← Κύπρος

Γρηγόρη Θεμιστοκλέους ν. Taissir Soboh κ.α., Αρ. Αγωγής: 2684/08, 03.02.09

Γρηγόρη Θεμιστοκλέους ν. Taissir Soboh κ.α., Αρ. Αγωγής: 2684/08, 03.02.09 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A25 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Δ. Ι. Κίτσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2684/08 Μεταξύ: Γρηγόρη Θεμιστοκλέους, από τη Λεμεσό Ενάγοντα και

  1. Taissir Soboh, από τη Λεμεσό
  2. Omar Soboh, από τη Λεμεσό Εναγομένων --------------------- Ημερομηνία: 03.02.09 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: κ. Χ. Ιωάννου για Χρ. Πουργουρίδη & Σία Για Εναγόμενους: Καμία εμφάνιση. Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή: Ο ενάγοντας στην παρούσα αγωγή αξιώνει από τους εναγόμενους 1 και 2: (α) γενικές αποζημιώσεις για πόνο, ταλαιπωρία και/ή απώλεια απολαύσεων της ζωής (β) ειδικές ζημιές (γ) τιμωρητικές και/ή παραδειγματικές αποζημιώσεις και/ή επαυξημένες αποζημιώσεις, πλέον νόμιμους τόκους και έξοδα. Σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης του ο ενάγοντας στις 02.07.2005 ήταν 22 ετών και δέχθηκε παράνομη επίθεση από τους εναγόμενους οι οποίοι του προκάλεσαν σωματικές βλάβες, ζημιές και έξοδα. Λεπτομέρειες τόσο για τις σωματικές βλάβες όσο και τις ειδικές ζημιές περιγράφονται στην έκθεση απαίτησης. Η αγωγή του ενάγοντα η οποία καταχωρήθηκε στις 19.06.2008 επιδόθηκε στους εναγόμενους 1 και 2 στις 20.06.2008, ωστόσο αυτοί δεν καταχώρησαν εμφάνιση. Συνακόλουθα ο ενάγοντας αφού στις 27.11.2008 καταχώρησε έκθεση απαίτησης, με μονομερή αίτηση του ημερομηνίας 02.12.08 ζητά την έκδοση απόφασης προς όφελος του και εναντίον των εναγομένων 1 και
  3. Η μαρτυρία που υποστηρίζει την αξίωση του είναι η ένορκη του δήλωση ημερομηνίας 08.01.2009 στην οποία επισυνάπτει τα ακόλουθα τεκμήρια: Τεκμήριο 1: Ιατρική έκθεση Δρ Α. Μενελάου. Τεκμήριο 2: Ιατρικό πιστοποιητικό Δρ Α. Χειμωνίδη. Τεκμήριο 3: Τέσσερις φωτογραφίες. Τεκμήριο 4: Δέσμη τριών αποδείξεων πληρωμής χρημάτων (α) για τη σύνταξη ιατρικής έκθεσης από Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού (β) για την ιατρική έκθεση του Δρ. Α. Χειμωνίδη και (γ) ιατρικά έξοδα για διορθωτική πλαστική εγχείρηση, για τα ποσά των €48,00, €171,00 και €427,00 αντίστοιχα. Κατά την ημερομηνία που η πιο πάνω αίτηση ήταν ορισμένη για απόδειξη ο ευπαίδευτος συνήγορος του ενάγοντα αγόρευσε για τα θέματα των γενικών αποζημιώσεων και κυρίως ως προς το αίτημα για τιμωρητικές και/ή αυξημένες αποζημιώσεις. Αναφέρθηκε κατ΄ αρχήν σε νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα πρέπει να αποφασισθεί προς όφελος του ενάγοντα ως δίκαιη αποζημίωση για τις σωματικές του βλάβες χωρίς βεβαίως συγκεκριμένη εισήγηση, αφήνοντας το θέμα στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Περαιτέρω όμως εισηγήθηκε πως με βάση τα νομολογηθέντα, τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης δικαιολογούν την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων κυρίως εν όψει της χρήσης μαχαιριού κατά την επίθεση που δέχθηκε ο ενάγοντας σε δημόσιο χώρο και με πολύ σοβαρό αποτέλεσμα. Σε παρέμβαση του Δικαστηρίου ζητώντας πληροφόρηση αν τιμωρήθηκαν οι εναγόμενοι από Ποινικό Δικαστήριο η απάντηση ήταν καταφατική και η υπόθεση αφορούσε το αδίκημα της συμπλοκής. Η μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου έχει παραμείνει αναντίλεκτη, ως εκ τούτου τα όσα αναφέρει ο ενάγοντας στη μαρτυρία του γίνονται αποδεκτά και αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου επί των πραγματικών γεγονότων. Από την παράγραφο 4 της ένορκης δήλωσης του προκύπτει ότι ο ενάγοντας δέχθηκε στις 02.07.2005 επίθεση και τραυματισμό από τους εναγόμενους 1 και 2 με μαχαίρι όταν αυτός προσπάθησε να αποτραβήξει φίλο του στον οποίο επιτίθονταν οι εναγόμενοι 1 και
  4. Μετά τον τραυματισμό του ο ενάγοντας μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού, εκεί υποβλήθηκε σε συρραφή των τραυμάτων. Κατά την παραμονή του στο Νοσοκομείο υπέφερε από πόνους και εξήλθε του Νοσοκομείου στις 10.07.
  5. Στις 12.07.2005 του αφαιρέθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού οι ραφές και ακολούθως επισκέφθηκε τον προσωπικό του ιατρό Δρ Α. Χειμωνίδη. Με βάση το τεκμήριο 1 προκύπτουν ειδικότερα τα ακόλουθα ως προς την εξέλιξη της περίθαλψης και κατάστασης της υγείας που είχε ο ενάγοντας στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού: Ο ενάγοντας προσκομίσθηκε στο ΤΕΠΑ Λεμεσού στις 02.07.05 γύρω στις 5.35 πμ με τραύματα στην κοιλιακή χώρα από νήσσων και τέμνων όργανο. Κατά την εξέταση διαπιστώθηκε ότι ο ενάγοντας έφερε δύο θλαστικά τραύματα στο δεξιό λαγόνιο βόθρο μήκους 5-6 εκ. το ένα και 2-3 εκ. το άλλο. Ο ενάγοντας μεταφέρθηκε στο χειρουργείο όπου έγινε διερεύνηση των τραυμάτων υπό γενική αναισθησία. Διαπιστώθηκε ότι τα τραύματα ήταν διατιτραίνοντα και γι΄ αυτό έγινε λαπαροτομή. Κατά την έρευνα εντός της περιτοναϊκής κοιλότητας διαπιστώθηκε η ύπαρξη μικρής ποσότητας αίματος και πηγμάτων. Μετά το καθάρισμα ανευρέθηκε τρώση (τραυματισμός) του τυφλού εντέρου σε δύο σημεία χωρίς διατομή του βλεννογόνου. Έγινε συρραφή των τραυμάτων. Λοιπά σπλάχνα κατά φύση. Η συρραφή του τραύματος έγινε κατά στρώματα και η συρραφή των θλαστικών τραυμάτων με τοποθέτηση σωλήνα παροχέτευσης. Η μετεγχειρητική πορεία του ενάγοντα ήταν ικανοποιητική. Περαιτέρω ως προς τα θέματα των ουλών του ενάγοντα σύμφωνα με το τεκμήριο 2 η κατάσταση του έχει ως εξής: Στις 09.06.2006 ο ενάγοντας έτυχε επέμβασης από το Δρ. Α. Χειμωνίδη για επαναδιόρθωση της ουλής στη δεξιά κάτω κοιλιακή χώρα. Η μετεγχειρητική ουλή μπορεί να διορθωθεί σε δύο στάδια για να επέλθει καλύτερο αποτέλεσμα. Με την εν λόγω επέμβαση αναμένεται καλυτέρευση κατά 50% της κατάστασης του και κάποια ουλή θα παραμείνει μόνιμη. Τα υπολογιζόμενα έξοδα των επεμβάσεων κυμαίνονται γύρω στις ΛΚ1.000,
  6. Ο ενάγοντας εξαιτίας των τραυμάτων του υποβλήθηκε στα πιο κάτω αναγκαία έξοδα: (α) €48,00 για ετοιμασία έκθεσης από Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. (β) €171,00 για τα ιατρικά έξοδα του Δρ Α. Χειμωνίδη και ετοιμασία έκθεσης. (γ) €427,00 έξοδα πλαστικής εγχείρησης. Περαιτέρω για σκοπούς βελτίωσης της μετεγχειρητικής ουλής απαιτούναι δύο επεμβάσεις και τα έξοδα είναι περί τα (ΛΚ1.000,00) €1.708,60 ως ανωτέρω αναφέρεται. Νομική πτυχή: Η νομική πτυχή η οποία διέπει την παρούσα υπόθεση έχει ως βάση το άρθρο 26 του Κεφ. 148, περί Αστικών Αδικημάτων Νόμος, το οποίο προβλέπει ως συστατικά του στοιχεία τα πιο κάτω:
  7. Πρόθεση στην επίθεση.
  8. Χρήση κάθε είδους βίας κατά προσώπου.
  9. Χωρίς τη συναίνεση ή με τη συναίνεση αν λήφθηκε με απάτη ή κατόπιν απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρονομία χρήσης τέτοιας βίας κατά άλλου προσώπου. Περαιτέρω από το άρθρο 26 του Κεφ. 148 καθώς και από τη νομολογία που έχει ασχοληθεί μ΄ αυτό το άρθρο προκύπτει, ότι, το αδίκημα της επίθεσης δύναται να συντελεστεί με πολλούς τρόπους όπως είναι το κτύπημα, η επαφή, μετακίνηση ή άλλως πως. Συνεπώς διαφαίνεται μια προσπάθεια του νομοθέτη να δώσει ευρεία εφαρμογή στην εν λόγω πρόνοια θεωρώντας και ανάγοντας ως έννομο αγαθό από κάθε άποψη την απόλυτη προστασία στη σωματική ακεραιότητα ενός ατόμου. Συμπέρασμα: Με βάση την αποδεκτή μαρτυρία και ευρήματα του Δικαστηρίου, σε συνδυασμό βέβαια με τη νομική πτυχή η οποία διέπει το αστικό αδίκημα της επίθεσης, κρίνεται ότι η πλευρά του ενάγοντα έχει αποδείξει στο βαθμό που απαιτείται σε πολιτικές υποθέσεις, και δη στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, ότι οι εναγόμενοι τέλεσαν το αστικό αδίκημα της επίθεσης εναντίον του ενάγοντα, εφόσον χρησιμοποίησαν βία εναντίον του και τον τραυμάτισαν με μαχαίρι και τούτο με πρόθεση λαμβάνοντας υπόψη ότι ουσιαστικά τους εμπόδιζε να συνεχίζουν να επιτίθενται σε φιλικό του πρόσωπο και χωρίς βέβαια τη συγκατάθεση του. Ειδικές αποζημιώσεις: Τα κονδύλια που αποτελούν ειδικές ζημιές έχουν προαναφερθεί. Σύμφωνα με τη νομολογία οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται αυστηρότατα. Βλέπε υπόθεση Τηλεμάχου ν. Παπακυριακού

(1986)1 Α.Α.Δ. 705 και Ηρακλέους ν. Πίτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239. Επιπλέον στην υπόθεση Ανδρέας Μιχαηλίδης ν. Ανδρέα Δημοσθένους Κακουλλή
(1992)1 (Α) Α.Α.Δ. 674, σελ. 684 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Είναι πρωτίστως καθήκον του εφεσείοντα να ικανοποιήσει το Δικαστήριο με αξιόπιστη μαρτυρία για τη βασιμότητα της απαίτησης του και όχι για τους εφεσίβλητους να την αντικρούσουν». Λαμβάνοντας υπόψη την αποδεκτή μαρτυρία και το περιεχόμενο του τεκμηρίου 4 κρίνεται ότι ο ενάγοντας απέδειξε τα ποσά των €48,00, €171,00 και €427,
  1. Όπως διαπιστώνεται όμως καμιά μαρτυρία τέθηκε για το ποσό των €86,00 τα οποία διεκδικεί ως έξοδα ετοιμασίας αστυνομικής έκθεσης. Παραμένει επίσης το ποσό των €1.281,00 τα οποία διεκδικεί ως ιατρικά έξοδα για μελλοντική διορθωτική πλαστική επέμβαση. Και το εν λόγω ποσό έχει αποδειχθεί εφόσον υποστηρίζεται από την ιατρική μαρτυρία του Δρ Α. Χειμωνίδη, η οποία βεβαίως είναι ΛΚ1.000,00 και για τις δύο επεμβάσεις ενώ το ποσό των €1.281.00 αφορά τη δεύτερη επέμβαση που δεν έγινε ακόμη, είναι όμως δικαιολογημένο. Συνολικά έχει αποδείξει ως ειδικές ζημιές το ποσό των €1.927,
  2. Γενικές Αποζημιώσεις: Προχωρώντας στον καθορισμό του ποσού των γενικών αποζημιώσεων έχοντας υπόψη τα τραύματα που υπέστηκε ο ενάγοντας συνεπεία της επίθεσης από τους εναγόμενους γίνεται παραπομπή κατ΄ αρχήν στην υπόθεση Fysko Constructing Co Ltd v. Χριστάκη Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ., σελ. 1014, όπου στη σελίδα 1028 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω σε σχέση με τις αρχές που πρέπει να διέπουν τον καθορισμό αποζημιώσεων και να καθοδηγούν το Δικαστήριο ως προς το ύψος των γενικών αποζημιώσεων: «Βρίσκουμε τις αρχές που διέπουν τον προσδιορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων συμπυκνωμένες στη σελίδα 793 της απόφασης του Δικαστή Πική στην υπόθεση Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 C.L.R. 789. Στόχος των αποζημιώσεων που επιδικάζονται είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά του διαδίκου που τραυματίστηκε χωρίς να εναποτίθεται υπέρμετρο βάρος πάνω στον αδικοπραγούντα». Μελετώντας γενικότερα τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου συνάγεται το συμπέρασμα ότι υπάρχει τάση για αύξηση στα ποσά των αποζημιώσεων για σωματικές βλάβες και ανθρώπινο πόνο, βέβαια είναι σαφής η αρχή ότι τα Δικαστήρια κατά την εκδίκαση αποζημιώσεων θα πρέπει να έχουν γνώμονα τη δίκαιη και εύλογη αποκατάσταση και όχι την τιμωρία ή την υπερβολή. Είναι γεγονός ότι ο ενάγοντας υπέστηκε με βίαιο τρόπο σοβαρά θλαστικά διατιτραίνοντα τραύματα στην κοιλιακή χώρα, χωρίς όμως διατομή κάποιου οργάνου. Βεβαίως ο πόνος και η ταλαιπωρία προβάλουν δεδομένα, τόσο κατά την αρχική περίθαλψη αλλά και κατά την περίοδο παραμονής στο Γενικό Νοσοκομείο από 02.07.2005 μέχρι 10.07.05 ως επίσης η μετέπειτα αφαίρεση ραφών συνιστούν περαιτέρω ταλαιπωρία. Λαμβάνεται υπόψη ακόμη ότι οι δύο ουλές έχουν παραμείνει μόνιμα ωστόσο με τις μετεγχειρητικές επεμβάσεις τα έξοδα των οποίων δίδονται από το Δικαστήριο, η κατάσταση τους θα βελτιωθεί. Στη συνέχεια παρατίθενται ενδεικτικά αποφάσεις με βάση τις οποίες για παρόμοια τραύματα καθορίστηκαν οι αποζημιώσεις: Στην υπόθεση Αγαθοκλής Σ. Παπαβασιλείου κ.α. ν. Λ. Μιχαηλίδη
(1999)1 Α.Α.Δ. σελ. 252 δόθηκε σε θύμα επίθεσης το ποσό των ΛΚ3.000,00. Το θύμα είχε υποστεί εκδορές στην δεξιά παρειά, στο κάτω χείλος και στον αριστερό βραχίονα, ως επίσης μικρό αιμάτωμα στη δεξιά πλευρά του μετώπου. Υπέστηκε δε εγκεφαλική διάσειση και στη συνέχεια ανέπτυξε μεταδιασειστικό σύνδρομο. Παρ΄ όλο που επανήλθε επιληψία την οποία είχε στο παρελθόν και χωρίς αυτή να συνδεθεί με τον τραυματισμό, κρίθηκε ότι η προϋπάρχουσα κατάσταση ήταν παράγοντας που δικαιολογούσε το ύψος των αποζημιώσεων του. Στην υπόθεση Καλλής ν. Archirodon (Cyprus) Ltd
(1989)1 Α.Α.Δ. 335 ενάγοντας 36 ετών υπέστηκε σοβαρή θλάση της κοιλιάς, με εσωτερική αιμορραγία, ρήξη έλικος λεπτού εντέρου, ρήξη μεσεντερίου, πολλαπλές εκχυμώσεις τμημάτων του λεπτού εντέρου, ανάπτυξη ενδοκοιλιακών συμφύσεων, και δυσπεπτικά ενοχλήματα, δόθηκε ποσό ΛΚ3.500,
  1. Βεβαίως το ποσό αυτό δόθηκε το 1989 ωστόσο η σοβαρότητα των τραυμάτων σε σύγκριση με την υπό εκδίκαση υπόθεση δεν παρουσιάζουν ομοιότητα παρά μόνο στο θέμα γενικά του τραυματισμού της κοιλιάς. Στην παρούσα υπόθεση όπως διαπιστώνεται δεν υπάρχει οποιαδήποτε ανικανότητα η οποία να ταλαιπωρεί τον ενάγοντα, πλην της ουλής στη δεξιά κάτω κοιλιακή χώρα η οποία θα βελτιωθεί κατά 50% με τη χειρουργική επέμβαση. Συνακόλουθα όλων των πιο πάνω κρίνεται ότι, ως αποζημιώσεις για τον πόνο και την ταλαιπωρία που ο ενάγοντας υπέστηκε καθώς και της ουλής που θα παραμείνει, στο βαθμό που εξηγήθηκε ανωτέρω, λαμβανομένου δε και κάποιας ταλαιπωρίας, χωρίς αυτή να εξειδικεύεται από τα ιατρικά πιστοποιητικά, που θα προκύψει κατά τη διορθωτική επέμβαση για καλυτέρευση της ουλής, το δίκαιο και εύλογο ποσό είναι το ποσό των €8.000,
  2. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του ενάγοντα μεταξύ άλλων υποθέσεων παρέπεμψε στην υπόθεση Γεννάδιου ν. Τζιβανίδη, Πολιτική Έφεση 189/06 ημερομηνίας 29.02.08, κρίνεται όμως ότι η διαφορετικότητα στη σοβαρότητα των τραυμάτων και το μέγεθος τους σε σύγκριση με το τι έχει υποστεί ο ενάγοντας στην παρούσα δεν μπορούν να αποτελέσουν μέτρο σύγκρισης ούτε καθοδήγησης. Αυξημένες Αποζημιώσεις: Επιπλέον και όπως αναφέρθηκε πιο πάνω ο ενάγοντας διεκδικεί αυξημένες αποζημιώσεις και/ή παραδειγματικές ή τιμωρητικές αποζημιώσεις. Οι νομικές αρχές που διέπουν το ζήτημα των τιμωρητικών αποζημιώσεων έχουν διατυπωθεί με πάρα πολύ σαφήνεια στην υπόθεση Παπακόκκινου ν. Κάνθερ
(1982)1 Α.Α.Δ. 65 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Οι τιμωρητικές αποζημιώσεις συνιστούν ένα εξαιρετικό είδος αποζημιώσεων που στοχεύει στην τιμωρία παρά στο ν΄ αποζημιώσουν το θύμα κάτι που είναι το συνηθισμένο μέτρο για τον καθορισμό των αποζημιώσεων σε αστικά αδικήματα. ................................... Μέχρι την υπόθεση Rookes v. Barnard
(1964)1 All E.R. 367, που αποφασίστηκε το 1964 η αποδεκτή άποψη του δικαίου ήταν ότι η επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων ήταν επιτρεπτή οσάκις η διαγωγή του εναγομένου ήταν τέτοιου χαρακτήρα που να επισύρει τιμωρία με την μορφή δίκαιου νομικού μέτρου και για παραδειγματισμό. ................................... Στην υπόθεση Rookes v. Barnard το Δικαστήριο της Βουλής των Λόρδων αποφάσισε ότι η πιο πάνω άποψη στηριζόταν πάνω σε πλάνη «περί τις σχετικές αρχές» του κοινοδικαίου και έκρινε ότι η επιδίκαση των τιμωρητικών αποζημιώσεων πρέπει να περιορισθεί σε τρεις κατηγορίες υποθέσεων. Αυτές οι κατηγορίες είναι: (α) Αστικά αδικήματα που πηγάζουν από τη χρήση καταπιεστικής και αντισυνταγματικής συμπεριφοράς από υπαλλήλους του Στέμματος. (β) Αστικά αδικήματα που διαπράττονται κάτω από συνθήκες κατάφορης περιφρόνησης των δικαιωμάτων του άλλου μέρους και που διαπράττονται κάτω από συνθήκες που στοχεύουν να αποφέρουν κέρδος στο δράστη, και (γ) Όταν ο Νόμος ρητά επιτρέπει την επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων. ................................... Γεγονός παραμένει ότι διαγωγή που συνοδεύεται από υπεροψία, αυθάδεια ή αλλότριο σκοπό δύναται να δικαιολογήσει επιδίκαση τιμωρητικών αποζημιώσεων ειδικά δε όταν τείνει να ταπεινώσει το θύμα του αστικού αδικήματος>». Στις ίδιες αρχές έχει λειτουργήσει η νομολογία και στην υπόθεση Γιάλλουρου ν. Νικολάου
(2001)1 Α.Α.Δ. 558 καθώς και στην υπόθεση Δ. Κουμπαρή ν. Δ. Φουτρή
(2001)1 Α.Α.Δ. (Πολιτική Έφεση 10652, 28.06.01). Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω κρίνεται ότι η παρούσα υπόθεση δεν εμπίπτει στις περιπτώσεις όπου δικαιολογείται η επιδίκαση οποιωνδήποτε περαιτέρω αυξημένων και/ή τιμωρητικών αποζημιώσεων κάτω από τις συνθήκες που προέκυψε το επεισόδιο της επίθεσης. Θεωρείται ότι επρόκειτο για ένα εντελώς μεμονωμένο περιστατικό το οποίο προέκυψε από μια λανθασμένη και παράνομη βέβαια ενέργεια των εναγομένων προφανώς στα πλαίσια συμπλοκής και περαιτέρω λαμβάνονται υπόψη ότι: (α) Δεν γίνεται αναφορά σε εμμονή σε πολλαπλά μαχαιρώματα, κάτι βέβαια που δεν θα σύναδε με την ιατρική μαρτυρία (χωρίς αυτό από μόνο του να σημαίνει κάτι ως προς το ζητούμενο). (β) Δεν υπάρχει μαρτυρία που να δικαιολογεί συμπέρασμα πως οι εναγόμενοι με την πράξη τους σκοπό είχαν την ταπείνωση του θύματος-ενάγοντα. Εν όψει των πιο πάνω η αξίωση για αυξημένες και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις απορρίπτεται. Συνακόλουθα όλων των πιο πάνω εκδίδεται απόφαση προς όφελος του ενάγοντα για το ποσό των €1.927,00 ως ειδικές ζημιές με νόμιμο τόκο. Περαιτέρω εκδίδεται απόφαση για το ποσό των €8.000,00 ως γενικές αποζημιώσεις με νόμιμο τόκο μέχρι εξοφλήσεως για τις σωματικές του βλάβες πλέον τα έξοδα όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Σημειώνεται ότι το Δικαστήριο αποφάσισε να επιδικάσει νόμιμο τόκο σ΄ όλα τα ποσά εν όψει του ότι αφ΄ ενός μεν αυτό ζητείται στην αγωγή, αφ΄ ετέρου δεν δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση για την καθυστέρηση στην καταχώρηση της αγωγής από το χρόνο της επίθεσης εναντίον του ενάγοντα. (Υπ.) .. ............ Δ. Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΤΑ Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: Πολιτική - Επίθεση, άρθρο 26 του Κεφ. 148 - Γενικές αποζημιώσεις και τιμωρητικές cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.