ALEXANDROS STEPHANIS CO LTD ν. ΔΗΜΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ, Αγωγή αριθ. 6184/09, 11.12.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:A202 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Αγωγή αριθ. 6184/09 Μεταξύ: ALEXANDROS STEPHANIS & CO LTD Εναγόντων και ΔΗΜΟΣ ΣΤΡΟΒΟΛΟΥ Εναγομένων ------------ Αίτηση ημερομηνίας 20.10.2009 για Προσωρινό Διάταγμα ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 11.12.2009 Για ενάγοντες-αιτητές: κ. Ντ. Καλλής Για εναγόμενους-καθ΄ ων η αίτηση: κ. Πολυβίου με κ. Ντορζή και κα Κλ. Κραμβή (για να ακούσει απόφαση κα Ανδρέου με κ. Ντορζή) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με μονομερή αίτηση τους οι ενάγοντες-αιτητές εξασφάλισαν στις 20.10.2009 (ημερομηνία καταχώρησης του κλητηρίου εντάλματος με Γενική Οπισθογράφηση), προσωρινά διατάγματα με τα οποία απαγορεύεται στους εναγόμενους και/ή υπαλλήλους και/ή υπηρέτες και/ή αξιωματούχους και/ή αντιπροσώπους τους από του να προβούν στη μετονομασία της Λεωφόρου Αθαλάσσας στο Στρόβολο σε Λεωφόρο Τάσσου Παπαδόπουλου και από του να εμποδίζονται να πάρουν απόφαση με την οποία να πραγματοποιήσουν τη δηλωθείσα πρόθεση τους να μετονομάσουν τη Λεωφόρο Αθαλάσσης σε Λεωφόρο Τάσσου Παπαδόπουλου. Η αίτηση συνοδεύετο από ένορκη δήλωση της ίδιας ημερομηνίας του διευθυντή των εναγόντων κ. Χριστόδουλου Στεφανή, ο οποίος εξειδικεύει τους λόγους για τους οποίους συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 σε συνδυασμό με τα άρθρα 4, 5, 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6 για την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων. Στις 15.11.2009 οι εναγόμενοι-καθ΄ ων η αίτηση (Δήμος Στροβόλου) καταχώρησαν ένσταση στο σώμα της οποίας εμφαίνονται οι λόγοι που επικαλούνται για την παύση της εξακολούθησης της ισχύος των εκδοθέντων διαταγμάτων, οι οποίοι εξειδικεύονται σε ένορκη δήλωση της ιδίας ημερομηνίας του Δημοτικού Γραμματέα των εναγομένων, κ. Ανδρέα Λάμπρου. Για τους σκοπούς της ενδιάμεσης αυτής απόφασης παραθέτω αυτούσιους τους λόγους ένστασης που εμφαίνονται σ΄ αυτή. «Α) Η παρούσα αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίου Νόμου 14/60 για έκδοση απαγορευτικού διατάγματος, ούτε αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εναγομένων (no cause of action). Β) Ουδέν αγώγιμο δικαίωμα στοιχειοθετείται και/ή παρατίθεται και/ή εμφανίζεται στο γενικά οπισθογραφημένο Κλητήριο στην παρούσα αγωγή, ή στην υπό κρίση αίτηση. Γ) Η ενάγουσα/αιτήτρια δεν παρουσιάζει σοβαρούς και/ή επαρκείς και/ή οποιουσδήποτε λόγους που να τεκμηριώνουν την παράβαση του επίδικου και/ή του οποιουδήποτε άρθρου του σχετικού με την παρούσα υπόθεση Νόμου. Δ) Υπάρχει έκδηλη και/ή υπέρμετρη καθυστέρηση εκ μέρους της ενάγουσας στην υποβολή της παρούσας αίτησης. Ε) Η παρούσα αίτηση δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 9 του Κεφ. 6, ήτοι το στοιχείο του κατεπείγοντος, καθότι η ενάγουσα απέτυχε να αποκαλύψει στην ένορκη της δήλωση πότε ξεκίνησαν οι ούτω καλούμενες πράξεις των εναγομένων. ΣΤ) Η ενάγουσα/αιτήτρια με την παρούσα αίτηση επιθυμεί και/ή προσπαθεί να εξασφαλίσει την ετυμηγορία του Δικαστηρίου σε σχέση με τα επίδικα θέματα της αγωγής, καθότι αιτείται των ίδιων και/ή σχεδόν των ιδίων θεραπειών που ζητά και στο γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο. Ζ) Η ενάγουσα/αιτήτρια δεν παρουσιάζει σοβαρούς και/ή επαρκείς και/ή οποιουσδήποτε λόγους που να δικαιολογούν το αιτητικό, το δε περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, όσον και η ίδια η αίτηση, είναι γενικές, ασαφείς, αόριστες, παντελώς ελλείπεις και ατεκμηρίωτες.» Κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας, στις 23.11.09 οι ενάγοντες εζήτησαν όπως αντεξετάσσουν τον ενόρκως δηλούντα για τους εναγόμενους κ. Ανδρέα Λάμπρου, Δημοτικό Γραμματέα. Κατά την αντεξέταση του κ. Λάμπρου προέκυψεν ότι η Λεωφόρος Αθαλάσσης της οποίας ο Δήμος Στροβόλου επιδιώκει τη μετονομασία σε Λεωφόρο Τάσσου Παπαδόπουλου, είναι μια κύρια οδική αρτηρία του Δήμου Στροβόλου, από τις πιο παλαιές οδούς, ενώ παραδέχθηκε ότι σε περίπτωση μετονομασίας θα πρέπει να υπάρξουν αλλαγές εκ μέρους των εναγόντων όσον αφορά το έντυπο διαφημιστικό υλικό τους, ο ίδιος δεν εγνώριζε τι δαπάνες θα απαιτηθούν για το σκοπό αυτό, ούτε τι ζημιές ήταν δυνατό να υποστούν στη φήμη και πελατεία τους, στους πελάτες τους στο εξωτερικό. Διευκρίνισεν όμως, ότι σε περίπτωση μετονομασίας της οδού για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα ο Δήμος Στροβόλου θα χρησιμοποιεί και τις δύο ονομασίες της οδού, με σκοπό να ελαχιστοποιηθεί η ζημιά και η ταλαιπωρία των καταστηματαρχών της περιοχής. Αμφότεροι οι συνήγοροι έχουν επιχειρηματολογήσει επί μακρόν ενώπιον μου. Το άρθρο 32 του Ν.14/60 θέτει τις παραμέτρους της άσκησης της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου για την έκδοση και την εξακολούθηση της ισχύος ενός ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος, που είναι: 1) Ο ενάγων να έχει καλή βάση αγωγής 2) Ορατή πιθανότητα επιτυχίας, και 3) να είναι δύσκολο ή αδύνατο σε μεταγενέστερο στάδιο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε περίπτωση μη έκδοσης ή συνέχισης της εξακολούθησης της ισχύος ενός διατάγματος αφού ο ενάγων θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά η οποία δεν θα είναι θεραπεύσιμη με χρηματική αποζημίωση. Ο κ. Πολυβίου, σε αντίθεση με τον κ. Καλλή, επιχειρηματολόγησε ενώπιον μου για να υποστηρίξει ότι καμιά από τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/60 δεν ισχύει στην προκειμένη περίπτωση. Επικεντρώθηκε στο ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει βάση αγωγής (τρεις πρώτοι λόγοι ένστασης) Σύμφωνα με τον κ. Πολυβίου, για να υπάρχει βάση αγωγής πρέπει να υπάρξει παράβαση ενός θεσμοθετημένου καθήκοντος (Breach of Statutory duty). Σύμφωνα πάντα με τον κ. Πολυβίου, το άρθρο 84(στ) το οποίο επικαλούνται οι ενάγοντες-αιτητές ως τη βάση της αγωγής τους του οποίου επαπειλείται η παραβίαση του (Breach of Statutory duty) δεν επιβάλλει στους εναγόμενους ένα θετικό καθήκον ή υποχρέωση για την προστασία συγκεκριμένης τάξης προσώπων, συνεπεία της παράβασης του οποίου είναι πιθανό να προκύψει βλάβη σε συγκεκριμένο πρόσωπο ή τάξη προσώπων. Κατά συνέπεια, στην προκειμένη περίπτωση, οι ενάγοντες στερούνται ουσιαστικά βάσης αγωγής γιατί η μετονομασία οδού δεν αποτελεί καθήκον του Δήμου Στροβόλου ή υποχρέωση του προς τους δημότες ή συγκεκριμένους κατοίκους συγκεκριμένης οδού αλλά εξουσία ή αρμοδιότητα του (power) δυνάμει του άρθρου 83 του ιδίου Νόμου την οποία δύναται να ασκεί ή αντίθετα να μην ασκεί χωρίς να αποτελεί αυτή καθήκον το οποίο μπορεί να βλάψει τα συμφέροντα των δημοτών. Στους Halsbury's Laws of England IV ed. Vol.45 κάτω από τον τίτλο «Breach of Statutory Duty, A. Nature of the Cause of Action, αναφέρονται τα ακόλουθα: "395. Essentials of the cause of action. In order to succeed in a claim for damages for breach of statutory duty the claimant must establish a breach of a statutory obligation which, on the proper construction of the statute, was intended to be a ground of civil liability to a class of persons of whom he is one; he must establish an injury or damage of a kind against which the statute was designed to give protection; and he must establish that the breach of statutory obligation caused, or materially contributed to, that injury or damage." Η θέση αυτή του κ. Πολυβίου με την οποία συμφωνώ απόλυτα, είναι καταλυτική για την υπό εκδίκαση αίτηση χωρίς να χρειάζεται να εξετάσω τις άλλες παραμέτρους του άρθρου 32 του Ν.14/60. Το Part III του Κεφ.240 (Περί Δήμων Νόμου) τιτλοφορείται «Duties and Powers of Councils», όπου στο άρθρο 123
(1)(u), εδίδετο καθήκον ονομασίας οδού και εξουσία μετονομασίας οδού (where necessary), προφανώς όχι ως καθήκον αλλά ως αρμοδιότητα (εξουσία). Ο νέος περί Δήμων Νόμος του 1985, ο οποίος κατήργησε το Νόμο 111/85, διαλαμβάνει στο άρθρο 83 τις εξουσίες (αρμοδιότητες) του Δήμου και στο άρθρο 84 τα καθήκοντα του Δήμου έναντι των δημοτών. Η ονομασία νέων οδών αποτελεί καθήκον του Δήμου, η δε μη συμπερίληψη της λέξης «μετονομασία» οδών στο άρθρο 84 του Ν.111/85, δεν συνεπάγεται αυτόματα όπως επικαλείται ο κ. Καλλής ότι ο Δήμος στερείται αυτής της εξουσίας. Ο Δήμος είναι δυνατό να ασκεί τις εξουσίες του μεταξύ των οποίων και τη μετονομασία οδών, αφού εκφράζει τη βούληση των δημοτών, από τους οποίους εκλέγεται και προς τους οποίους είναι υπόλογος. Η θέση του κ. Καλλή ότι το άρθρο 84(στ) του Ν.111/85 δεν επιτρέπει στο Δήμο να μετονομάσει κάποια οδό είναι αυθαίρετη. Η παράλειψη του Νομοθέτη να συμπεριλάβει σ΄ αυτό το άρθρο, δηλαδή το (84(στ)) του Ν.111/85 τη λέξη «μετονομασία» δεν μπορεί να θεωρηθεί καταλυτική όσον αφορά την έλλειψη εξουσίας του Δήμου για μετονομασία οδών και παράλληλα να προσφέρει αγώγιμο δικαίωμα σε δημότες, μετά το διαχωρισμό των εξουσιών και των καθηκόντων που επέφερε στο Κεφ.240 ο Νόμος 111/85 οι δημότες έχουν βάση αγωγής σε περίπτωση παράβασης ενός θεσμοθετημένου καθήκοντος του Δήμου από το οποίο προκύπτει βλάβη στους ιδίους αλλά δεν δικαιούνται να προσφύγουν στο δικαστήριο όταν ο Δήμος ασκεί τις εξουσίες που ορίζει ο Νόμος. Παραθέτω αυτούσια τα άρθρα 83 και 84(στ) του Ν.111/85 κάτω από τον τίτλο « ΜΕΡΟΣ ΕΒΔΟΜΟΝ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΕΣ ΔΗΜΩΝ». «
- Εις την αρμοδιότητα των δήμων ανήκει η διοίκησις όλων των τοπικών υποθέσεων αυτού και όλαι αι εξουσία δι΄ ων ο δήμος είναι νομίμως περιβεβλημένος θα ασκούνται υπό του συμβουλίου και του δημάρχου, ως εις τον παρόντα Νόμον προνοείται. ..............................
- Τηρουμένων των διατάξεων του παρόντος Νόμου και οιουδήποτε ετέρου εκάστοτε εν ισχύι νόμου, το συμβούλιο θα εκτελή, εν τω μέτρω των οικονομικών δυνατοτήτων του δήμου, εντός των δημοτικών ορίων πάντα ή οιαδήποτε των ακολούθων καθηκόντων, ήτοι: .............................. (στ) θα προνοή διά την ονομασίαν όλων των οδών διά της τοποθετήσεως καταλλήλων πινακίδων εις περίοπτα μέρη αυτών και διά την αρίθμησιν όλων των παροδίων υποστατικών» Με την αγωγή πλην των δύο διαταγμάτων και των αποζημιώσεων που επιδιώκουν οι ενάγοντες ζητούν (α) Δήλωση του δικαστηρίου ότι η μετονομασία της Λεωφόρου Αθαλάσσης στο Στρόβολο σε Λεωφόρο Τάσσου Παπαδόπουλου είναι παράνομη (η υπογράμμιση δική μου), ως αντιβαίνουσα το άρθρο 84(στ) του περί Δήμων Νόμου 111/85 και (β) Δήλωση του δικαστηρίου ότι το Δημοτικό Συμβούλιο δεν έχει εξουσία (η υπογράμμιση δική μου) από το Νόμο [(προφανώς εννοούν το άρθρο 84(στ)] να προβεί και/ή να προχωρήσει σε μετονομασία της Λεωφόρου Αθαλάσσης στο Στρόβολο σε Λεωφόρο Τάσσου Παπαδόπουλου. Είναι καθήκον και υποχρέωση του Δήμου να δίδει ονόματα σε νέες οδούς και αρμοδιότητα του να μετονομάζει οδούς όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. Στην υπό εκδίκαση αίτηση κανένας από αμφότερους τους δικηγόρους δεν αμφισβήτησε το ατομικό δικαίωμα προσφυγής κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, στη Δικαιοσύνη και αξίωσης αποζημιώσεων από πράξεις ή παραλείψεις άλλων ατόμων ή δημοσίων οργάνων σε περίπτωση παράβασης θεσμοθετημένου καθήκοντος (Breach of Statutory duty). Ο κ. Πολυβίου παρέπεμψε το δικαστήριο στο βιβλίο Winfield and Jolowice on Tort (11th edition) by W.L.H. Rogers στη σελίδα 154 κάτω από τον τίτλο «Breach of Statutory duty» και τον υπότιτλο «Τhe existence of liability», όπου αναφέρεται: «Where a statutory duty is imposed upon a person or body of persons and that duty is broken, liability to the penalty under the statute is of course incurred. It has, however, for long been the rule in the case of some statutes, that an action in tort may be brought by anyone who is injured by their breach. Indeed, until the nineteenth century the view seems to have been taken that wherever a statutory duty is created, any person who can show that he has sustained harm from its non-performance can bring an action against the person on whom the duty is imposed. During the first half of the nineteenth century, however, a different view began to be taken, and in Atkinson v. Newcastle Waterworks Co. the Court of Appeal's doubts about the old rule were so strong as to amount to disapproval of it. With the vast increase in legislative activity of modern times, if the old rule were still law it might lead to unjust, not to say absurd, results in creating liabilities wider than the legislature can possibly have intended.» Ενδεικτικά επίσης ο κ. Πολυβίου ανέφερε τις υποθέσεις Solomons v. R. Gertzenstein Ltd and Others
(1954)2 All E.R.625 και την Κυπριακή Peristeronopighi Transport Co. Ltd. v. Toumazos Th. Toumazou
(1970)1 C.L.R.196 όπου αποφασίστηκε: «Viewing the statute in the circumstance in which it was made and to which its provisions relate, we think that the requirement to use a motor vehicle according to the conditions of its licence, imposes not only a public duty but also a duty enforceable by an individual aggrieved. The statute can thus be more effectively enforced, which must have been the intention of the legislator in this connection." Κατά συνέπεια δεν αμφισβητείται το ατομικό δικαίωμα προσφυγής στη δικαιοσύνη οποιουδήποτε προσώπου ζημιούται από παράβαση θεσμοθετημένου καθήκοντος (breach of statutory duty), (η υπογράμμιση δική μου), άλλου προσώπου ή Δημόσιας Αρχής. Χρήσιμη αναφορά γίνεται επίσης στο Κεφ.48. «Το θεσμοθετημένο καθήκον και η παράβαση του» στο βιβλίο των κ.κ. Αρτέμη & Ερωτοκρίτου, σελίδες 69-70 τις οποίες επίσης παραθέτω: «Όπου νόμος ή κανονισμός δημιουργεί και επιβάλλει καθήκον ή υποχρέωση, γεννάται το ερώτημα κατά πόσον, πρόσωπο που υφίσταται ζημιά ή βλάβη από παράβαση αυτού του καθήκοντος, έχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του παραβάτη για αποζημιώσεις. Όπως λέχθηκε στην Hussein and Another v. The Estate of the Deceased Chrysostomos Christodoulou, σε αγωγές με τέτοια βάση εγείρονται δύσκολα ερωτήματα αναφορικά με το κατά πόσο ο νομοθέτης είχε πρόθεση να δώσει στον ιδιώτη δικαίωμα αγωγής. Κρίθηκε εκεί πως υποχρέωση κάλυψης και περίφραξης φρέατος, δεν έδιδε τέτοιο δικαίωμα σε τεχνίτη που με σκοπό να ανεβεί και να επιδιορθώσει στέγη, πάτησε σε ανασφαλές κάλυμμα, έπεσε και σκοτώθηκε. Ο γενικός κανόνας είναι ότι δεν υπάρχει δικαίωμα αγωγής όπου ο νόμος επιβάλλει δημόσιο καθήκον και προβλέπει ποινή για παράβαση του, εκτός αν το λεκτικό και ο σκοπός του Νόμου είναι τέτοιος που να δημιουργείται εξαίρεση στο γενικό κανόνα, όπως για παράδειγμα, όταν μια πρόνοια γίνεται για την προστασία συγκεκριμένης τάξης ανθρώπων. Στην Kythreotis v. Constantinou, με αναφορά σε αγγλική νομολογία, αποφασίστηκε πως παράλειψη οδηγού να σταματήσει σε σήμα «αλτ» δεν δημιουργούσε αγώγιμο δικαίωμα στο ζημιωθέντα, γιατί οι περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμοί δεν είχαν ως σκοπό να δώσουν δικαίωμα πολιτικής αγωγής σε πρόσωπο που υφίσταται βλάβη από παράβασή τους. Στην Επίσημος Παραλήπτης ν. Δημητρίου κ.α., κρίθηκε πως παράλειψη βεβαίωσης της ταυτότητας προσώπων των οποίων πιστοποιείται η υπογραφή, έδιδε αγώγιμο δικαίωμα στο ζημιωθέντα. Στην απόφαση στην υπόθεση Κουππάρης ν. Οργανισμός Γεωργικής Ασφάλισης, παρόλον ότι δεν κρίθηκε αναγκαίο να αποφασιστεί αν η υποχρέωση του ασφαλιζόμενου για καταβολή ασφαλίστρων έδιδε δικαίωμα αγωγής για ανάκτηση μη καταβληθέντων ασφαλίστρων, έγινε μια ευρεία εξέταση του θέματος και υιοθετήθηκε η Lonrho Ltd & Others v. Shell Petroleum Co. Ltd & Others. Σ΄ αυτή αποφασίστηκε ότι, όπου ο νόμος δεν προβλέπει αγώγιμο δικαίωμα και η παράβαση ποινικοποιείται, υπάρχει τεκμήριο, εκ πρώτης όψεως, ότι δεν παρέχεται αστική θεραπεία. Στον κανόνα αυτό υπάρχουν δύο εξαιρέσεις: (α) όπου η υποχρέωση επιβάλλεται προς όφελος συγκεκριμένης τάξης, πρόσωπο που ανήκει σ΄ αυτήν, έχει αγώγιμο δικαίωμα (β) όπου ο νόμος στοιχειοθετεί δημόσιο δικαίωμα, μέλος του δημοσίου έχει αγώγιμο δικαίωμα, αν υποστεί ιδιαίτερη ζημιά λόγω της παράβασης. Τελικά, το ζήτημα είναι θέμα ερμηνείας της συγκεκριμένης νομοθετικής πρόνοιας.» Τέλος, επί του θέματος σημαντική είναι η απόφαση Κουππαρής ν. Οργανισμός Γεωργικής Ασφάλισης
(1997)1 Α.Α.Δ. (Γ) 1780. Ο κ. Καλλής στη δική του επιχειρηματολογία ισχυρίστηκε ότι η παράλειψη του νομοθέτη να εισάγει τη λέξη «μετονομασία» στο κείμενο του άρθρου 84 του Ν.111/85 με κανένα τρόπο δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι τέτοια εξουσία (η υπογράμμιση δική μου) παρέχεται στο Δημοτικό Συμβούλιο με το να θεωρηθεί ότι η λέξη αποτελεί προσθήκη ή επέκταση του Νόμου που δεν βρίσκεται όμως στο Νόμο ή δεν αποδεικνύεται απ΄ αυτόν. Μια τέτοια αυθαίρετη ερμηνεία - σύμφωνα πάντα με τον κ. Καλλή, έχει αποκλεισθεί από τη Νομολογία (Βλέπε Papaneophytou v. Republic
(1973)3 C.L.R. 191). Ήταν η θέση του κ. Καλλή ότι σύμφωνα με την Κωνσταντίνου ν. Αντωνιάδη
(1998)1 Α.Α.Δ. 120 «δεν επιτρέπεται η απόκλιση από ρητές νομοθετικές διατάξεις όταν οι πρόνοιες είναι σαφείς και το δικαστήριο δεν μπορεί να πληρώνει κενά σ΄ ένα νόμο» (σχετική και η Ταμείο Συντάξεως Δικηγόρων ν. Αντωνιάδη
(2000)1 Α.Α.Δ. 1915). Στην υπό εκδίκαση αίτηση όμως δεν τίθεται θέμα ερμηνείας των νομοθετικών προνοιών. Ο παλιός Νόμος Κεφ.240 περιελάμβανε τη λέξη «re-name", (Μετονομασία) σε ένα συνονθύλευμα άρθρων που περιελάμβαναν Duties and Powers (καθήκοντα και αρμοδιότητες). Ο Νέος Νόμος 111/85 διευκρίνισε ότι καθήκον του Δήμου ή των Δημοτικών Συμβουλίων είναι να δίδει ονόματα σε νέες οδούς. Η αρμοδιότητα (εξουσία) μετονομασίας οδών δεν αποτελεί καθήκον και ούτε μπορεί να εκληφθεί ότι το Δημοτικό Συμβούλιο με τις πρόνοιες του νέου νόμου απώλεσε αυτή την εξουσία - αρμοδιότητα λόγω της γενικότητας του άρθρου 83 στο οποίο δεν επιβάλλεται να καταγράφονται όλες οι αρμοδιότητες των Δημοτικών Συμβουλίων. Ο κ. Καλλής ισχυρίστηκε επίσης ότι η αγωγή είναι προληπτική (quia timet) όπου δηλαδή η βλάβη είναι απλώς επαπειλούμενη και δεν έχει ακόμα διαπραχθεί αδικοπραξία (βλέπε Halsbury's Laws of England q.832.) Ουσιαστικά μια τέτοια αγωγή επενεργεί για προστασία εναντίον επαπειλούμενης απώλειας (Fletcher v. Bealey
(1885)18 Ch. 688 και Hooper-Roger
(1974)3 All E.R. 417). Έχω υπογραμμίσει πιο πάνω τη λέξη «αδικοπραξία». Στη συγκεκριμένη περίπτωση επαπειλείται σύμφωνα με τον κ. Καλλή μια παράνομη πράξη (αδικοπραξία) εκ μέρους του Δημοτικού Συμβουλίου. Εκλαμβάνεται δηλαδή από τον κ. Καλλή ότι το Δημοτικό Συμβούλιο στερείται αρμοδιότητας (εξουσίας) να μετονομάζει οδούς και ότι αυτό δίδει το δικαίωμα για μια προληπτική αγωγή. Το Δημοτικό Συμβούλιο όμως δεν στερείται εξουσίας να μετονομάζει οδούς άρα η πράξη της μετονομασίας δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί «παράνομη» όπως επιδιώκεται με δήλωση του δικαστηρίου να χαρακτηρισθεί στη Γενικώς Οπισθογραφημένη αγωγή. Ουσιαστικά οι ενάγοντες δεν έχουν καλή βάση αγωγής. Δεν χρειάζεται να εξετάσω τις λοιπές παραμέτρους του άρθρου 32 του Ν.14/60. Από τη στιγμή που το άρθρο 83 μπορεί να ερμηνευθεί ότι δίδει ευρείες αρμοδιότητες και/ή εξουσίες στο Δημοτικό Συμβούλιο, η πρόθεση να τις ασκήσουν δεν μπορεί να αποτελεί παράβαση θεσμοθετημένου καθήκοντος. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει ορατή πιθανότης επιτυχίας ούτε βέβαια και θέμα διατήρησης της ισχύος των εκδοθέντων Διαταγμάτων. Τα ενδιάμεσα Διατάγματα ακυρώνονται. Τα έξοδα προς όφελος των εναγομένων-καθ΄ ων η Αίτηση όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το δικαστήριο και θα καταβληθούν στο τέλος της διαδικασίας. [Υπ.] Μ. Παπαμιχαήλ, ΑΕΔ Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /μκστ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο