανονισμούς και συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ίδιου του αιτητή. Από την ένορκη δήλωση του Διαχειριστή που συνοδεύει την Αίτηση φαίνεται ξεκάθαρα ότι ζητά από το Δικαστήριο να παρέμβη αφού υπάρχει διαφωνία που προέκυψε μεταξύ του Διαχειριστή και των κληρονόμων ως προς την διανομή της περιουσίας αφού όπως ισχυρίζεται υπήρξε υπαναχώρηση από την αρχική συμφωνία διανομής. Εξετάζοντας τις αιτούμενες θεραπείες σε συνδυασμό με τη νομική βάση της αίτησης φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Αιτητής στηρίζεται ουσιαστικά στο άρθρο 53
(1)του Κεφ. 189. Τα υπόλοιπα άρθρα 33(1-4), 53, 55 και 58 δεν προσφέρονται ως μέσο για το Αιτητή για να αξιώσει τη αιτούμενη θεραπεία της παραγράφου
(1)της Αίτησης του. Το άρθρο 33 (1-4) αναφέρεται στην εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει πώληση, εκμίσθωση, υποθήκευση κτλ της περιουσίας του αποθανόντα. Το άρθρο αυτό όμως όπως καθορίζει στην υποπαράγραφο
(1)παρέχει τέτοια εξουσία στο Δικαστήριο όταν η εν λόγω πράξη πώλησης, εκμίσθωσης κτλ δεν δύναται να διενεργηθεί από τον προσωπικό αντιπρόσωπο επειδή αυτός στερείται οποιασδήποτε εξουσίας για το σκοπό αυτό. Στην παρούσα περίπτωση όμως δεν τυγχάνει εφαρμογής γιατί η αίτηση αυτή αφορά διαφωνία μεταξύ του Διαχειριστή και των κληρονόμων και σκοπός της είναι η επίλυση της διαφωνίας αυτής με την παρέμβαση του Δικαστηρίου. Το άρθρο 55 αφορά τα έξοδα της διαδικασίας και ότι αυτά δύνανται να καταβάλλονται από την Κληρονομιά. Το άρθρο 58 αφορά θέματα πρακτικής ή διαδικασίας σε Δικαστήριο ή Πρωτοκολλητείο επικύρωσης διαθηκών για το οποίο δεν γίνεται πρόνοια στο Νόμο αυτό ή στους Κανονισμούς. Ούτε και αυτό το άρθρο δεν τυγχάνει εφαρμογής σχετικά με την θεραπεία που ζητά ο Αιτητής. Καταλήγοντας στο άρθρο 53
(1), πράγματι φαίνεται ότι αυτό προσφέρεται για την επίλυση ορισμένων θεμάτων ή διαφωνιών που αφορούν κληρονομική περιουσία και ότι αυτό δύναται να αποτελέσει τη βάση για την αξίωση της θεραπείας που ζητείται με την παρούσα Αίτηση. Το άρθρο 53
(1)όμως ρητά αναφέρει ότι οι θεραπείες αυτές δύναται να ζητηθούν από το Δικαστήριο με εναρκτήρια κλήση (originating summons). Στην υπόθεση WIFRID WORTHAM κ.ά. ν. ΝΤΙΝΑΣ ΚΩΣΤΑ ΤΣΙΜΟΝ κ.ά.
(2001)1Α Α.Α.Δ. 1442 επιβεβαιώθηκε ότι οι θεραπείες που προσφέρει το άρθρο 53 μπορούν να δοθούν στο πλαίσιο εναρκτήριας κλήσης και μάλιστα υποδείχθηκε από το Εφετείο ότι η Δ.55 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας περιλαμβάνει πρόνοιες αναφορικά με την επίδοση της και τη στήριξη της με μαρτυρία. Ο λόγος είναι προφανής μόνο με εναρκτήρια κλήση η αγωγή είναι δυνατό να προσφερθεί μαρτυρία για την απόδειξη γεγονότων που αμφισβητούνται. Το γεγονός ότι πρόθεση του νομοθέτη ήταν να καθορίσει ότι οι θεραπείες του άρθρου 53 μπορούν να δοθούν μόνο με εναρκτήρια κλήση φαίνεται από τον τίτλο του άρθρου «επίλυση ορισμένων θεμάτων με εναρκτήρια κλήση» αλλά και από την υποπαράγραφο 53
(2)η οποία καθορίζει ότι σε κάθε διαδικασία βάση του άρθρου 53 θα ισχύουν οι εκάστοτε Διαδικαστικοί Κανονισμοί οι οποίοι αφορούν Εναρκτήριες Κλήσεις. Περαιτέρω, η πρόθεση αυτή του νομοθέτη γίνεται πιο ξεκάθαρη από το άρθρο 54
(1)το οποίο προνοεί ότι: «οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο αναφέρεται στο εδάφιο
(1)του άρθρου 53 δύναται αντί να προχωρήσει με εναρκτήρια κλήση να εγείρει αγωγή αξιώνοντας όπως η κληρονομιά του αποθανόντος τύχει διαχείρισης σε Δικαστήριο». Φαίνεται από το λεκτικό του άρθρου 54
(1)ότι ο νομοθέτης καθορίζει την καταχώρηση της αγωγής ως εναλλακτικό μέσο για διεκδίκηση των θεραπειών του άρθρου 53
(1). Ως εκ τούτου πουθενά στο νόμο δεν προσφέρεται η Αίτηση δια κλήσεως ως μέσο για διεκδίκηση των θεραπειών του άρθρου 53
(1). Εάν ο νομοθέτης ήθελε να προσφέρει την Αίτηση δια κλήσεως ως τέτοιο μέσο τότε θα το καθόριζε όπως κάνει για την εναρκτήρια κλήση και την αγωγή. Η μη συμμόρφωση του Αιτητή με την εν λόγω πρόνοια του άρθρου 53
(1)του Κεφ. 189 είναι κατά τη γνώμη μου μοιραία και για το λόγο αυτό η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Εναρκτήρια κλήση σύμφωνα με τη Δ.1 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι: "any summons other than a summons in a pending cause or matter " Στην παρούσα περίπτωση ο Αιτητής δεν ξεκίνησε τη διαδικασία με εναρκτήρια κλήση αλλά με ενδιάμεση αίτηση βάσει της Δ.48. Στην PANICOS HJICHAMBIS V. ATTORNEY - GENERAL OF THE REPUBLIC AND OTHERS
(1986)1 Α.Α.Δ. 386, το Εφετείο διαχώρισε την αίτηση διά κλήσεως από την εναρκτήρια κλήση και αποφάσισε ότι αίτηση δια κλήσεως βάσει της Δ.48 θ.1 και 2 δεν ήταν το κατάλληλο μέσο για την έναρξη διαδικασίας βάσει του άρθρου 9
(3)(h) του Κεφ. 224 το οποίο προέβλεπε για «Αιτήσεις». Στην εν λόγω υπόθεση το άρθρο 9
(3)(h) του Κεφ. 224 προέβλεπε ότι η έναρξη διαδικασιών και προσφυγή στο Δικαστήριο βάσει του νόμου εκείνου θα έπρεπε να γίνει με Αίτηση. Οι Εφεσείοντες ακολουθώντας τις πρόνοιες του εν λόγω άρθρου προχώρησαν στην καταχώρηση αίτησης δια κλήσεως βάσει της Δ.48 με σκοπό να ξεκινήσουν τις προβλεπόμενες υπό του νόμου διαδικασίες. Η επιλογή των Εφεσειόντων να προχωρήσουν με αίτηση δια κλήσεως βάσει της Δ.48 ήταν λανθασμένη και ως εκ τούτου η όλη διαδικασία κρίθηκε ως άκυρη. Η επιλογή του Εφεσειόντων να προχωρήσουν με αίτηση βάσει της Δ.48 αντί με εναρκτήρια κλήση δεν ήταν απλή παρατυπία η οποία μπορούσε να διορθωθεί αλλά ήταν θεμελιακό ελάττωμα και σαν τέτοιο ακύρωνε τη διαδικασία. Με αναφορά στην Re PRICHARD (DECEASED)
(1963)1 ALL ER 873 το Εφετείο εξήγησε τη διάκριση μεταξύ άκυρων και αντικανονικών δικονομικών μέτρων. Δικονομικό μέτρο είναι άκυρο όταν δεν κοινοποιείται στην άλλη πλευρά, όταν η γένεση του είναι ακροσφαλής και όταν δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος για την έκδοση του. Τα πιο πάνω επιβεβαιώθηκαν στην υπόθεση ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΚΟΥΛΛΟΥ V. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΠΟΧΟΥΖΟΥΡΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΣ
(1992)1Α Α.Α.Δ. 1503. Επομένως στην παρούσα αίτηση θα πρέπει πρώτα να εξακριβωθεί ποίο είναι το ορθό δικονομικό μέτρο για διεκδίκηση των θεραπειών που προσφέρει το άρθρο 53
(1)του Κεφ. 189. Το ίδιο το άρθρο καθορίζει ως δικονομικό μέτρο την εναρκτήρια κλήση (Originating Summons). Στην «ΚΑΚΟΥΛΛΟΥ» ανωτέρω, το Εφετείο εξετάζοντας κατά πόσο μια αίτηση-έφεση εναντίον απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου ήταν άκυρη ή απλά αντικανονική, ανέφερε, στη σελ. 1509, ότι: «Δικονομικό μέτρο είναι θνησιγενές μόνο όταν πλήττεται το θεμέλιο της δικαιοσύνης που στοιχειοθετούν οι κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης ή το συμβατικό θεμέλιο που θέτει ο νομοθέτης». Το Εφετείο έκρινε ότι στην εν λόγω υπόθεση η αίτηση ήταν απλά αντικανονική και όχι άκυρη, επειδή δεν τύγχανε εφαρμογής οποιαδήποτε από τις τρεις αρχές της Re Prichard (ανωτέρω). Υποβλήθηκε στα πλαίσια του τύπου που προβλεπόταν, εντός των προβλεπομένων χρονικών ορίων και είχε επιδοθεί στα επηρεαζόμενα πρόσωπα. Κρίθηκε ότι δεν ήταν ακροσφαλές το θεμέλιο της αλλά απλά αντικανονική και θεραπεύσιμη η στοιχειοθέτηση της. Στην παρούσα αίτηση όμως φαίνεται καθαρά ότι το θεμέλιο της είναι ακροσφαλές, αφού δεν ακολουθήθηκε το συμβατικό θεμέλιο που θέτει ο νομοθέτης στο άρθρο 53
(1)του Κεφ. 189, η εναρκτήρια κλήση (originaling summons). Αντίθετα χρησιμοποιήθηκε αίτηση βάσει της Δ.
- Είναι λοιπόν προφανές ότι στην παρούσα περίπτωση τυγχάνει εφαρμογής η Re Prichard και συγκεκριμένα η αρχή ότι δικονομικό μέτρο είναι άκυρο όταν η γένεση του είναι ακροσφαλής. Η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος του Αιτητή τα οποία δεν θα καταβληθούν από την περιουσία και θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. Ο Αιτητής-Διαχειριστής να καταχωρήσει λογαριασμούς μέχρι την 30.9.
- [Υπ.] Μ. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο