ONE ALDWYCH HOLDINGS LTD κ.α. ν. ΑCLYONE LTD κ.α., Αγωγή Αρ.775/08, 9.10.09 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A149 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ.775/08 Μεταξύ:
- ONE ALDWYCH HOLDINGS LTD, από Υερσέη
- Mohindar Kumar Verma, από Ηνωμένο Βασίλειο Εναγόντων - και -
- ΑCLYONE LTD, από Λευκωσία
- Ravi Babu Chilukuri, από Σιγκαπούρη
- Gagan Deep Kumar Rastogi, από Ινδία
- Joka (Nominees) Ltd, από Λευκωσία
- Sameer Rajpai, από Καναδά
- Sanjay Malhotra, από Ινδία Εναγομένων ........... Αίτηση για ασφάλεια εξόδων ημερ. 18.12.08 Ημερομηνία: 9.10.09 Εμφανίσεις: Για εναγόμενους 2, 3, 5 και 6/αιτητές: κ. Κορφιώτης Για ενάγουσα 1/καθ΄ ης η αίτηση: κ. Δ. Παπαδόπουλος ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με δεδομένο ότι οι ενάγοντες (στο εξής οι καθ΄ων η αίτηση) δεν έχουν τη συνήθη διαμονή τους στην Κύπρο, επιδιώκεται από τους εναγόμενους 2, 3, 5 και 6 (στο εξής οι αιτητές) η έκδοση διατάγματος για ασφάλεια εξόδων ύψους €29.945,15 καθώς επίσης και η αναστολή της διαδικασίας μέχρις ότου δοθεί. Η αίτηση βασίζεται στη Δ.60 θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και στη συνοδευτική ένορκη δήλωση προβάλλονται τα ακόλουθα:- Οι καθ' ων η αίτηση δεν είναι κάτοχοι ακίνητης περιουσίας στην Κύπρο και ναι μεν ο ενάγοντας αρ. 2 δηλώνει ότι είναι από το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά αυτό δεν ισχύει και περαιτέρω δεν είναι ούτε πολίτης κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι αιτητές έχουν πολύ καλή υπεράσπιση έναντι των αξιώσεων των καθ' ων η αίτηση και σε περίπτωση που επιτύχουν σε απόρριψη της αγωγής, κάτι που είναι πολύ πιθανό, δεν θα μπορέσουν να ανακτήσουν τα έξοδα τους. Συγκεκριμένα:- Έναντι της αξίωσης των καθ΄ ων η αίτηση για €3.020.000, που όπως ισχυρίζονται κατέβαλαν στην εναγόμενη 1 (στο εξής η Εταιρεία) δυνάμει συμφωνίας και/ή ως δάνειο, προβάλλουν ως υπεράσπιση ότι οι ίδιοι ως μέτοχοι της Εταιρείας δεν γνωρίζουν πώς και γιατί τα συγκεκριμένα ποσά καταβλήθηκαν, καθώς επίσης και με ποιους όρους. Όσον δε αφορά τις αξιούμενες θεραπείες για αποκατάσταση και/ή διόρθωση του μητρώου των μετοχών της Εταιρείας, έτσι ώστε οι καθ' ων η αίτηση να εγγραφούν ως μέτοχοι του 81% των μετοχών της, προβάλλουν ως υπεράσπιση ότι κάτι τέτοιο δεν συνάδει με τις πρόνοιες του περί Εταιρειών Νόμου και/ή του καταστατικού της Εταιρείας. Σε σχέση δε με το ύψος της αιτούμενης εξασφάλισης επισυνάπτεται κατάλογος προβλεπόμενων εξόδων (τεκμ. Α) και για δικαιολόγηση του ποσού των €29.945 εφιστάται η προσοχή του Δικαστηρίου σε τρία σημεία. Το πρώτο ότι ήδη οι καθ'ων η αίτηση έχουν καταδικασθεί στα έξοδα από την απόρριψη της αίτησης τους για ενδιάμεσο διάταγμα και σε σχέση με αυτή καταχώρισαν έφεση που θα τα αυξήσει, δεύτερο ότι οι αιτητές είναι κάτοικοι εξωτερικού και θα υποβληθούν σε έξοδα όταν θα έλθουν να καταθέσουν στη δίκη και, τρίτο, η φύση της υπόθεσης είναι τέτοια που για εκδίκαση της θα απαιτηθούν τουλάχιστο 10 δικάσιμες. Η αίτηση προσέκρουσε σε ένσταση της ενάγουσας αρ. 1 μόνο. Με αυτή προβάλλονται δέκα
(10)λόγοι ένστασης βάσει των οποίων υποστηρίζεται ότι το αιτούμενο διάταγμα δεν πρέπει να εκδοθεί γιατί:-
- Η αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, αλλά και καταχρηστική αφού ο σκοπός της είναι να κερδιθεί χρόνος.
- Η σύγχρονη τάση της νομολογίας είναι να μη εκδίδονται τέτοια διατάγματα, εκτός όπου η βάση της αγωγής είναι εντελώς επιπόλαιη και νομικά αστήρικτη. Περαιτέρω, έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα πλήξει το συνταγματικό δικαίωμα των καθ΄ ων η αίτηση για πρόσβαση στη δικαιοσύνη (αρ. 30.2).
- Οι αιτητές δεν έχουν δείξει καλό λόγο για δικαιολόγηση του αιτήματος τους, ούτε απέδειξαν ότι σε περίπτωση απόρριψης της αγωγής θα έχουν δυσκολίες στην ανάκτηση των εξόδων που πιθανό να τους επιδικασθούν. Επί του προκειμένου προβάλλεται από την ενόρκως δηλούσα των καθ΄ ων η αίτηση - δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων της - ότι σε περίπτωση απόρριψης της αγωγής οι αιτητές θα έχουν τη δυνατότητα ανάκτησης των εξόδων τους από τη χρησιμοποίηση των μετοχών που ήδη κατέχουν οι καθ΄ ων η αίτηση στην Εταιρεία.
- Οι καθ΄ ων η αίτηση έχουν πολύ καλή και ισχυρή υπόθεση εναντίον των αιτητών, οι λόγοι υπεράσπισης των οποίων είναι επιπόλαιοι. Προβάλλεται συναφώς ότι το ποσοστό συμμετοχής των διαδίκων στο μετοχικό κεφάλαιο της Εταιρείας συμφωνήθηκε να είναι ανάλογο με το κεφάλαιο που θα κατέθετε έκαστος. Βάσει λοιπόν της μεταξύ τους συμφωνίας οι καθ΄ων η αίτηση κατέθεσαν στις 4.12.07 ακόμη €3.070.000 και ενόψει τούτου δικαιούνται να εγγραφούν μέτοχοι του 80.91% των μετοχών (40.16% η ενάγουσα 1 και 40.75% ο ενάγοντας 2) αφού οι εναγόμενοι, πέραν των αρχικών κεφαλαίων, ουδέν επιπλέον ποσό κατέθεσαν. Εξ ου και η αξιούμενη θεραπεία για διόρθωση του μητρώου μελών της Εταιρείας και, διαζευκτικά, η αξίωση που έχουν για το εν λόγω ποσό. Τέλος προβάλλεται ότι εν πάση περιπτώσει το ύψος της αιτούμενης εξασφάλισης είναι υπερβολικό και το μέγιστο που μπορεί να διαταχθεί δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το ποσό των €8.
- Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με γραπτές αγορεύσεις, παραπέμποντας το Δικαστήριο στη σχετική επί του θέματος νομολογία. Τις έχω διεξέλθει με προσοχή και ειδική αναφορά στις εκατέρωθεν εισηγήσεις θα γίνει, αν χρειασθεί, στο κατάλληλο στάδιο. Επί του παρόντος, όμως, θα ΄ταν χρήσιμη η καταγραφή (σε μετάφραση) αυτούσιας της Δ.
- θ.1 επί της οποίας βασίζεται η αίτηση. Έχει ως ακολούθως:- "Δ.60 Κ.1 Ένας ενάγοντας (και, σε σχέση με ανταπαίτηση που από τη φύση της δεν είναι απλός συμψηφισμός, ένας εναγόμενος) που διαμένει συνήθως εκτός Κύπρου ή σε Κράτος - Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο να διαταχθεί να δώσει ασφάλεια για τα έξοδα έστω κι αν προσωρινά διαμένει στην Κύπρο ή σε Κράτος - Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Νοείται ότι αλλοδαποί εργαζόμενοι με χαμηλό εισόδημα εξαιρούνται οποιασδήποτε διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων." Όπως ξεκάθαρα προκύπτει από το λεκτικό του πιο πάνω Κανονισμού, για να τεθεί το θεμέλιο για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας που παρέχει στο Δικαστήριο θα πρέπει πρώτα να διαπιστωθεί ότι ο ενάγοντας δεν έχει τη συνήθη κατοικία του στην Κύπρο ή σε κράτος - μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ούτε πρόκειται για εργαζόμενο με χαμηλό εισόδημα (βλ. Αlahmari v. Alia the Royal Jordanian Airline
(1990)1 AAΔ 434). Στην παρούσα περίπτωση η ενάγουσα αρ. 1 δηλώνει ότι έχει την έδρα των εργασιών της στην Υερσέη και σε σχέση με αυτή ικανοποιείται η πρώτη προϋπόθεση του Κανονισμού, όπως ικανοποιείται και η δεύτερη γιατί δεν πρόκειται για αλλοδαπό εργαζόμενο με χαμηλό εισόδημα. Πρόβλημα εντοπίζεται σε σχέση με τον ενάγοντα αρ. 2, ο οποίος στον τίτλο της αγωγής δηλώνει ότι είναι από το Ηνωμένο Βασίλειο, που ως γνωστό είναι Κράτος - Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το ερώτημα, επομένως, που εγείρεται είναι αν η δήλωση αυτή από μόνη της τον εντάσσει στα πρόσωπα που εξαιρούνται της υποχρέωσης για παροχή ασφάλειας εξόδων. Η απάντηση κατά την άποψή μου είναι αρνητική. Με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, καθώς επίσης και με την αγόρευση των συνηγόρων των αιτητών, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι ο ενάγοντας αρ. 2 έχει τη συνήθη κατοικία του στην Ινδία, ισχυρισμός που παρέμεινε αναντίλεκτος. Ενόψει τούτου κρίνω ότι και σε σχέση με αυτόν ικανοποιείται η πρώτη προϋπόθεση του πιο πάνω Κανονισμού. Σ΄ ότι αφορά τη δεύτερη, είναι έκδηλο ότι ο ενάγοντας αρ. 2 δεν εντάσσεται στα πρόσωπα που εξαιρούνται λόγω εργασίας και εισοδήματος από την παροχή εξασφάλισης, αφενός γιατί δεν προβλήθηκε καν ότι είναι εργαζόμενος με χαμηλό εισόδημα και αφετέρου με την έκθεση απαίτησης του παρουσιάζεται να ασχολείται με επιχειρήσεις στις οποίες επενδύει εκατομμύρια δολάρια. Έπεται ότι οι προαναφερθείσες δύο προϋποθέσεις που θέτει η Δ.60 θ.1 ικανοποιούνται και σε σχέση με τον ενάγοντα αρ. 2. Για όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι έχει τεθεί το αναφερθέν θεμέλιο, αλλά προτού εξετασθούν οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για άσκηση της διακριτικής ευχέρειας που έχει το Δικαστήριο επί του θέματος θα ΄ταν χρήσιμο, στο στάδιο αυτό, να σχολιασθεί ο λόγος ένστασης που προβάλλει η ενάγουσα αρ. 1 ότι έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα πλήξει το συνταγματικό της δικαίωμα (αρ. 30.2) για πρόσβαση στη δικαιοσύνη. Πρόκειται, κατά την άποψή μου, για λόγο που έκδηλα δεν ευσταθεί για δύο λόγους. Πρώτο, γιατί πρόκειται για εταιρεία και, δεύτερο το εν λόγω δικαίωμα παραβιάζεται όταν παρεμβάλλονται εμπόδια στην άσκηση του λόγω οικονομικής αδυναμίας. Παραπέμπω σχετικά στην υπόθεση Continental Ins. Co of Hampshire v. O'Regan
(1998)1 A.A.Δ. 1087 από την οποία και το απόσπασμα που ακολουθεί: «Κατά την άποψή μας, η έκδοση διαταγής για εξασφάλιση εξόδων δεν πρέπει να παραγνωρίζει την οικονομική κατάσταση του προσώπου εναντίον του οποίου στρέφεται. Με εξαίρεση ορισμένες αναγνωρισμένες περιπτώσεις - της αφερέγγυας εταιρείας (βλ. άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113), του αναξιόχρεου μόνο κατ΄ όνομα ενάγοντος ή του εκδηλώσαντος με εσκεμμένες ενέργειες την πρόθεση να αποφύγει εν καιρώ τις όποιες δικές του εκ της αντιδικίας υποχρεώσεις - η οικονομική αδυναμία ενάγοντος δεν αποτελεί λόγο για εξασφάλιση των εξόδων εναγομένου: βλ. Μichiels v. The Empire Palace Ltd [1892] 66 L.T.R. 132. Tο ίδιο δεν πρέπει η οικονομική αδυναμία ενάγοντος εκτός δικαιοδοσίας να απολήγει σε στέρηση της πρόσβασης του στο δικαστήριο.» Στρέφομαι τώρα στους παράγοντες. Είναι νομολογημένο ότι οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για άσκηση της διακριτικής εξουσίας που παρέχει η Δ.60 θ.1 στο Δικαστήριο είναι κατ΄ εξοχήν δύο. Ο πρώτος, η κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας στην Κύπρο - κυρίως ακίνητης που δεν μετακινείται εύκολα - και, ο δεύτερος, η ισχύς της υπόθεσής του (βλ. Alahmari, ανωτέρω). Στην υπό εξέταση περίπτωση είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι καθ΄ ων η αίτηση δεν είναι κάτοχοι ακίνητης περιουσίας στην Κύπρο. Κατέχουν όμως μετοχές της Εταιρείας που, όπως εισηγήθηκαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροί τους, αποτελεί εγγύηση για κάλυψη των εξόδων των αιτητών στην περίπτωση που πετύχουν απόρριψη της αγωγής. Δεν με βρίσκει σύμφωνο η εισήγηση. Κι αυτό γιατί οι μετοχές είναι κινητή περιουσία και ως τέτοια μπορεί να εξανεμιστεί εύκολα οποτεδήποτε. Επομένως δεν μπορούν να ληφθούν σοβαρά υπόψη ως στοιχείο εξασφάλισης των εξόδων και ό,τι παρέμεινε είναι η εξέταση του δεύτερου παράγοντα που αφορά την ισχύ της υπόθεσης των εναγόντων, το βάρος για τεκμηρίωση της οποίας το φέρουν οι ίδιοι. Ο υπό κρίση παράγοντας είναι συνυφασμένος με τη γνησιότητα της απαίτησης και επί του προκειμένου είναι αρκετό να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι ο ενάγοντας έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας. Τίποτε λιγότερο, τίποτα περισσότερο (βλ. Practical Approach to Civil Procedure υπό S. Sime, 8η έκδοση, παρ. 36.4.3 σελ. 406), ζήτημα που απασχόλησε ιδιαίτερα τους διάδικους και οι εκατέρωθεν θέσεις έχουν ήδη καταγραφεί πιο πάνω. Τις διεξήλθα με προσοχή και με βάση το υλικό που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου κρίνω ότι δεν θα ήταν ασφαλές οποιοδήποτε συμπέρασμα, είτε υπέρ της ισχύος της υπόθεσης των καθ΄ ων η αίτηση είτε εναντίον. Κατ΄ ακολουθία όλων των πιο πάνω και αφού συνεκτίμησα όλα όσα οι διάδικοι έθεσαν υπόψη του Δικαστηρίου, κρίνω ότι τα γεγονότα της υπόθεσης δικαιολογούν την έγκριση της αίτησης και ως τελευταίο θέμα παρέμεινε ο καθορισμός του ύψους της εξασφάλισης. Όπως σχετικά προκύπτει από τη νομολογία (βλ. Senior Service Ltd and Others v. Chrysanthi Shipping Co Ltd
(1975)1 CLR 216, στην οποία παραπέμπει και η υπόθεση Αlahmari), το ποσό της ασφάλειας που παρέχεται είναι κατά κανόνα εκείνο το οποίο υπό κανονικές συνθήκες θα υποστεί ο διάδικος που εξαιτείται την ασφάλεια. Στην υπό κρίση περίπτωση οι αιτητές επιδιώκουν εξασφάλιση ύψους €29.945 και, όπως είναι η ορθή πρακτική, τη δικαιολόγησαν με προκαταρκτικό κατάλογο εξόδων τον οποίο επισύναψαν στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτησή τους. Τον διεξήλθα με προσοχή και κατέληξα ότι το ύψος της επιδιωκόμενης εξασφάλισης είναι υπερβολικό. Είναι αρκετό επί του προκειμένου να επισημανθεί ότι εκτιμούν ότι θα απαιτηθούν 9 δικάσιμοι για εκδίκαση της υπόθεσης που θα δημιουργήσουν έξοδα €8.397,00, εκτίμηση που αφίσταται των κανονικών συνθηκών και, περαιτέρω, τα διάφορα άλλα έξοδα φαίνονται κάπως διογκωμένα. Ενόψει τούτου και αφού συνεκτίμησα όλα τα στοιχεία που καταγράφονται στον προκαταρκτικό κατάλογο κρίνω ότι ένα ποσό της τάξεως των €18.000 θα ήταν εύλογο και, ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που έχει το Δικαστήριο επί του θέματος, εκδίδεται ανάλογη διαταγή για ασφάλεια εξόδων εναντίον αμφοτέρων των καθ΄ ων η αίτηση, μαζί και χωριστά. Η ασφάλεια να παρασχεθεί είτε με την κατάθεση του ποσού στον Πρωτοκολλητή είτε με την παροχή τραπεζικής εγγύησης για το ίδιο ποσό στον Πρωτοκολλητή του Δικαστηρίου, μέσα σε δύο μήνες από σήμερα. Μέχρι την καταβολή του εν λόγω ποσού, όπως πιο πάνω, ή την εκπνοή του χρόνου που έχει ορισθεί, η διαδικασία της αγωγής αναστέλλεται. Αν οι καθ΄ ων η αίτηση παραλείψουν να παράσχουν την ορισθείσα ασφάλεια μέσα στην ταχθείσα προθεσμία η αγωγή θα υπόκειται σε απόρριψη, εκτός αν στο μεταξύ εκδοθεί οποιονδήποτε άλλο διάταγμα επί του προκειμένου. Τα έξοδα της αίτησης θα είναι σε βάρος των καθ΄ ων η αίτηση και όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) Μ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /κβπ (βλ. Sally Line Ltd v. Greenman Navigation Ltd
(1993)1 A.A.Δ. 633). Στην παρούσα περίπτωση οι καθ΄ ων η αίτηση, εκτός από τις μετοχές που έχουν στην Εταιρεία, δεν έχουν άλλα περιουσιακά στοιχεία στην Κύπρο τα οποία θα μπορούσαν να εκποιηθούν για κάλυψη των εξόδων που ενδεχομένως θα επιδικασθούν στους αιτητές. Όσον δε αφορά τις μετοχές παρατηρώ ότι αφενός δεν έχουν δοθεί στοιχεία για την αξία τους και αφετέρου δεν προβλήθηκε ότι στην περίπτωση που εκποιηθούν - αν μπορούν να εκποιηθούν - θα επιφέρουν τέτοιο προϊόν που θα είναι ικανοποιητικό για κάλυψη των αναφερθέντων εξόδων. Κρίνω, επομένως, ότι και αυτή η προϋπόθεση ικανοποιείται και στην απουσία ειδικών περιστάσεων ό,τι παρέμεινε προς εξέταση είναι προς ποια κατεύθυνση θα ασκήσει το Δικαστήριο τη διακριτική εξουσία που έχει επί του θέματος. Υπενθυμίζω, σχετικά, ότι η έκδοση διαταγμάτων της εξεταζόμενης φύσεως δεν είναι προϊόν άκαμπτου κανόνα που επιβάλλει υποχρεωτικά την έκδοση διατάγματος εξασφάλισης όταν ο ενάγοντας είναι αλλοδαπός, αλλά προϊόν διακριτικής ευχέρειας η οποία ασκείται πάντα με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης (βλ. Aeronave Spa v. Westland Charter Ltd [1971] 3 All E.R. 531). Οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου επί του θέματος είναι βασικά δύο. Πρώτο, η κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας, κυρίως ακίνητης (που δεν μετακινείται εύκολα) στην Κύπρο και, δεύτερο, η ισχύς της υπόθεσης του cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο