Φειδία Ιωαννίδη κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Αρ. Αγωγής: 3815/04, 26.1.2009

Φειδία Ιωαννίδη κ.α. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Αρ. Αγωγής: 3815/04, 26.1.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A17 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3815/04 Μεταξύ:

1. Φειδία Ιωαννίδη
2. Κώστα Φειδία Ιωαννίδη Εναγόντων και Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Εναγομένου Ημερομηνία: 26.1.2009 Για Ενάγοντες: κ. Χατζηϊώαννου με κ. Κουζούπη. Για Εναγόμενο: κα Αγαθαγγέλου. ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγοντες με την αγωγή τους επιδιώκουν δήλωση του Δικαστηρίου ότι το επίσηµο χωροµετρικό σχέδιο του Τµήµατος Κτηµατολογίου και Χωροµετρίας, υπό Φύλλο Σχέδιο XLVIII/57 του χωρίου Αψιού της Επαρχίας Λεµεσού, είναι λανθασµένο στην έκταση που δείχνει το τεμάχιο 641 ως χαλίτικο αντί ως ιδιωτικό, ότι ο τίτλος ιδιοκτησίας του ενάγοντα 2 και η αντίστοιχη εγγραφή ακίνητης ιδιοκτησίας µε αριθµό εγγραφής 11949 του χωρίου Αψιού περιλαµβάνει ή έπρεπε να περιλαµβάνει τα τεµάχια 647 και 641 του ίδιου φύλλου σχεδίου και ότι το τεμάχιο 641 είναι ιδιοκτησία του ενάγοντα 2 και έπρεπε να περιλαµβάνεται στην εγγραφή µε αριθµό εγγραφής
3. Τέλος αιτούνται διατάγματος διόρθωσης του λάθους στο επίσηµο κτηµατολογικό χωροµετρικό σχέδιο και της εγγραφής µε αριθµό 11949 µε τρόπο που η εγγραφή αυτή να καλύπτει τα υπό αναφορά τεµάχια 641 και
4. Οι ενάγοντες υποστηρίζουν στην έκθεση απαίτησης τους τα ακόλουθα: Ο ενάγοντας 2 είναι εγγεγραµµένος ιδιοκτήτης του υπ' αριθµόν εγγραφής 11949 κτήµατος υπό τεµάχιο 647 του Φ./Σχ. ΧLVIII/57 του χωριού Αψιού της Επαρχίας Λεμεσού, έχοντας αποκτήσει τούτο δια δωρεάς από τον πατέρα του, ενάγοντα 1, ο οποίος επίσης το είχε αποκτήσει από τον πατέρα του δια κληρονοµιάς. Η εγγραφή 11949 αντιστοιχεί και συσχετίζεται µε την εγγραφή υπ' αρ. 4291 του χωριού Αψιού, ηµεροµηνίας 25.11.1916 επ' ονόµατι Κώστα Γ. Ιωαννίδη εκ Λεμεσού προκατόχου των εναγόντων. Η εγγραφή 4291 που ήταν προ της Γενικής Χωροµετρίας κάλυπτε τόσο το σηµερινό τεµάχιο 647 όσο και το σηµερινό τεμάχιο 641 που εφάπτεται του τεµαχίου
5. Τούτο προκύπτει και από την περιγραφή συνόρων στην εγγραφή που είναι καθοριστική της ιδιοκτησίας αφού δεν υπήρχε επίσημο χωρομετρικό σχέδιο. Από πριν τη Γενική Χωροµετρία και εγγραφή το τεµάχιο 641 κατείχετο από τους προκατόχους των εναγόντων και τους ενάγοντες ως δικό τους συνεχώς και αδιαλείπτως µέχρι σήµερα. Προφανώς εκ λάθους κατά τη Γενική Χωροµετρία το τεμάχιο 641 σχεδιάσθηκε ως ξεχωριστό τεµάχιο και καταχωρήθηκε ως χαλίτικο. Ως εκ των άνω το εν χρήσει σχέδιο που παρουσιάζει το τεµάχιο 641 ως χαλίτικο είναι λανθασµένο καθ' ότι τούτο έπρεπε να είναι µέρος της εγγραφής 11949 (προγενέστερα εγγραφή 4291, 4292) του χωριού Αψιού επ' ονόµατι του ενάγοντα
6. Ο εναγόμενος στην υπεράσπιση του παραδέχεται ότι η εγγραφή 11949 προέρχεται από την εγγραφή 4291 (γη) και 4292 (δέντρα) και αντιστοιχεί και συσχετίζεται µε την εγγραφή 4291 αλλά ισχυρίζεται ότι η εγγραφή 11949 καλύπτει µόνο την έκταση του τεμαχίου
7. Αρνείται ότι η εγγραφή 4291 κάλυπτε τόσο το τεμάχιο 647 όσο και το τεμάχιο 641 και περαιτέρω ισχυρίζεται ότι η περιγραφή των συνόρων δεν είναι καθοριστική της ιδιοκτησίας και δεν αποτελεί απόδειξη ότι τούτο καλύπτεται από την εγγραφή αυτή. Υποστηρίζει ότι αντίθετα, σύµφωνα με το άρθρο 50 του Κεφ. 224, η έκταση γης που δικαιούται ο κάτοχος του τίτλου της υπ' αριθµό εγγραφής 4291, η οποία δεν βασίζεται στα εν χρήσει σχέδια, είναι αυτή που ο κάτοχος του τίτλου και οι προκάτοχοι του κατείχαν και κατέχουν στο έδαφος δηλ. μόνο η έκταση που αντιστοιχεί σήμερα στο τεμάχιο 647 το οποίο ήταν καλλιεργηµένο και αξιοποιημένο. Οι ενάγοντες και οι προκάτοχοι τους δεν κατέχουν, ούτε κατείχαν ως δικό τους συνεχώς και αδιαλείπτως µέχρι σήµερα οποιοδήποτε µέρος του τεμαχίου 641 το οποίο ήταν πετρώδες και µη αξιoπoιηµένo και το οποίο διεκδικούσαν κατά καιρούς διάφορα πρόσωπα. Το τεμάχιο 641 φαινόταν ως χαλίτικο από πριν τη Γενική Χωροµετρία και καταχωρήθηκε ως τέτοιο κατά τη Γενική Χωρομετρία. Ενόψει των ανωτέρω ο εναγόμενος υποστηρίζει ότι οι ενάγοντες δεν δικαιούνται στις αιτούµενες θεραπείες ή σε οποιαδήποτε άλλη θεραπεία. Για την απόδειξη της υπόθεσης τους οι ενάγοντες κάλεσαν τέσσερις μάρτυρες ενώ οι εναγόμενοι επέλεξαν να μη καλέσουν οποιοδήποτε μάρτυρα. Περαιτέρω κατά την ακροαματική διαδικασία κατατέθηκαν συνολικά 22 τεκμήρια. Ως Μ.Ε.1 κατέθεσε ο Νικόλας Αχιλλέως, έκτακτος χωρομέτρης στον Κλάδο Χωρομετρίας Λεμεσού. Στις 26.3.2008 ο μάρτυρας κατόπιν διαταγής Δικαστηρίου επισκέφθηκε με το Μ.Ε.2 τα τεμάχια 641 και 647 του Φ./Σχ. 48/57 του χωριού Αψιού Λεμεσού, όπου έκαναν επιτόπια εξέταση και ο Μ.Ε.1 αποτύπωσε την υφιστάμενη κατάσταση, δηλαδή δρόμους, ποταμό, όχθους και δέντρα. Στη συνέχεια ο μάρτυρας ετοίμασε το απαραίτητο σχέδιο, το οποίο κατέθεσε ως τεκμήριο
8. Ανέφερε επίσης ότι τα τεμάχια 641 και 647 έχουν ως κοινό σύνορα από τη μια πλευρά δρόμο, από την άλλη ποταμό και από την άλλη κάποιον ιδιώτη. Ο Μ.Ε.1 μου έκανε καλή εντύπωση. Εξήγησε με σαφήνεια τη σημερινή επί τόπου κατάσταση των τεμαχίων και τα όσα αποτύπωσε στο σχέδιο τεκμήριο 1 και η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε στην ουσία κατά την αντεξέταση του. Ως Μ.Ε.2 κατέθεσε ο Γιώργος Κυριάκου, κτηματολογικός γραφέας στο Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας Λεμεσού. Ο μάρτυρας αυτός προέβηκε μαζί με το Μ.Ε.1 στην προαναφερόμενη επιτόπια εξέταση και ετοίμασε το τεκμήριο
9. Πέραν αυτού κατέθεσε με βάση τους φακέλους του Κτηματολογίου το ιστορικό του επίδικου κτήματος και των σχετικών εγγραφών και αιτήσεων που υποβλήθηκαν καθώς και διάφορα έγγραφα. Σε σχέση με το ιστορικό του επίδικου κτήματος ανέφερε τα ακόλουθα: Η πρώτη εγγραφή ήταν η υπ' αρ. 4291 η οποία εκδόθηκε στις 25.11.1916 με το φάκελο MS2088/1916 επ' ονόματι του Κώστα Γ. Ιωαννίδη, ο οποίος το αγόρασε για 360 γρόσια δηλ. ΛΚ2 από τον Αγαθοκλή Γιαννή Μιχαήλ. Τα σύνορα της εγγραφής 4291 ήταν δρόμος, ποταμός και Κλεάνθης. Η εγγραφή αυτή αφορούσε χωράφι με έκταση μια σκάλα και 2 προστάδια. Περαιτέρω η εγγραφή αυτή δεν βασιζόταν στα εν χρήσει σχέδια δηλ. ήταν «NOT BASED» αφού εκδόθηκε πριν τη Γενική Χωρομετρία, οπόταν άρχισαν να χωρομετρούνται σε όλη τη Κύπρο τα κτήματα και να αποτυπώνονται σε σχέδιο. Προήλθε δε από την προγενέστερη εγγραφή 1288 η οποία ήταν επίσης «NOT BASED». Από τότε δεν άλλαξαν καθόλου τα σύνορα. Τα σύνορα που είχε η προγενέστερη εγγραφή ήταν επίσης δρόμος, ποταμός και Κλεάνθης. Το τεμ. 641 σήμερα είναι χωράφι και έχει έκταση 558 τ.μ. Το επίδικο κτήμα καταχωρήθηκε ως χαλίτικο από τον καιρό της Γενικής Χωρομετρίας που έγινε στην περιοχή περί το 1920-
10. Από τότε αποτυπώθηκε και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να είναι αποτυπωμένο στα επίσημα χωρομετρικά σχέδια ως χαλίτικο (τεκμήριο 8). Με αίτηση του στο Κτηματολόγιο (αρ.φακ. Α632/38) ο τότε κοινοτάρχης Αψιούς Παντελής Παπαδόπουλος διεκδικούσε το τεμ.
11. Για το σκοπό αυτό ο κοινοτάρχης έκδωσε πιστοποιητικό (τεκμήριο 3) όπου αναφέρει μεταξύ άλλων για το τεμ. 641 ότι «Καταχωρήθη δε κατά τον καιρό της χωρομετρίας και επανεκτιμήσεως ως χαλίτικο επειδή είναι ολίγον πετρώδες». Δεν υπήρξε στην αίτηση αυτή επίσημη απάντηση του Κτημαλογίου. Από το σχετικό φάκελο προκύπτει όμως ότι το Κτηματολόγιο αρνήθηκε την έκδοση τίτλου στο όνομα του αιτητή με τη δικαιολογία ότι στα σύνορα της εγγραφής 4291 καλύπτει το κτήμα αυτό που είναι επ' ονόματι του Κώστα Ιωαννίδη. Με αίτηση του στο Κτηματολόγιο (αρ. φακ. 8323/48) ο τότε κοινοτάρχης Αψιούς Παντελής Παπαδόπουλος ζητούσε την εγγραφή επ' ονόματι του διαφόρων κτημάτων στα οποία συμπεριλαμβανόταν και το τεμ. 641 και έκδωσε το πιστοποιητικό ημερ. 27.8.48 (τεκμήριο 7) με το οποίο πιστοποιούσε ότι κατέχει διάφορα τεμάχια μεταξύ των οποίων και το τεμ. 641, τα οποία καλλιεργεί και καρπούται επί 20 ετών και πλέον ανενόχλητα. Από τα όσα προκύπτουν από το σχετικό φάκελο του Κτηματολογίου δεν φαίνεται το αποτέλεσμα της αίτησης αλλά από τα γεγονότα που φαίνονται μέχρι σήμερα δεν εκδόθηκε εγγραφή αναφορικά με το τεμ. 641 επ' ονόματι του Παντελή Παπαδόπουλου. Με αίτηση στο Κτηματολόγιο (αρ. φακ Α1754/65) ζητήθηκε η παραχώρηση στην κοινότητα Αψιούς μέρους του τεμ. 641 για λόγους μη αποκοπής υπερμεγέθους δρυ. Σύμφωνα με το σχετικό φάκελο η αίτηση αυτή αποσύρθηκε γιατί ο δρυς ανήκε σε ιδιώτες. Μετά από αίτηση κληρονομιάς του ενάγοντα 1 στο Κτηματολόγιο (αρ. φακ. Α1088/65) εκδόθηκε επ' ονόματι αυτού, ο οποίος απέκτησε δυνάμει κληρονομιάς από τον πατέρα του Κώστα Γ. Ιωαννίδη, η εγγραφή 11949 η οποία καλύπτει το τεμ.
12. Η προϊσχύουσα σχετική εγγραφή ήταν η 4291 και ο προηγούμενος ιδιοκτήτης ήταν ο Κώστας Γ. Ιωαννίδη. Δηλ. με το φάκελο αυτό η εγγραφή 4291 μεταφέρθηκε στην εγγραφή 11949 αλλά η τελευταία αφορά πλέον μόνο το τεμ.
13. Από το φάκελο αυτό δεν προκύπτει ότι ο αιτητής υπέδειξε κατά την επιτόπια έρευνα ότι κατείχε και το τεμ.
14. Με την ίδια αίτηση του ο ενάγοντας 1 ζητούσε να του εκδοθούν τίτλοι για 8 χωράφια στα οποία δεν αναφέρεται το τεμ.
15. Τα σύνορα της εγγραφής 11949 είναι ποταμός, τεμ. 640 Γεώργιος Χ. Μαραθεύτης, δρόμος και τεμ. 641 χαλίτικο. Το εμβαδό της είναι 2 σκάλες δηλ. 2,676 τ.μ. και προήλθε από τις εγγραφές 4291 και
16. Με αίτηση του στο Κτηματολόγιο ημερ. 28.9.69 (αρ. φακ. Α4111/69) ο ενάγοντας 1 ζήτησε παραχώρηση της επέμβασης εντός του τεμ.
17. Με βάση την αίτηση αυτή έγινε τότε επιτόπια έρευνα. Τότε ξαναδιασπιστώθηκε ότι το τεμ. 641 ήταν τμήμα της εγγραφής
18. Ο κοινοτάρχης τότε στο πιστοποιητικό (τεκμήριο 11) πιστοποιούσε ότι τμήμα του τεμ. 641 το κατείχε ο Παντελής Παπαδόπουλος από το 1922 και ότι το απέκτησε δυνάμει εχθρικής κατοχής εναντίον του Κώστα Ιωαννίδη. Τότε το Κτηματολόγιο ζήτησε τη συγκατάθεση των κληρονόμων για να εγγραφεί ένα κομμάτι του κτήματος επ' ονόματι του ενάγοντα 1 και ένα κομμάτι επ' ονόματι του Παντελή Παπαδόπουλου, όπως τα σχεδίασε με βάση το πιστοποιητικό του κοινοτάρχη εκείνος που διενήργησε την επιτόπια έρευνα. Οι συγκαταθέσεις αυτές δεν προσκομίστηκαν και η αίτηση απορρίφθηκε. Με αίτηση (αρ. φακ. ΜΑ163/90) η Θεοδώρα Λουκαίδου διεκδικούσε το τεμ.
19. Με γραπτή της όμως δήλωση απέσυρε την αίτηση αυτή στις 17.3.04 μετά που της στάληκε επιστολή στις 6.11.02 από το Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού, η οποία ανέφερε ότι το τεμάχιο αυτό είναι χαλίτικο και μόνο με δικαστικό διάταγμα μπορεί να εγγραφεί στο όνομα της ή στο όνομα δικαιούχου προσώπου. Στην αίτηση αυτή υπήρξε, πριν την απόσυρση της, ένσταση από τον ενάγοντα 1, ημερ. 3.5.
20. Με αίτηση του ημερ. 30.6.94 (αρ. φακ. ΑΔΧ370/94) ο ενάγοντας 1 ζητούσε από τον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Λεμεσού όπως κατόπιν επιτόπιας εξέτασης του παραχωρηθεί το τεμ. 641 με σκοπό την καλλιέργεια με οπωροφόρα. Στην αίτηση του λέει ότι είναι συνορεύον ιδιοκτήτης του κτήματος υπό τεμάχιο 647 της ίδιας τοποθεσίας. Με δήλωση του ημερ 14.3.96 (τεκμήριο 13) ο ενάγοντας 1 απέσυρε την αίτηση αυτή γιατί σύμφωνα με τον ίδιο αυτή υποβλήθηκε χωρίς να γνωρίζει ότι το αιτούμενο κτήμα αφορά ιδιωτικό και όχι κρατικό τεμάχιο και ενημερώνει ότι έχει ήδη αρχίσει τη διαδικασία για την έκδοση τίτλου στο όνομα του του κτήματος τεμ. 641 το οποίο βρίσκεται εγγεγραμμένο στο όνομα του πατέρα του με αρ. εγγραφής
21. Στις 7.9.98 ο ενάγοντας 1 υπέβαλε αίτηση (αρ. φακ Α1601/98) (τεκμήριο 14) για εκσυγχρονισμό της εγγραφής 11949 με την οποία ζητούσε επανεξέταση και εγγραφή επ' ονόματι του του τεμ. 641 εξ ολοκλήρου ή να ενωθεί με το εγγεγραμμένο επ' ονόματι του τεμ.
22. Ο ενάγοντας 1 αναφέρει στην αίτηση του ότι προ της χωρομετρίας ο αριθμός εγγραφής του κτήματος ήταν 4291 και ότι «εκ λάθους γενόμενης αυτοψίας της νέας χωρομετρίας μέρος του κτήματος του συμπεριλήφθη ως χαλίτικο με νέο αριθμό τεμαχίου 641». Με βάση την αίτηση αυτή έγινε επιτόπια εξέταση από το κτηματολογικό λειτουργό Αλέξη Αλέξη και αφού ελέγχθηκε η υπόθεση στάληκε στο Διευθυντή για έγκριση. Στην εισήγηση του κτηματολογικού λειτουργού Γιώργου Στεργίου ημερ. 22.11.01 αναφέρεται σε γενικές γραμμές ότι η αίτηση αφορά το τεμ. 641 το οποίο καταχωρήθηκε στα φορολογικά μητρώα ως χαλίτικο κατόπιν λάθους. Το αποτέλεσμα της αίτησης ήταν ότι στις 6.11.02 στάληκε επιστολή (τεκμήριο 17) στον αιτητή η οποία τον πληροφορούσε ότι το τεμ. 641 είναι χαλίτικο και μόνο με σχετικό δικαστικό διάταγμα μπορεί να εγγραφεί στο όνομα του ή στο όνομα δικαιούχου προσώπου. Μετά από μεταβίβαση στις 28.6.99 η εγγραφή 11949 μεταφέρθηκε με δωρεά και ενεγράφη επ' ονόματι του ενάγοντα 2, υιού του ενάγοντα
23. Σε σχέση με τις εγγραφές, οι οποίες εκδόθηκαν χωρίς να υπάρχει κάποιο σχέδιο για να αντικριστούν, ο μάρτυρας ανέφερε ότι αυτές πάντοτε είχαν τον κίνδυνο ή να συμπεριλαμβάνουν πέραν του ενός τεμαχίου ή να υπάρχει σύνορο το οποίο να μην έβαλαν. Όμως ανέφερε περαιτέρω ότι στην προκειμένη αφού αντίκρισε ο ίδιος τα σύνορα της εγγραφής 4291 διαπίστωσε ότι καλύπτει και το τεμ.
24. Εξέφρασε δε την άποψη ότι η μη συμπερίληψη του τεμ. 641 κατά την έκδοση της εγγραφής 11949 οφειλόταν σε λάθος του συναδέλφου του ο οποίος έκανε τη σχετική αυτοψία το
25. Συμφώνησε δε ότι ως εκ τούτου κατά τη μεταφορά της εγγραφής 4291 από τον πατέρα στο γιο έπρεπε να περιλαμβάνονται και τα δύο τεμάχια δηλ. τα 641 και
26. Όπως και ο Μ.Ε.1 έτσι και ο Μ.Ε.2 μου έκανε καλή εντύπωση. Κατά τη μαρτυρία του ήταν σαφής, απαντούσε με πληρότητα και λεπτομέρεια και παρουσίασε με τρόπο αντικειμενικό όλα όσα γνώριζε με βάση τα καθήκοντα του καθώς και όσα προέκυπταν από τους σχετικούς φακέλους, παρουσιάζοντας και αρκετά τεκμήρια που τα υποστήριζαν. Το μόνο σημείο από τη μαρτυρία του το οποίο δεν δέχομαι είναι ότι κατά την επιτόπια εξέταση για εκσυγχρονισμό της εγγραφής 4291 και τη μεταφορά της στην εγγραφή 11949 ο ενάγοντας 1 υπέδειξε μόνο το τεμ.
27. Συγκεκριμένα ο Μ.Ε.2 ανέφερε σχετικά στην ουσία ότι από τη στιγμή που αναφέρεται στο φάκελο ότι ο αιτητής ήταν παρών στην αυτοψία και εκδόθηκε τίτλος για το τεμ. 647 μόνο, σημαίνει ότι υπέδειξε το κτήμα που κατέχει. Αυτό δεν μπορεί να γίνει δεκτό γιατί ο μάρτυρας προφανώς δεν ήταν παρών στην αυτοψία αυτή αλλά κατέληξε στο πιο πάνω ως συμπέρασμα από το γεγονός της, σύμφωνα με το σχετικό έγγραφο στο φάκελο, παρουσίας του ενάγοντα 1 κατά την επιτόπια εξέταση και με βάση την τότε ισχύουσα πρακτική. Περαιτέρω ο ίδιος ο ενάγοντας 1, για τη μαρτυρία του οποίου θα γίνει αναφορά αμέσως πιο κάτω, ανέφερε ότι κατά την πιο πάνω εξέταση ο υπάλληλος του Κτηματολογίου απλώς το είδε και δεν του ζήτησε να του υποδείξει. Ως Μ.Ε.3 κατέθεσε ο Φειδίας Ιωαννίδης, ενάγοντας 1, ο οποίος ήταν ο προηγούμενος εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ακινήτου με αρ. εγγραφής
28. Ο ενάγοντας 1 ανέφερε όσα γνώριζε προσωπικά σε σχέση με το ιστορικό του επίδικου ακινήτου, την κατοχή αυτού από τον ίδιο και τους προκατόχους του καθώς και τις ενέργειες στις οποίες ο ίδιος προέβη σε σχέση με το ακίνητο αυτό στο Κτηματολόγιο. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι είναι σήμερα 74 ετών και ήταν ιδιοκτήτης του ακινήτου με αριθµό εγγραφής 11949 του χωρίου Αψιού, το οποίο απέκτησε το 1966 δυνάµει διανοµής και κληρονοµιάς από τον πατέρα του. Την εγγραφή αυτή ο ενάγοντας 1 τη μεταβίβασε στις 28.6.99 στον υιό του, ενάγοντα 2 και συµφωνεί όπως το τεµ. 641 περιληφθεί στην εν λόγω εγγραφή. Η προηγούµενη εγγραφή του κτήµατος ήταν η
29. Το κτήµα το γνωρίζει καλά διότι από ηλικίας 8 χρονών περίπου πήγαινε εκεί µε τη μητέρα του, η οποία καλλιεργούσε όλη την έκταση µέχρι τον ποταµό. Όµως ένα µέρος του κτήµατος που ήταν πλαγιά και πετρώδες και που είναι το τεµ. 641 το καλλιεργούσε η μητέρα του κάθε δεύτερο χρόνο. Όταν ο ίδιος μεγάλωσε συνέχισε να το καλλιεργεί και τη δεκαετία του 1960 άρχισε να φυτεύει δένδρα. Σε ερώτηση γιατί δεν ανέφερε στον υπάλληλο που έκδωσε την καινούρια εγγραφή στο φάκελο Α1088/65 ότι το τεμ. 641 είναι δικό του, απάντησε ότι τότε πήγαν κοντά στο κτήμα, είδε απλώς ο υπάλληλος το κτήμα και είπε ότι τελείωσαν και ότι δεν τον χρειαζόταν πλέον για αυτό έφυγε. Σε ερώτηση αν ανέφερε στον υπάλληλο ότι το δικό του κτήμα είναι ως τον ποταμό και καλύπτεται από την εγγραφή του απάντησε ότι δεν του ζητήθηκε να υποδείξει. Στην αίτηση του κληρονομιάς έγραψε το τεμ. 647 με την προϋπόθεση ότι κάλυπτε και το τεμ.
30. Περί το 1969 έμαθε ότι το τεμ. 641 ήταν χαλίτικο. Εκπλάγηκε αφού ήξερε ότι τα σύνορα του ήταν ο ποταµός που στο μεταξύ µετακινήθηκε. Ο ίδιος κατείχε µέχρι του σηµείου που ήταν παλιά ο ποταµός. Ο υπάλληλος τότε τον καθησύχασε λέγοντας του ότι εφόσον το καλλιεργούσε θα του παραχωρείτο αν υπέβαλλε αίτηση. Υπέβαλε την αίτηση Α4111/69 για να αγοράσει χαλίτικο αν και το θεωρούσε δικό του διότι τότε ο Κοινοτάρχης δεν του πιστοποιούσε ότι το κατείχε για να υποβάλει αίτηση στο Κτηματολόγιο. Τότε έµαθε για πρώτη φορά ότι ένα κοµµάτι του τεµ. 641 το διεκδικούσε ο κοινοτάρχης Παντελής Παπαδόπουλος δυνάµει εχθρικής κατοχής ενώ δεν το κατείχε το πρόσωπο αυτό. Όμως ο κοινοτάρχης πιστοποίησε ότι το κατείχε. Κατά τη διερεύνηση της αίτησης διαπιστώθηκε ότι πράγµατι το τεµ. 641 ανήκε στον ενάγοντα 1 ως περιλαµβανόµενο στην προγενεστέρα εγγραφή
31. Ζητήθηκε από τον ενάγοντα 1 να προσκοµίσει τις συγκαταθέσεις των αδελφιών του. Όµως ο ίδιος θεωρώντας ότι όλο το τεµ. 641 είναι δικό του δεν έδωσε συνέχεια φοβούµενος ότι µε βάση την πιστοποίηση του κοινοτάρχη δυνατόν να τιτλοποιείτο µέρος του τεµ. 641 επ' ονόματι του Παντελή Παπαδόπουλου. Μετά ο ίδιος ο ενάγοντας 1 συνέχισε να καλλιεργεί ολόκληρο το ακίνητο συμπεριλαμβανομένου και του μέρους όπου το τεμ.
32. Περί το 1990-1991 περιήλθε στην αντίληψη του αίτηση που υπέβαλε η Θεοδώρα Λουκαίδου, η οποία είναι θυγατέρα του Παντελή Παπαδόπουλου, για να αποκτήσει το τεµ. 641 ή µέρος του. Υπέβαλε τότε ο μάρτυρας ένσταση και επειδή ακόµη φαινόταν ως χαλίτικο υπέβαλε την αίτηση ΑΔΧ370/94 για να του παραχωρηθεί, όµως και πάλι την απέσυρε διότι και πάλι διαπιστώθηκε και του λέχθηκε από κτηματολογικό λειτουργό ότι σύµφωνα µε τα κτηµατολογικά μητρώα και σχέδια το τεµ. 641 του ανήκε και δεν χρειαζόταν να το αγοράσει. Στη συνέχεια υπέβαλε την αίτηση Α1601/98 µε την oποία ζητούσε να συµπεριληφθεί το τεµ. 641 στην εγγραφή 11949 ή να του δοθεί τίτλος επ' αυτού. Η αίτηση αυτή απερρίφθη και η απάντηση που πήρε από το Κτηματολόγιο στις 6.11.02 ήταν ότι μόνο με σχετικό δικαστικό διάταγμα μπορεί να εγγραφεί στο όνομα του το κτήμα. Ο ενάγοντας 1 μου έκανε γενικά καλή εντύπωση. Η μαρτυρία του χαρακτηριζόταν από αμεσότητα, ευθύτητα και ειλικρίνεια ενώ δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση του, ούτε αντικρούεται από τα τεκμήρια που κατατέθηκαν. Κατά την αντεξέταση του αμφισβητήθηκε χωρίς επιτυχία η θέση του ότι το επίδικο κτήμα το κατείχαν και το καλλιεργούσαν οι εναγόντες και ο προκάτοχος τους συνεχώς και αδιάλειπτα από τότε που το αγόρασε ο πατέρας του ενάγοντα
33. Το γεγονός ότι προκύπτει από πιστοποιητικά της χωρητικής αρχής Αψιούς, όπου βρίσκεται το ακίνητο, καθώς και από αιτήσεις στους σχετικούς φακέλους του Κτηματολογίου ότι το ακίνητο αυτό το διεκδικούσαν δυνάμει εχθρικής κατοχής και άλλα πρόσωπα δεν ανατρέπει τη θέση του ενάγοντα 1 για συνεχή και αδιάλειπτη καλλιέργεια και κατοχή του κτήματος από τον προκάτοχο του και τον ίδιο, εφόσον ως φαίνεται από τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου οι υπό αναφορά αιτήσεις δεν τελεσφόρησαν. Σε σχέση δε με τα πιστοποιητικά στο μέτρο που αναφέρουν ότι το τεμ. 641 ή μέρος του κατεχόταν από τον Παντελή Παπαδόπουλο (τεκμήρια 7 και 11) πρέπει να λεχθεί ότι στην Χριστουδούλου ν. Χ'Λοϊζή κ.α.