← Κύπρος

Υπουργός Εσωτερικών ως Κηδεμόνας των Τουρκοκυπριακών Περιουσιών ν. Σωτήρη Ψάρια κ.α., Αρ. Aγωγής: 4117/07, 16.1.09

Υπουργός Εσωτερικών ως Κηδεμόνας των Τουρκοκυπριακών Περιουσιών ν. Σωτήρη Ψάρια κ.α., Αρ. Aγωγής: 4117/07, 16.1.09 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A9 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Ν. Κονή, Ε.Δ. Αρ. Aγωγής: 4117/07 Μεταξύ: Υπουργός Εσωτερικών ως Κηδεμόνας των Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Ενάγοντας και

  1. Σωτήρη Ψάρια
  2. Δημήτρη Κουρσερτάρη
  3. Λεωνίδα Κίμωνος ως εκκαθαριστή της εταιρείας PSASCO ENTERPRISES LTD Εναγομένων ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 16.1.09 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον ενάγοντα: κα Ρ. Χατζηπαντελή Για Εναγόμενο 2: κ. Ντ. Καψάλης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Την 17.11.08 η ευπαίδευτη συνήγορος του ενάγοντα ζήτησε όπως αποσύρει την αγωγή για τον εναγόμενο 2 άνευ βλάβης δικαιωμάτων όπως είχε ήδη κάνει και την 31.10.08 όσον αφορά τους εναγομένους 1 και
  4. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του εναγομένου 2 δεν έφερε ένσταση στην απόσυρση ζήτησε όμως τα έξοδα του. Η ευπαίδευτη συνήγορος του ενάγοντα δεν συμφώνησε με την θέση αυτή του συνηγόρου του εναγομένου
  5. Μετά την πιο πάνω εξέλιξη το Δικαστήριο έδωσε άδεια για απόσυρση της αγωγής όσον αφορά τον εναγόμενο 2 άνευ επηρεασμού του δικαιώματος καταχώρισης νέας αγωγής. Όσον αφορά όμως το θέμα των εξόδων το Δικαστήριο όρισε την υπόθεση για αγορεύσεις ούτως ώστε να αποφασίσει και επι του θέματος των εξόδων (Βλ. Αναφορικά με την αίτηση των Μιχάλη Μιχαηλίδη και Χλόης Μιχαηλίδη, Πολιτική Αίτηση αρ. 90/08 ημερ. 24.11.08). Προτού προχωρήσω στην εξέταση της ουσίας του ζητήματος που προέκυψε κρίνω σκόπιμο όπως παραθέσω κάποια στοιχεία τα οποία προκύπτουν από το φάκελο της υπόθεσης τα οποία θα βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση του όλου θέματος. Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε την 15.6.
  6. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαιτήσεως ο ενάγων και/ή οι εκπρόσωποι του την 25.8.1986 παραχώρησαν στους εναγομένους 1 και 2 δυνάμει συμφωνίας άδεια κατοχής και χρήσης και/ή τους εκμίσθωσαν Τουρκοκυπριακή ακίνητη περιουσία στο χωριό Άγιος Τύχωνας Λεμεσού έναντι μηνιαίου μισθώματος με σκοπό να χρησιμοποιήσουν τούτο ως χώρο σταθμεύσεως αυτοκινήτων. Ήτο ρητός και/ή εξυπακουόμενος όρος της ως άνω συμφωνίας ότι οι εναγόμενοι 1 και 2 δεν θα είχαν δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν τον παραχωρηθέντα χώρο εκτός δια τον συγκεκριμένο σκοπό της ενοικίασης και της χρήσεως του για στάθμευση αυτοκινήτων μόνο και χωρίς δικαίωμα να ανεγείρουν ή επιτρέψουν σε άλλο πρόσωπο, φυσικό ή νομικό να ανεγείρει οποιοδήποτε υποστατικό σ΄αυτό. Αναφέρεται ακόμη στην Έκθεση Απαίτησης ότι οι εναγόμενοι 1 και 2 κατά παράβαση των όρων της συμφωνίας οι ίδιοι προσωπικά από κοινού και/ή κεχωρισμένως και/ή ως διευθυντές και μέτοχοι και/ή αξιωματούχοι των εναγομένων 3 ή και συνήργησαν ή και επέτρεψαν στον εναγόμενο 3 να ανεγείρει κατά τον Δεκέμβριο του έτους 2005 χωρίς την άδεια ή συγκατάθεση του ενάγοντα οικοδομή σε μέρος του ως άνω χώρου. Παρά τις διαμαρτυρίες και επιστολές του ενάγοντα με την οποία τερμάτισε την ως άνω συμφωνία οι εναγόμενοι δεν ήραν παρανομία και δεν παρέδωσαν το ακίνητο ελεύθερο κατοχής ως κλήθηκαν από τους ενάγοντες με αποτέλεσμα να κινήσουν την παρούσα αγωγή με την οποία ζητείται η έκδοση διαταγμάτων προς άρση της επέμβασης και παράδοσης του εν λόγω χώρου στον ενάγοντα ως επίσης αποζημιώσεις για παράβαση συμφωνίας, τιμωρητικές αποζημιώσεις κλπ. Ο εναγόμενος 2 καταχώρισε την 5.7.07 εμφάνιση και την 26.11.07 υπεράσπιση. Της υπεράσπισης είχε προηγηθεί αίτηση έκδοσης απόφασης λόγω μη καταχώρισης υπεράσπισης σύμφωνα με τη Δ.26 κ.10 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Η αίτηση αποσύρθηκε με έξοδα υπερ του ενάγοντος αιτητού και σε βάρος του καθ΄ου η αίτηση - εναγομένου 2 . Ακολούθως κατόπιν καταχώρισης αίτησης ορισμού η αγωγή ορίστηκε για οδηγίες την 13.2.
  7. Κατά την ως άνω ημερομηνία η αγωγή ορίστηκε και πάλι για οδηγίες την 19.3.08 κατόπιν δήλωσης του δικηγόρου του εναγομένου 3 ότι προτίθετο να καταχωρίσει αίτηση τροποποίησης της υπεράσπισης του εναγομένου
  8. Η αίτηση καταχωρήθηκε και ορίσθηκε την 19.3.
  9. Την 19.3.08 η δικηγόρος του ενάγοντα δήλωσε την πρόθεση της να καταχωρίσει ένσταση και η αίτηση ορίστηκε για ακρόαση την 8.5.
  10. Την ίδια ημερομηνία ορίστηκε και πάλι η αγωγή δια οδηγίες. Κατά την ως άνω ημερομηνία η δικηγόρος του ενάγοντα δήλωσε ότι δεν είχε ένσταση στην αίτηση με αποτέλεσμα να εκδοθεί διάταγμα τροποποίησης. Η αγωγή ορίστηκε και πάλι για οδηγίες την 25.6.
  11. Την 25.6.08 ο δικηγόρος του εναγομένου 1 δήλωσε ότι ο εναγόμενος 1 δεν επιθυμούσε να υπερασπιστεί στην υπόθεση αυτή, κάτι που δήλωσε και ο ίδιος ο εναγόμενος 1, και ζήτησε άδεια όπως αποσυρθεί από δικηγόρος του. Παράλληλα οι δικηγόροι του εναγομένου 3 δήλωσαν ότι εκ παραδρομής δεν είχε ζητηθεί σύνταξη του διατάγματος τροποποίησης με αποτέλεσμα να μην έχει καταχωρηθεί τροποποιημένη υπεράσπιση εκ μέρους του εναγομένου 3 και το Δικαστήριο όρισε την αγωγή για οδηγίες την 22.9.08 για καταχώριση των δικογράφων που προέκυψαν από την τροποποίηση. Την 22.9.08 η δικηγόρος του ενάγοντα ζήτησε αναβολή για σκοπούς συμπλήρωσης των δικογράφων που αφορούσαν την τροποποίηση (η τροποποιημένη υπεράσπιση του εναγομένου 3 είχε καταχωρηθεί την 5.9.08) και το Δικαστήριο όρισε την αγωγή (αφού οι δικηγόροι του εναγομένου 2 και 3 δεν έφεραν ένσταση) για την 31.10.08 χωρίς οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. Την 31.10.08 η δικηγόρος του ενάγοντα ζήτησε άδεια όπως αποσύρει την αγωγή όσον αφορά όλους τους εναγομένους άνευ βλάβης. Η αγωγή μετά από άδεια του Δικαστηρίου αποσύρθηκε όσον αφορά τους εναγομένους 1 και 3 και απορρίφθηκε άνευ επηρεασμού του δικαιώματος καταχώρισης νέας. Η αγωγή όσον αφορά τον εναγόμενο 2 ο οποίος δεν έφερε ένσταση όμως ζητούσε τα έξοδα του, θέση με την οποία διαφώνησε η δικηγόρος του ενάγοντα ορίστηκε για οδηγίες την 17.11.08 για να δοθεί η ευκαιρία στους δικηγόρους των δύο πλευρών να επανεξετάσουν την θέση τους. Την 17.11.08 το αίτημα για απόσυρση της αγωγής άνευ βλάβης όσον αφορά τον εναγόμενο 2 υποβλήθηκε και πάλι, ο δικηγόρος του εναγομένου 2 ζήτησε και πάλι τα έξοδα του και το θέμα ακολούθησε την πορεία που περιγράφεται πιο πάνω. Η δικηγόρος του ενάγοντα ανέφερε ότι το γεγονός ότι ο εναγόμενος 2 ήτο πτωχεύσας το πληροφορήθηκε λίγες μέρες προτού ζητήσει την άδεια του Δικαστηρίου δια απόσυρση της αγωγής δηλαδή λίγες μέρες πριν από την 31.10.
  12. Το γεγονός αυτό δεν αμφισβητήθηκε εκ μέρους του δικηγόρου του εναγομένου
  13. Η δικηγόρος του ενάγοντα άφησε να εννοηθεί ότι ένας από τους λόγους για τους οποίους απέσυρε την αγωγή όσον αφορά τον εναγόμενο 2 είναι το γεγονός ότι αυτός είναι πτωχεύσας. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων και οι δύο συνηγόροι συμφώνησαν ότι εναντίον του εναγομένου 2 εξεδόθηκε διάταγμα παραλαβής την 20.6.00 στα πλαίσια της αίτησης 431/99 και κηρύχθηκε σε πτώχευση την 16.3.
  14. Όπως ακόμα προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης ο εναγόμενος 2 τόσο στην εμφάνιση του όσο και στην υπεράσπιση του δεν αναφέρει το γεγονός ότι είναι πτωχεύσας ενώ η εμφάνιση του δεν συνοδεύεται από τύπο διορισμό δικηγόρου του διαχειριστή της περιουσίας του. Η εξουσία του Δικαστηρίου να επιδικάζει έξοδα εκπηγάζει από τον Περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960 (Ν14/60) άρθρο 43 και τους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.59, θ.
  15. Το άρθρο 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου προνοεί τα εξής: «Τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας ή τα σχετιζόμενα προς αυτήν, ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόμου ή δευτερογενούς νομοθεσίας, θα τελούν υπό την διακριτικήν εξουσίαν του δικαστηρίου και το δικαστήριον θα έχει πλήρη εξουσίαν να αποφασίζη υπό τίνος και κατά τίνα έκτασιν τα τοιαύτα έξοδα θα πληρωθώσι.» Η Δ.59, θ.1 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών προνοεί τα πιο κάτω: "
  16. Subject to the provisions of any law or rules, the costs of and incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund." Στην υπόθεση Φιλίππου

(1990)1 Α.Α.Δ. 890 λέχθηκε ότι: «. παρέχεται στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική εξουσία να εκδίδει διατάγματα σχετικά με έξοδα. Είναι καθιερωμένη πρακτική των Δικαστηρίων ότι συνήθως τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης εκτός εάν το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του εξουσία και με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης κρίνει διαφορετικά. Η διακριτική όμως αυτή εξουσία πρέπει να ασκείται δικαστικά και κατά συνέπεια η άσκηση της υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο.» Περαιτέρω στην υπόθεση Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd
(1993)1 A.A.Δ. λέχθηκαν τα εξής: «Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσής του στην αύξηση των εξόδων της δίκης∙ σ' εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο. Όπως τονίστηκε στη Georghios E. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides (1959 - 60) 24 C.L.R. 220, η επίδειξη καλής προαίρεσης (kindness) από το Δικαστήριο προς τον αποτυχόντα διάδικο προς μετριασμό αισθημάτων πικρίας του αποτυχόντα διαδίκου, δε συνιστά δικαστική άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Ακόμα στην υπόθεση Χάσικος και άλλοι ν. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389 επισημαίνεται μεταξύ άλλων ότι «η δικαίωση δεν συνεπάγεται δαπάνη» και επαναλαμβάνεται ότι το αποτέλεσμα αποτελεί τον κύριο καθοδηγητικό παράγοντα για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα. Τονίζεται επίσης ότι απόκλιση από αυτό τον κανόνα πρακτικής δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στην γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους της. (Βλ. επίσης Δοξούλλα Κυριάκου ν. Φιλικής Ασφαλιστικής Εταιρείας Λτδ, Πολιτική Έφεση 10328, ημερ. 24.3.00). Στην Ζαβρού ν. Μιχαηλίδου,
(1996)1 Α.Α.Δ. 477, λέχθηκε επίσης ότι: «Η έκδοση διαταγής για έξοδα εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του εκδικάζοντος δικαστηρίου. Στην άσκηση αυτής της εξουσίας προέχει ο κανόνας λογικής σύμφωνα με τον οποίο τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο μάλιστα είναι ισχυρός που από μόνος του παρέχει την αιτιολόγηση στην κάθε αντίστοιχη εξέλιξη χωρίς να παρίσταται ανάγκη εξειδίκευσης. Παρέκκλιση δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχει άλλη επαρκής περίσταση που πρέπει βέβαια να εκτίθεται. Χρήσιμη υπόμνηση περί τούτου γίνεται στην Πέτρος Μιχαήλ Χάσικος ν. Ανδρέα Χαραλαμπίδη, Πολ. Έφ. Αρ. 7414, ημερ. 29 Μαϊου 1990.» Τέλος στην Φιλίππου ν. Φιλίππου (ανωτέρω) λέχθηκε ότι: «Η συμπεριφορά των διαδίκων κατά τη διαδικασία δεν είναι στοιχείο άσχετο με την υπόθεση ώστε σε περίπτωση που λαμβάνεται υπόψη στην επιδίκαση εξόδων να θεωρηθεί ότι ισοδυναμεί με κακή άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστή (βλέπε σχετικά Baylis Baxter Ltd v. Sabath (στην οποία έγινε αναφορά πιο πάνω): Papakokkinou and Others v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65, Saab and Another v. The Holy Monastery Ayios Neophytos
(1982)1 C.L.R. 499." Το άρθρο 9
(1)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5 προνοεί ότι με την έκδοση διατάγματος παραλαβής ο επίσημος παραλήπτης καθίσταται παραλήπτης της περιουσίας του χρεώστη. Το άρθρο 20
(1)του ιδίου Νόμου επίσης προνοεί ότι όταν ο χρεώστης κυρήσσεται σε πτώχευση διορίζεται διαχειριστής της περιουσίας του. Περαιτέρω στο άρθρο 23 του Νόμου υπάρχουν πρόνοιες για έλεγχο του χρεώστη και της περιουσίας του. Κρίνω επομένως ότι το γεγονός ότι ο εναγόμενος 2 ήτο πτωχεύσας έπρεπε να γνωστοποιηθεί στην πλευρά του ενάγοντα. Θα έπρεπε ακόμα για να είναι δυνατή η καταχώριση σημειώματος εμφανίσεως να εξασφαλισθεί τύπος διορισμού δικηγόρου εκ μέρους του διαχειριστή της περιουσίας του πτωχεύσαντα δηλαδή του εναγομένου
  1. Κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει και ως εκ τούτου η εμφάνιση που έχει καταχωρηθεί εκ μέρους του εναγομένου 2 κρίνεται ως παράτυπη και αντικανονική. Ο ευπαίδευτος συνήγορος ο οποίος εμφανίζεται εκ μέρους του εναγομένου 2 ισχυρίζεται ότι εφόσον ο εναγόμενος 2 ενάγεται για παράνομη επέμβαση δηλαδή για αστικό αδίκημα το σημείωμα εμφάνισης που έχει καταχωρηθεί εκ μέρους του εναγομένου 2 είναι ορθό αφού σύμφωνα με το άρθρο 6 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 ο Πτωχεύσας ενάγει και ενάγεται προσωπικά για αστικά αδικήματα και η σχετική αγωγή δεν εγείρεται για λογαριασμό της περιουσίας του η εναντίον της. Η θέση αυτή του συνηγόρου του εναγομένου 2 δεν μπορεί να γίνει δεκτή για τον λόγο ότι η αγωγή δεν έχει εγερθεί εναντίον του εναγομένου 2 για αστικό αδίκημα. Προσεκτική μελέτη της έκθεσης απαίτησης καταδεικνύει ότι η βάση της αγωγής και οι αιτούμενες θεραπείες εν σχέση με τους εναγομένους 1 και 2 είναι η παράβαση συμφωνίας και όχι το αστικό αδίκημα της παράνομης επέμβασης που αφορά μόνο τους εναγομένους
  2. Κρίνω επομένως ότι έστω και αν η αγωγή αποσύρθηκε άνευ βλάβης, εφόσον η καταχώριση εμφάνισης εκ μέρους του εναγομένου 2 είναι αντικανονική, η πλευρά του εναγομένου 2 δεν νομιμοποιείται να αξιώνει έξοδα. Περαιτέρω η αγωγή αναβλήθηκε αρκετές φορές για οδηγίες με την ανοχή και συναίνεση τόσο του ενάγοντα και του εναγομένου
  3. Η αγωγή δεν ορίστηκε για ακρόαση. Είναι γνωστό ότι σύμφωνα με τους κανονισμούς μπορούν να επιδικαστούν έξοδα όταν η αγωγή οριστεί για οδηγίες μόνο σε μια περίπτωση. Δηλαδή τα έξοδα που έχουν δημιουργηθεί στην παρούσα αγωγή δεν θα πρέπει να ανέρχονται σε οποιοδήποτε μεγάλο ποσό και επομένως κρίνοντας τη συμπεριφορά των μερών στην παρούσα υπόθεση κρίνω όπως μη επιδικαστούν έξοδα υπερ οποιασδήποτε πλευράς. Συνεπεία των πιο πάνω κρίνω ότι είναι ορθό και δίκαιο όπως η κάθε πλευρά να επιβαρυνθεί τα έξοδα της και εκδίδεται διαταγή για τα έξοδα ως ανωτέρω. (Υπ.) .......... Α. Ν. Κονής, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΠ Subject: Civil/Other Actions/ Interim. Αναφορά: Έξοδα διαδικασίας. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.