ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. ΕΦΟΡΟ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ κ.α., Αρ. Αίτ: 13/08, 30 Οκτωβρίου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A160 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ. Αρ. Αίτ: 13/08 Μεταξύ: ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Αιτητή και ΕΦΟΡΟ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ
- ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ARPHA BANK
- ΑΝΔΡΕΑ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ, Δ.Τ 531667
- ΕΥΘΥΜΙΑΣ Σ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ, Δ.Τ 456735
- ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΘΕΟΔΩΡΟΥ, Δ.Τ 833188 Καθ' ων η αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 15.7.2009 υπό Ευθυμίας Θεόδωρου και Γιώργου Θεοδώρου ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 30 Οκτωβρίου, 2009 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Αιτητές: Η κα. Ξυψιτή Για Καθ' ου η Αίτηση: Η κα. Μ. Κυρμίζη για Γενικόν Εισαγγελέα Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Γενικός Εισαγγελέας με αίτηση του ζήτησε και εξασφάλισε μονομερώς στις 20.2.2008 διάταγμα παγώματος για τέσσερις λογαριασμούς που διατηρούσε η Ευθυμία Σοφοκλέους Θεοδώρου είτε από μόνη της είτε μαζί με τον γιο της Γιώργο Θεοδώρου στα τραπεζικά ιδρύματα (Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 στην αρχική αίτηση). Το αίτημα στηρίχτηκε στο γεγονός ότι το ΤΑΕ Λεμεσού διερευνούσε διάφορα αδικήματα μεταξύ των οποίων απάτη, απόσπαση περιουσίας με ψευδείς παραστάσεις και αδικήματα νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Το διάταγμα αυτό επιδόθηκε τόσο στους Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 όσο και προσωπικά στους Καθ' ων η αίτηση 3,4 και
- Οι Αιτητές Καθ' ων η αίτηση 4 και 5 στην αρχική αίτηση εμφανίστηκαν με δικηγόρο στις 27.2.08 και ζήτησαν χρόνο να καταχωρίσουν ένσταση, πράγμα που επανέλαβαν και στις 17.3.
- Στις 20.5.08 παρέλειψαν να εμφανισθούν ενώπιον του Δικαστηρίου και το εκδοθέν διάταγμα παγώματος κατέστη απόλυτο. Μετά την διερεύνηση των υπό αναφορά αδικημάτων καταχωρήθη στο Κακουργιοδικείο Λεμεσού η υπόθεση αρ. 3070/08 εναντίον των Καθ' ων η αίτηση 3 και 4 στην αρχική Αίτηση Αντρέα και της Ευθυμίας Θεοδώρου για διάφορα αδικήματα μεταξύ των οποίων απάτη, απόσπαση χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις και νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Περιληπτικά το ζεύγος κατηγορείτο ότι είχε αποσπάσει Λ.Κ 3.725.000 και €130.000 από το ζεύγος Σιδερά για την πώληση γης. Με άλλη αίτηση υπ' αριθμό 14/08 στο Ε.Δ. Λευκωσίας είχε εκδοθεί και διάταγμα επιβάρυνσης διαφόρων κτημάτων σε βάρος των Καθ' ων η αίτηση. Στις 27.5.09 το Κακουργιοδικείο Λεμεσού έκρινε ένοχο τον Ανδρέα Σοφοκλέους Καθ' ου η αίτηση 3 στην αρχική αίτηση σε 18 από τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε ενώ αθώωσε σε όλες τις κατηγορίες τη σύζυγο του Ευθυμία. Μετά την καταδικαστική απόφαση ο Γενικός Εισαγγελέας καταχώρησε αίτηση βάσει του άρθρου 6 του Ν.188
(1)/07 ζητώντας να διεξαχθεί έρευνα, για να διαπιστωθεί αν ο Αντρέας Σοφοκλέους Θεοδώρου απεκόμισε όφελος από τη διάπραξη γενεσιουργού αδικήματος και να εκδοθεί διάταγμα δήμευσης για είσπραξη τυχόν εσόδων του από τέτοια αδικήματα. Το Κακουργιοδικείο εξέτασε την αίτηση με αναφορά στο Διάταγμα Παγοποίησης αρ. 13/08 και στο Διάταγμα Επιβάρυνσης 14/08 όπου υπολόγισε ως ρευστοποιήσιμη περιουσία του κατηγορουμένου (καθ' ου η αίτηση 3 στην παρούσα) όλα τα ποσά που είχαν παγώθη στην παρούσα υπόθεση και κάποια κτήματα που αφορούσαν τα διατάγματα επιβάρυνσης αρ. 14/08. Τα έσοδα του Ανδρέα Σοφοκλέους από τη διάπραξη γενεσιουργών αδικημάτων υπολογίστηκαν σε €5.388.734 και η αξία της ρευστοποιήσιμης περιουσίας σε €1.940.817 περιλαμβανομένων των ποσών που αφορά τους επίδικους λογαριασμούς. Έτσι εκδόθηκε Διάταγμα Δήμευσης για όλο το ποσό των εσόδων και όσον αφορά τη διαφορά από το ποσό της ρευστοποιήσιμης περιουσίας ανεστάλη η είσπραξη του δυνάμει των προνοιών του άρθρου 12
(3). Στις 15.7.09 η Ευθυμία Θεοδώρου Σοφοκλέους και ο γιος της Γιώργος καταχώρισαν την παρούσα αίτηση ζητώντας να ακυρωθεί το Διάταγμα Παγώματος για τους επίδικους λογαριασμούς. Η αίτηση στηρίζεται στα άρθρα 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 28, 35, 36 και 72 και επί των Γενικών εξουσιών του Δικαστηρίου. Σημειώνω ότι τα άρθρα στα οποία στηρίζεται η αίτηση δεν παρέχουν εξουσία για ακύρωση εκδοθέντος διατάγματος παγώματος ως εκ τούτου η παρούσα αίτηση είναι καταδικασμένη σ' αποτυχία. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω ακόμη και αν παρήχετο τέτοια εξουσία στο Δικαστήριο και πάλι η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει αφού οι ισχυρισμοί των Αιτητών δεν ευσταθούν. Ειδικότερα είναι ισχυρισμός των αιτητών ότι οι επίδικοι λογαριασμοί δεν αποτελούν έσοδο ή ρευστοποιήσιμη περιουσία του Κατηγορούμενου 1 στην υπ. 3070/08. Το Κακουργιοδικείο Λεμεσού το οποίο είχε και την αρμοδιότητα για την έρευνα δυνάμει του άρθρου 6 κατέληξε σε διαφορετικό συμπέρασμα στηριζόμενο μεταξύ άλλων στο άρθρο 13
(7)(α) τα οποίο έχει ως εξής: «............................... 13
(7)Οι δωρεές, περιλαμβανομένων και των δωρεών που έγιναν πριν από την έναρξη της ισχύος του παρόντος Νόμου, που θεωρούνται απαγορευμένες από τον Νόμο αυτό είναι- (α) Όσες έγιναν από τον κατηγορούμενο κατά τα τελευταία έξι έτη πριν από την έναρξη της ποινικής διαδικασίας εναντίον του ή....................» Ως εκ τούτου το παρών Δικαστήριο δεν έχει αρμοδιότητα να επιληφθεί αυτού του θέματος και να ανατρέψει την απόφαση του Κακουργιοδικείου και ως εκ τούτου ο ισχυρισμός αυτός δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Αλλά ακόμη και αν το Δικαστήριο αυτό θα μπορούσε να επιληφθεί και να εξετάσει τον εν λόγω ισχυρισμό, σημειώνω ότι κανένα στοιχείο δεν τέθηκε ενώπιον μου που να δικαιολογεί ότι οι επίδικοι λογαριασμοί δεν εμπίπτουν στις πρόνοιες του άρθρου 14 του Νόμου, ως εκ τούτου ο πιο πάνω ισχυρισμός δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Επίσης ο ισχυρισμός των Αιτητών ότι η ύπαρξη του Διατάγματος Δήμευσης καθιστά αχρείαστο το Διάταγμα Παγώματος δεν ευσταθεί. Με βάση τις πρόνοιες του Ν.188
(1)/07 προκύπτει πως το διάταγμα παγώματος συνιστά μια προσπάθεια διαφύλαξης περιουσίας η οποία σε μεταγενέστερο στάδιο θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο διατάγματος δήμευσης. Η έκδοση διατάγματος δήμευσης δεν οδηγεί στην ακύρωση διατάγματος παγοποίησης ή επιβάρυνσης. (βλέπε άρθρο 16
(3)του Νόμου το οποίο αναφέρει : «
(3)Σε περίπτωση έκδοσης διατάγματος δήμευσης, τα διατάγματα παγώματος ή επιβάρυνσης περιουσίας που έχουν εκδοθεί δυνάμει των άρθρων 14 και 15 του παρόντος Νόμου, ακυρώνονται από το Δικαστήριο μόνο μετά την πλήρη ικανοποίηση του δυνάμει του διατάγματος οφειλόμενου ποσού.» Ήταν περαιτέρω ισχυρισμός του συνηγόρου των Αιτητών ότι οι Αιτητές δεν έλαβαν γνώση της παρούσας διαδικασίας για την έκδοση του επίδικου διατάγματος. Εξετάζοντας τον πιο πάνω ισχυρισμό με αναφορά στον φάκελο της υπόθεσης προκύπτει ότι υπάρχει καταχωρισμένη ένορκη δήλωση επίδοσης του υπαστυνόμου Ιωάννη Σωτηριάδη με την οποίαν ορκίζεται ότι στις 22.2.08 επέδωσε στον Γιώργο Σοφοκλέους ενώ η Γ/Αστυφ. 1236 επέδωσε την ίδια μέρα στην Ευθυμία Σοφοκλέους προσωπικώς το Διάταγμα Παγώματος ημερ. 20.2.08. Επισημαίνω επίσης πως σε όλη τη διαδικασία υπήρξε εμφάνιση δικηγόρου για τους Καθ' ων η Αίτηση 4 και 5. Ως εκ τούτου ούτε ο πιο πάνω ισχυρισμός ευσταθεί και απορρίπτεται. Επίσης ως προς τους ισχυρισμούς των Αιτητών ότι αυτοί δεν εκπροσωπήθηκαν στην διαδικασία έρευνας στο Κακουργιοδικείο παραπέμπω στην αίτηση του Σάββα Α. Σάββα
(2007)1 Α.Α.Δ 150 στην οποία αποφασίστηκε ότι δεν υπήρχε υποχρέωση να ακουστούν σ' αυτό το στάδιο τρίτα πρόσωπα καθότι: « . εάν ο καταδικασθείς παραλείψει να πληρώσει το ποσό του διατάγματος δήμευσης, τότε είναι που ενδεχομένως θα προχωρήσει ο Γενικός Εισαγγελέας σε εκτέλεση του διατάγματος επί της περιουσίας του αιτητή και τότε είναι που θα υπάρχει η υποχρέωση να ακουστεί. Τέτοια πρόνοια γίνεται στο άρθρο 17 που αφορά εκτέλεση και στο άρθρο 69 που αφορά ακύρωση δωρεάς. Στην ίδια απόφαση παρατέθηκε απόσπασμα από το σύγγραμμα Mitchell, Taylor & Talbot on Confiscation and the Proceeds of Crime, 2η έκδοση, σελ. 34, παρ. 5-030. Το οποίο επιβεβαιώνει την πιο πάνω κατάληξη και (σε μετάφραση) έχει ως εξής: «Είναι αξιοσημείωτο ότι τρίτα πρόσωπα δεν έχουν δικαίωμα ακρόασης στο Crown Court .. Στην υπόθεση Robson το Εφετείο δήλωσε ότι δεν υπάρχει τίποτε στο Νόμο, που έδιδε σε τρίτο πρόσωπο το δικαίωμα να προβάλει ισχυρισμούς στο Crown Court . Αυτό δεν είναι άδικο, αφού το διάταγμα δήμευσης είναι απλώς ένα διάταγμα εναντίον του κατηγορουμένου για να πληρώσει ένα ποσό χρημάτων. Είναι μόνο αν ο κατηγορούμενος δεν πληρώσει το ποσό θεληματικά, που τα πολιτικά δικαστήρια μπορούν να εκδώσουν διάταγμα για εκποίηση συγκεκριμένης περιουσίας. Σε αυτό το στάδιο είναι που το τρίτο μέρος έχει το δικαίωμα ακρόασης, και πράγματι οποιοδήποτε διάταγμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου για να εφαρμόσει επιβάρυνση ή να εξουσιοδοτήσει τον παραλήπτη να πωλήσει οποιαδήποτε περιουσία ή να διατάξει τρίτο πρόσωπο να πληρώσει οποιοδήποτε ποσό στον παραλήπτη δεν μπορεί να εκδοθεί, μέχρις ότου το ενδιαφερόμενο μέρος θα έχει ακουστεί». Το άρθρο 17
(3)του νόμου διασφαλίζει όντως πως η εκτέλεση του διατάγματος επιβάρυνσης ή η ρευστοποίηση περιουσίας δεν διατάσσεται εκτός αν πεισθεί το Δικαστήριο ότι «δόθηκε η εύλογη ευκαιρία σε όλα τα πρόσωπα τα οποία έχουν συμφέρον στην περιουσία που επηρεάζεται να υποβάλουν τις απόψεις τους στο δικαστήριο». Η κατάληξη μου είναι πως καμιά από τις εισηγήσεις που έχουν προταθεί είναι δυνατό να γίνει δεκτή. Κατά συνέπεια η αίτηση απορρίπτεται. (Υπ.) ............ Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο