Αίτηση της Αστυνομίας για έκδοση διατάγματος πρόσβασης σε τηλεπικοινωνιακά δεδομένα, Αρ.Αίτησης: 170/09, 18 Νοεμβρίου, 2009

(1)/

1. Συγκεκριμένα, ζητά όπως ο καθ' ου η αίτηση διαταχθεί να «αποκαλύψει/παραδώσει το συντομότερο δυνατό, στο Γραφείο Διερεύνησης Οικονομικού Εγκλήματος Αρχηγείου Αστυνομίας, τα πιο κάτω τηλεπικοινωνιακά δεδομένα τα οποία διατηρεί/έχουν στη κατοχή του». Στην αίτηση παρατίθενται τα εν λόγω τηλεπικοινωνιακά δεδομένα, τα οποία έχω θέσει ενώπιον μου και δεν θα τα παραθέσω στην παρούσα απόφαση. Το διάταγμα το ζητά σε σχέση με τη διερεύνηση των ακόλουθων αδικημάτων: «
2. Συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος (άρθρο 371, Κεφ.154)
3. Κλοπής (άρθρα 255 και 262, Κεφ.154)
4. Απόσπαση χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις (άρθρα 297 και 298 Κεφ.154)». Η αίτηση υποστηρίζεται από έγκριση του Γενικού Εισαγγελέα, όπως αυτή προβλέπεται από τον Νόμο, και από Ένορκη Δήλωση του ανακριτή της υπόθεσης. Ο ανακριτής αφού κάνει αναφορά στις περιστάσεις κάτω από τις οποίες θεωρεί ότι διαπράχθηκαν τα αδικήματα, αναφέρει, ανάμεσα σε άλλα τα ακόλουθα: «Επειδή βάσει των πιο πάνω υπάρχει εύλογη υποψία ότι έχουν διαπραχθεί τα πιο πάνω αναφερόμενα αδικήματα από τους κατόχους των κινητών τηλεφώνων στα οποία φορτώθηκε ο χρόνος ομιλίας που αγοράστηκε παράνομα παρακαλώ όπως το Σεβαστό Δικαστήριο εκδώσει Διατάγματα Πρόσβασης σε τηλεπικοινωνιακά Δεδομένα με τα οποία να διατάσσονται: ..» Το πρώτο πράγμα που διαπιστώνω, μελετώντας την προσαχθείσα μαρτυρία, είναι πως δεν προκύπτει από αυτήν αδίκημα Συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος, το οποίο, ας σημειωθεί, δεν καθορίζεται. (Για την έννοια της Συνωμοσίας παραπέμπω στο άρθρο 371 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154.) Σε σχέση με το αδίκημα της κλοπής που η Αστυνομία διερευνά, δεν καθορίζεται το αντικείμενο της κλοπής. Να αναφέρω εδώ πως δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι οι κάρτες για τις οποίες γίνεται αναφορά στην ένορκη δήλωση, κλάπηκαν. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι δεν αναφέρεται πώς διαπιστώθηκε αυτή η δόλια χρήση των καρτών από τον κ. Φοίβο Χριστοδουλίδη κατά την άσκηση των καθηκόντων του. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχουν εκείνα τα γεγονότα ή εκείνα τα στοιχεία από τα οποία θα μπορούσε, με κριτήριο αντικειμενικό, να εξαχθεί το συμπέρασμα από ένα λογικό Δικαστήριο ότι υπάρχει εύλογη υποψία ή πιθανότητα ότι έχουν διαπραχθεί τα αδικήματα που η Αστυνομία διερευνά. (Δες τα όσα λέχθηκαν στις σελ. 213-214 στην υπόθεση Πολυκάρπου

(1991)1 Α.Α.Δ. 207 (Αίτηση για έκδοση εντάλματος Certiorari.)) Και κάτι τελευταίο. Ο ανακριτής ζητά το αιτούμενο διάταγμα επειδή θεωρεί «ότι υπάρχει εύλογη υποψία ότι έχουν διαπραχθεί τα πιο πάνω αναφερόμενα αδικήματα από τους κατόχους των κινητών τηλεφώνων στα οποία φορτώθηκε ο χρόνος ομιλίας». Το κατά πόσο υπάρχει εύλογη υποψία ότι συγκεκριμένο πρόσωπο διέπραξε ποινικό αδίκημα, είναι κάτι που κρίνει το ίδιο το Δικαστήριο. Εδώ δεν υπάρχει μαρτυρία, έστω για σκοπούς εύλογης υποψίας, ότι οι κάτοχοι των κινητών τηλεφώνων στα οποία φορτώθηκε, σύμφωνα πάντα με τον ανακριτή, ο χρόνος ομιλίας, διέπραξαν τα αδικήματα που η Αστυνομία διερευνά. Θα έλεγα πως δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας ότι ο χρόνος ομιλίας που φέρεται να αγοράσθηκε παράνομα, φορτώθηκε σε κινητά τηλέφωνα. Ο ανακριτής της υπόθεσης δέχθηκε πως δεν έχουν στα χέρια τους τέτοια μαρτυρία. Υπό το φως των πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται. [Υπ.] .......... Ι. Ιωαννίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. /νχ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο