Σε Πτώχευση: Nέαρχος Πετρίδης, Αίτηση αρ. 1318/09, 17 Νοεμβρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A182 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Αίτηση αρ. 1318/09 Σε Πτώχευση: Nέαρχος Πετρίδης, από τη Λευκωσία ------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 17 Νοεμβρίου 2009 Για τους Αιτητές: κ. Π. Σαρρής, κα Κυριάκου για να ακούσει απόφαση Για τον καθ΄ ου η αίτηση-ενόρκως δηλούντα: κ. Χ"Ιωάννου, κα Θεοφάνους για να ακούσει απόφαση Α Π Ο Φ Α Σ Η (Ex-Tempore) Στις 16.7.2009 καταχωρήθηκε η παρούσα ειδοποίηση πτώχευσης η οποία είναι το αποτέλεσμα της εκδοθείσης εναντίον του εναγομένου 4 στην αγωγή 1207/02 απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Η συγκεκριμένη ειδοποίηση πτώχευσης επιδόθηκε στον καθ΄ ου η αίτηση στις 10.8.09 ο οποίος στις 12.8.09 καταχώρησε ένορκη δήλωση η οποία επενεργεί για τον παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης σύμφωνα με τους περί πτωχεύσεως κανονισμούς. Ισχυρίζεται στην ένορκη δήλωση ότι η ειδοποίηση είναι παράτυπη αφού έγινε στο όνομα ανύπαρκτης κατά τους ισχυρισμούς του, αιτήτριας εταιρείας, δεύτερον το επιδοτήριο δεν υπογράφεται εκ μέρους των αιτητών από εξουσιοδοτημένο άτομο και άλλο όνομα φαίνεται να το υπογράφει από αυτό της αιτήτριας εταιρείας, τρίτον, η ειδοποίηση είναι παράτυπη και νόμο και ουσία αβάσιμη, τέταρτο, δεν έχει γίνει έγκυρη επίδοση και έχει παραβιαστεί η σχετική νομοθεσία και κανονισμοί και τέλος πέμπτον, ότι ο καθού η αίτηση ενόρκως δηλών αγνοεί και συνεπώς αρνείται ότι οφείλει το χρέος στο οποίο γίνεται αναφορά στην ειδοποίηση πτώχευσης. Θα απέρριπτα ασυζητητί την ένορκη δήλωση και για τυπικούς αλλά και για ουσιαστικούς λόγους. Το άρθρο 3(l)(
- g)του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5 καθορίζει ως πράξη πτώχευσης τη μη συμμόρφωση σε ειδοποίηση πτώχευσης εντός επτά ημερών. Ο οφειλέτης θα πρέπει εντός επτά ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης είτε να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης, είτε να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή η οποία να είναι ίση ή να υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους και την οποία δεν μπορούσε να προβάλει στην αγωγή στην οποία εξασφαλίστηκε η απόφαση. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 40
(2)των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, ο οφειλέτης έχει δικαίωμα να καταχωρήσει ένορκη δήλωση στην οποία να αναφέρει ότι έχει τέτοια ανταξίωση, συμψηφισμό ή ανταγωγή όπως αναφέρεται πιο πάνω. Τέτοια ένορκη δήλωση λειτουργεί ως αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης. Στην υπόθεση Re Cole, Exp. Attenborough
(1898)67 L.J.Q.B. 302 ο Δικαστής Wright είπε τα ακόλουθα, σχολιάζοντας αντίστοιχες αγγλικές πρόνοιες: "It seems to me that the power of the Court to set aside a bankruptcy notice is confined to the particular grounds specified in the Act and Rules; and in saying the I am only adopting the view taken by Mr Justice Vaugham Williams in Easton, In re Dixon ex parte, where he said: "Where it is a bankruptcy notice, it seems to me the only reasons which can be entertained by a Registrar are the reasons which are mentioned in section 4, sub-section 1 (g) namely that the debtor has a counterclaim, set-off or cross-demand which he could not set up in the action in which judgment was obtained." Μάλιστα, ο πρωτοκολλητής στον οποίο καταχωρείται η ειδοποίηση πτώχευσης, οφείλει να εξετάζει σε περίπτωση καταχώρησης ένορκης δήλωσης, το περιεχόμενο της, προτού την ορίσει για ακρόαση. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση The debtor v. Seater Walder Lid
(1981)2 All E.R. 987: "...If an affidavit had been filed in time the registrar would have to ask himself if he was satisfied that sufficient cause was shown and, on being so satisfied he would then fix a date for hearing the application". Η ευχέρεια του δικαστηρίου να παραμερίσει μια ειδοποίηση για λόγους άλλους από αυτούς που προβλέπονται στο άρθρο 3
(1)(g) και στον Κανονισμό 40
(2)δεν αμφισβητείται. Σε μια τέτοια περίπτωση όπως η προκειμένη, που ζητείται δηλαδή ο παραμερισμός της ειδοποίησης πτώχευσης για άλλους λόγους από αυτούς που αναφέρονται στον Κανονισμό 40
(2), η πρέπουσα διαδικασία είναι η καταχώρηση ξεχωριστής αίτησης για παραμερισμό που διέπεται από τις πρόνοιες των Κανονισμών 16, 17 και 18 και όχι αίτηση υπό μορφή ένορκης δήλωσης που προβλέπει ο Κανονισμός 40
(2). Στην υπόθεση Re Costas Louca
(1986)J.S.C. 365, ο έντιμος Δικαστής μετέπειτα του Ανωτάτου Δικαστηρίου, κ. Καλλής, αφού προέβηκε σε εκτενή αναφορά στη σχετική αγγλική νομολογία ανέφερε τα ακόλουθα: "In view of the above authorities I hold that a debtor is entitled to apply for the setting aside of a bankruptcy notice on grounds other that those set out in 40
(2)of the Bankruptcy Rules, but in such a case he has to apply by means of an application and not by means of an affidavit. In this connection I think r. 16 of the Bankruptcy Rules is applicable." Στην εν λόγω υπόθεση έχει επίσης λεχθεί ότι σ' αυτές τις περιπτώσεις δεν ισχύει η προθεσμία των τριών ημερών που προβλέπεται για ένορκη δήλωση με βάση τον Κανονισμό 40. Στην υπόθεση Re a Debtor (No75 of 1982) 1984 1 WLR 353 αποφασίστηκε ότι είναι ο χρεώστης που έχει το βάρος απόδειξης να αποδείξει όχι μόνο παρατυπία στην έκδοση της ειδοποίησης, όπως επίσης έγινε ισχυρισμός περί παρατυπίας της ειδοποίησης στην υπό εκδίκαση υπόθεση ή κακή επίδοση όπως επίσης έγινε ισχυρισμός εδώ, ή εξόφληση του χρέους ή άγνοια του χρέους όπως έγινε στη συγκεκριμένη ένορκη δήλωση, αλλά επιπλέον είναι ο χρεώστης που πρέπει να αποδείξει ότι υπάρχει γνήσιο θέμα προς εκδίκαση. Στο Σύγγραμμα Williams and Muir Hunter on Bankruptcy, 19η έκδοση στη σελ.38 αναφέρονται τα ακόλουθα: "The debtor may apply by motion (i.e. not by the summary affidavit procedure of 3.R. 139) to set aside the notice on other grounds, e.g. irregularity: bad service, payment (quaere legal tender) of the debt, etc." Κατά συνέπεια, για το λόγο ότι καμιά από τις ενστάσεις που τίθενται στην Ένορκη Δήλωση για ακύρωση και/ή παραμερισμό της Ειδοποίησης Πτώχευσης δεν δικαιολογείται ούτε με τον Πτωχευτικό Κανονισμό 40
(2)ούτε με τους Πτωχευτικούς Κανονισμούς 16,17 και 18 συνάδει η καταχώρηση ένορκης δήλωσης, θα την απέρριπτα. Ανεξάρτητα από την πιο πάνω θέση μου και αν ήθελα να εξετάσω την ουσία των ενστάσεων, η κατάληξη δεν θα ήταν διαφορετική. Οι ενστάσεις τις οποίες προβάλλει ο καθ΄ ου η αίτηση είναι γενικές και αόριστες, από δε τη μελέτη του φακέλου φαίνεται ότι η Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ είναι η Ελληνική Τράπεζα Λτδ προς όφελος της οποίας εξεδόθη απόφαση εναντίον του συγκεκριμένου καθ΄ ου η αίτηση, είναι προφανές ότι το επιδοτήριο δεν υπογράφεται από δικηγόρο ή τον αιτούντα αλλά από τον ιδιώτη επιδότη που επιδίδει την Ειδοποίηση Πτώχευσης. Από τη μελέτη επίσης του φακέλου φαίνεται ότι η ειδοποίηση επεδόθη νομότυπα και έγκυρα σε περίοδο ενός μηνός από την καταχώρηση της όπως προβλέπεται από τους Κανονισμούς και μάλιστα προσωπικά στον καθ΄ ου η αίτηση, η δε τελευταία ένσταση του καθ΄ ου η αίτηση ότι δήθεν αγνοεί την ύπαρξη του χρέους ο χρεώστης είναι σε αντίθεση με την παρουσία του και την εμφάνιση του στην αγωγή στην οποία εξεδόθη απόφαση εναντίον του, η δε καταχώρηση της ένορκης δήλωσης δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι σκοπούσε στην καθυστέρηση της διαδικασίας και τίποτε άλλο. Ως εκ τούτου, για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε απορρίπτεται, ο χρόνος καταχώρησης αίτησης πτώχευσης ξεκινά από σήμερα. Τα έξοδα θα είναι προς όφελος του αιτητή όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. [Υπ.] Μ. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο