Έλενας Παναγιώτη Μαυρουδή ν. Verdian Valerik, Πτώχευση αρ. 514/08, 6.2.2009

(2003)1 Α.Α.Δ. 332, 337). Η απόφαση στην Αγωγή 8056/00 Ε.Δ. Λεμεσού είχε, σύμφωνα με την κύρια Αίτηση για έκδοση διατάγματος παραλαβής, εκδοθεί την 14.11.2006 και αφορούσε στον επιδικασμό του ισάξιου, τότε σε Κυπριακές λίρες, των Δολαρίων 179.000 πλέον τόκους και έξοδα. Η απόφαση ήταν υπέρ του Πιστωτή - Καθ΄ ου η Αίτηση και εναντίον της Χρεώστιδας - Αιτήτριας αλληλεγγύως ή και κεχωρισμένως μετ΄ ενός ακόμα προσώπου. Η πράξη πτώχευσης που συνιστά το υπόβαθρο του αιτήματος για την έκδοση διατάγματος παραλαβής είναι η μη συμμόρφωση με την ειδοποίηση πτώχευσης υπ΄ αριθμό 1380/08 Ε.Δ. Λεμεσού. Η ειδοποίηση πτώχευσης δεν τέθηκε ενώπιον μου, είναι όμως πρόδηλο πως αφορούσε στο πιο πάνω εξ αποφάσεως χρέος, αφού καμιά άλλη οφειλή της χρεώστιδας προς τον πιστωτή δεν μνημονεύεται στην κύρια αίτηση. Το πραγματικό υπόβαθρο της υπό κρίση αίτησης είναι η εκκρεμοδικία έφεσης κατά της απόφασης στην 8056/00 Ε. Δ. Λεμεσού. Αναφέρεται στην υπό κρίση αίτηση πως τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται εκτίθενται σε συνημμένη ένορκη δήλωση της Έλενας Παναγιώτη Μαυρουδή ημερομηνίας 12.1.2009. Πράγματι επισυνάπτεται στην Αίτηση έγγραφο τιτλοφορούμενο ως «ένορκη δήλωση», η ίδια η Έλενα Παναγιώτου Μαυρουδή αναφέρει πως ορκίζεται και υπογράφει ως «ενόρκως δηλούσα», όμως δεν φαίνεται να ελήφθηκε όρκος ενώπιον οιουδήποτε. Ο Κανονισμός 188 των Πτωχευτικών Κανονισμών προνοεί πως για ζητήματα που δεν υπάρχει πρόνοια στους Πτωχευτικούς Κανονισμούς ισχύουν οι πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας εφόσον δεν αντιμάχονται των Πτωχευτικών Κανονισμών. Σύμφωνα με τη Δ.39, θ.7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ο όρκος σε μια ένορκη δήλωση μπορεί να ληφθεί ενώπιον Δικαστή, Πρωτοκολλητή ή Δικαστηρίου. Σύμφωνα με τη Δ.39, θ.10 των Θεσμών (σε δική μου μετάφραση): «Το πρόσωπο που λαμβάνει την ένορκη δήλωση πρέπει να σημειώσει αμέσως στο κάτω μέρος της και προς την αριστερή πλευρά του εγγράφου, τον χρόνο και τον τόπο όπου η ένορκη δήλωση λαμβάνεται και ότι αυτή ορκίστηκε και υπογράφηκε ενώπιον του, αυτός πρέπει να υπογράψει την πιστοποίηση και να περιγράψει τη θέση του.» Σημειώνεται στην Ετήσια Πρακτική του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Αγγλίας του 1949, τόμος 1, κάτω από την Ο.38, r.5, στην οποία παραπέμπει ο πιο πάνω δικός μας θεσμός, πως εάν δεν τηρηθούν οι προϋποθέσεις αυτές τότε το έγγραφο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει τέτοια πιστοποίηση στο έγγραφο που συνοδεύει την αίτηση συνεπώς δεν υφίσταται ενώπιον του Δικαστηρίου ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της Αίτησης. Προνοείται στη Δ.48, θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας πως όταν μια αίτηση εδράζεται επί γεγονότων τα οποία δεν παρουσιάζονται στα Δικαστικά βιβλία ή μητρώα πρέπει να υποστηρίζονται από Ένορκη Δήλωση. Μια Ειδοποίηση Έφεσης καταχωρείται σύμφωνα με τη Δ.35, θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στο Πρωτοκολλητείο του Δικαστηρίου η απόφαση του οποίου εφεσιβάλλεται. Συνεπώς η Ειδοποίησης Έφεσης εναντίον της απόφασης στην 8056/00 Ε.Δ. Λεμεσού παρουσιάζεται στα Δικαστικά βιβλία ή μητρώα του Δικαστηρίου τούτου. Ο Καθ΄ ου η Αίτηση - Πιστωτής καταχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης που υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση ημερομηνίας 28.1.2009 της δικηγόρου Χριστίνας Αντωνιάδου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων του. Το γεγονός της καταχώρησης έφεσης κατά της απόφασης στην 8056/00 Ε.Δ. Λεμεσού είναι παραδεκτό ως επίσης ότι η ρηθείσα έφεση εκκρεμεί. Το δεύτερο εξαιτούμενο διάταγμα θα πρέπει να απορριφθεί συνοπτικά και τούτο γιατί το Πτωχευτικό Δικαστήριο δεν κέκτειται αρμοδιότητας να εκδικάσει ζήτημα αναστολής εκτέλεσης της ρηθείσας απόφασης. Η Δ.35, θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, που ρυθμίζει το ζήτημα της αναστολής εκτέλεσης απόφασης, και μνημονεύεται και στο νομικό μέρος της υπό κρίση αίτησης, ρητά καθορίζει πως δικαιοδοσία για την έκδοση τέτοιου διατάγματος έχουν το Δικαστήριο η απόφαση του οποίου εφεσιβλήθηκε και το Ανώτατο Δικαστήριο. Αίτηση για αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης στην 8056/00 θα μπορούσε να καταχωριστεί σε πρώτο βαθμό (βλ. Δ.35, θ.19) μόνο ως δευτερογενής αίτηση υπό τον αριθμό και τίτλο της αγωγής της προσβαλλόμενης απόφασης. Το άρθρο 6

(4)του Περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5 επί του οποίου εδράζεται το πρώτο εξαιτούμενο διάταγμα προνοεί ότι: «Όταν η πράξη πτώχευσης στην οποία στηρίζεται η αίτηση είναι η μη συμμόρφωση προς ειδοποίηση πτώχευσης για πληρωμή, παροχή ασφάλειας ή συμβιβασμό του εξ αποφάσεως χρέους ή ποσού που διατάχθηκε να πληρωθεί, το Δικαστήριο δύναται, αν το θεωρεί ορθό, να αναστείλει ή απορρίψει την αίτηση με τη δικαιολογία ότι εκκρεμεί έφεση εναντίον της απόφασης ή του διατάγματος.» Στους Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 2, παρ. 590, αναφέρεται πως: «If the appeal appears to be bona fide, the hearing of the petition ought to be adjourned; if evidently frivolous, a receiving order ought to be made (Re Rhodes, ex parte Heyworth

(1884)22 Q.B.D. 83, C.A.).» Στην Re Noble

(1964)2 All E.R. 552 (C.A.) υιοθετείται απόσπασμα από την Re Yeatman, ex-p. Yeatman

(1880)16 Ch.D. 283 όπου σημειώνεται ότι: «When the proceedings on a bankruptcy petition have been stayed for the trial of the question of the validity of the petitioning creditor's debt, and the validity of the debt has been established by the judgment of a court of first instance, the registrar has a judicial discretion to proceed with the hearing of the petition and to make an adjudication of bankruptcy upon it, and is not bound to wait for a final decision of a Court of Appeal on the validity of the debt. If, however, he is satisfied that a bona fide appeal is pending from the judgment of the court of first instance, he ought to adjourn the further hearing of the petition until after the appeal is disposed of.» Στην Heath v. Tank and another, Stevens v. Peacock and Others

(1993)All E.R. 694 (C.A.) με αναφορά στον Κανονισμό 6.25

(2)των Insolvency Rules 1986 της Αγγλίας που προνοεί πως: «If the petition is brought in respect of a judgment debt, or a sum ordered by any court to be paid, the court may stay or dismiss the petition on the ground that an appeal is pending from the judgment or order, or that execution of the judgment has been stayed.» Ελέχθηκε ότι: «Although this provision confers upon the court a discretion (see Re Flatau, ex p. Scotch Whisky Distillers Ltd

(1888)22 Q.B.D. 83), it has been said more than once that if the appeal appears to be bona fide the court should adjourn the petition until it has been heard: see Ex p. Yeatman, re Yeatman

(1880)16 Ch.D. 283 and Re Noble (a bankrupt), ex p. the bankrupt v. Official Receiver

(1964)2 All E.R. 522) Ch. 129.» Στην Re a Debtor (No 799 of 1994), ex parte Cobbs Property Services Ltd

(1995)3 All E.R. 723 (Ch.D.) αναφέρεται ότι: «Where a bankruptcy petition was founded on a judgment debt which was the subject of an appeal, the registrar should adjourn the petition pending the appeal if he was satisfied that the appeal was serious or bona fide, in the sense that it was properly worth considering and raised a point of law or other relevant appellate ground of substance and was being taken seriously by the debtor who was prosecuting the appeal with proper diligence. Since the debtor's appeal had real substance and was not unarguable, the application would be granted notwithstanding the debtor's failure to prosecute the appeal with really proper diligence since any delay was excusable and not of inordinate length.» Με την καταχωρηθείσα Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης προβάλλονται διάφοροι λόγοι ένστασης. Εγείρεται ζήτημα κακοπιστίας στην προβολή στο στάδιο τούτο του γεγονότος της εκκρεμοδικίας της έφεσης με κύριο άξονα επιχειρηματολογίας την στάση της Αιτήτριας - Χρεώστιδας έναντι της κύριας αίτησης μέχρι σήμερα. Η κύρια αίτηση καταχωρίστηκε την 31.7.2008 και ορίστηκε στις 10.10.

1. Η χρεώστιδα εμφανίστηκε δια δικηγόρου και ήγειρε ζήτημα κακής επίδοσης της κύριας αίτησης. Καταχώρησε προς τούτο σχετική αίτηση ημερομηνίας 24.10.2008 για τον παραμερισμό της επίδοσης. Με απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18.11.2008 η αίτηση απορρίφθηκε. Ο δικηγόρος της χρεώστιδας ζήτησε χρόνο για καταχώρηση ένστασης στην κύρια αίτηση. Σε μια μεταγενέστερη ημερομηνία στις 8.12.2008 ο δικηγόρος της χρεώστιδας ανάφερε πως θα γινόταν πρόταση προς τον πιστωτή για διευθέτηση. Την 18.12.2008 καταχώρησε Ειδοποίησης Πρόθεσης Ένστασης στην κύρια αίτηση που υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Χρεώστιδας - Αιτήτριας με ίδια ημερομηνία. Ουδεμία αναφορά έγινε στην καταχωρηθείσα έφεση. Μετά την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης εκδόθηκε χωρίς ένσταση την 23.1.2009 διάταγμα για τροποποίηση της ένστασης στην κύρια αίτηση ώστε να εισαχθούν μεταξύ άλλων ως λόγος ένστασης το γεγονός της καταχώρησης έφεσης κατά της απόφασης στην 8056/00 Ε. Δ. Λεμεσού. Γεγονός παραμένει ότι η έφεση εκκρεμούσε από 22.12.
2. Δεν καταχωρίστηκε πρόσφατα ώστε να μπορούσε να επικαλεστεί κάποιος πως καταχωρίστηκε κακόπιστα για να εξυπηρετηθεί η υπό κρίση αίτηση. Είναι πρόδηλο πως η μη επίκληση του γεγονότος στην ένσταση στην κύρια αίτηση, όπως αρχικά καταχωρίστηκε, οφείλετο σε παραδρομή. Άλλωστε αυτό αναφερόταν στην ένορκη δήλωση που υποστήριζε το αίτημα για τροποποίηση της ένστασης στην κύρια αίτηση και η τροποποίηση εγκρίθηκε χωρίς ένσταση. Δεν παραγνωρίζω τη δήλωση του δικηγόρου της Αιτήτριας - Χρεώστιδας στις 8.12.2008 που καταγράφω πιο πάνω, όμως δεν μπορώ χωρίς άλλο να θεωρήσω ότι η δήλωση εμπεριείχε τη θέση ότι η έφεση είναι άνευ ουσίας ή ότι έχει κακόπιστα και για αλλότριους σκοπούς καταχωριστεί. Στην παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση αναφέρεται πως η καταχωρηθείσα έφεση είναι επιπόλαια και ενοχλητική. Ότι είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη και ότι κατά την εκτίμηση της ομνύουσας τελικά θα απορριφθεί από το εφετείο. Υποστηρίζει η ομνύουσα πως η πρωτόδικη απόφαση στηρίχθηκε αποκλειστικά στα θέματα αξιοπιστίας των μαρτύρων αφού έκρινε ως αναξιόπιστο τον κύριο μάρτυρα υπεράσπισης ο οποίος, αναφέρει, προσπάθησε ανεπιτυχώς να προωθήσει τους παράλογους ισχυρισμούς των Εναγομένων. Ότι ουσιαστικά εγείρεται είναι πως η έφεση προσβάλλει την αξιολόγηση και τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα και ότι με δεδομένη την νομολογία αναφορικά με το ζήτημα της επέμβασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε τέτοια ζητήματα η έφεση δεν έχει ουσιαστικές πιθανότητες επιτυχίας. Το Πτωχευτικό Δικαστήριο στα πλαίσια αίτησης για αναστολή της διαδικασίας για έκδοση διατάγματος παραλαβής δεν επιχειρεί να υποκαταστήσει το έργο του εφετείου ή να πιθανολογήσει επί της κρίσης του. Προσεγγίζει την καταχωρηθείσα έφεση επιφανειακά στο επίπεδο που η πιο πάνω μνημονευθείσα νομολογία καθορίζει. Η καταχωρηθείσα έφεση παρουσιάζεται ως μια καλή τη πίστη προωθούμενη διαδικασία που χρονολογείται. Οι λόγοι έφεσης αιτιολογούνται και χρήζουν της ετυμηγορίας του εφετείου. Ως εκ των ανωτέρω εκδίδεται διάταγμα με το οποίο αναστέλλεται η εκδίκαση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης Πτώχευσης μέχρι τις έκδοσης απόφασης στην Έφεση αρ. 16/2007 που καταχωρίστηκε κατά της απόφασης στην Αγωγή 8056/00 Ε.Δ. Λεμεσού. Τα έξοδα όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της Έφεσης που αποτελεί το υπόβαθρο της αναστολής. Η κύρια αίτηση τίθεται εκτός πινακίου. Να οριστεί μετά το πέρας της έφεσης 16/2007 κατόπιν αίτησης οιουδήποτε των διαδίκων. (Υπ.) ................. Χ. Μαλαχτός, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ Subject: Civil/Bankruptcy/Interim Αναφορά: Πτώχευση - Αναστολή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο