← Κύπρος

Kώστα Φραντζή ν. ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΝΑΒΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής 4418/05, 3.2.2009

Kώστα Φραντζή ν. ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΝΑΒΑΣ κ.α., Αρ. Αγωγής 4418/05, 3.2.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A26 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 4418/05 Μεταξύ: Kώστα Φραντζή, από τη Λεμεσό υπό την ιδιότητα του ως Εκκαθαριστής της εταιρείας Α. Pieris Estates Ltd, βάσει Διατάγματος Δικαστηρίου. Ενάγοντα και

  1. ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΝΑΒΑΣ, από τη Λεμεσό
  2. ΣΑΒΒΑΣ Α. ΚΑΝΝΑΒΑΣ, από τη Λεμεσό
  3. ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α. ΚΑΝΝΑΒΑΣ, από τη Λεμεσό
  4. ΕΛΕΝΑ Α. ΚΑΝΝΑΒΑ, από τη Λεμεσό
  5. ΑΛΕΞΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, από τη Λευκωσία
  6. ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, από τη Λεμεσό Εναγομένων Όπως τροποποιήθηκε δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου ημερομηνίας 20/6/2006 και 30/10/2006 και 27/4/2007 Μεταξύ:
  7. Kώστα Φραντζή, από τη Λεμεσό υπό την ιδιότητα του ως Εκκαθαριστής της εταιρείας Α. Pieris Estates Ltd, βάσει Διατάγματος Δικαστηρίου.
  8. Kώστα Φραντζή, από τη Λεμεσό υπό την ιδιότητα του ως Εκκαθαριστής της εταιρείας Α. Pieris (Alakatoudi) Beach Court Ltd, βάσει Διατάγματος Δικαστηρίου. Εναγόντων και
  9. ΝΙΚΟΣ ΚΑΝΝΑΒΑΣ, από τη Λεμεσό
  10. ΣΑΒΒΑΣ Α. ΚΑΝΝΑΒΑΣ, από τη Λεμεσό
  11. ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α. ΚΑΝΝΑΒΑΣ, από τη Λεμεσό
  12. ΕΛΕΝΑ Α. ΚΑΝΝΑΒΑ, από τη Λεμεσό
  13. ΑΛΕΞΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, από τη Λευκωσία
  14. ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, από τη Λεμεσό Εναγομένων (Αίτηση ημερ. 22.8.08) 3.2.2009 Για εναγόμενους 1 - 5/αιτητές: κα Εύη Χριστοφόρου για κ.κ. Π. Παύλου & Σια Για ενάγοντα- καθ'ου η αίτηση: κος Αυγ. Κωνσταντίνου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η παρούσα αίτηση των Εναγομένων 1 - 5 έχει ουσιαστικά διφυές περιεχόμενο αφού ζητούνται βασικά δύο διαφορετικές θεραπείες με διάφορο δικονομικό έρεισμα όπως θα εξηγηθεί στη συνέχεια. Ενώ οι αιτητές ζητούν από τους ενάγοντες να καταβάλουν ασφάλεια ως προς τα έξοδα με την μορφή εγγύησης δυνάμει της Διαταγής 60 Ο.4 και 5 των Θεσμών και του άρθρου 382 του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, συνδέουν το αίτημα τους αυτό με την καταδίκη των εναγόντων σ' άλλη αγωγή την υπ' αριθμό 1578/04 η οποία αγωγή εγέρθηκε, ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, από τους ιδίους ενάγοντες εναντίον των ιδίων εναγομένων. Οι ενάγοντες την 1.2.06 ζήτησαν άδεια του Δικαστηρίου να απόσυρουν και απέσυραν άνευ βλάβης την εν λόγω αγωγή εναντίον των εναγομένων. Το Δικαστήριο κατά την ίδια ημέρα επιδίκασε έξοδα υπέρ αυτών και εναντίον των εναγόντων και τα οποία υπολογίσθηκαν από τον Πρωτοκολλητή σε ΛΚ1123.00 με τόκο προς 8% ετησίως από 10.3.
  15. Τα έξοδα αυτά δεν έχουν πληρωθεί μέχρι σήμερα. Γι' αυτό οι αιτητές, επικαλούμενοι την Δ.15 Ο.4 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας παράλληλα και επάλληλα με το δικονομικό βάθρο της Δ.60 και του αρθρ. 382 ανωτέρω, ζητούν «αναστολή της διαδικασίας μέχρι την καταβολή υπό μορφή τραπεζικής εγγύησης του ύψους €2.887.84 (που είναι το αντίστοιχο του ποσού των εξόδων με τους τόκους: ΛΚ1690.58)». Με έχει προβληματίσει το είδος του παρακλητικού που προωθείται σε συνάρτηση με τα δύο διαφορετικά δικονομικά ερείσματα. Παρά την ιδιομορφία που παρουσιάζει η αίτηση, είναι υποχρέωση του Δικαστηρίου να την κρίνει και με τις δύο νομικές βάσεις στο πλαίσιο της ένορκης τοποθέτησης των θεμάτων στη προσπάθεια του να εξετάσει αν συντρέχουν οι εκατέρωθεν προϋποθέσεις. Η Δ.15 Θ.4 έχει ως εξής: «If any subsequent action shall be brought before payment of the costs of a discontinued action, for the same, or substantially the same, cause of action, the Court or a Judge may, if they or be think fit, order a stay of such subsequent action, until such costs shall have been paid». (Bλ. επίσης το Annual Practice 1955 σελ. 433 και 435). Eίναι κατά την κρίση μου φανερό ότι με απλή ανάγνωση της διαταγής αυτής μπορεί να διαγνωσθεί ότι δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση. Όταν η αγωγή υπ' αρ. 1584/04 απεσύρετο στις 1.2.06, η παρούσα αγωγή ήταν ήδη καταχωρημένη. Με βάση το φάκελο η παρούσα αγωγή κατεχωρήθηκε στις 30.8.
  16. Συνεπώς δεν μπορούμε να μιλούμε για επόμενη αγωγή/subsequent action) όταν σαφώς η έννοια επόμενη αγωγή συναρτάται με χρονικό σημείο μεταγενέστερο της απόσυρσης και της καταδίκης σ' έξοδα. Εξ άλλου, εκτός της εν μέρει ταύτισης των διαδίκων, δεν προκύπτει ενόρκως η ταυτοποίηση αγώγιμων δικαιωμάτων ή εγγενούς ομοιότητας της βάσης τους στις δύο αγωγές, προαπαιτούμενο επίσης της πιο πάνω διαταγής. Το αίτημα λοιπόν θα απορρίπτετο στο πλαίσιο αυτής της νομικής βάσης. Παραμένει να εξεταστεί η αίτηση υπό το πρίσμα της δικονομικής βάσης η οποία αυστηρά αφορά το θεσμό εγγυοδοσίας ως προς τα έξοδα. Η εκκαθάριση της εταιρείας ουσιαστικά οδηγεί στο ότι ο πυρήνας της αίτησης δεν μπορεί να είναι άλλος από το άρθρο 382 του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, το οποίο έχει ως εξής: «Όταν εταιρεία είναι ενάγουσα σε οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νομική διαδικασία , κάθε δικαστής που έχει δικαιοδοσία στο θέμα δύναται, αν φαίνεται με αξιόπιστη μαρτυρία ότι υπάρχει λόγος να πιστεύει ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα έξοδα του εναγομένου αν αυτός επιτύχει στην υπεράσπιση του, να ζητήσει να δοθεί ικανοποιητική εγγύηση για τα έξοδα εκείνα, και δύναται να αναστείλει όλες τις διαδικασίες μέχρι να δοθεί η εγγύηση». Ακόμα σχετική είναι η Δ.60 Θ.1-6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και ως εκ τούτου βοηθητική είναι η καθοδήγηση που δίνεται από τον αντίστοιχο Αγγλικό Θεσμό Δ.65 όπως αναλύεται στο Annual Practice

(1955)σελ. 1443 κ.ε. Είναι γεγονός ότι έχει θεμελιωθεί νομολογιακά ότι η Δ.60 αντικρύζεται κάτω από το πρίσμα του άρθρου 30 του Συντάγματος που κατοχυρώνει το δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη (βλ. Conway v. Ηλία
(2002)1 Α.Α.Δ 1653 όπου δηλώνονται τα εξής: «η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συναρτάται με τη δυνατότητα του ενάγοντος, ανάλογα με την οικονομική του ευχέρεια να παράσχει την εξαιτούμενη ασφάλεια. Εφόσον δε διαθέτει τα μέσα, το αίτημα απορρίπτεται». Ο λόγος (της προηγούμενης απόφασης Continental Ins. Co. of Hampshire v. O'Regan
(1998)1 Α.Α.Δ. 1087) συμπυκνώνεται στην πρόταση ότι δεν χωρεί διαταγή για την παροχή ασφάλειας για τα έξοδα, όπου η έκδοση της απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο του ενάγοντος ή του εφεσείοντος. Στην υπόθεση Γραμμές Στρίντζη ν. Always Travel
(1992)1 A.A.Δ. 795 γίνεται αναφορά στον αντίστοιχο (του άρθρου 382) Αγγλικό νόμο (s.447, Com. Act 1948) και σε σχετικά βοηθητικά συγγράματα και αυθεντίες (βλ. Bukley on Companies, 12η έκδ., σελ. 771, City of Muscow Gas v. International Financial Society
(1872)7 Ch. App. 225, Freehold Land Brickmaking Co. v. Spargo
(1868)WN94). Εξ άλλου στην ίδια την υπόθεση O'Regan σαφώς διαχωρίζεται η υπόθεση εγγυοδοσίας δυνάμει του άρθρου 382 του Κεφ. 113, από τις αιτήσεις δυνάμει απλά της Δ.60 αφού η εκκαθάριση της εταιρείας είναι το αφετηριακό γεγονός και ο κύριος πυρήνας τέτοιας αίτησης για παροχή εγγυοδοσίας. Στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης ως Εκκαθαριστής της KSS Trading Ltd v. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου
(2005)1 (Β) Α.Α.Δ 1446. το Ανώτατο Δικαστήριο αφού επιβεβαιώνει τα πιο πάνω, προσθέτει και τα ακόλουθα: «Την ίδια γραμμή ακολούθησε το Εφετείο και στις υποθέσεις Conway v. Ηλία, (ανωτέρω) Χαραλαμπίδης ν. Πέτρου κ.α.,
(2003)1 (Γ) Α.Α.Δ 1809. Βέβαια, στην προκείμενη περίπτωση η οικονομική αδυναμία των εφεσειόντων αποτελούσε το έρεισμα του αιτήματος των εφεσιβλήτων για ασφάλεια εξόδων. Προβλέπεται, όπως προαναφέραμε, από το άρθρο 382 του περί Εταιρειών Νόμου, το οποίο παρέχει στο Δικαστήριο διακριτική ευχέρεια. Πρέπει όμως να ερμηνεύεται με τρόπο που να λαμβάνει υπόψη ότι μόνο την οικονομική αδυναμία ενάγουσας εταιρείας, όπως και την αντίστοιχη εύλογη ανησυχία αντίδικου για τα έξοδα του, αλλά και το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο. Αλλιώς δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης διατάγματος. Χρειάζεται ισορροπία: Βλ. Golder v. U.K. Series A Vol. 18
(1975)σελ. 1, Ashingdane v. U.K., Series A Vol. 93
(1985)σελ. 1, Tolstoy Miloslavsky v. U.K. Series A Vol. 316
(1996)σελ. 51, Ait-Mouhoud v. France, ECHR Reports of Judgments and Decisions 1998 - Vill No. 96, σελ. 3214, Kreuz v. Poland, ECHR Reports of Judgments and Decisions 2001 - VI σελ. 127, Jedamski and Jedamska v. Poland 73547/01 ECHR Reports of Judgments and Decisions 2005 σελ. 538». Η λελογισμένη άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να αναστείλει διαδικασία για να πληρωθούν έξοδα ή ευρύτερα για παροχή εγγύησης κρίθηκε ότι δεν παραβιάζει το δικαίωμα διαδίκου για δίκαιη δίκη (βλ. Stevens v. School of Oriental and African Studies (Times 2.2.01). Eίναι πάντα θέμα εξισορρόπησης και στάθμισης των δεδομένων, όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης, ανωτέρω. Βέβαια το Δικαστήριο στη βάση του άρθρου 382 διατηρεί διακριτική ευχέρεια είτε να αποδεχθεί είτε να απορρίψει το αίτημα ακόμη κι αν αποδειχθεί η αδυναμία της εταιρείας να πληρώσει τα έξοδα του εναγόμενου (βλ. Sir Linday Parkinson and Co. Ltd v. Triplan Ltd
(1973)2 All E.R. 273 ειδικά τα λεχθέντα υπό του Lord Denning στη σελ. 283 και Halsbury's Law's of England, 4η έκδ., τομ. 37, παρ. 304). Συνήθως όμως όταν αποδειχθεί η αδυναμία της εταιρείας να πληρώσει, το Δικαστήριο θα εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα για εγγυοδοσία, εκτός αν θεωρήσει ότι συντρέχουν ειδικές περιστάσεις που συνηγορούν υπέρ της μη έκδοσης. Στο ίδιο σύγγραμα Halsbury's στον τόμο 7
(1)επανέκδοση, παρ. 1024 αναφέρεται το γεγονός ότι όταν μια εταιρεία βρίσκεται υπό εκκαθάριση αποτελεί εκ πρώτης όψης μαρτυρία ότι αν αποτύχει δεν θα είναι σε θέση να πληρώσει τα έξοδα της άλλης πλευράς. Στην κρινόμενη υπόθεση, παρά το ότι το μεγαλύτερο μέρος της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση αναλώνεται σε θέσεις που άπτονται της προηγούμενης απόσυρσης αγωγής, ωστόσο εντοπίζεται σ'αυτή σχετική παράγραφος που θα μπορούσε να κριθεί ότι αφορά το δικονομικό έρεισμα του άρθρου 382 του Κεφ.
  1. Σημειώνεται σχετικά η παρ. 10 της ένορκης δήλωσης: «Η συνέχιση και προώθηση της δικαστικής διαδικασίας της παρούσας αγωγής, σε περίπτωση που οι εναγόμενοι επιτύχουν στην υπεράσπιση τους, θα έχει προκαλέσει περαιτέρω έξοδα και ταλαιπωρία στους εναγόμενους, των οποίων τα έννομα συμφέροντα θα επηρεαστούν αρνητικά και θα υποστούν βλάβη ενόψει και του ότι οι ενάγοντες/καθ'ων η αίτηση είναι αφερέγγυοι και δεν είναι σε θέση να πληρώσουν το ποσό που θα δικαιούνται οι εναγόμενοι 1-5/αιτητές υπό τύπο εξόδων σε περίπτωση επιτυχίας της υπεράσπισης τους. Η συνέχιση και προώθηση της δικαστικής διαδικασίας της παρούσης αγωγής θα οδηγήσει στη δημιουργία αδικίας σε περίπτωση που οι εναγόμενοι 1-5/αιτητές επιτύχουν στην υπεράσπιση τους καθόσον οι ενάγοντες/καθ'ων η αίτηση είναι αφερέγγυοι και/ή αναξιόχρεοι και/ή ανίκανοι να πληρώσουν τα έξοδα των εναγομένων 1-5/αιτητών.». Στην κρινόμενη υπόθεση οι ενάγοντες δέχονται τη θέση ότι δεν έχουν έσοδα, δηλαδή ότι η εταιρεία στερείται κινητής περιουσίας ή μετρητών. Θέτουν απλά την επιπρόσθετη βάση ένστασης ότι «διεκδικούν από τρίτα πρόσωπα και από τους εναγόμενους μεγάλα χρηματικά ποσά». Η οντότητα του εκκαθαριστή, όπως ο ίδιος εξηγεί στην ένορκη δήλωση του επί της ένστασης, του δίδεται «για να προωθήσει δικαστικές διαδικασίες για την είσπραξη οφειλομένων ποσών και την πληρωμή χρεών των πιο πάνω υπό εκκαθάριση εταιρειών». Ενόψει της σχετικής διατύπωσης του άρθρου 382, οι ενάγοντες θα έπρεπε να έδιναν κάποιες περαιτέρω λεπτομέρειες για να ανατρέψουν το «τεκμήριο» ουσιαστικά της αφερεγγυότητας λόγω της εκκαθάρισης, όπως εξηγείται πιο πάνω. Οι ισχυρισμοί δε που τίθονται στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου τους ότι θα πρέπει η αίτηση να αποτύχει γιατί οι ενάγοντες έπρεπε να ζητήσουν ασφάλεια εξόδων προσωπικά από τον εκκαθαριστή δεν μπορούν να πετύχουν. Από όλες τις προηγούμενες αυθεντίες (ειδικά Γραμμές Στρίντζη ν. Always Trading και Επίσημος Παραλήπτης ως Εκκαθαριστής της KSS Trading (ανωτέρω) ), εμφαίνεται σαφώς ότι δεν γίνεται τέτοιος διαχωρισμός ως προς την εγγυοδοσία που αφορά εταιρεία υπό εκκαθάριση. Εξ άλλου ο εκκαθαριστής είναι μάλλον αντιπρόσωπος της εταιρείας και έτσι πρέπει να νοηθεί. Ειδικά στην εκούσια εκκαθάριση έχει κριθεί ότι ο εκκαθαριστής είναι αντιπρόσωπος της εταιρείας και αυτό συνηγορεί έτι περισσότερο στην εγγυοδοσία (Palmer's Company Law - έκδοση
  2. "Τhe liquidator in a voluntary winding up is not, strictly speaking a trustee, either for the creditors or the contributories; he is "more rightly described as the agent of the Company:"). Eπανεξετάζοντας υπό το φως όλων των δεδομένων την παρούσα αίτηση κρίνω ότι αυτή μπορεί να αντικρυσθεί ευνοϊκά στις παραμέτρους του άρθρου 382 του Κεφ. 113 καθότι συντρέχουν οι σχετικές προϋποθέσεις αλλά και επειδή κρίνω ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου στη διαπίστωση μη στοιχειοθέτησης επαρκών περί του αντιθέτου λόγων θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της αίτησης. (βλ. Halsbury's (ανωτέρω) και Sir Linday Parkinson (ανωτέρω)). Η στάθμιση των δεδομένων στην κρινόμενη περίπτωση με οδηγεί να ασκήσω την διακριτική μου ευχέρεια υπέρ του αιτήματος. Είναι γεγονός ότι στη βάση της αίτησης στερούμαι υπολογισμού εξόδων. Είναι γνωστές οι αρχές που διέπουν το θέμα. Στο Annual Practice του 1965, σελ. 385 αναφέρονται τα εξής σχετικά: «The amount of security awarded is in the discretion of the Court, which will fix such sum as it thinks just, having regard to all the circumstances of the case. The more conventional approach is to fix the sum at about two-thirds of the estimated party costs up to the stage of the proceedings for which security is ordered; but there is not hard-and-fast rule". Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει καταχωρηθεί υπολογισμός των εξόδων, χρησιμοποιείται όμως ως ζητούμενο ποσό εγγυοδοσίας το ποσό που ήδη καταδικάσθηκαν σε έξοδα οι ενάγοντες. Παρά το ανορθόδοξο της προσέγγισης, δεν βρίσκω ότι εμποδίζομαι στην υιοθέτηση αυτού του ποσού ως εγγυοδοσία, ενόψει του αφενός δεν πρόκειται για μεγάλο ποσό, αλλά και αφ'ετέρου του ότι η αγωγή αυτή αφορά υψηλή κλίμακα και στο φάκελο της υπάρχει ένα ιστορικό αναβολών. Κατά συνέπεια λοιπόν των πιο πάνω εκδίδεται διάταγμα όπως η ασφάλεια για τα έξοδα εκ ποσού ευρώ 2887.84 παρασχεθεί από τους ενάγοντες προς τους εναγόμενους 1 έως 5, είτε με την κατάθεση του ποσού στον Πρωτοκολλητή ή με την παροχή τραπεζικής εγγύησης για το ίδιο ποσό στους δικηγόρους των εναγομένων 1 - 5 και αντίγραφο στον Πρωτοκολλητή, μέσα σε 40 ημέρες από σήμερα. Μέχρι την παροχή της εγγυοδοσίας σύμφωνα με τα πιο πάνω ή την εκπνοή του χρόνου των 40 ημερών η διαδικασία της αγωγής αναστέλλεται. Αν οι ενάγοντες παραλείψουν να παράσχουν την ορισθείσα ασφάλεια η υπόθεση θα απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ των αιτητών ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Να πληρωθούν στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.).............. Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστον αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Πολιτική Δικονομία -ασφάλεια εξόδων) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.