Αίτηση της Αστυνομίας για έκδοση διατάγματος πρόσβασης σε τηλεπικοινωνιακά δεδομένα, Αρ.Αίτησης: 130/09, 11 Σεπτεμβρίου, 2009

(1)/2007. Συγκεκριμένα, ζητά όπως οι καθ΄ ων η αίτηση διαταχθούν να «παραδώσουν το συντομότερο δυνατό, στο ΤΑΕ Λευκωσίας, όλες τις πληροφορίες που αφορούν τα πιο κάτω τηλεπικοινωνιακά δεδομένα τα οποία διατηρούν/έχουν στην κατοχή τους». Στην αίτηση παρατίθενται τα εν λόγω τηλεπικοινωνιακά δεδομένα, τα οποία έχω θέσει ενώπιον μου και δεν θα τα παραθέσω στην παρούσα απόφαση. Το διάταγμα το ζητά σε σχέση με τη διερεύνηση σοβαρού ποινικού αδικήματος (εμπρησμός). Η αίτηση υποστηρίζεται από έγκριση του Γενικού Εισαγγελέα, όπως αυτή προβλέπεται από τον Νόμο, και από Ένορκη Δήλωση του ανακριτή της υπόθεσης. Ο ανακριτής αφού κάνει αναφορά στις περιστάσεις κάτω από τις οποίες θεωρεί ότι διαπράχθηκε το αδίκημα, αναφέρει, ανάμεσα σε άλλα, ότι «η αποκάλυψη των εν λόγω τηλεπικοινωνιακών δεδομένων είναι προς το δημόσιο συμφέρον και λαμβανομένου υπόψη του οφέλους το οποίο ενδέχεται να προκύψει από αυτήν, η εν λόγω αποκάλυψη θα βοηθήσει στη διερεύνηση και συνεπώς στην πάταξη του εγκλήματος.» Η πιο πάνω γενική αναφορά δεν αρκεί. Μελετώντας και την υπόλοιπη προσαχθείσα μαρτυρία, κρίνω ότι δεν συντρέχει η προϋπόθεση του άρθρου 4

(4)(β) του Νόμου, αφού βρίσκω πως δεν προκύπτει από αυτή εύλογη υποψία ή πιθανότητα ότι τα συγκεκριμένα δεδομένα συνδέονται ή είναι συναφή με το αδίκημα που η Αστυνομία διερευνά. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχουν εκείνα τα γεγονότα ή εκείνα τα στοιχεία από τα οποία θα μπορούσε, με κριτήριο αντικειμενικό, να εξαχθεί το συμπέρασμα από ένα λογικό Δικαστήριο, ότι υπάρχει εύλογη υποψία ή πιθανότητα ότι τα συγκεκριμένα δεδομένα συνδέονται ή είναι συναφή με το υπό διερεύνηση αδίκημα. (Δες τα όσα λέχθηκαν στις σελ. 213-214 στην υπόθεση Πολυκάρπου

(1991)1 Α.Α.Δ. 207 (Αίτηση για έκδοση εντάλματος Certiorari)). Θα τολμούσα να πω πως η παρούσα αίτηση είναι εντελώς απαράδεκτη αφού βασίζεται σε υποθέσεις. Το γεγονός ότι εναντίον του υπόπτου καταχωρίστηκαν άλλες δύο υποθέσεις για παρομοίας φύσεως αδικήματα, δεν λέει τίποτε για σκοπούς έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος. Αν γινόταν δεκτή η παρούσα αίτηση, τότε θα δικαιολογείτο η πρόσβαση σε δεδομένα κάθε φορά που ύποπτος για σοβαρά αδικήματα κατέχει τηλέφωνο. Δεν είναι όμως αυτή η σοφία του Νόμου, και θεωρώ πως τυχόν έγκριση της παρούσας αίτησης με τα συγκεκριμένα γεγονότα που την υποστηρίζουν, θα καθιστούσε άνευ ουσίας τις ασφαλιστικές δικλείδες που τίθενται από τον Νόμο για την έκδοση Διατάγματος πρόσβασης σε δεδομένα. Υπό το φως των πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται. (Υπ) .............. Ι. Ιωαννίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /νχ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο