Φώφης Ηλιάδου-Καλησπέρα ν. Σωκράτη Ηλιάδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 4675/04, 2 Σεπτεμβρίου, 2009

Φώφης Ηλιάδου-Καλησπέρα ν. Σωκράτη Ηλιάδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 4675/04, 2 Σεπτεμβρίου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A132 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ρ. Λιάτσου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4675/04 Μεταξύ: Φώφης Ηλιάδου-Καλησπέρα Ενάγουσας και

1. Σωκράτη Ηλιάδη
2. Ζήνωνα Σωκράτη Ηλιάδη
3. Σ. Ζ. Ηλιάδης Λτδ
4. Ακίνητα Σ. Ζ. Ηλιάδης Λτδ
5. Αγνής Ηλιάδη
6. Γιάννας Ηλιάδη-Λοϊζου Εναγομένων ---------------------- 2 Σεπτεμβρίου,
7. Για την ενάγουσα: κ. Χρ. Κληρίδης Για τους εναγόμενους 1-5: κ. Α. Χαβιαράς Για την εναγόμενη 6: Καμία εμφάνιση Α Π Ο Φ Α Σ Η A. Οι Διάδικοι και οι Μεταξύ τους Σχέσεις. Οι εναγόμενοι 1 και 5 είναι σύζυγοι και γονείς της ενάγουσας και των εναγόμενων 2 και
8. Η εναγόμενη 4 είναι οικογενειακή εταιρεία. Μέτοχοί της είναι οι πιο πάνω γονείς, οι οποίοι κατέχουν 10.000 συνήθεις μετοχές, χωρίς δικαίωμα ψήφου, και τα τρία παιδιά τους, που κατέχουν από 30.000 μετοχές της ίδιας κατηγορίας. Η διοίκηση της εταιρείας ασκείται από τον πατέρα και το γιο, οι οποίοι κατέχουν ιδρυτικές μετοχές με δικαίωμα ψήφου, 60 ο πρώτος και 40 ο δεύτερος. Η εναγόμενη 3 είναι εταιρεία που ελέγχεται από τον εναγόμενο
9. Δύο οικόπεδα, όμορα, τα οποία βρίσκονται στο κέντρο της Λευκωσίας, διαδραματίζουν σημαίνοντα ρόλο στην όλη υπόθεση. Ιδιοκτήτρια του πρώτου, που βρίσκεται στη γωνία των οδών Μνασιάδου και Ζήνας Ντε Τύρας (το πισινό οικόπεδο), είναι η εναγόμενη
10. Το δεύτερο οικόπεδο, επί της γωνίας Μνασιάδου και Λεωφόρου Μακαρίου Γ (το μπροστινό οικόπεδο), είναι ιδιοκτησία των γονιών και των παιδιών. Τα παιδιά είναι ιδιοκτήτες κατά ¼ μερίδιο το καθένα και από 1/8 οι γονείς. Στο οικόπεδο αυτό ήταν κτισμένη παλαιότερα η οικία της οικογένειας και αποτελούσε ιδιοκτησία της μητέρας και μόνο. Αυτή, σε μεταγενέστερο χρόνο, το 1989, διένειμε την πιο πάνω περιουσία της κατά τα μερίδια που έχουν ήδη καταγραφεί, στα παιδιά της και στο σύζυγό της. Β. Γενεσιουργός Αιτία της Επίδικης Διαφοράς. Δεν τελεί υπό αμφισβήτηση ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1990 λήφθηκε κοινή απόφαση αξιοποίησης των δύο τεμαχίων με την ανέγερση ενιαίου κτιριακού συγκροτήματος (το έργο), προορισμένου για οικονομική εκμετάλλευση. Η απόφαση αυτή δρομολόγησε και την έναρξη οικογενειακής διαμάχης, η οποία οδήγησε σε καταχώρηση σειράς αγωγών, μεταξύ των οποίων την υπό κρίση και την 4674/
11. Αρχικά οι μεταξύ των μερών διαφορές αφορούσαν την ενάγουσα και, ως αντίδικους, τους υπόλοιπους. Στη συνέχεια όμως, και υπό τις συνθήκες που θα εκτεθούν σε κατοπινό στάδιο της απόφασης, στο πλευρό της ενάγουσας συντάχθηκε και η αδελφή της, εναγόμενη
12. Γ. Αξιώσεις και Δικογραφημένες Θέσεις. Για να γίνουν ευκολότερα κατανοητές οι θεραπείες που αξιώνονται στην παρούσα υπόθεση, επιβεβλημένο είναι να γίνει αναφορά στα «Πρακτικά Συνεδρίας του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Ακίνητα Σ. Ζ. Ηλιάδης Λτδ με τους Ιδιοκτήτες του Ακινήτου με αρ. τεμαχίου 949, Φύλλο/Σχέδιο ΧΧ1/54.2.1Γ επί της Λεωφόρου Μακαρίου Γ΄ στη Λευκωσία», ημερομ. 26.9.1997, καθώς επίσης και στα «Πρακτικά Συνεδρίας Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Ακίνητα Σ. Ζ. Ηλιάδης Λτδ με το Γενικό Διευθυντή της Εταιρείας Σ. Ζ. Ηλιάδης Λτδ» ημερ. 30.9.
13. Τα πρακτικά ημερ. 26.9.1997 συνιστούν μέρος του Τεκμ. 37 και αυτά της 30.9.1997 το Τεκμ.
14. Παρόντες κατά τη συνεδρία της εναγόμενης 4 ημερ. 26.9.1997 ήταν μόνο ο Σωκράτης Ηλιάδης, εναγόμενος 1, και ο γιος του Ζήνωνας Ηλιάδης, εναγόμενος
15. Ο πρώτος, ως Πρόεδρος, υπέγραψε τα πρακτικά αυτά. Το ίδιο έπραξε και ο δεύτερος: Μια φορά ως γραμματέας, δεύτερη φορά ως σύμβουλος, και τρίτη φορά «προσωπικά και ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος των Σωκράτη Ηλιάδη, Αγνής Ηλιάδη, Φώφης Καλησπέρα και Γιάννας Λοϊζου». Συνιστά ουσιαστικό περιεχόμενο του πρακτικού αυτού η ανάληψη από την εναγόμενη 4 όλων των πτυχών του προγραμματισμού και της διεκπεραίωσης της ανέγερσης του έργου, συμπεριλαμβανομένης και της χρηματοδότησής του, αλλά ακόμη και της διαχείρισης του μετά τη συμπλήρωσή του, έναντι ποσοστού 5% επί της αξίας των συμβολαίων ενοικίασης. Μετά την αποπληρωμή των κατασκευαστικών δανείων η εναγόμενη 4 αναλάμβανε, πάντα σύμφωνα με το πρακτικό ημερ. 26.9.1997, την ευθύνη της κατανομής του καθαρού εισοδήματος που θα προέκυπτε από τα ενοίκια στους ιδιοκτήτες κατ΄ αναλογία. Τέσσερις μέρες μετά, η εναγόμενη 4 ανάθεσε, με διευθέτηση που καταγράφηκε στα προαναφερθέντα πρακτικά ημερ. 30.9.1997, τις ευθύνες της που κάλυπτε το πρακτικό ημερ. 26.9.1997, στην εναγόμενη 3 εταιρεία. Συμφωνήθηκε δε ότι η τελευταία θα αναλάμβανε ως αμοιβή «2.5% επί του τελικού κατασκευαστικού κόστους του Εμπορικού Κέντρου και 5% επί της αξίας των συμβολαίων ενοικίασης, τα οποία θα εξασφαλίσει για τους χώρους του Εμπορικού Κέντρου». Είναι σημαντικό να καταγραφεί πως και στη συνεδρία ημερ. 30.9.1997 ήταν παρόντες και πάλι μόνο οι εναγόμενοι 1 και
16. Ο εναγόμενος 2 είχε διπλή ιδιότητα, αφενός ως σύμβουλος, μαζί με τον πατέρα του, της εναγόμενης 4 εταιρείας, και αφετέρου ως Γενικός Διευθυντής της εναγόμενης 3 εταιρείας. Με την υπό κρίση αγωγή προβάλλεται ουσιαστικά ότι η συμφωνία, η οποία καλύπτεται από το πρακτικό ημερ. 26.9.1997, συνιστά κατασκεύασμα στο οποίο η ενάγουσα καμία συμμετοχή είχε, και, συνακόλουθα, ζητείται δήλωση και διάταγμα ακύρωσής της. Ζητείται επίσης απόφαση και/ή διάταγμα ακύρωσης και/ή παραμερισμού του πρακτικού και/ή συμφωνίας ημερ. 30.9.
17. Εδράζεται το αίτημα της ενάγουσας στις θέσεις ότι οι επίδικες συμφωνίες υπεγράφησαν δυνάμει άκυρων και/ή πλαστογραφημένων πληρεξουσίων και/ή πληρεξουσίων που είχαν ακυρωθεί προγενέστερα, ότι είναι αντίθετες προς τη δημόσια πολιτική και/ή το Νόμο, ότι είναι ultra vires, ότι είναι προϊόν απάτης και/ή παράνομης συνομωσίας και ότι είναι αντίθετες με τα συμφέροντα της εναγόμενης 4 εταιρείας, των μετόχων της και/ή των συνιδιοκτητών των επίδικων τεμαχίων. Προβάλλεται, μέσα από τις δικογραφημένες θέσεις, όπως αυτές αποτυπώνονται στην έκθεση απαίτησης, ότι η ενάγουσα, έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στον αδελφό της και στην εναγόμενη 4 οικογενειακή εταιρεία, υπέγραψε διάφορα πληρεξούσια με τα οποία εξουσιοδοτούσε τον εναγόμενο 2, αδελφό της, όπως προβεί σε διάφορες πράξεις και/ή ενέργειες σε σχέση με την ανέγερση του προαναφερθέντος οικοδομικού συγκροτήματος. Ουδέποτε όμως υπέγραψε οποιοδήποτε έγγραφο για την από κοινού αξιοποίηση των επίδικων ακίνητων. Κατά ή περί το έτος 2001 αντιλήφθηκε ότι η διαχείριση, τόσο των υποθέσεών της, όσο και αυτών της εναγόμενης 4 εταιρείας, γινόταν καταχρηστικά από τον αδελφό της. Ως αποτέλεσμα, ζήτησε γραπτώς την ανάκληση όλων των πληρεξουσίων που κατά καιρούς έδωσε. Ζήτησε επίσης πληροφόρηση για τον τρόπο που αυτά χρησιμοποιήθηκαν. Πρώτη φορά το 2003, και μέσα στο πλαίσιο εκδίκασης της Αίτησης Διάλυσης της εναγόμενης 4, 232/03, έλαβε γνώση για την ύπαρξη των πρακτικών ημερ. 26.9.
18. Είναι η θέση της ενάγουσας ότι ουδέποτε συγκατατέθηκε, ούτε και έλαβε γνώση του συγκεκριμένου κειμένου, ούτε και έδωσε οποιαδήποτε πληρεξούσια έγγραφα στον εναγόμενο 2 ή άλλο πρόσωπο το οποίο θα εξουσιοδοτούσε την υπογραφή του επίδικου πρακτικού. Οιονδήποτε δε πληρεξούσιο τυχόν έδωσε, δεν θα μπορούσε να καλύπτει τις πράξεις που περιγράφει το επίδικο πρακτικό ημερ. 26.9.
19. Τίθεται περαιτέρω ισχυρισμός στην έκθεση απαίτησης ότι το πιο πάνω πρακτικό είναι προχρονολογημένο και καταρτίστηκε μετά το 2001, σε χρόνο δηλαδή μεταγενέστερο από αυτό που η ενάγουσα ανακάλεσε γραπτώς όλα τα πληρεξούσια που είχε δώσει. Τέλος, στην έκθεση απαίτησης γίνεται ισχυρισμός περί ύπαρξης δόλου και/ή παρανομίας και/ή απάτης και/ή παράνομης συνομωσίας στον καταρτισμό των δύο προαναφερθέντων πρακτικών. Στις σχετικές λεπτομέρειες φέρονται ως συνωμότες οι εναγόμενοι 1, 2 και 3, στους οποίους αποδίδεται κατάρτιση προχρονολογημένων πρακτικών με σκοπό την αποκόμιση προς όφελός τους προμηθειών, παράλειψή τους να πληροφορήσουν για τις ενέργειές τους την ενάγουσα, παραβίασης εκ μέρους τους εντολών πληρεξουσίων εγγράφων και χρησιμοποίηση πλαστών και/ή ακυρωθέντων πληρεξουσίων εγγράφων. Μέσα από την έκθεση υπεράσπισής τους οι εναγόμενοι αρνούνται τους βασικούς ισχυρισμούς της ενάγουσας. Είναι η θέση τους πως αυτή ήταν πλήρως ενήμερη για όλες τις ενέργειες που λάμβαναν χώρα για ανάπτυξη των επίδικων ακίνητων και αξιοποίηση του κτιριακού συγκροτήματος. Γνώριζε επίσης για την ύπαρξη του πρακτικού ημερ. 26.9.1997, η κατάρτιση του οποίου και η συμφωνία που απορρέει από αυτό δεν ξεφεύγει των ορίων των πληρεξουσίων που είχε δώσει η ενάγουσα. Αρνούνται, τέλος, οι εναγόμενοι πως η ενάγουσα υπέστη οποιαδήποτε ζημιά συνεπεία των συμφωνιών που περιέχονται στα επίδικα πρακτικά, ισχυριζόμενοι ότι η ανάπτυξη των επίδικων τεμαχίων είχε ως αποτέλεσμα αυτή, χωρίς την παραμικρή προσπάθεια ή εργασία και έναντι μόνο εύλογης και/ή συμφωνηθείσας αμοιβής, να καταστεί ιδιοκτήτρια σημαντικής περιουσίας η οποία αποδίδει υψηλά ετήσια εισοδήματα. Η παρούσα υπόθεση συνεκδικαζόταν αρχικά με την αγωγή 4674/04, επίσης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, με την οποία η ενάγουσα ισχυριζόταν κατασκευή και/ή χρησιμοποίηση πλαστών πληρεξουσίων εγγράφων χωρίς τη γνώση και/ή συγκατάθεσή της. Μετά το πέρας της μαρτυρίας της ενάγουσας, και με δήλωση των δικηγόρων των δύο πλευρών, η αγωγή 4674/04 αποσυνενώθηκε και αποσύρθηκε. Όπως αποσύρθηκαν επίσης συγκεκριμένοι ισχυρισμοί που αφορούν την υπό κρίση υπόθεση, ως αποτέλεσμα της ακόλουθης, κοινής, δήλωσης: «Ενόψει του ότι η αγωγή 4674/04, η οποία συνεκδικάζετο, αποσυνδέθηκε σήμερα και απεσύρθη, όπως φαίνεται στο πρακτικό της εν λόγω αγωγής 4674/04 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, μέσα στο πλαίσιο της αγωγής αυτής (της 4675/04 δηλαδή) δεν θα εξεταστεί θέμα πλαστογραφίας ως οι παράγραφοι 44, 45, 60(Δ), όσον αφορά τη χρήση πλαστών κατ΄ ισχυρισμό πληρεξουσίων, 64 Α (α), 64 Β (α) της Έκθεσης Απαίτησης. Με λίγα λόγια η αγωγή περιορίζεται πλέον στο πλαίσιο της εναπομείνασας Έκθεσης Απαίτησης ως ανωτέρω και της Υπεράσπισης 8.9.
20. Επιπρόσθετα, η ενάγουσα αποσύρει και την οποιαδήποτε μαρτυρία δόθηκε που αναφέρεται στον ισχυρισμό για την πλαστότητα των πληρεξουσίων υπό τις περιστάσεις», Σημαντική επίσης εξέλιξη προέκυψε αμέσως πριν από την ακρόαση της υπόθεσης. Με βάση το πιο κάτω πρακτικό, η εναγόμενη 6 δέχθηκε τις αναφερόμενες στη δήλωση αξιούμενες θεραπείες. Ως αποτέλεσμα, χωρίς όμως να εκδοθεί οποιαδήποτε απόφαση σε εκείνο το στάδιο, η απαίτηση εκκρεμεί πλέον εναντίον των εναγομένων 1-5 μόνο. «Κος Κληρίδης: Σε σχέση με την εναγομένη 6 στην αγωγή 4675/04 θα ήθελα να δηλώσω ότι σε σχέση με τις αιτούμενες θεραπείες, ιδιαίτερα την θεραπεία (Δ) που είναι δήλωση του Δικαστηρίου για αποζημίωση ότι σε σχέση με αυτή την εναγομένη 6, δεν επιμένω σε αυτή τη δήλωση για το θέμα των αποζημιώσεων. Και περαιτέρω ότι δεν θα ζητήσω έξοδα σε βάρος της, όπως επίσης σε σχέση με τις παραγράφους 64 Α και Β των αιτουμένων θεραπειών δεν είναι η θέση της ενάγουσας ότι η εναγόμενη 6 συμμετείχε με οποιονδήποτε τρόπο σε απάτη ή παράνομη συνομωσία. Κατά τα άλλα και εν όψει αυτής της διευκρινιστικής δήλωσης μου ο συνάδελφος συνήγορος της εναγομένης 6 θα προβεί σε μια δήλωση. Κος Ηλιάδης: Σε συνέχεια της δήλωσης του κ. Κληρίδη, ευπαιδεύτου συνηγόρου της ενάγουσας, η εναγόμενη 6 αποδέχεται την δήλωση ως εκτίθεται στην παράγραφο 64(Α) της έκθεσης απαίτησης και 64(Β) σε σχέση με την αποδοχή των δηλώσεων αυτών διευκρινίζω ότι η εναγόμενη 6 δεν αποδέχεται οποιαδήποτε ευθύνη όσον αφορά ισχυριζόμενη συμμετοχή της σε απάτη ή συνομωσία. Επίσης η εναγομένη 6 αποδέχεται και την απαίτηση στην παρα. 64(Γ).» Δ. Μαρτυρία. Πέραν της ενάγουσας προσφέρθηκε, προς υποστήριξη των θέσεών της, η μαρτυρία της αδελφής της, εναγόμενης 6, και αυτή εγκεκριμένου λογιστή, ο οποίος παρουσίασε τις οικονομικές καταστάσεις της εναγόμενης 4 εταιρείας (Τεκμ. 64 και 65). Για την Υπεράσπιση κατάθεσε ως βασικός μάρτυρας ο εναγόμενος
21. Προσφέρθηκε επίσης η μαρτυρία της μητέρας του, εναγόμενης
22. Είναι αχρείαστη λεπτομερής καταγραφή των εκτεταμένων ισχυρισμών οι οποίοι προβλήθηκαν μέσα από τη μαρτυρία που παρέθεσαν οι δύο πλευρές. Με οδηγό τις δικογραφημένες θέσεις και το όλο φάσμα των επίδικων θεμάτων που θα κληθεί να αποφασίσει το Δικαστήριο, θα επιχειρήσω συνοπτική παράθεση των βασικών στοιχείων του μαρτυρικού υλικού. Κατάθεσε η ενάγουσα ότι η αξιοποίηση των επίδικων τεμαχίων αποφασίστηκε μεταξύ των μελών της οικογένειας το
23. Η συμφωνία για το όλο ζήτημα ήταν προφορική και κάλυπτε την ανέγερση πενταόροφης πολυκατοικίας, πλέον ισόγειο, με χρηματοδότηση από τράπεζα. Την εναγόμενη 4 εταιρεία εκπροσωπούσε σε όλα τα στάδια των προφορικών συνεδριάσεων ο πατέρας της, εναγόμενος 1, και ο αδελφός της, εναγόμενος
24. Προκειμένου να γίνει δυνατή η υλοποίηση των συμφωνηθέντων, ο εναγόμενος 2 ετοίμασε σε κάποιο στάδιο εξουσιοδότηση, την οποία και υπέγραψε η ενάγουσα. Είναι το Τεκμ.
25. Το παρεμβάλλω αυτούσιο προτού επεκταθώ στην υπόλοιπη μαρτυρία της ενάγουσας: «Εμείς οι κάτωθοι υπογεγραμμένοι ιδιοκτήτες του Ακινήτου εξουσιοδοτούμεν τον κ. Ζήνωνα Ηλιάδη όπως υπογράψει οιονδήποτε έγγραφον όσον αφορά την ανάπτυξη που προτιθέμεθα να ανεγείρουμε εις το οικόπεδο μας αρ. τεμαχίου 949 και 667, Φύλλο/σχεδίου ΧΧ1/54.2.1Γ.» (Ακολουθούν οι υπογραφές της ενάγουσας και των εναγομένων 1, 2, 5 και 6). Όπως εξήγησε η ενάγουσα, το Τεκμ. 3 το ζήτησε ο εναγόμενος αδελφός της προκειμένου να υποβάλει όλες τις απαραίτητες αιτήσεις για έκδοση αδειών οικοδομής. Σε καμία όμως περίπτωση δεν υπέγραψε το έγγραφο αυτό, ούτε και εξουσιοδοτούσε με αυτό τον αδελφό της να προχωρήσει στην υπογραφή της συμφωνίας-πρακτικού ημερ. 26.9.
26. Ήταν βασική θέση της ενάγουσας πως από τα αρχικά στάδια της έναρξης ανέγερσης του οικοδομικού συγκροτήματος είχε έντονες συζητήσεις με τον αδελφό της, καθότι αυτός παρέλειπε να την ενημερώνει για διάφορα θέματα που αφορούσαν την ανάπτυξη του ακινήτου και τον τρόπο διανομής του στους συνιδιοκτήτες. Οι απαντήσεις που έπαιρνε ήταν πάντοτε ασαφείς και αόριστες. Έτσι, αναγκάστηκε να του απευθύνει, από τα τέλη του 2001 και μετά, σειρά επιστολών ζητώντας διευκρινίσεις, τόσο σε σχέση με τα πιο πάνω, όσο και ως προς τα πληρεξούσια που υπήρχαν και τους σκοπούς που αυτά χρησιμοποιήθηκαν. Ζήτησε αρχικά την ακύρωση του Τεκμ. 3, καθότι θεωρούσε ότι μόνο αυτό το πληρεξούσιο υπέγραψε η ίδια. Στη συνέχεια αντιλήφθηκε ότι έγινε χρήση και άλλων εγγράφων, τα οποία έφεραν την υπογραφή της. Έτσι αναγκάστηκε πέραν των επιστολών ανάκλησης των όποιων πληρεξουσίων, να προχωρήσει και στην καταχώρηση αγωγών με ανάλογα αιτήματα. Ήταν βασικός ισχυρισμός της ότι παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις, τόσο της ίδιας όσο και του δικηγόρου της, ουδέποτε τους αναφέρθηκε ότι το πληρεξούσιο, Τεκμ. 3, χρησιμοποιήθηκε ποτέ για την υπογραφή οποιουδήποτε πρακτικού. Τους λέχθηκε μόνο ότι η χρήση του έγινε προκειμένου να καταστεί δυνατή η ανάπτυξη των ακινήτων, η έκδοση αδειών, η χρηματοδότηση του έργου και η ενοικίασή του. Ήταν σταθερή και επαναλαμβανόμενη θέση της πως μόνο το Τεκμ. 3 υπέγραψε η ίδια, τα δε υπόλοιπα ήταν πλαστά. Την ύπαρξη των πρακτικών-συμφωνίας, ημερ. 26.9.1997, αντιλήφθηκε για πρώτη φορά στις 26.9.2003, όταν παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο της Αίτησης 232/03, η οποία είχε ως αντικείμενο αίτημα για εκκαθάριση της εναγόμενης 4 εταιρείας. Ήταν η καταληκτική θέση της ενάγουσας ότι, λόγω των παρανομιών των εναγομένων, η ίδια, όχι μόνο δεν επωφελήθηκε οικονομικά, αλλά βρέθηκε να είναι εγγυήτρια για ποσά εκατομμυρίων ευρώ. Η εναγόμενη 6, αδελφή της ενάγουσας, κατέθεσε, όπως προαναφέρθηκε, προς υποστήριξη των θέσεων της τελευταίας. Αναφερόμενη στις σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας ανάφερε ότι αυτές ήταν άριστες μέχρι και το 1997, οπόταν και αποφασίστηκε η ανέγερση του έργου. Οι σχέσεις της ίδιας μαζί με τον αδελφό της, εναγόμενο 2, εξακολούθησαν να είναι άριστες, μέχρι και τον Οκτώβριο του
27. Ως τη χρονική αυτή στιγμή του είχε απόλυτη εμπιστοσύνη. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που του υπέγραφε όποιο έγγραφο της παρουσίαζε, προκειμένου να γίνει κατορθωτή η ανάπτυξη και αξιοποίηση του ακινήτου. Ουδέποτε διάβαζε τι υπέγραφε λόγω της προαναφερθείσας σχέσης εμπιστοσύνης, αλλά και φοβούμενη μήπως την παρεξηγήσει ο αδελφός της. Πρόσθεσε ότι η ενάγουσα, αμέσως μετά το 1997, άρχισε να έχει προστριβές με τον αδελφό τους, λόγω της επιμονής της να ζητά λεπτομέρειες και πληροφορίες γύρω από το όλο φάσμα των θεμάτων που αφορούσε το επίδικο έργο. Μετά το 2001 οι σχέσεις της ενάγουσας με τον αδελφό τους, αλλά και με τους υπόλοιπους εναγόμενους, οξύνθηκαν ακόμη περισσότερο λόγω της εκ μέρους της λήψης σειράς δικαστικών διαβημάτων. Ως αποτέλεσμα, και οι σχέσεις της μάρτυρος μαζί με την ενάγουσα περιορίστηκαν σε τυπικά τηλεφωνήματα. Επειδή η ενάγουσα διέμενε για μεγάλα χρονικά διαστήματα στο εξωτερικό, δεν είχαν ούτε την ευχέρεια συχνής προσωπικής επαφής. Από τον Οκτώβριο του 2004 το σκηνικό των πολύ καλών σχέσεων της μάρτυρος με τον αδελφό της ανατράπηκε. Γενεσιουργός αιτία ήταν συνάντηση που είχε η μάρτυρας με την ενάγουσα αδελφή της σε ξενοδοχείο στη Λευκωσία. Κατά τη συνάντηση αυτή η ενάγουσα της παρουσίασε ένα Γενικό Πληρεξούσιο το οποίο έφερε υπογραφή που αποδιδόταν στη μάρτυρα. Ήταν ημερομηνίας 19.10.1999 και αποτελεί μέρος του Τεκμ.
28. Με αυτό φερόταν η μάρτυρας να δίδει, χωρίς οποιοδήποτε περιορισμό ως προς τη γενικότητά τους, εξουσίες στον αδελφό της να την αντιπροσωπεύει στη διαχείριση οποιασδήποτε φύσης περιουσίας της, κινητής και ακίνητης. Αντικρίζοντας το έγγραφο αυτό η μάρτυρας «τρόμαξε», αντιλαμβανόμενη αφενός την έκταση που κάλυπτε η εξουσιοδότηση και γνωρίζοντας αφετέρου ότι η ίδια ουδέποτε υπέγραψε τέτοιο έγγραφο. Επικοινώνησε αμέσως με τον αδελφό της για να του αναφέρει το γεγονός και να ζητήσει εξηγήσεις. Αρχικά αυτός αρνήθηκε την ύπαρξη τέτοιου εγγράφου. Μετά όμως από πίεση παραδέχθηκε ότι υπέγραψε ο ίδιος καθότι τη συγκεκριμένη ημέρα η μάρτυρας απουσίαζε στο εξωτερικό. Ελέγχοντας η μάρτυρας από προσωπικό ημερολόγιό της, Τεκμ. 54, την ακρίβεια του ισχυρισμού του αδελφού της σε σχέση με την απουσία της στο εξωτερικό, διαπίστωσε ότι τη συγκεκριμένη ημέρα, 19.10.1999, βρισκόταν στην Κύπρο. Ακολούθησε προσπάθεια της να αποσυρθεί το Γενικό αυτό Πληρεξούσιο και, αργότερα, καταγγελία του αδελφού της στην αστυνομία για πλαστογραφία. Η αποκάλυψη του πιο πάνω γεγονότος οδήγησε τη μάρτυρα να αντιληφθεί ότι η ενάγουσα είχε δίκαιο σε σχέση με τους λόγους που οδήγησαν στις προστριβές της με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας και ιδίως με τον αδελφό τους. Και, έτσι, συντάχθηκε μαζί της. Η μητέρα της ενάγουσας, εναγόμενη 5 Αγνή Ηλιάδη, ήταν και η πρώτη μάρτυρας για την πλευρά των εναγομένων. Μέσα από την κατάθεσή της στο Δικαστήριο έκαμε ιστορική αναδρομή των σχέσεων μεταξύ των μελών της οικογένειας και αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στους λόγους που οδήγησαν στην αγορά του πισινού οικοπέδου. Είχαν, συνοπτικά, ως εξής οι θέσεις της: Μέχρι και το 1989 η ίδια ήταν η μόνη εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του μπροστινού ακινήτου, όπου βρισκόταν και η οικογενειακή οικία. Το 1985 αποφάσισαν, μαζί με το σύζυγό της, εναγόμενο 1, να αγοράσουν το διπλανό, όμορο ακίνητο, το πισινό δηλαδή οικόπεδο. Απώτερος σκοπός ήταν η συνένωση των δύο οικοπέδων και η εμπορική ανάπτυξή τους, προκειμένου να έχει μακροπρόθεσμα σοβαρό εισόδημα η οικογένεια. Με την αγορά του πιο πάνω οικοπέδου, ιδρύθηκε και η εναγόμενη 4 εταιρεία, με σκοπό να εγγραφεί επ΄ ονόματί της το ακίνητο. Στην εταιρεία αυτή μέτοχοι θα ήταν όλα τα μέλη της οικογένειας, αλλά τη διεύθυνση θα είχαν μόνο ο πατέρας και ο γιος, εναγόμενοι 1 και 2 αντίστοιχα. Όλες οι πιο πάνω διευθετήσεις και όλα τα σχετικά γεγονότα ήταν σε γνώση όλων των μελών της οικογένειας, τα οποία και συμφωνούσαν. Το 1987 περίπου η μάρτυρας αποφάσισε να κατεδαφίσει το οικογενειακό σπίτι τους. Αργότερα, το 1989, κάλεσε όλα τα μέλη της οικογένειας και τους μεταβίβασε, κατά τα μερίδια που αναφέρθηκαν στο αρχικό στάδιο της απόφασης, το πιο πάνω ακίνητο. Το καλοκαίρι του 1997, και μετά από συνεχείς προσπάθειες των εναγομένων 1 και 2, έγινε κατορθωτή η εξασφάλιση δανειοδότησης για την ανέγερση του έργου. Σε μια από τις συναντήσεις που είχε η οικογένεια κατά το χρόνο αυτό, οι δύο πιο πάνω εναγόμενοι ενημέρωσαν σχετικά τα υπόλοιπα μέλη της, ζητώντας τους ταυτόχρονα να δώσουν τα απαραίτητα πληρεξούσια προκειμένου να υλοποιηθεί το όλο έργο. Όλοι τους ήταν πολύ ικανοποιημένοι με τις εξελίξεις και την προοπτική δημιουργίας του επίδικου οικοδομήματος. Ήταν βασική θέση της μάρτυρος ότι όλοι οι ενδιαφερόμενοι είχαν συμφωνήσει από πιο παλιά ότι το έργο θα αναλάμβανε η εναγόμενη 4 εταιρεία. Αυτό συμπεριλήφθηκε και για τυπικούς λόγους και στα πρακτικά-συμφωνία της 26.9.1997, γνώση των οποίων έλαβε η μάρτυρας από τα αρχικά στάδια της υπογραφής της. Για δύο περίπου χρόνια υπέγραφαν όλοι τα πληρεξούσια που χρειαζόταν ο εναγόμενος 2 για να μπορέσει να ξεκινήσει το έργο. Στην παρουσία της μάρτυρος, οι κόρες της, ενάγουσα και εναγόμενη 6, υπέγραψαν αριθμό πληρεξουσίων. Έτσι, ουδέποτε χρειάστηκε η προσωπική παρουσία οποιουδήποτε σε σχέση με διαπραγματεύσεις με τράπεζες ή στις αρμόδιες αρχές ή σε συναντήσεις με αρχιτέκτονες ή εργολάβους ή επιμετρητές ή ενοικιαστές. Όλα, πάντα κατά τη μάρτυρα, τα φρόντιζε η εταιρεία μέσω του συζύγου της και ιδίως του γιου της, οι οποίοι και τους ενημέρωναν ανελλιπώς σχετικά. Μέχρι και το 2002 που ολοκληρώθηκε το έργο, όλα τα μέλη της οικογένειας, όχι μόνο συμφωνούσαν, αλλά και εξέφραζαν την ικανοποίησή τους, χαιρετίζοντας τις όλες ενέργειες του εναγόμενου
29. Οι αντιδράσεις της ενάγουσας άρχισαν όταν σχεδόν το έργο είχε ολοκληρωθεί, παραπονούμενη ότι δεν ενημερωνόταν σχετικά με το όλη πορεία ανέγερσής του. Αυτό προκάλεσε έκπληξη στη μάρτυρα και μεγάλη απογοήτευση. Η κατάθεση του εναγόμενου 2, βασικότερου μάρτυρα για την υπεράσπιση, ήταν, στα αντίστοιχα μέρη της, ευθυγραμμισμένη με τα όσα η μητέρα του, ΜΥ1, κατάθεσε. Με πολύ λεπτομέρεια, και κατ΄ επανάληψη, αναφέρθηκε στη δική του συμβολή, τόσο ως προς την ενδυνάμωση της εναγόμενης 4 εταιρείας, όσο και ως προς τη δημιουργία, ανάπτυξη και διαχείριση του επίδικου έργου. Ήταν βασική του θέση πως όλα επιτεύχθηκαν ως αποτέλεσμα της δικής του μεγάλης προσπάθειας και μόνο, αφού οι αδελφές του δεν αφιέρωναν καθόλου χρόνο για το σκοπό αυτό. Αναφερόμενος στην ενάγουσα κατάθεσε ότι ουδέποτε εξέφρασε οποιοδήποτε παράπονο μέχρι και το 2002, ούτε και αμφισβήτησε ποτέ πως την ευθύνη της δημιουργίας και διαχείρισης του έργου θα είχε η εναγόμενη
30. Αντίθετα, πάντα εξέφραζε την ευαρέσκεια και ικανοποίησή της εγκρίνοντας πλήρως τους χειρισμούς του. Μέχρι δε και το έτος 2000 του παραχωρούσε «εν λευκώ» πληρεξούσια έγγραφα, 12 συνολικά, με σκοπό την όλη διεκπεραίωση και διαχείριση του έργου. Σε σχέση με το πρακτικό ημερ. 26.9.1997, κατάθεσε ο μάρτυρας ότι στις 5.9.1997 τόσο η ενάγουσα όσο και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, του παραχώρησαν Γενικό Πληρεξούσιο, το Τεκμ. 3, βάσει του οποίου θα μπορούσε να υπογράψει οποιοδήποτε έγγραφο ή συμφωνία σε σχέση με την ανάπτυξη των ακινήτων. Έτσι, τρεις περίπου εβδομάδες αργότερα, στις 26.9.1997, υπέγραψε ως αντιπρόσωπος των συνιδιοκτητών την επίδικη συμφωνία-πρακτικά, μέρος του Τεκμ.
31. Κατά το μάρτυρα, αυτά επιβεβαίωναν βασικά την από χρόνια απόλυτη συμφωνία όλων των μελών της οικογένειας ότι την όλη ευθύνη δημιουργίας και μελλοντικής διαχείρισης του Εμπορικού Κέντρου θα είχε η εναγόμενη 4 εταιρεία, η οποία δημιουργήθηκε το 1985 γι΄ αυτό ακριβώς το σκοπό. Την επίδικη συμφωνία την κοινοποίησε ο μάρτυρας σε όλα τα μέλη της οικογένειας σε μεταγενέστερες οικογενειακές συναντήσεις. Με βάση το πληρεξούσιο, Τεκμ. 3, αλλά και τους όρους της επίδικης συμφωνίας, ο εναγόμενος 2 υπέγραψε στη συνέχεια δεκάδες έγγραφα και συμφωνίες, απαραίτητα για την υλοποίηση του έργου. Τέλος, επεξηγώντας ο μάρτυρας τη διαφοροποίηση της στάσης της εναγόμενης 6 απέναντί του, κατάθεσε ότι αυτή «έκανε στροφή 180 μοιρών» το φθινόπωρο του 2004, όταν προέκυψαν διαφορές σε σχέση με μετοχές εταιρειών μεταξύ του συζύγου της και του μάρτυρα, οι οποίες οδήγησαν στην καταχώρηση αγωγών. Ε. Αγορεύσεις. Διαμετρικά αντίθετη ήταν η επιχειρηματολογία των συνηγόρων σε σχέση με την αξιολόγηση της πραγματικής πτυχής της υπόθεσης και ως προς τη νομική προσέγγιση. Με την επιφύλαξη να επανέλθει το Δικαστήριο σε κατοπινό στάδιο στις εκατέρωθεν θέσεις, όπου αυτό κριθεί απαραίτητο, παραθέτω συνοπτικά ότι η βασική θέση του κ. Κληρίδη ήταν πως θα πρέπει να απορριφθεί η εκδοχή των εναγομένων περί ύπαρξης προφορικής συμφωνίας, η οποία προηγήθηκε των επίδικων πρακτικών-συμφωνιών, όπως επίσης και η θέση της εκ των υστέρων έγκρισης εκ μέρους της ενάγουσας των συμφωνιών αυτών. Εισηγήθηκε, καταληκτικά, πως ούτως ή άλλως οι επίδικες συμφωνίες έγιναν καθ΄ υπέρβαση των εξουσιών και καθηκόντων του πληρεξουσίου αντιπροσώπου, κατά παράβαση των παραμέτρων του οποιουδήποτε πληρεξουσίου, εντελώς καταχρηστικά και σε βάρος των οικονομικών συμφερόντων της ενάγουσας. Από τη δική του πλευρά ο κ. Χαβιαράς, αφού τόνισε πως το ζητούμενο στην υπό κρίση περίπτωση δεν είναι αν υπήρξε παράβαση οποιασδήποτε συμφωνίας, αλλά το κατά πόσο αυτές είναι έγκυρες, εισηγήθηκε, αναλύοντας τις βάσεις αγωγής, ότι η ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει τις αξιούμενες θεραπείες. Στ. Αξιολόγηση Μαρτυρίας - Ευρήματα. H αξιολόγηση μαρτυρίας δεν περιορίζεται μόνο στην ατομική κρίση του καθενός μάρτυρα ξεχωριστά. Αναγκαίο και επιθυμητό είναι η μαρτυρία να συσχετίζεται, να αντιπαραβάλλεται και να διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Η εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας στο Δικαστήριο δεν είναι αρκετή από μόνη της να οδηγήσει στην αποδοχή ή απόρριψη των θέσεών του. Είναι η αξιολόγηση, από απόψεως περιεχομένου των όσων κατατίθενται, και ο συσχετισμός τους με τα υπόλοιπα στοιχεία της δίκης, που επαυξάνει το κύρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου (Αντρέας Στυλιανίδης v. Κωνσταντίνου Χ"Πιέρα