Ιάκωβου Τσολιά ν. Φίλιππου Ιωακείμ, Αρ. Αγωγής: 1311/05, 16 Φεβρουαρίου 2009

Ιάκωβου Τσολιά ν. Φίλιππου Ιωακείμ, Αρ. Αγωγής: 1311/05, 16 Φεβρουαρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A40 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Καπετάνιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1311/05 Μεταξύ: Ιάκωβου Τσολιά, ανηλίκου μέσω της μητέρας και πατέρα του και ή πλησιέστερων συγγενών και φίλων του και ή των προσώπων που ασκούν τη γονική μέριμνα Κυριακής Τσολιά και Λούκα Τσολιά Εναγόντων και Φίλιππου Ιωακείμ Εναγομένου ----------------- ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 16 Φεβρουαρίου 2009 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντα: κ. Τσαγγαρίδης και κα Περικλέους Για εναγόμενο: κ. Π. Κωνσταντίνου Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή ο ενάγοντας, ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν 9 χρονών, μέσω των γονέων του ζητά γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για ζημιές που υπέστη σε τροχαίο ατύχημα στις 4.1.

1. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ενάγοντα το ατύχημα συνέβηκε συνεπεία της αμέλειας και ή της παράβασης των νόμιμων υποχρεώσεων του εναγομένου. Με την υπεράσπιση του ο εναγόμενος, αρνείται την απαίτηση του ενάγοντα και ισχυρίζεται ότι το εν λόγω ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική και/ή συντρέχουσα αμέλεια του ενάγοντα. Πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας οι δικηγόροι των διαδίκων κατέθεσαν τα πιο κάτω ως παραδεκτά γεγονότα: (α) στις 4.1.2004 ο εναγόμενος ενεπλάκηκε σε οδικό δυστύχημα με τον ενάγοντα, (β) το εν λόγω δυστύχημα συνέβηκε στη συμβολή των οδών Ναγκασάκι και Μιχαήλ Καλλή στη Λεμεσό, (γ) ο εναγόμενος κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήταν ο οδηγός του οχήματος με αριθμό εγγραφής ΗΗΥ 026 μάρκας ΤΟΥΟΤΑ και όχι ΗΗΥ 206, τύπου SALOON, (δ) ο ενάγοντας κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήταν ο οδηγός του χειροκίνητου σκούτερ με επαναφορτιζόμενη μπαταρία, (ε) κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ο ενάγοντας κατευθυνόταν με το σκούτερ του ανατολικά στην οδό Μιχαήλ Καλλή και ο εναγόμενος με το αναφερόμενο αυτοκίνητο του βόρεια στην οδό Ναγκασάκι, (στ) ο εναγόμενος συνεπεία του εν λόγω δυστυχήματος τραυματίστηκε και (ζ) ήταν τότε 9 χρονών. Επιπλέον, κατέθεσαν και τα πιο κάτω τεκμήρια από κοινού ως προς την αλήθεια του περιεχομένου τους: Τεκμήριο 1 - Αστυνομική Έκθεση, Τεκμήριο 2 - Ιατρικό Πιστοποιητικό του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, Δρ. Χρ. Σολομωνίδη, Τεκμήριο 3 -Απόδειξη πληρωμής του ιατρικού πιστοποιητικού για το ποσό των ΛΚ 35, Τεκμήριο 4 - Τιμολόγιο του Φαρμακείου Πάμπου Γεωργίου για το ποσό των ΛΚ 20, Τεκμήριο 5 - Απόδειξη πληρωμής του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού για το ποσό των ΛΚ 628, Τεκμήριο 6 - Απόδειξη πληρωμής του Τμήματος Ιατρικών Υπηρεσιών και Υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας για το ποσό των ΛΚ 10, Τεκμήριο 7 - Τιμολόγιο της εταιρείας Dimis Mavropoulos Ltd για αγορά ενός σκούτερ στη τιμή των ΛΚ
2. Κατά την ακροαματική διαδικασία της υπόθεσης κατέθεσαν συνολικά 4 μάρτυρες, τρεις από την πλευρά του ενάγοντα περιλαμβανομένου και του ιδίου, και ο εναγόμενος. Πρώτος μάρτυρας εκ μέρους τoυ ενάγοντα ήταν ο αστυνομικός 2532 Αναστάσιος Παναγίδης, ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο υπηρετούσε στην Τροχαία Λεμεσού. Ο Αστ. 2532 ήταν ο εξεταστής του επίδικου ατυχήματος ο οποίος πήγε στο χώρο του ατυχήματος λίγο μετά τη σύγκρουση. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του το ατύχημα συνέβηκε γύρω στις 16:45 και εκείνος μετέβηκε εκεί γύρω στις 17:
3. Κατά το χρόνο που πήγε εκεί, όπως χαρακτηριστικά είπε, ήταν μέρα προς νύχτα, σούρουπο. Ο δρόμος, είπε ο ΜΕ1, εκεί φωτίζεται επαρκώς επειδή υπάρχουν πάσσαλοι φωτός αλλά συμβουλευόμενος και το σχεδιάγραμμα που ετοίμασε (Τεκμήριο 1) συγκεκριμενοποίησε ότι ο πάσσαλος της ηλεκτρικής ο οποίος βρισκόταν σε απόσταση περίπου 11 μέτρων και 20 εκ. από το σημείο της σύγκρουσης δεν θυμόταν εάν ήταν αναμμένος. Ο κύριος δρόμος στον οποίο έγινε το ατύχημα, η οδός Ναγκασάκι δηλαδή, έχει πλάτος 6 μέτρων και 70 εκ. χωρίς να υπάρχει διαχωριστική γραμμή. Η οδός Ναγκασάκι έχει πεζοδρόμιο και από τις δύο πλευρές της. Η οδός Μ. Καλλή η οποία θεωρείται πάροδος της Ναγκασάκι έχει πλάτος 7 μέτρα και 80 εκ.. Στο σημείο όπου ενώνεται η οδός Καλλή με τη Ναγκασάκι ο ΜΕ1 ανέφερε ότι δεν υπάρχει πινακίδα Αλτ αλλά ούτε και γραμμή κάτω στο δρόμο. Ο ΜΕ1, ο οποίος υιοθέτησε το σχεδιάγραμμα επεξήγησε τα σημεία επί του σχεδίου όπως επίσης τις διάφορες μετρήσεις στις οποίες προέβηκε. Σύμφωνα πάντοτε με την μαρτυρία του ΜΕ1, το σημείο Γ επί του Τεκμηρίου 1 ήταν ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο επί του πεζοδρομίου το οποίο, είπε, σίγουρα παρεμπόδιζε την ορατότητα κάποιου οδηγού ο οποίος θα επιχειρούσε να βγει από την πάροδο της Μ. Καλλή όπως επίσης παρεμπόδιζε και την ορατότητα του εναγομένου σε σχέση με οχήματα που ερχόντουσαν από την οδό Καλλή. Ο ΜΕ1 είπε ότι η οδός Ναγκασάκι δεν θεωρείται δρόμος στον οποίο κάποιος μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα αφού είναι κατοικημένη περιοχή. Στην σκηνή του ατυχήματος δεν βρέθηκαν ίχνη τροχοπέδησης του αυτοκινήτου με αριθμό εγγραφής ΗΗΥ 026 οπότε ο ίδιος θεώρησε ότι πρέπει να εκινείτο με χαμηλή ταχύτητα. Ενόψει της έλλειψης τεκμηρίων στην σκηνή ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να αναφέρει με πόση ταχύτητα εκινείτο το αυτοκίνητο του εναγομένου. Το μόνο όμως που μπορούσε να πει ήταν ότι η σύγκρουση του ενεχόμενου αυτοκινήτου και του σκούτερ ήταν ελαφριάς μορφής. Το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής ΗΗΥ 026 είχε ελαφριές ζημιές στο μπροστινό καπό και στο μπροστινό προφυλακτήρα και το σκούτερ είχε ζημιά στο τιμόνι, στη σέλλα και στις μπροστινές περόνες. Το σημείο Χ ο ίδιος το σημείωσε με βάση του τι του ανέφερε ο οδηγός του αυτοκινήτου και μετά από έρευνα που έκανε ο ίδιος λόγω του ότι εκεί βρέθηκαν και μικρά πλαστικά συντρίμμια από το σκούτερ. Από τη βασική γραμμή μέχρι και το σημείο Χ η απόσταση, είπε ο ΜΕ1, είναι περίπου 10 μέτρα. Η τελική θέση του σκούτερ σημειώνεται με το σημείο Α1 επί του σχεδιαγράμματος (Τεκμήριο 1) και ήταν στην ανατολική πλευρά του δρόμου, δηλαδή στην ορθή του πορεία κοντά στο δεξιό πεζοδρόμιο. Το σκούτερ φαίνεται, είπε ο ΜΕ1 ότι βγήκε από την πάροδο και πήρε την κανονική του πορεία κοντά στο πεζοδρόμιο. Η κανονική πορεία που έπρεπε να ακολουθεί το αυτοκίνητο του εναγομένου ήταν η ανατολική πλευρά δηλαδή η αριστερή επί της οδού Ναγκασάκι αλλά η τελική του θέση η οποία σημειώνεται με το σημείο Β1 επί του σχεδιαγράμματος (Τεκμήριο 1) είναι στην άλλη πλευρά, και η απόσταση του δεξιού μέρους του αυτοκινήτου του εναγομένου από το δεξιό πεζοδρόμιο είναι περίπου 70εκ. Ο λόγος που το αυτοκίνητο του εναγομένου βρέθηκε εκεί, είπε ο ΜΕ1, από ότι του ανέφερε ο εναγόμενος ήταν λόγω αναπόφευκτης ενέργειας δηλαδή για να αποφύγει την σύγκρουση με τον ενάγοντα. Ο ΜΕ1 ανέφερε ότι ο εναγόμενος είχε χώρο στην αριστερή του πλευρά για να κινηθεί προς εκείνη την κατεύθυνση και να αποφύγει την σύγκρουση αλλά σε σχετική ερώτηση του δικηγόρου του ενάγοντα απάντησε ότι ο κάθε οδηγός αντιδρά με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με την αντίληψη του και τα αντανακλαστικά του τη δεδομένη στιγμή. Ο ΜΕ1 ανέφερε ότι το σκούτερ κατά την άποψη του μπορεί να θεωρηθεί και παιγνίδι το οποίο κινείται μόνο του και λειτουργούσε με επαναφορτιζόμενη μπαταρία. Δεν χρειάζεται αυτό να εγγραφεί σύμφωνα με τους κανονισμούς της Τροχαίας. Ο ΜΕ1 είπε επίσης ότι το σκούτερ δεν είχε φώτα αφού το έλεγξε τη συγκεκριμένη ημέρα και δεν είχε ούτε και αντανακλαστικά να φέγγουν. Ο ΜΕ1 κατά την αντεξέταση του κατέθεσε ως Τεκμήριο 8 τη δική του κατάθεση , ως Τεκμήριο 9 την κατάθεση που έλαβε από τον πατέρα του ανηλίκου και ως Τεκμήριο 10 την κατάθεση του εναγομένου. Ακολούθως μαρτυρία έδωσε ο ενάγοντας (ΜΕ2) ο οποίος σήμερα είναι 13 χρονών. Ο ενάγοντας ανέφερε ότι το σκούτερ του το αγόρασε ο πατέρας του και στοίχισε περίπου ΛΚ
4. Το σκούτερ γνώριζε να το οδηγεί καλά παρά του ότι πρόσφατα του το είχαν αγοράσει αφού είπε ότι είναι σαν το ποδήλατο. Το σκούτερ του ο ενάγοντας ανέφερε ότι είχε φώτα τόσο μπροστά όσο και πίσω τα οποία άναβαν όταν πατούσε το στόπερ και είχε και τραφικέητορ. Τα φώτα του σκούτερ ο ενάγοντας ανέφερε ότι πάντοτε άναβαν λόγω του ότι αυτό δούλευε με μπαταρία. Ο ενάγοντας τη συγκεκριμένη ημέρα είπε ότι πήγαινε περίπατο και αφού έφτασε στη συμβολή της οδού Καλλή με τη Ναγκασάκι σταμάτησε κοίταξε δεξιά και αριστερά και αφού είδε ότι μπορούσε να περάσει πέρασε. Όταν βρισκόταν εκεί διευκρίνισε ότι είδε ένα αυτοκίνητο να έρχεται αλλά επειδή ήταν σε απόσταση περίπου 50 μέτρων είδε ότι μπορούσε να περάσει και αφού πέρασε και πήρε τη λωρίδα του κανονικά προχώρησε σε ευθεία γραμμή λίγο κοντά στο πεζοδρόμιο και είδε το αυτοκίνητο του εναγομένου που ερχόταν πάνω του. Μετά από αυτό δεν θυμόταν τίποτε άλλο. Όταν ξύπνησε βρισκόταν στο Νοσοκομείο. Ενόσω βρισκόταν στο Νοσοκομείο ο ενάγοντας είπε ότι πονούσε το κεφάλι του και στην αρχή λίγο το πόδι του, δείχνοντας τη κνήμη του. Εκεί του έβγαλαν ακτινογραφίες, τον έβαλαν στο χειρουργείο και τον υπνώτισαν. Το πόδι του μετά από αυτό ήταν στο γύψο όπου και παρέμεινε για περίοδο περίπου 2 με 3 μηνών. Ο ενάγοντας ανέφερε ότι για τον πρώτο 1 ½ μήνα δεν πήγαινε σχολείο. Σήμερα δεν έχει οποιοδήποτε πρόβλημα με το κεφάλι του αλλά το πόδι του τον ενοχλεί όταν αλλάζει ο καιρός και όταν το κουράζει, δεν μπορεί να περπατήσει. Όταν αλλάζει ο καιρός, από χειμώνα σε άνοιξη δεν μπορεί να περπατήσει και έχασε από τη γρηγοράδα του και δεν μπορεί ούτε να τρέξει. Συνήθως το πόδι του το πονάει κατά του μήνες Μάιο, Μάρτιο και Σεπτέμβρη. Όταν έχει το πόνο αυτό ο ενάγοντας ανέφερε ότι δεν επισκέπτεται γιατρό απλά βάζει κρέμα και χρειάζεται περίπου μια εβδομάδα για να ανακάμψει. Εκτός του σχολείου ο ενάγοντας ανέφερε ότι ασχολείται με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή και με το ποδόσφαιρο όπου είναι και γραμμένος στην Ακαδημία της Σαλαμίνας. Στην Ακαδημία της Σαλαμίνας γράφτηκε 3 μήνες περίπου πριν το ατύχημα και έπαιζε ως αμυντικός, θέση στην οποία παίζει και σήμερα. Ο λόγος που πάει στην Ακαδημία ποδοσφαίρου ανέφερε είναι για άθληση και απέκλεισε το ενδεχόμενο να παίξει ως επαγγελματίας. Κατά την αντεξέταση του διευκρίνισε ότι ο ίδιος ουδέποτε είχε ταυτότητα της Σαλαμίνας γιατί αυτή εκδίδεται μόνο σε όσους ασχολούνται με το πρωτάθλημα, ταυτότητα είπε ότι βγάζουν μόνο στους επίλεκτους. Οι προπονήσεις του στη Σαλαμίνα είναι τρεις φορές την εβδομάδα και είναι διάρκειας περίπου 1 ½ ώρας η κάθε μία. Μετά που έβγαλε το γύψο ο Δρ Ιωάννου που τον παρακολουθούσε, ο οποίος ήταν και ο γιατρός της Σαλαμίνας, του είπε να ξεκουράσει το πόδι του για ένα επιπλέον μήνα και μετά να επιστρέψει στο ποδόσφαιρο. Όταν επέστρεψε μετά από πάροδο περίπου 31/2 μηνών έπαιζε ελαφριά αφού ο προπονητής δεν τον χρησιμοποιούσε αρκετά. Ο ενάγοντας από ότι θυμόταν έκανε φυσιοθεραπεία στο Δρ Ιωάννου αλλά δεν θυμόταν πόσο συχνά και πόσες φορές πήγε. Ο ενάγοντας είπε επίσης ότι πλέον δεν απολαμβάνει το ποδόσφαιρο όπως παλαιά γιατί φοβάται ότι τώρα παίζοντας μπορεί να σπάσει το πόδι του πιο εύκολα. Κατά την αντεξέταση του επίσης ο ενάγοντας ανέφερε ότι στο σχολείο ουδέποτε τους είχαν κάνει μαθήματα για το πώς να χρησιμοποιούν ορθά το δρόμο ή και πώς να οδηγούν. Σε ερώτηση του δικηγόρου του εναγομένου εάν γνωρίζει ποιος είναι ο κύριος δρόμος, η Καλλή ή η Ναγκασάκι, ο ενάγοντας ανέφερε ότι ο κύριος δρόμος είναι από την άλλη πλευρά και δεν γνώριζε εάν η Ναγκασάκι είναι κύριος δρόμος. Όταν έφτασε στην συμβολή των δύο πιο πάνω δρόμων επανέλαβε ότι σταμάτησε για να κοιτάξει αφού ήξερε ότι έπρεπε να το κάνει. Τότε είδε το αυτοκίνητο του εναγομένου σε απόσταση 50 μέτρων και βγήκε. Το αυτοκίνητο του εναγομένου ο ενάγοντας ανέφερε ότι το έβλεπε ότι ερχόταν από τα αριστερά στην πλευρά του. Τη συγκεκριμένη ώρα ο ενάγοντας ανέφερε ότι ήταν μέρα προς νύχτα. Τρίτος μάρτυρας για τον ενάγοντα κατέθεσε ο πατέρας του Λούκας Τσολιάς. O ΜΕ3 ο οποίος εργάζεται ως οδηγός ανέφερε ότι την ημέρα του ατυχήματος άκουσε θόρυβο και έτρεξε στην σκηνή και είδε το γιο του σε μια λίμνη αίματος. Σε ερώτηση του δικηγόρου του ενάγοντα για το πώς ενεπλάκηκε ο γιος του στο ατύχημα ο ΜΕ3 ανέφερε ότι ο ίδιος δεν είδε αλλά από ότι του είπε ο γιος του είδε ένα αυτοκίνητο από μακριά, βγήκε από το Αλτ και όταν μπήκε στην πορεία του κανονικά το άλλο αυτοκίνητο ήρθε και τον χτύπησε. Ο ΜΕ1 ανέφερε ότι την ώρα του ατυχήματος δεν γνώριζε εάν τα φώτα του σκούτερ ήταν αναμμένα αφού δεν είδε αλλά από ότι του είπε ο γιος του τα φώτα ανάβουν αυτόματα όταν ξεκινήσει. Ο γιος του μετά το ατύχημα είπε ο ΜΕ3 ότι μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο με ασθενοφόρο. Ο ενάγοντας είχε τραυματιστεί στο κεφάλι και είχε σπάσει και το πόδι του. Στο νοσοκομείο παρέμεινε περίπου 5 με 6 μέρες και μετά παρά του ότι τους είπαν να επισκέπτονται τα εξωτερικά ιατρεία για παρακολούθηση αυτοί πήγαν μόνο μία φορά και μετά επέλεξαν τον Δρ Σίμο Ιωάννου, ιδιώτη γιατρό. Κατά την κυρίως εξέταση του ο ΜΕ3 ανέφερε ότι σταμάτησαν να πηγαίνουν στο νοσοκομείο γιατί εκτός του ότι εκεί πλήρωναν, χρειαζόταν και αρκετός χρόνος για να τον εξετάσουν, έτσι επέλεξαν τον Δρ Ιωάννου ο οποίος ήταν και ο γιατρός της Σαλαμίνας όπου έπαιρναν τον ενάγοντα τα απογεύματα μετά τη δουλειά. Ο ΜΕ3 δεν θυμόταν εάν ο Δρ Ιωάννου έδωσε φαρμακευτική αγωγή στον γιο του αλλά ήταν με την εντύπωση ότι έκανε φυσιοθεραπεία και κάθε φορά που τον επισκεπτόταν του έκανε και ακτινογραφία. Κατά την αντεξέταση του ο ΜΕ3 δεν θυμόταν πόσες φορές πήγαν στον Δρ Ιωάννου γιατί συνήθως είπε τον έπαιρνε η σύζυγος του. Όσον αφορά τη σημερινή κατάσταση του ενάγοντα, ο ΜΕ3 ανέφερε ότι παραπονείται για πόνο με την αλλαγή του καιρού και μετά από σκληρή προπόνηση. Απ' ότι ο γιος του του είπε δεν τον επέλεξαν στους επίλεκτους της Σαλαμίνας όπου και γράφτηκε 1 με 2 χρόνια πριν το ατύχημα. Σήμερα ο ενάγοντας ασχολείται όπως είπε ο ΜΕ3 με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή και λίγο με το ποδόσφαιρο. Ο ΜΕ3 επίσης υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης που η οποία είναι το Τεκμήριο
5. Ο ΜΕ3 επέμεινε στη θέση του ότι ο γιος του οδηγούσε μπροστά στο σπίτι τους όπου είναι πάροδος και δεν περνούν αυτοκίνητα και αυτός του απαγόρευε να πηγαίνει μακριά από το σπίτι τους. Όταν έμαθε ότι ο γιος του οδηγούσε σκούτερ άλλων παιδιών αποφάσισε να του αγοράσει δικό του ως χριστουγεννιάτικο δώρο. Δεν ήταν σε θέση ο ΜΕ3 να πει πού ακριβώς πήγαινε ο ενάγοντας με το σκούτερ αφού, όπως είπε, δεν μπορούσε να εκτελεί χρέη αστυνομικού 24 ώρες το 24ωρο. Ο ίδιος ως οδηγός είχε πλήρη αντίληψη των κινδύνων στους δρόμους και είπε του γιου του όταν άρχισε να οδηγά ποδήλατο να προσέχει στο δρόμο. Κατά την αντεξέταση του είπε επίσης ότι έκρινε το σκούτερ ότι ήταν πιο ασφαλισμένο από το ποδήλατο γιατί είναι παιγνίδι και έχει και δυνατά φώτα και φρένα. Ο ΜΕ3 ανέφερε επίσης κατά την αντεξέταση του ότι ο γιος του πάντα οδηγούσε μπροστά από το σπίτι τους και η Ναγκασάκι στην οποία συνέβηκε το ατύχημα δεν είναι κύριος δρόμος, είναι ημικύκλια οδός στην οποία περνούν μόνο τα αυτοκίνητα εκείνων που κατοικούν στην περιοχή χωρίς να υπάρχει τροχαία κίνηση. Εκείνη την ημέρα είπε ότι ο γιος του πήγε για να κάνει επαναστροφή, μπήκε δηλαδή στην οδό εκείνη για να επιστρέψει πίσω. Ακολούθως είπε ότι σε σχέση με την οδό Καλλή που βρίσκεται το σπίτι τους η Ναγκασάκι είναι ο κύριος δρόμος. Εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα ο ίδιος στεκόταν στην βεράντα του σπιτιού και παρακολουθούσε το γιο του, τον έβλεπε είπε μέχρι που έφτασε στο Αλτ. Ακολούθως άλλαξε τη θέση του και είπε ότι από την βεράντα του σπιτιού του όπου ήταν έβλεπε την Ναγκασάκι και γι' αυτό είδε το γιο του να περνά μετά το Αλτ στον απέναντι δρόμο και να παίρνει την πορεία του και μετά άκουσε το θόρυβο από τη σύγκρουση. Υπήρχαν κάποια δέντρα μπροστά του είπε, αλλά από εκεί που στεκόταν έβλεπε το γιο του. Ακολούθως είπε ότι όταν ο γιος του έφτασε στο Αλτ τον είδε που κοίταξε δεξιά και αριστερά και όταν πέρασε το δρόμο τον έχασε από τα μάτια του. Ακολούθως πάλιν άλλαξε τη θέση του και είπε ότι όταν ο γιος του έφτασε στο Αλτ μάλλον δεν σταμάτησε πριν περάσει απέναντι. Μετά σε άλλη ερώτηση του δικηγόρου του εναγομένου ο ΜΕ3, παρόλο που είπε ότι δεν περιεργάστηκε το σκούτερ, είπε ότι σίγουρα είχε φώτα γιατί όταν πέρασε από μπροστά του τα φώτα του σκούτερ άναβαν παρόλο που δεν χρειάζονταν αφού είχε άπλετο φως τη συγκεκριμένη ώρα. Το σκούτερ μετά το ατύχημα είπε καταστράφηκε ολοσχερώς αφού μοιράστηκε στα δύο. Τα κομμάτια του σκούτερ τα έχει στο σπίτι. Ο ΜΕ3 ανέφερε ότι δεν μπορούσε να πωλήσει οποιαδήποτε μέρη του ως εξαρτήματα ή ως ανταλλακτικά παρόλο που δεν ρώτησε για αυτό. Το ότι ο γιος του ήταν μέσα σε μια λίμνη αίματος είπε ότι από ότι φαίνεται δεν το θεώρησε σημαντικό και για αυτό δεν το ανέφερε στην κατάθεση του αλλά το γεγονός αυτό το είδαν όλοι οι γείτονες. Όσον αφορά τον τραυματισμό του ποδιού του ενάγοντα ο ΜΕ3 είπε ότι τον έβαλαν στο χειρουργείο αλλά ο ίδιος δεν γνώριζε εάν του έκανε εγχείρηση. Το τι γνωρίζει είναι ότι του έβαλαν το πόδι του στο γύψο. Ο ΜΕ3 δεν θυμόταν πόσες φορές πήρε τον ενάγοντα στον Δρ Ιωάννου και ή πόσα τον πλήρωσαν αλλά για αυτό είχε απόδειξη. Επίσης δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί κατά πόσο ο ενάγοντας έκανε φυσιοθεραπεία ή και πόσες φορές. Κατά την αντεξέταση του δεν θυμόταν να απαντήσει εάν όντως, όπως είπε στην κυρίως εξέταση του, κάθε φορά που τον έπαιρναν στο γιατρό του έκανε και ακτινογραφίες, η ίδια ήταν η θέση του και για τη φυσιοθεραπεία. Το ότι ο γιος του δεν ήταν στους επίλεκτους το γνώριζε γιατί έτσι του είπε ο ενάγοντας, ο ίδιος δεν γνώριζε τίποτε για αυτό το θέμα. Ο Δρ Σίμος Ιωάννου, ιδιώτης ειδικός ορθοπεδικός, ο οποίος είναι και γιατρός της Σαλαμίνας από το 1988, εξέτασε τον ενάγοντα στις 21.1.
6. Ο Δρ Ιωάννου κατέθεσε το ιατρικό πιστοποιητικό που ετοίμασε ημερομηνίας 4.2.2005 ως Τεκμήριο 11, υιοθετώντας το περιεχόμενο του. Τον ενάγοντα ο Δρ Ιωάννου ανέφερε ότι τον είδε συνολικά τέσσερις φορές. Κατά την πρώτη εξέταση του ενάγοντα, ο γιατρός ανέφερε ότι έφερε νάρθηκα στο κάτω δεξιό του σκέλος και περπατούσε με πατερίτσες. Λόγω του ότι υπήρχε οίδημα στην περιοχή ο νάρθηκας, ανέφερε, παρέμεινε μέχρι και τις 2.2.2004 όπου μετά από ακτινολογικό έλεγχο αφαιρέθηκε και ο ίδιος τοποθέτησε κλειστό μηροκνημικό νάρθηκα. Αρχικά, ο Δρ Ιωάννου ανέφερε ότι πάντοτε τοποθετείται ανοιχτός νάρθηκας μέχρι να υποχωρήσει το οίδημα και μετά αυτός κλείνει. Ο λόγος όμως που ο ίδιος άλλαξε το νάρθηκα ήταν γιατί στο Νοσοκομείο του τοποθέτησαν γύψινο ο οποίος ήταν βαρετός. Ο πλαστικός νάρθηκας που τοποθέτησε ο ίδιος παρέμεινε στο πόδι του ενάγοντα μέχρι και τις 8.3.
7. Στις 8.3.2004 μετά από ακτινολογικό έλεγχο και αφού φάνηκε ότι το κάταγμα είχε επουλωθεί πλήρως αφαιρέθηκε ο νάρθηκας και ακολούθησε φυσιοθεραπεία. Μέχρι την επούλωση του κατάγματος και την αφαίρεση του γύψου ο ενάγοντας δεν μπορούσε να περπατήσει, μετά από αυτό άρχισε σταδιακά να φορτίζει το σκέλος του διότι ήταν αδύνατο, πρώτα με τη χρήση μίας πατερίτσας και μετά χωρίς αυτή. Στις αρχές παρουσίαζε αδυναμία και μετά από κούραση πόνο. Κατά την τελευταία εξέταση του ενάγοντα στις 4.2.2005 ο ενάγοντας του ανέφερε ότι όταν είχε κρύο, και μετά από κούραση και μετά από ένα ποδοσφαιρικό αγώνα ένιωθε πόνο στην περιοχή του κατάγματος. Ο ενάγοντας, σύμφωνα με τη δική του γνώμη, μετά που αποθεραπεύτηκε μπορούσε να βγάλει ένα ποδοσφαιρικό αγώνα όπως και προηγουμένως αλλά μετά από ένα εντατικό αγώνα ή εντατική προπόνηση μπορεί να παρουσιάσει πόνο στην περιοχή. Σύμφωνα πάλι με την γνώμη του, ο Δρ Ιωάννου ανέφερε ότι ένα συνηθισμένο τραύμα στο σημείο που κτύπησε ο ενάγοντας μπορεί να τον επηρεάσει με δύο τρόπους, πρώτον ψυχολογικά αφού του προκαλεί φοβία μήπως ξανακτυπήσει και δεύτερο σωματικά με την πρόκληση σωματικής κούρασης κατά κύριο λόγο τα πρώτα δύο χρόνια μετά από υπερβολική σωματική κούραση. Κατά την αντεξέταση του ο Δρ Ιωάννου ανέφερε ότι το κάταγμα που υπέστη ο ενάγοντας ήταν ένα πλήρες κάταγμα χωρίς παρεκτόπιση. Δεν χρειάστηκε ο ενάγοντας να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση και θεραπεύτηκε συντηρητικά. Το κάταγμα του ενάγοντα συμφώνησε ο Δρ Ιωάννου είναι η απλούστερη μορφή κατάγματος και ανέφερε ότι κατά 90% σε ένα νέο παιδί θεραπεύεται πλήρως. Το κάταγμα του ενάγοντα επανέλαβε ότι θεραπεύτηκε πλήρως χωρίς οποιαδήποτε ακτινολογικά κατάλοιπα. Μετά τις 8.3.2004 ο ενάγοντας, είπε αρχικά ο ΜΕ4, ακολούθησε φυσιοθεραπεία για να δυναμώσει το πόδι του. Δεν έκανε ο ίδιος φυσιοθεραπεία στον ενάγοντα αλλά τον παρέπεμψε αλλού. Ο Δρ Ιωάννου στο ιατρικό του πιστοποιητικό αναφέρει ότι ο ενάγοντας υπέστη εγκεφαλική διάσειση, σύμφωνα με ένα χαρτάκι που έδωσαν στον ενάγοντα κατά την έξοδο του από το Νοσοκομείο. Ο λόγος της αναφοράς του αυτής ήταν για σκοπούς πληρότητας του ιστορικού του ασθενή, χωρίς να μπορεί ο ίδιος να το επιβεβαιώσει αφού πρώτη φορά τον είδε στις 21.1.2004 και σύμφωνα και με την ειδικότητα του, αυτός ασχολήθηκε μόνο με το κάταγμα του ποδιού. Η αναφορά του στο πιστοποιητικό που εξέδωσε ότι επανήλθε στην ακαδημία ποδοσφαίρου μετά από οκτώ μήνες προέρχεται από το τι του ανέφερε ο ενάγοντας. Ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να το επιβεβαιώσει αλλά ούτε να αναφέρει και οτιδήποτε για τη σημερινή κατάσταση του ενάγοντα. Σύμφωνα με τη θέση του Δρ Ιωάννου, λογικά ο ενάγοντας σε περιόδους που δεν έχει κρύο, δηλαδή κατά τους μήνες Μάιο και Σεπτέμβριο, δεν πρέπει να έχει οποιοδήποτε πόνο. Για τον εναγόμενο μαρτυρία έδωσε ο ίδιος, ο οποίος υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης που έδωσε στην Αστυνομία, η οποία είχε κατατεθεί σε προγενέστερο στάδιο ως Τεκμήριο
8. Ο εναγόμενος ανέφερε ότι το ατύχημα συνέβηκε λόγω του ότι ο μικρός ο οποίος οδηγούσε το σκούτερ κτύπησε στο αυτοκίνητο του ενόσω αυτό ήταν ακινητοποιημένο. Συγκεκριμένα ο εναγόμενος ανέφερε ότι ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο του βόρεια στην οδό Ναγκασάκι με ταχύτητα περίπου 10 με 20 ΧΑΩ, είδε σε απόσταση 5 με 6 μέτρων το σκούτερ να έρχεται από την αντίθετη κατεύθυνση στη δική του λωρίδα, με ταχύτητα μεγαλύτερη από ότι οδηγούσε ο ίδιος, χωρίς φυσικά να είναι σε θέση να την καθορίσει, και να κατευθύνεται προς τα πάνω του. Ο μικρός που επέβαινε το σκούτερ κατευθυνόταν προς τα πάνω του χωρίς να σταματήσει στη συμβολή των δύο οδών. Ο εναγόμενος ανέφερε ότι σύμφωνα με την πορεία του είχε ορατότητα αλλά στο χρόνο που είχε από τη στιγμή που είδε το σκούτερ, δηλαδή σε διάστημα δευτερολέπτων, αντέδρασε με τον τρόπο που αντέδρασε, δηλαδή έκανε ελιγμό και πήγε στην δεξιά λωρίδα εφόσον στην αριστερή πλευρά ήταν το πεζοδρόμιο και δεν υπήρχε χώρος να κινηθεί, λαμβάνοντας υπόψη και το πλάτος του δρόμου. Μετά τον ελιγμό του προς τα δεξιά σύμφωνα με την πορεία του ιδίου ακινητοποίησε το αυτοκίνητο του. Κατά την κρίση του ο μικρός ο οποίος δεν πάτησε ούτε στόπερ προφανώς και εκείνος για να τον αποφύγει μπήκε στην άλλη λωρίδα και κτύπησε στο ακινητοποιημένο του αυτοκίνητο. Ο εναγόμενος, σε σχετική ερώτηση του δικηγόρου του ενάγοντα, ανέφερε ότι δεν είχε τη δυνατότητα να εισέλθει αριστερά στην οδό Καλλή αφού το ατύχημα συνέβηκε λίγα μέτρα πιο πίσω της παρόδου, περίπου 2 μέτρα πριν το σημείο Γ επί του σχεδιαγράμματος. Αγορεύσεις Οι δικηγόροι των διαδίκων προχώρησαν σε αγορεύσεις υποστηρίζοντας ο κάθε ένας τις εκατέρωθεν θέσεις τους, με λεπτομερή αναφορά στη νομολογία που διέπει το θέμα. Ο κ. Κωνσταντίνου κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει την εκδοχή του ενάγοντα και κατ' επέκταση να απορρίψει την αγωγή, επισημαίνοντας ως πρώτο λόγο τις αντιφάσεις στην μαρτυρία τόσο του ενάγοντα όσο και του ΜΕ
9. Ο κ. Κωνσταντίνου εισηγήθηκε ότι η εκδοχή του εναγομένου πρέπει να γίνει πιστευτή εφόσον συνάδει πλήρως με την κατάθεση του η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο 10 στη διαδικασία. Πέραν των πιο πάνω, είναι η θέση του δικηγόρου του εναγομένου ότι με τη δοθείσα μαρτυρία ο εναγόμενος καμία ευθύνη δεν έχει για το ατύχημα εφόσον ο κίνδυνος εμφανίστηκε ξαφνικά σε απόσταση 5 με 6 μέτρων οπότε η αντίδραση του ενόψει του διλήμματος στο οποίο βρισκόταν δεν πρέπει να κριθεί μικροσκοπικά. Όσον αφορά το θέμα των ειδικών αποζημιώσεων ο κ. Κωνσταντίνου εισηγήθηκε ότι αποδείχθηκαν τα ποσά των ΛΚ 20 (Τεκμήριο 4), ΛΚ 21.36 (Τεκμήριο 5), ΛΚ 10 (Τεκμήριο 6) και ΛΚ 145 (Τεκμήριο 7), και οι λοιπές αποζημιώσεις που περιγράφονται στα σημεία 5(β)(γ) και (δ) της έκθεσης απαίτησης οι οποίες αφορούν τα ιατρικά έξοδα του Δρ Αργυρίου και του Δρ Ιωάννου όπως επίσης τα έξοδα Νοσηλείας στο Νοσοκομείο, θα πρέπει να απορριφθούν ως μη αποδειχθείσες. Οι γενικές αποζημιώσεις επίσης, ήταν η εισήγηση του κ. Κωνσταντίνου, σε σχέση πάντοτε και με τη δοθείσα μαρτυρία, επισημαίνοντας τη θέση του ΜΕ4 όσον αφορά την εγκεφαλική διάσειση, δεν θα πρέπει να υπερβαίνουν το ποσό των €3.
10. Από την άλλη, η κα Περικλέους κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει την εκδοχή του εναγομένου, στηριζόμενη στην μαρτυρία του ενάγοντα, και των υπόλοιπων μαρτύρων του, επισημαίνοντας και αυτή με τη σειρά της κάποιες αντιφάσεις στη μαρτυρία του. Είναι η θέση της κα Περικλέους ότι έχει αποδειχθεί ότι το ατύχημα προκλήθηκε στο μέγιστο βαθμό από την αμέλεια του εναγομένου να αντιδράσει όπως ένας συνετός και σώφρων οδηγός ώστε να αποφύγει τη σύγκρουση με το σκούτερ του ενάγοντα ο οποίος ήταν ανήλικος και δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθεί πλήρως ως προς τις ικανότητες ενός μέσου οδηγού. Ο εναγόμενος, εισηγήθηκε η κα Περικλέους, είναι φανερό ότι υστερόβουλα ισχυρίστηκε ότι ο ενάγοντας οδηγούσε προς τη δική του κατεύθυνση και αυτός παρεξέκλινε της πορείας του για να τον αποφύγει, παρόλο που και σε τέτοια περίπτωση είχε τη δυνατότητα, ενόψει και της δήλωσης του ως προς την ταχύτητα του, να σταματήσει και ή να κατευθύνει το αυτοκίνητο του προς τα αριστερά αφού υπήρχε ο χώρος του πεζοδρομίου. Καταληκτικά, στηριζόμενη στην προσκομισθείσα μαρτυρία, ισχυρίστηκε ότι ο ενάγοντας έχει αποδείξει την υπόθεση του και δικαιούται σε έκδοση απόφασης για το συνολικό ποσό των ΛΚ 1.028 ως τις ειδικές αποζημιώσεις που περιγράφονται στην έκθεση απαίτησης του αφήνοντας το θέμα των γενικών αποζημιώσεων στο Δικαστήριο. Αξιολόγηση μαρτυρίας Κατά την ακροαματική διαδικασία είχα την ευκαιρία και παρακολούθησα με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου. Από την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, προβαίνω στην πιο κάτω αξιολόγηση. Ο ΜΕ1, ο Αστυνομικός που εξέτασε το δυστύχημα, από τη μαρτυρία του συνάγεται ότι έλαβε όλες τις αναγκαίες και απαραίτητες μετρήσεις και στοιχεία του χώρου όπου έγινε το ατύχημα. Ετοίμασε το Τεκμήριο 1, το οποίο κατατέθηκε στο Δικαστήριο, όσον αφορά τις συνθήκες του δρόμου, το οποίο είναι αρκετά διαφωτιστικό. Θεωρώ ότι η διερεύνηση του ατυχήματος από αυτόν έγινε με αντικειμενικό και αμερόληπτο τρόπο. Αποδέχομαι την μαρτυρία του ως ειλικρινή και αξιόπιστη όπου αφορά τα αντικειμενικά ευρήματα του. Επαναλαμβάνω εδώ ότι οι διάδικοι συμφωνούν σε όλα τα σημεία επί του σχεδίου αλλά διαφωνούν για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβηκε το ατύχημα και κατ' επέκταση και την πορεία που ακολούθησαν. Ο ενάγοντας, ο οποίος είναι σήμερα ηλικίας 13 χρονών, δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Παρακολουθώντας τον στο εδώλιο του μάρτυρα διαφάνηκε ότι προσπάθεια του ήταν να αποφύγει την οποιαδήποτε τυχόν ευθύνη είχε. Η εκδοχή του ενάγοντα ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος δεν είναι πειστική. Κατά την κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι όταν σταμάτησε στη συμβολή των δύο οδών και είδε ένα αυτοκίνητο σε απόσταση περίπου 50 μέτρων να έρχεται υπολόγισε ότι μπορούσε να περάσει και πέρασε. Αργότερα είπε αφού πήρε την κανονική του πορεία είδε το αυτοκίνητο του εναγομένου να κατευθύνεται προς τα πάνω του. Κατά την αντεξέταση του ο ενάγοντας επανέλαβε ότι αφού είδε το αυτοκίνητο του εναγομένου ότι ήταν μακριά υπολόγισε ότι μπορούσε να περάσει, και αυτό, διευκρίνισε ότι, όπως το έβλεπε εκείνος ερχόταν από αριστερά στην πλευρά του, θέση η οποία δεν βρίσκει έρεισμα στη λογική. Στην κρίση μου αυτή καταλήγω πέραν της εντύπωσης που μου έκανε ο ανήλικος κατά τη μαρτυρία του, και λόγω της θέσης του ότι δεν γνώριζε ποιος στην ουσία θεωρείται κύριος δρόμος και ποια η πάροδος σε σχέση με την κατεύθυνση που ακολουθούσε όπως επίσης την παραδοχή του ιδίου ότι μέχρι την δεδομένη στιγμή δεν διδάχτηκε τους κανόνες οδικής συμπεριφοράς αφού και ο πατέρας του, όπως ο ίδιος είπε, το μόνο που ανέφερε στον γιο του ήταν να προσέχει όταν χρησιμοποιεί το δρόμο. Η μαρτυρία του ΜΕ3 επίσης, στην οποία θα αναφερθώ πιο κάτω, η οποία περιείχε διάφορες εκδοχές ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος δεν διευκόλυνε καθόλου την υπόθεση του ενάγοντα. Η θέση του ενάγοντα επίσης ότι το σκούτερ του είχε φώτα τα οποία πάντοτε ήταν αναμμένα δεν είναι αποδεκτή εφόσον προς τούτο δέχομαι την μαρτυρία του ΜΕ1 ο οποίος περιεργάστηκε το σκούτερ μετά το ατύχημα και κατέθεσε ότι αυτό δεν είχε φώτα. Η μαρτυρία του ενάγοντα επίσης όσον αφορά το θέμα των τραυμάτων του καθώς και των συνεπειών τους, παρ΄ ότι τραυματίστηκε κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται και από τα ιατρικά πιστοποιητικά, ήταν κάπως υπερβολική στις αναφορές του και σκοπό είχε να μεγεθοποιήσει την απαίτηση του. Οι ισχυριζόμενες συνέπειες και τα κατάλοιπα που ανέφερε όσον αφορά τη σημερινή του κατάσταση δεν υποστηρίζονται από την ιατρική μαρτυρία που ο ίδιος παρουσίασε στο Δικαστήριο, οπότε και δεν θα ληφθούν υπόψη. Γενικά η όλη εικόνα που έδωσε ο ενάγοντας στο Δικαστήριο ήταν αρνητική, και δεν επέτρεψε στο Δικαστήριο να σχηματίσει σαφή εικόνα για τις πραγματικές και ακριβείς συνθήκες του ατυχήματος. Η εκδοχή του δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ευκρινώς. Με βάση τα πιο πάνω θεωρώ ότι θα ήταν ακροσφαλές να στηριχθώ στα όσα ανέφερε ο ενάγοντας κατά την ακροαματική διαδικασία. Ο ΜΕ3 πατέρας του ενάγοντα δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Η μαρτυρία του ήταν διάτρητη από αντιφάσεις οι οποίες συνοδευόμενες και από την επιλεκτική του μνήμη καταρρίπτουν ολοκληρωτικά την αξιοπιστία του. Ο ΜΕ3 αρχικά κατά την κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι δεν είδε το πώς ο ενάγοντας ενεπλάκηκε στο ατύχημα και ότι γνωρίζει είναι αυτά που του ανέφερε ο γιος του, θέση η οποία συνάδει με την κατάθεση του (Τεκμήριο 9), το περιεχόμενο της οποίας και υιοθέτησε. Ακολούθως, ανέφερε ότι είδε τον ενάγοντα που βγήκε κανονικά στην οδό Ναγκασάκι και αφού πήρε την πορεία του άκουσε το θόρυβο από το κτύπημα. Κατά την αντεξέταση του επίσης ο ΜΕ3 ανέφερε ότι επειδή στεκόταν στην βεράντα του σπιτιού τους, παρά του ότι υπήρχαν κάποια δέντρα τα οποία δεν του εμπόδιζαν την ορατότητα, έβλεπε το γιο του που εισήλθε στην οδό (προφανώς εννοούσε την οδό Ναγκασάκι) για να κάνει επαναστροφή. Ακολούθως είπε ότι έβλεπε το γιο του μέχρι που έφτασε στο σημείο του Αλτ. Σε άλλο στάδιο είπε ότι έβλεπε και την οδό Ναγκασάκι και είδε το γιο του όταν έφτασε στο Αλτ να σταματά και αφού κοίταξε δεξιά και αριστερά πέρασε το δρόμο και μετά τον έχασε από τα μάτια του. Στο τέλος ο ΜΕ3 ανέφερε ότι ο γιος του όταν έφτασε στο Αλτ μάλλον δεν σταμάτησε. Όλες οι πιο πάνω εκδοχές του ΜΕ3 όσον αφορά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβηκε το επίδικο ατύχημα δεν αφήνουν περιθώριο στο Δικαστήριο να στηριχθεί με ασφάλεια στην μαρτυρία του και ή σε κάποια από αυτές τις εκδοχές και ως εκ τούτου η μαρτυρία του ως προς το θέμα απορρίπτεται. Παρά την κατάληξη μου αυτή σημειώνω εδώ ότι η πιο πιθανή εκδοχή του ΜΕ3 είναι η αρχική αυτή δηλαδή που περιέχεται και στην κατάθεση του ότι στην ουσία δεν είδε το πώς συνέβηκε το ατύχημα. Πέραν των πιο πάνω, ο ΜΕ3 ανέφερε ότι δεν περιεργάστηκε ποτέ το σκούτερ του γιου του και δεν γνώριζε εάν τα φώτα του ήταν αναμμένα τη συγκεκριμένη ημέρα που συνέβηκε το ατύχημα. Από ότι όμως του είπε ο γιος του τα φώτα του σκούτερ πάντοτε άναβαν αφού αυτό λειτουργούσε με μπαταρία. Σε κατοπινό στάδιο, ο ΜΕ3 ανέφερε με βεβαιότητα ότι τα φώτα του σκούτερ την συγκεκριμένη ημέρα ήταν αναμμένα αφού όταν πέρασε ο γιος του από μπροστά του τα είδε παρόλο που πρόσθεσε δεν ήταν απαραίτητα γιατί υπήρχε άπλετο φως. Και αυτή η αντίφαση του ΜΕ3 είναι ουσιαστική ως προς την αξιοπιστία του. Πέραν τούτου η θέση του ότι υπήρχε αρκετό φως πάλι δεν μπορεί να γίνει πιστευτή αφού τόσο ο ΜΕ1, την μαρτυρία του οποίου αποδέχομαι, όσο και ο ενάγοντας ανέφεραν ότι ήταν μέρα προς νύχτα δηλαδή σούρουπο. Όσον αφορά την ύπαρξη φώτων στο σκούτερ η θέση μου έχει καταγραφεί πιο πάνω. Ο ΜΕ3 ανέφερε επίσης ότι συνεπεία του ατυχήματος το σκούτερ μοιράστηκε στα δύο θέση την οποία, ενόψει της αξιολόγησης της μαρτυρίας του, δεν αποδέχομαι αφού είναι και αντίθετη με τη θέση του ΜΕ1 ο οποίος ανέφερε με σαφήνεια τα μέρη του σκούτερ που υπέστησαν ζημιά. Όσον αφορά τα τραύματα του ενάγοντα πάλιν, το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί στην μαρτυρία του ΜΕ3 αφού κατά το πλείστον δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί οτιδήποτε. Δεν γνώριζε εάν ο γιος του υποβλήθηκε σε εγχείρηση, δεν θυμόταν πότε και πόσες φορές ο γιος του έκανε φυσιοθεραπεία και προφανώς δεν θυμόταν ούτε και πού έκανε τη φυσιοθεραπεία. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί στην μαρτυρία του ΜΕ3 ο οποίος κρίνεται αναξιόπιστος. Ο ΜΕ4 είναι γιατρός και κατέθεσε τη γνώμη του ως εμπειρογνώμονας σχετικά με τα τραύματα που υπέστηκε ο ενάγοντας, την κατάσταση του κατά τη τελευταία του εξέταση με κάποια γενική αναφορά για τη μελλοντική του εξέλιξη ή πιθανότητα πρόκλησης περαιτέρω και/ή παρεπόμενης ταλαιπωρίας. Σημειώνω ότι καμία ιατρική μαρτυρία δεν προσκομίστηκε που να αντικρούει τη δική του από την πλευρά του εναγομένου. Κρίνω ότι ο ΜΕ4 κύριο σκοπό είχε να διαφωτίσει το Δικαστήριο σχετικά με τα τραύματα του ενάγοντα με γνώμονα την αληθινή εικόνα και όχι κατά τρόπο μεροληπτικό ή πρόχειρο. Λαμβάνω φυσικά υπόψη ότι ο ΜΕ4 δεν ήταν σε θέση να εκφέρει ιατρική άποψη όσον αφορά την εγκεφαλική διάσειση που κατ' ισχυρισμό υπέστη ο ενάγοντας, και κατέθεσε ότι το περιέλαβε στην ιατρική του έκθεση για σκοπούς πληρότητας του ιστορικού του ασθενή, εφόσον αυτό είδε από ένα χαρτάκι του Νοσοκομείου το οποίο του προσκόμισε ο ενάγοντας κατά την επίσκεψη του εκεί, χωρίς φυσικά αυτό να είναι ενώπιον του Δικαστηρίου. Ο ΜΕ4 εξέτασε τον ενάγοντα για το τραύμα που αυτός υπέστη στην κνήμη, κάτι το οποίο εμπίπτει και στην ειδικότητα του. Ο ΜΕ4 επίσης ανέφερε ότι δεν ήταν σε θέση να εκφέρει άποψη για τη σημερινή κατάσταση του ενάγοντα αφού η τελευταία φορά που τον εξέτασε ήταν κατά την έκδοση του πιστοποιητικού του. Ο εναγόμενος, παρακολουθώντας τον στο εδώλιο του μάρτυρα, μου έκανε πολύ καλή εντύπωση και κρίνω ότι ήρθε στο Δικαστήριο να πει την αλήθεια και τα γεγονότα όπως αυτός τα γνωρίζει χωρίς να περιπέσει σε οποιαδήποτε αντίφαση. Ο εναγόμενος με έπεισε όσον αφορά τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το ατύχημα. Ως εκ τούτου δέχομαι τη μαρτυρία του εναγομένου στην ολότητα της. Δεν διαπίστωσα αντιφάσεις όπως εντοπίζει η πλευρά του ενάγοντα. Η εκδοχή του εναγομένου συνάδει πλήρως με το περιεχόμενο της κατάθεσης του όπως επίσης με την μαρτυρία του ΜΕ1 ως προς την αρχική εκδοχή του εναγομένου. Η θέση του ότι δεν μπορούσε να κινηθεί αριστερά λόγω του πεζοδρομίου δεν αποτελεί αντίφαση αφού όντως στην αριστερή πλευρά υπήρχε πεζοδρόμιο και στο συγκεκριμένο σημείο όπως ο ίδιος είπε από όπου έκανε τον ελιγμό, και όπως φαίνεται στο Τεκμήριο 1 ο δρόμος ήταν ευθύς. Ευρήματα: Αποτελεί συνεπώς εύρημα μου ότι στις 4.1.2004 και περί η ώρα 16:45 συνέβηκε ατύχημα μεταξύ του αυτοκινήτου που οδηγούσε ο εναγόμενος με αριθμό εγγραφής ΗΗΥ 026 και του επαναφορτιζόμενου με μπαταρία σκούτερ το οποίο οδηγείτο από τον ενάγοντα ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν 9 χρονών. Την ώρα του ατυχήματος και με δεδομένη τη συγκεκριμένη περίοδο του χρόνου δέχομαι ότι ήταν σούρουπο, δηλαδή μέρα προς νύκτα. Ο εναγόμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο του με βόρεια κατεύθυνση στην οδό Ναγκασάκι, με ταχύτητα μεταξύ 10 και 20 Χ.Α.Ω., όταν σε απόσταση περίπου 5 με 6 μέτρων είδε τον ενάγοντα να εξέρχεται από την οδό Μ. Καλλή, αριστερή πάροδο της οδού Ναγκασάσκι σε σχέση με την πορεία του, χωρίς να σταματήσει και να εισέρχεται με αντίθετη κατεύθυνση στην πορεία του κατευθυνόμενος προς τα πάνω του. Ο εναγόμενος τότε, προς αποφυγή της σύγκρουσης με το σκούτερ του ενάγοντα, έκανε ελιγμό προς τα δεξιά σε σχέση με την πορεία του και ακινητοποίησε το αυτοκίνητο του στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας. Ο ενάγοντας τότε έκανε και αυτός ελιγμό προς τα αριστερά σε σχέση με την πορεία του ιδίου και συγκρούστηκε με το ακινητοποιημένο αυτοκίνητο του εναγομένου το οποίο σημειώνεται με το σημείο Β1 επί του Τεκμηρίου
11. Δεν υπάρχουν ίχνη τροχοπέδησης του αυτοκινήτου του εναγομένου στο Τεκμήριο 1 οπότε αποδέχομαι ότι δεν ανεβρέθηκαν στην σκηνή του ατυχήματος. Η οδός Ναγκασάκι είναι ο κύριος δρόμος σε σχέση με την οδό Μ. Καλλή η οποία όπως προανέφερα είναι πάροδος. Επί της παρόδου δεν υπήρχε σήμα της τροχαίας Αλτ όπως επίσης ούτε γραμμή Αλτ στο δρόμο. Το πλάτος της οδού Ναγκασάκι είναι 6.70 μ. και δεν υπήρχε διαχωριστική γραμμή. Οι διαστάσεις του αυτοκινήτου του εναγομένου είναι 4.20 μ. με 1.60 μ. και του σκούτερ 1 μ. με 0.50 μ.. Η τελική θέση του σκούτερ σημειώνεται με το σημείο Α1 επί του Τεκμηρίου 1 και το σημείο σύγκρουσης με το σημείο Χ. Το σημείο Χ είναι παραδεκτό ότι βρίσκεται στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας του εναγομένου και στη λωρίδα που όφειλε να ακολουθεί ο ενάγοντας. Με το σημείο Γ σημειώνεται ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο στο αριστερό πεζοδρόμιο της οδού Ναγκασάκι σε σχέση με την πορεία του εναγομένου. Παρόλο που ο ΜΕ1 ανέφερε ότι το σταθμευμένο αυτοκίνητο σίγουρα παρεμπόδιζε την ορατότητα τόσο του ενάγοντα όσο και του εναγομένου, ο εναγόμενος κατά τη δική του μαρτυρία διευκρίνισε ότι από εκεί που βρισκόταν είχε καλή ορατότητα και είδε τον ενάγοντα να εξέρχεται από την πάροδο της οδού Μ. Καλλή χωρίς να σταματάει σε απόσταση περίπου 5 με 6 μέτρα από το αυτοκίνητο του. Από την άλλη ούτε ο ενάγοντας ανέφερε ότι το σταθμευμένο αυτοκίνητο του παρεμπόδιζε την ορατότητα του. Από τη σύγκρουση του αυτοκινήτου του εναγομένου με το σκούτερ που οδηγείτο από τον ενάγοντα, η οποία δέχομαι ότι ήταν μικρής ισχύος, το σκούτερ υπέστη ζημιά στο τιμόνι, στη σέλλα και στις μπροστινές περόνες και το αυτοκίνητο του εναγομένου στο μπροστινό καπό και στον προφυλακτήρα. Ο ενάγοντας επίσης τραυματίστηκε. Από την μαρτυρία που έχω ενώπιον μου και όπως αυτή έχει αξιολογηθεί πιο πάνω δέχομαι ότι ο ενάγοντας μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στις πρώτες βοήθειες όπου εξετάστηκε και κρατήθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού μέχρι τις 9.1.
12. Κατά την παραμονή του στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού σύμφωνα με το Τεκμήριο 2, του οποίου το περιεχόμενο είναι παραδεκτό, ο ενάγοντας εξετάστηκε από γενικό χειρούργο για την κάκωση κεφαλής χωρίς κλινικά ή ακτινολογικά ευρήματα. Η θέση του ενάγοντα ότι υπέστη εγκεφαλική διάσειση στηριζόμενη στο πιο πάνω πιστοποιητικό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή αφού κάτι τέτοιο δεν περιλαμβάνεται. Η χρήση της φράσης «για την κάκωση της κεφαλής» δεν μπορεί να οδηγήσει το Δικαστήριο σε ασφαλές εύρημα για την ύπαρξη της εγκεφαλικής διάσεισης, ή και τη μορφή αυτής, όπως επίσης ούτε και η αναφορά του ενάγοντα ότι είχε πόνο στο κεφάλι ενόψει και της αξιολόγησης της δικής του μαρτυρίας. Επιπλέον η θέση μου αυτή ενισχύεται και από τη μαρτυρία του μοναδικού ιατρού του ΜΕ4, ο οποίος ναι μεν ανέφερε την ύπαρξη της εγκεφαλικής διάσεισης στο ιατρικό του πιστοποιητικού για σκοπούς όπως είπε πληρότητας του ιστορικού του ασθενή, αλλά ο ίδιος δεν μπορούσε να το επιβεβαιώσει. Όπως ανέφερε ο ΜΕ4 αυτό το είδε από ένα χαρτάκι που του προσκόμισε ο ενάγοντας το οποίο του δόθηκε κατά την έξοδο του από το Νοσοκομείο, το οποίο όμως δεν είναι ενώπιον του Δικαστηρίου. Με τα πιο πάνω δεδομένα το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε τέτοιο εύρημα. Από το σύνολο της ενώπιον μου μαρτυρίας αποτελεί εύρημα μου ότι ο ενάγοντας υπέστη τις ακόλουθες σωματικές βλάβες: εκδορές αριστεράς ζυγωματικής χώρας, αιμάτωμα της δεξιάς μετωπιαίας χώρας, οίδημα και παραμόρφωση δεξιάς κνήμης και κατόπιν ακτινολογικού ελέγχου, κάταγμα μεσότητας της δεξιάς κνήμης χωρίς παρεκτόπιση, το οποίο ακινητοποιήθηκε σε ανοικτό γύψινο νάρθηκα, χωρίς χειρουργική επέμβαση. Στις 20.1.2004 κατά την πρώτη εξέταση του ενάγοντα στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού ο ακτινολογικός έλεγχος ήταν ικανοποιητικός όσον αφορά τη θέση του κατάγματος και ο ενάγοντας βάδιζε πολύ καλά με πατερίτσες. Σημειώνω εδώ ότι η αναφορά της δικηγόρου του ενάγοντα στις αγορεύσεις της για την ύπαρξη ρωγμώδους κατάγματος έρχεται σε αντίθεση με τη δοθείσα μαρτυρία (Τεκμήριο 2 και τη μαρτυρία του ΜΕ4) οπότε και δεν επηρεάζει το εύρημα μου για την ύπαρξη πλήρους κατάγματος χωρίς παρεκτόπιση. Παρά του ότι δόθηκαν οδηγίες στον ενάγοντα για παρακολούθηση στα εξωτερικά ιατρεία του Νοσοκομείου αυτός δεν επέστρεψε και προτίμησε να συνεχίσει την αποθεραπεία του σε ιδώτη γιατρό, τον Δρ Σίμο Ιωάννου. Στις 21.1.2004 εξετάστηκε πρώτη φορά από τον ΜΕ4, ο οποίος επιβεβαίωσε την ύπαρξη του κατάγματος στη δεξιά κνήμη του ενάγοντα το οποίο ο ΜΕ4 περιέγραψε ως πλήρες κάταγμα χωρίς παρεκτόπιση. Στις 2.2.2004 κατά τη δεύτερη εξέταση του από τον ΜΕ4, ο ΜΕ4 μετά από ακτινολογικό έλεγχο αντικατέστησε τον ανοικτό γύψινο νάρθηκα του ενάγοντα με κλειστό μηροκνηποδικό πλαστικό νάρθηκα γιατί αυτό, όπως είπε, συνηθίζεται μετά την πάροδο του οιδήματος και λόγω του ότι ο γύψινος νάρθηκας ήταν βαρετός. Ακολούθως στις 8.3.2004 μετά από νέο ακτινολογικό έλεγχο ο οποίος έδειξε πλήρη επούλωση του κατάγματος, ο νάρθηκας αφαιρέθηκε και ο ΜΕ4 έδωσε οδηγίες στον ενάγοντα για φυσιοθεραπεία. Ο ΜΕ4 σε κάποιο στάδιο ανέφερε ότι ο ενάγοντας ακολούθησε φυσιοθεραπεία αλλά δεν είχε ιδία γνώση. Το σίγουρο όμως που προκύπτει από τη μαρτυρία του είναι ότι ο ίδιος ουδέποτε έκανε φυσιοθεραπεία στον ενάγοντα αφού κάτι τέτοιο δεν εμπίπτει στην ειδικότητα του. Με αυτό το δεδομένο και λαμβάνοντας υπόψη την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ενάγοντα και του ΜΕ3 το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε σχετικό εύρημα και εάν όντως ο ενάγοντας υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία, κάτι το οποίο σύμφωνα με το ΜΕ4 θα βοηθούσε στην γρηγορότερη ενδυνάμωση του μυός χωρίς όμως να έχει σημασία στην κατάσταση του κατάγματος του το οποίο είχε ήδη επουλωθεί. Δέχομαι επίσης ότι ο ενάγοντας ταλαιπωρήθηκε αρκετά από τις 4.1.2004 μέχρι και τις 8.3.2004 που του αφαιρέθηκε ο νάρθηκας αφού για την περίοδο αυτή περπατούσε με πατερίτσες. Όσον αφορά τη σημερινή του κατάσταση δεν έχω ενώπιον μου οποιαδήποτε ιατρική μαρτυρία για να μπορώ να καταλήξω σε σχετικά ευρήματα. Η θέση του ενάγοντα και του πατέρα του για τη σημερινή του κατάσταση δεν είναι αποδεκτή για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας τους. Επιπλέον, η θέση του ενάγοντα για την ύπαρξη πόνου κατά τους μήνες Μάιο και Σεπτέμβριο καταρρίπτεται από την ιατρική μαρτυρία που ο ίδιος προσκόμισε. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω, δέχομαι ότι κατά τις 8.3.2004 το κάταγμα της δεξιάς κνήμης του ενάγοντα είχε επουλωθεί πλήρως και ο ενάγοντας δεν είχε οποιαδήποτε ακτινολογικά κατάλοιπα από τον τραυματισμό του στο ατύχημα που συνέβηκε στις 4.1.2004, πλην κάποιας αδυναμίας στο αριστερό του πόδι για την οποία του συνεστήθη φυσιοθεραπεία. Στις 4.2.2005 κατά την τελευταία εξέταση του ο ενάγοντας παραπονέθηκε για πόνο στην περιοχή του κατάγματος κατά την αλλαγή του καιρού κατά τους χειμερινούς μήνες και μετά από έντονη άθληση. Η θέση του ΜΕ4 ότι τέτοια κατάγματα όπως του ενάγοντα, λαμβανομένης υπόψη της ηλικίας του, κατά 90% επουλώνονται πλήρως είναι αποδεκτή, όπως επίσης είναι αποδεκτή και η γενική θέση του ότι ο ενάγοντας ενδεχομένως για τα επόμενα δύο χρόνια από την τελευταία εξέταση που του έκανε να είχε πόνο στην περιοχή του κατάγματος μετά από εντατική προπόνηση και την αλλαγή του καιρού. Η θέση που προσπάθησε να προωθήσει ο δικηγόρος του ενάγοντα ότι ενόψει του ατυχήματος ο ενάγοντας δεν είχε επιλεγεί στους επίλεκτους στην Ακαδημία της Σαλαμίνας, όπου δεν μπορώ να καταλήξω πότε γράφτηκε αφού ο ίδιος καθορίζει το χρόνο εγγραφής του τρεις μήνες πριν το ατύχημα και ο πατέρας του 2 με 3 χρόνια, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Ο λόγος είναι γιατί ο ίδιος ο ενάγοντας κατά την μαρτυρία του ανέφερε ότι σήμερα παίζει στη θέση του αμυντικού όπως και πριν, και απέκλεισε την πιθανότητα για πρωταθλητισμό αφού όπως είπε στην Ακαδημία ποδοσφαίρου πηγαίνει για άθληση. Πέραν τούτου, ο τραυματισμός ο οποίος υπέστη στις 4.1.2004 σύμφωνα με τη μαρτυρία του ΜΕ4 δεν τον εμποδίζει από ιατρικής άποψης να παίζει απλά ίσως του δημιουργεί κάποια φοβία για ενδεχόμενο νέο τραυματισμό και κάποιο πόνο μετά από έντονη προπόνηση, θέσεις όμως οι οποίες παραμένουν γενικές και μετέωρες ενόψει του ότι η τελευταία φορά που εξέτασε τον ενάγοντα ήταν στις 4.2.
13. Πέραν των πιο πάνω, το Δικαστήριο, ενόψει της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ενάγοντα και του ΜΕ3 όπως επίσης της θέσης του ΜΕ4, δεν μπορεί να καταλήξει με ασφάλεια σε έυρημα για το πότε ακριβώς ο ενάγοντας επέστρεψε στην Ακαδημία ποδοσφαίρου. Νομική Βάση Αρχικά αναφέρω ότι το θέμα της αμέλειας είναι θέμα γεγονότος το οποίο αποφασίζεται με βάση τις συνθήκες και τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης (Βλ. Panagiotou v. Mavrou