Στέλιου Χρίστου ν. Ανδρέας Διαβαστός Λτδ, Αρ. Αγωγής: 6264/04, 25.02.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A52 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Δ.Ι. Κίτσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 6264/04 Μεταξύ: Στέλιου Χρίστου, από τη Λεμεσό Ενάγοντα και Ανδρέας Διαβαστός Λτδ, από τη Λεμεσό Εναγομένων --------------------- Ημερομηνία: 25.02.2009 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: κα Γ. Νικολάου για Πατρίκιος Παύλου & Σία (κα Κουρουσίδου κατά την απόφαση) Για Εναγόμενους: κ. Κ. Κουρίδης για Α. Νεοκλέους & Σία Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή: Ο Ενάγοντας έχει καταχωρήσει την πιο πάνω αγωγή με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 29.10.2004 διεκδικώντας αποζημιώσεις από τους εναγόμενους (εταιρεία) στη βάση αμέλειας τους με αποτέλεσμα την πρόκληση τροχαίου δυστυχήματος. Ο ενάγοντας στην έκθεση απαίτησης του την οποία καταχώρησε στις 07.02.2007 ισχυρίζεται ότι κατά πάντα ουσιώδη χρόνο για την αγωγή εργαζόταν στους εναγόμενους ως οδηγός και/ή διανομέας με μοτοσικλέτα για την παράδοση φαγητού (πίτσας) που παρασκεύαζαν οι εναγόμενοι. Ο συμφωνημένος μισθός του ήταν ΛΚ1,90 ανά ώρα για πέντε ώρες περίπου καθημερινά από η ώρα 05:00 μ.μ. μέχρι τις 11:00 μ.μ. πλέον φιλοδωρήματα, εν πάση περιπτώσει εξασφάλιζε ΛΚ10,00 κάθε βράδυ. Ταυτόχρονα όπως ισχυρίζεται λειτουργούσε κρεπερί στη Λεμεσό με άλλο πρόσωπο και ως εκ τούτου εξασφάλιζε πρόσθετο εισόδημα ΛΚ3.000,00 μηνιαίως. Περί τις 07.11.2002 ο ενάγοντας οδηγούσε τη μοτοσικλέτα με αριθμούς εγγραφής ΗΒΤ 982, ιδιοκτησίας των εναγομένων για σκοπούς εκτέλεσης της εργασίας του στους εναγόμενους, ενώ βρισκόταν κατά μήκος της Λεωφόρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄στη Λεμεσό επί της δεξιάς λωρίδας κυκλοφορίας με κατεύθυνση δυτική, σε κάποιο σημείο του δρόμου λόγω μειωμένου αέρα στο μπροστινό τροχό/ελαστικό της μοτοσικλέτας και/ή επειδή αυτό ξεφούσκωσε και/ή λόγω κακής συντήρησης και/ή διαφορετικά το τιμόνι της μοτοσικλέτας γύρισε προς τα δεξιά και/ή ο ενάγοντας απώλεσε τον έλεγχο της και ανατράπηκε στο δρόμο με αποτέλεσμα να τραυματισθεί και να υποστεί ζημιές και έξοδα. Περαιτέρω στην έκθεση απαίτησης του ο ενάγοντας παραθέτει λεπτομέρειες αμέλειας και/ή παράβασης νομικών καθηκόντων των εναγομένων και/ή των υπαλλήλων τους, καθώς επίσης, λεπτομέρειες των σωματικών του βλαβών και ειδικών ζημιών. Στην Υπεράσπιση τους οι εναγόμενοι παραδέχονται ότι στις 07.11.2002 ο ενάγοντας ήταν 22 ετών και οδηγός της μοτοσυκλέτας που ανατράπηκε στο δρόμο, αρνούνται όμως τους υπόλοιπους ισχυρισμούς του ενάγοντα. Περαιτέρω ισχυρίζονται πως η μοτοσικλέτα που δόθηκε στον ενάγοντα συντηρείτο τακτικά από αυτούς, πέντε δε ημέρες πριν το ατύχημα η συγκεκριμένη μοτοσικλέτα έτυχε συντήρησης. Ακόμη ισχυρίζονται πως το ατύχημα που επικαλείται ο ενάγοντας συνέβηκε λόγω απρόβλεπτου γεγονότος, ειδικότερα λόγω του ότι υπήρχε πρόκα στο δρόμο ή καρφί το οποίο πάτησε με το ελαστικό της η μοτοσικλέτα με αποτέλεσμα να ξεφουσκώσει το ελαστικό και να συμβεί το ατύχημα, προβάλουν δε τη θέση πως αν ο ενάγοντας ήταν προσεκτικός και/ή δεν οδηγούσε αφηρημένα θα αποφευγόταν το δυστύχημα. Επιπρόσθετα των πιο πάνω οι εναγόμενοι ισχυρίζονται πως ο ενάγοντας φέρει ευθύνη για την πρόκληση του ατυχήματος συνεπεία αμέλειας και/ή συντρέχουσας αμέλειας του και/ή παράβασης των εκ του νόμου απορρεόντων καθηκόντων του και παραθέτουν σχετικές λεπτομέρειες. Τέλος αρνούνται ότι ο ενάγοντας υπέστηκε τις σωματικές βλάβες που παραθέτει στην έκθεση απαίτησης του καθώς και τη δημιουργία ειδικών ζημιών, εν πάση περιπτώσει ισχυρίζονται πως αν έχουν συμβεί αυτές είναι υπερβολικές. Στην Απάντηση του ο ενάγοντας αρνείται όσα οι εναγόμενοι ισχυρίζονται περί δικής του αμέλειας ή ευθύνης για το ατύχημα καθώς και τη θέση για υπερβολικές ζημιές ή σημαντικές βλάβες. Προσαχθείσα μαρτυρία: Για την απόδειξη της απαίτησης του ενάγοντα κατέθεσαν τέσσερις μάρτυρες και για την υπόθεση των εναγομένων επίσης τέσσερις μάρτυρες. Κατά την ακροαματική διαδικασία κατατέθηκαν τεκμήρια τα οποία έχουν ως ακολούθως: Τεκμήριο 1: Αστυνομική έκθεση που περιλαμβάνει σχεδιάγραμμα και έκθεση γεγονότων. Τεκμήριο 2: Απόφαση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού στην ποινική υπόθεση 1563/03, ημερομηνίας 25.10.
- Τεκμήριο 3: Ιατρικό πιστοποιητικό Δρ. Α. Πετρίδη ημερομηνίας 16.05.
- Τεκμήριο 4: Ιατρική έκθεση Δρ Μάρκου Μάρκαρη ημερομηνίας 15.12.
- Τεκμήριο 5: Κατάθεση ΜΕ1 ημερομηνίας 21.11.
- Τεκμήριο 6: Τιμολόγιο αρ. 0461 από Scooter Line ημερομηνίας 18.10.
- Τεκμήριο 7: Απόδειξη είσπραξης αρ.
- Τεκμήριο 8: Ιατρική έκθεση Δρ Ηλία Γεωργίου ημερομηνίας 07.04.
- Τεκμήριο 9: Ακτινογραφία. Κατατέθηκαν επίσης εκ συμφώνου παραδεκτά γεγονότα ως προς τις ειδικές ζημιές του ενάγοντα τα ακόλουθα: (α) Τα έξοδα έκδοσης ιατρικού πιστοποιητικού του Δρ Α. Πετρίδη είναι €42,
- (β) Τα ιατρικά έξοδα του Δρ Μ. Μάρκαρη είναι €170,
- (γ) Ο ενάγοντας κατά την εργασία του στους εναγομένους είχε εισόδημα €512,58 μηνιαίως. (δ) Τα έξοδα της αστυνομικής έκθεσης για το επίδικο ατύχημα είναι €85,
- (ε) Ο ενάγοντα πλήρωσε το ποσό των €85,43 για φάρμακα. ΜΕ1, κατέθεσε ο ενάγοντας, παρουσίασε τα τεκμήρια 1 έως 4 ενώ κατά την αντεξέταση του κατατέθηκε το τεκμήριο
- Όπως προκύπτει από τη μαρτυρία του άρχισε να εργάζεται στους εναγόμενους στις 06.11.2002 κατόπιν συμφωνίας, ως οδηγός μοτοσικλέτας, και να κάνει διανομή φαγητού (πίτσας) από η ώρα 5:00 μ.μ. μέχρι 11:00 μ.μ. Την πρώτη ημέρα που εργάστηκε (06.11.2002) κατά τη διανομή φαγητού σε κάποιο πελάτη έσκασε ξαφνικά το πισινό ελαστικό της μοτοσικλέτας που οδηγούσε και με δυσκολία τη συγκράτησε χωρίς να συμβεί ατύχημα, ειδοποιήθηκαν οι εναγόμενοι οπότε του παραχωρήθηκε άλλη μοτοσικλέτα και συνέχισε την εργασία του. Την επόμενη ημέρα 07.11.2002 του υποδείχθηκε από τον υπεύθυνο στην εργασία του να χειριστεί άλλη μοτοσικλέτα των εναγομένων, ήτοι την υπ΄ αριθμό εγγραφής ΗΒΤ
- Όταν αργότερα την ίδια ημέρα κατά την εκτέλεση παραγγελίας σε πελάτη και ενώ οδηγούσε την εν λόγω μοτοσικλέτα επί της Λεωφόρου Μακαρίου Γ΄ στη Λεμεσό, με δυτική κατεύθυνση και ευρισκόμενος στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας με ταχύτητα περί τα 50 χ.α.ω. αντιλήφθηκε ότι το τιμόνι της μοτοσικλέτας του έγερνε προς τα δεξιά, προσπάθησε να το επαναφέρει όμως αυτό ήταν αδύνατο, δεν πρόλαβε να αντιδράσει, έχασε τον έλεγχο της μοτοσικλέτας η οποία ανατράπηκε με αποτέλεσμα αυτός να πέσει στο δρόμο όπου και τραυματίστηκε. Η πρόκληση του ατυχήματος οφειλόταν στο ότι ο μπροστινός τροχός και το ελαστικό της μοτοσικλέτας ξεφούσκωσε λόγω κακής ποιότητας και ελλιπούς συντήρησης εκ μέρους των εναγομένων, σε ποινική υπόθεση που καταχωρήθηκε εναντίον του για αμελή οδήγηση αθωώθηκε. Ήταν ακόμη η θέση του πως οι εναγόμενοι ουδέποτε του έδωσαν ικανοποιητική προειδοποίηση ότι υπήρχε κίνδυνος ή πιθανότητα τραυματισμού του κατά τη χρήση της μοτοσικλέτας. Ο ενάγοντας μετά τον τραυματισμό του μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού όπου και έτυχε θεραπείας. Κρατήθηκε στο Ορθοπεδικό Τμήμα για νοσηλεία μέχρι 12.11.2002 ενώ μέχρι τις 08.01.2003 παρακολουθείτο στα εξωτερικά ιατρεία του Νοσοκομείου. Ως ανέφερε, αρχικά, έκανε κάθε μέρα φυσιοθεραπεία στο Νοσοκομείο Λεμεσού. Η διάγνωση ήταν πως υπέστηκε κάταγμα, της κλείδας στην αριστερή ακρωμιοκλειδική άρθρωση. Παρά την έξοδο του από το Νοσοκομείο Λεμεσού, συνέχιζε να έχει πόνους οι οποίοι γίνονταν πιο δυνατοί, οπότε, επισκέφθηκε το Δρ Μ. Μάρκαρη στις 17.11.2006, ο τελευταίος διαπίστωσε παραμόρφωση και διόγκωση του ώμου του στο σημείο που είχε τραυματισθεί, του εισηγήθηκε να υποβληθεί σε περαιτέρω χειρουργική επέμβαση η οποία θα κοστίσει ΛΚ2.000,
- Λόγω του ατυχήματος ο ενάγοντας επέμενε πως υπέφερε για αρκετό διάστημα αλλά και μέχρι σήμερα υποφέρει από έντονους πόνους, ειδικότερα κατά τον ύπνο του αφού δεν μπορεί να είναι γερμένος και να ξαπλώνει από την αριστερή πλευρά λόγω πόνου. Επίσης μετά το ατύχημα σταμάτησε να συμμετέχει σε ομαδικά σπόρ και παιγνίδια με φίλους του, όπως ποδόσφαιρο και μπάσκετ, γιατί δεν μπορεί να κάνει τις απαιτούμενες κινήσεις και στο πιο μικρό κτύπημα νιώθει πόνο. Πλέον είναι πολύ προσεκτικός στις συναναστροφές του με άλλα άτομα διότι όταν τον ακουμπήσουν απότομα ή τον σπρώξουν κατά λάθος νιώθει πόνο. Όσον αφορά τις απώλειες εισοδημάτων του ανέφερε πως για τρεις μήνες μετά το ατύχημα ήταν ανίκανος για εργασία, έτσι απώλεσε ΛΚ300,00 και €512,00 μηνιαίως από την εργασία του στην κρεπερί και τους εναγόμενους αντίστοιχα. Πέραν όμως των τριών μηνών, λόγω έντονων πόνων, δεν μπορούσε να εργαστεί, έτσι υποχρεώθηκε να σταματήσει τη λειτουργία της κρεπερί με συνέπεια την οικονομική του ζημιά. Ακόμη περιορίστηκε η ικανότητα του να εργαστεί ως οδηγός αυτοκινήτου ή μοτοσικλέτας ως διανομέας όπως εργαζόταν πριν το ατύχημα, γενικότερα περιορίστηκε η ικανότητα του για επαγγελματική ανέλιξη, αφού μόνο το γυμνάσιο τέλειωσε και δεν έχει πολλές επιλογές σε θέσεις εργασίας. Στην προσπάθεια του να αναζητήσει εργασία όταν πληροφορούσε τους υποψήφιους εργοδότες για το πρόβλημα του στον ώμο δεν ενδιαφέρονταν να τον εργοδοτήσουν. Τελικά όμως κατάφερε να εργοδοτηθεί το 2003 σε πλυντήριο αυτοκινήτων με μισθό ΛΚ520,00 χρησιμοποιώντας κυρίως το δεξί του χέρι. Επειδή χρειάστηκε να μετακομίσει στη Λευκωσία αντιμετώπισε πάλι δυσκολία στην ανεύρεση εργασίας, σήμερα όμως εργάζεται ως οδηγός στην εταιρεία Domex στη Λευκωσία. ΜΕ2, κατέθεσε ο Δρ. Α. Πετρίδης, στις 07.11.2002 εργαζόταν στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού, στα πλαίσια των καθηκόντων του ως ορθοπεδικός ιατρός αντιμετώπισε το τραύμα που υπέστηκε ο ενάγοντας. Επρόκειτο για κάταγμα αριστεράς κλείδας με μετατόπιση και αστάθεια της αρκομιοκλειδικής άρθρωσης. Αρχικά έγινε ακινητοποίηση του κατάγματος και στη συνέχεια ο ενάγοντας εισάχθηκε στο χειρουργείο, εκεί υπό γενική νάρκωση έγινε ανάταξη του κατάγματος και σταθεροποίηση διά βελόνων τύπου k-wires. Στις 12.11.2002 έγινε ακτινολογικός έλεγχος ο οποίος έδειξε ικανοποιητική θέση του κατάγματος, γι΄ αυτό την ίδια μέρα ο ενάγοντας εξήλθε του Νοσοκομείου και παρακολουθείτο στα εξωτερικά ιατρεία μέχρι τις 08.01.
- Στα εξωτερικά ιατρεία στις 29.11.2002 διαπιστώθηκε ότι υπήρχε επιφανειακή μόλυνση στην πήλη λόγω των βελόνων και έγινε καθαρισμός. Στις 04.12.2002 αφαιρέθηκαν οι βελόνες και έγινε κινητοποίηση. Υπήρξαν στο ενδιάμεσο ακόμη δύο επισκέψεις στα εξωτερικά ιατρεία. Αναφορικά με τη σημερινή κατάσταση του ενάγοντα αρχίζοντας από τις 16.05.05 όταν ο ΜΕ2 εξέδωσε το ιατρικό πιστοποιητικό (τεκμήριο 3) ανέφερε πως υπήρχε περιορισμός της πλήρους απαγωγής αριστερού ώμου κατά 15 μοίρες, και έφερε παραμόρφωση στην αριστερή ωμική ζώνη λόγω υπεξάρθρωσης της ακρομιοκλειδικής άρθρωσης στοιχεία τα οποία θα παραμείνουν μόνιμα. Περιθώρια βελτίωσης, σήμερα 6 χρόνια μετά από τον τραυματισμό, δεν υπάρχουν ως προς την κινητικότητα με χειρουργική επέμβαση. Ως προς το θέμα των πόνων ανέφερε ότι δικαιολογούνται κάποιοι πόνοι σήμερα με την αλλαγή του καιρού που πιθανόν να βελτιωθούν με χειρουργική επέμβαση. Ως συνέπεια των πιο πάνω ο ενάγοντας έχει την ελάττωση της κινητικότητας και αδυναμία να σηκώνει βάρη ή να σηκώνει το αριστερό του χέρι σε ύψος πέραν των 165 μοιρών. Τέλος είναι η γνώμη του ΜΕ2 πως με βάση τον τραυματισμό που ο ενάγοντας υπέστηκε και τις συνέπειες αυτού μπορεί σήμερα να κάνει οποιαδήποτε εργασία η οποία όμως να μην εμπλέκει άρση και ανύψωση βαρών του αριστερού του χεριού. Η απουσία από την εργασία του δικαιολογείτο για 3 μήνες. ΜΕ3, κατέθεσε ο αστυφύλακας 2202 Χρ. Αθανασιάδης, το 2002 υπηρετούσε στον κλάδο τροχαίων ατυχημάτων και εξέτασε το ατύχημα στο οποίο ενεχόταν ο ενάγοντας στις 07.11.
- Στη σκηνή όταν πήγε πήρε μετρήσεις και ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο ενώ αργότερα βάση αυτού ετοίμασε το τεκμήριο
- Η μοτοσικλέτα ΗΒΤ 982 βρισκόταν εντός του πεζοδρομίου αφού είχε μετακινηθεί νωρίτερα από το δρόμο. Την επιθεώρησε ως προς τις ζημιές και αντιλήφθηκε ότι υπήρχαν εκδορές στη δεξιά της πλευρά και το μπροστινό ελαστικό ήταν κενό αέρος. Ως προς την αιτία κένωσης του αέρα του ελαστικού δεν έκανε έρευνα καθότι δεν είχε τέτοιες οδηγίες. Ο ίδιος δεν αντιλήφθηκε να υπήρχε οποιαδήποτε τρύπα ή (σπόντα) καρφί πάνω στο ελαστικό. Τέλος όσον αφορά το σημείο σύγκρουσης (Χ) της μοτοσικλέτας στο δρόμο, όπως αυτό φαίνεται στο σχεδιάγραμμα του, το τοποθέτησε ο ίδιος αφού από εκεί και ύστερα άρχιζαν τα ίχνη εκδοράς της μοτοσικλέτας στο δρόμο, αργότερα όταν επέδειξε το σχέδιο στον ενάγοντα αυτός συμφώνησε. ΜΕ4, κατέθεσε ο Δρ. Μ. Μάρκαρης, είναι χειρούργος ορθοπεδικός ιατρός από το 1991 και διατηρεί στη Λεμεσό δικό του ιατρείο. Ότι προκύπτει από τη μαρτυρία του είναι πως ο ενάγοντας τον επισκέφθηκε στο ιατρείο του στις 17.11.2006 παραπονούμενος για πόνους και δυσκολία κινήσεων του αριστερού άνω άκρου. Η κλινική του εξέταση έδειξε πως ο ενάγοντας έχει (α) ψηλαφητικό πόνο στην ακρομιοκλειδική άρθρωση η οποία παρουσιάζει προπέτεια και αισθητή παραμόρφωση του ώμου. Οι κινήσεις του αριστερού άνω άκρου είναι περιορισμένες λόγω πόνου στην έκταση και απαγωγή καθώς και στη στροφή. (β) Διόγκωση και παραμόρφωση στο περιφερειακό άκρο της αριστερής κλείδας και οι κινήσεις του ώμου και της ωμοπλάτης είναι περιορισμένες λόγω πόνου και (γ) Ανικανότητα ανασήκωσης του αριστερού άνω άκρου πέραν των 100 μοιρών και μείωση της έσω στροφής του άνω άκρου στον ώμο. Η γνώμη του μάρτυρα είναι πως τα τραύματα που υπέστηκε ο ενάγοντας από το ατύχημα είχαν ως αποτέλεσμα να παρουσιάσει εξάρθρημα στην ακρομιοκλειδική άρθρωση. Συνέστησε φυσιοθεραπεία στον ενάγοντα υπάρχει δε μεγάλη πιθανότητα να χρειασθεί χειρουργική επέμβαση τα έξοδα της οποίας θα ανέρχονταν το 2006 σε ΛΚ2.000,00 ενώ σήμερα λόγω του ότι θα χρησιμοποιήσει ειδικές πλάκες πιθανό τα έξοδα να φτάνουν το διπλάσιο. Περαιτέρω ως προς το θέμα της χειρουργικής επέμβασης ήταν η γνώμη του πως είναι αναγκαία διότι μ΄ αυτήν θα επέλθει βελτίωση της κινητικότητας του ώμου χωρίς να μπορεί να υποσχεθεί απάλειψη του πόνου. Ήδη υπάρχουν στοιχεία οστεοαρθρίτιδας λόγω του ότι η άρθρωση δεν ήταν στη θέση της και προξενήθηκαν εκφυλίσματα. Θα βελτιωθεί επίσης η επώδυνη δυσκαμψία η οποία θα αρχίζει μετά τις 120 μοίρες αντί στις 90-100 που είναι τώρα. Επιπλέον θα είναι ορθό να γίνει τώρα μια τέτοια επέμβαση που αν δεν γίνει, σε 20 χρόνια θα χρειαστεί να γίνει λόγω οστεοαρθρίτιδας και τότε θα είναι πιο επώδυνο παρά τώρα που ο ενάγοντας είναι νεαρό άτομο. Τέλος ανέφερε πως ο συνολικός χρόνος ανικανότητας για εργασία ήταν τρεις μήνες. ΜΥ1, κατέθεσε ο Ανδρέας Διαβαστός, διευθυντής των εναγομένων, ως εξήγησε η εταιρεία της οποίας είναι διευθυντής ασχολείται με την ετοιμασία φαγητών, κυρίως πίτσας, και γίνεται διανομή κατ΄ οίκον με μοτοσικλέτες. Οι εν λόγω μοτοσικλέτες γίνονται τακτικά συντήρηση, σχεδόν κάθε μήνα. Επίσης τα ελαστικά τους όταν χρειάζεται αλλάζονται. Ήταν η θέση του πως κατά τη χρησιμοποίηση της μοτοσικλέτας ο ενάγοντας τον οποίο εργοδοτούσαν οι εναγόμενοι για πρώτη μέρα είχε υποχρέωση σύμφωνα με όσα του αναφέρθηκαν, εάν υπήρχε οποιοδήποτε πρόβλημα στη μοτοσικλέτα να το δηλώσει στον υπεύθυνο του καταστήματος ή σ΄ αυτόν. Ο ίδιος κάθε μέρα πηγαίνοντας στην εργασία του ελέγχει εξωτερικά την κατάσταση όλων των μοτοσικλετών ως προς το κατά πόσο υπάρχει κάποιο πρόβλημα εξόφθαλμο. Για τη μοτοσικλέτα που οδηγούσε ο ενάγοντας παρουσίασε τα τεκμήρια 6 και 7 προκειμένου να στηρίξει τη θέση του πως αυτή είχε συντηρηθεί πρόσφατα (18.10.02) πριν το ατύχημα (07.11.2002) και ότι τον Μάιο του 2002 υπήρξε αλλαγή ελαστικού. Στις 07.11.2002 ειδοποιήθηκε για το ατύχημα του ενάγοντα, βρισκόταν σε άλλο κατάστημα της πιτσαρίας των εναγομένων, και μετέβηκε στη σκηνή του ατυχήματος, ο ενάγοντας είχε ήδη μεταφερθεί στο Γενικό Νοσοκομείο, είδε τη μοτοσικλέτα να βρίσκεται στο πεζοδρόμιο και το μπροστινό ελαστικό της φαινόταν εβγαλμένο. Η μοτοσικλέτα αργότερα μεταφέρθηκε στο κατάστημα των εναγομένων που βρίσκεται στη Λεωφόρο Μακαρίου ΙΙΙ, όπου εργαζόταν ο ενάγοντας, πιθανόν να βρίσκεται ακόμη εκεί, και δεν έγιναν σ΄ αυτήν οποιεσδήποτε περαιτέρω έρευνες σχετικά με την αιτία του ατυχήματος. Ο ΜΥ1 ανέφερε ακόμη πως όταν προσλήφθηκε ο ενάγοντας του αναφέρθηκε ότι πέραν της προσέλευσης του κατά την ώρα που έπρεπε, θα είχε υποχρέωση να κοιτάζει το λάδι και τη βενζίνη της μοτοσικλέτας του, να την έχει καθαρή και αν αντιληφθεί κάποιο πρόβλημα σ΄ αυτήν να το αναφέρει. Τέλος αρνήθηκε ότι η ημέρα του ατυχήματος ήταν η δεύτερη μέρα εργασίας του ενάγοντα, επιμένοντας ότι ήταν η πρώτη ημέρα εργασίας, ως επίσης αρνήθηκε ότι το ατύχημα επήλθε κάτω από συνθήκες που ευθύνονται οι εναγόμενοι, εξαιτίας μη συντήρησης της μοτοσικλέτας ή άλλης αιτίας. ΜΥ2, κατέθεσε ο Δρ. Ηλίας Γεωργίου, είναι ορθοπεδικός χειρούργος και στις 13.03.2008 εξέτασε τον ενάγοντα για λογαριασμό των συμφερόντων των εναγομένων. Μετά την εξέταση του προέβηκε στην ετοιμασία ιατρικού πιστοποιητικού (τεκμήριο 8) παραθέτοντας τη γνωμάτευση του μαζί με τα δικά του συμπεράσματα. Το τεκμήριο 8 αποτέλεσε μέρος της κύριας εξέτασης του μάρτυρα, σύμφωνα μ΄ αυτό και την κλινική εξέταση του ενάγοντα τα συμπεράσματα του έχουν ως ακολούθως:
- Το ατύχημα στο οποίο ενεπλάκη ο ενάγοντας είχε σαν αποτέλεσμα να υποστεί μετατοπισμένο κάταγμα της αριστερής κλείδας και υπεξάρθρημα της αριστερής ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης.
- Του χορηγήθηκε χειρουργική μορφή θεραπείας υπό την έννοια της ανάταξης του κατάγματος της κλείδας και της σταθεροποίησης του μέσω τοποθέτησης δύο διαδερμικών μεταλλικών βελόνων.
- Πέντε περίπου εβδομάδες μετά την τοποθέτηση τους, αφαιρέθησαν οι μεταλλικές βελόνες και συνεστήθη κινησιοθεραπευτική αγωγή.
- Το κάταγμα της κλείδας έχει επουλωθεί πλήρως σε φυσιολογική ανατομική θέση. Τούτο επιβεβαιώνεται από τη δική του ακτινολογική εξέταση.
- Παραμένει το υπεξάρθρημα της αριστερής ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης. Τούτο επιβεβαιώνεται τόσο ακτινολογικά όσο και κλινικά μέσω του ευρήματος της εμφανούς προπέτειας στην κορυφή του αριστερού ώμου.
- Η κινητικότητα της άρθρωσης του ώμου έχει ανακτηθεί σε μέγιστο βαθμό. Παραμένει μικρού βαθμού δυσκαμψία η οποία αφορά μόνο την απαγωγή και κάμψη της άρθρωσης.
- Το εύρημα αυτό δικαιολογεί αίσθηση δυσκαμψίας μόνο σε περιπτώσεις όπου απαιτείται η πλήρης ανύψωση του αριστερού άνω άκρου υπεράνω της κεφαλής (π.χ. τοποθέτηση βιβλίων σε ψηλά ράφια βιβλιοθήκης, κλπ).
- Ουδεμία ένδειξη χειρουργικής επέμβασης εις το μέλλον υφίσταται ή δικαιολογείται, 6 σχεδόν χρόνια μετά από το ατύχημα.
- Η χειρουργική ουλή θα παραμείνει.
- Λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι η παραμονή των μεταλλικών διαδερμικών βελόνων αφορούσε τις πρώτες 5 μετατραυματικές εβδομάδες, και επιπρόσθετα του γεγονότος ότι φυσιοθεραπευτική - κινησιοθεραπευτική αγωγή δικαιολογείται για επιπρόσθετες 6 εβδομάδες, εκτιμάται ότι η περίοδος αποκατάστασης διάρκειας 3 μηνών ευρίσκεται σε λογικά - αναγκαία πλαίσια. Επιπλέον ο Δρ Γεωργίου ανέφερε πως γενικά εάν κάποιος ασθενής με τραύματα ως αυτά που έχει υποστεί ο ενάγοντας δεν ακολουθεί τη φυσιοθεραπεία που του δίδεται, τότε υπάρχει πιθανότητα να παραμείνει βαθμός δυσκαμψίας και μυικής ατροφίας που λογικά δεν θα παρέμενε αν γινόταν η φυσιοθεραπεία. Όσον αφορά στην προτεινόμενη από τον Δρ Μάρκαρη χειρουργική επέμβαση στον ενάγοντα σύμφωνα με το μάρτυρα αυτή θα αφορά την αποκατάσταση της προπέτειας που υπάρχει στον ενάγοντα, στο σημείο της ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης, η οποία όμως ουδεμία σχέση έχει με την άρθρωση του ώμου. Η εν λόγω προπέτεια ως εξήγησε αποτελεί κοσμικό πρόβλημα ενώ ταυτόχρονα με την επέμβαση θα δημιουργηθεί νέο πρόβλημα, αυτό της μεγάλης χειρουργικής ουλής που θα παραμείνει. Ως εκ τούτου επειδή από λειτουργικής πλευράς δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, αυτός δεν θα συνιστούσε χειρουργική επέμβαση λαμβανομένου υπόψη ότι η προπέτεια δεν είναι σε σημείο του σώματος ακάλυπτο από ρουχισμό τουλάχιστο για τους περισσότερους μήνες του χρόνου. ΜΥ3, κατέθεσε ο Γιώργος Ναθαναήλ, διατηρεί κατάστημα στη Λεμεσό για επιδιόρθωση μοτοσικλετών, ένας εκ των πελατών του είναι ο Ανδρέας Διαβαστός και η εταιρεία του (εναγόμενοι). Σ΄ όλες τις μοτοσικλέτες που συντηρούνται στο κατάστημα του τοποθετείται κάρτα η οποία δείχνει πότε θα πρέπει να γίνεται η επόμενη συντήρηση. Αναγνωρίζοντας το τεκμήριο 6 ανέφερε πως αυτός το εξέδωσε, και αφορά επιδιόρθωση της μοτοσικλέτας ΗΒΤ 982 για τα πισινά δισκόφρενα και το μπροστινό άξονα τροχού. Η εν λόγω συντήρηση έγινε στις 18.10.2002, και σχετιζόταν με την ασφάλεια της μοτοσικλέτας γιατί ήταν απαραίτητο να γίνει, δεν αποτελούσε όμως μέρος τακτικής συντήρησης. Ζητήθηκε από το μάρτυρα να παρουσιάσει στοιχεία (όπως τιμολόγια ή αποδείξεις) που να αποδεικνύουν συνεχή και τακτική συντήρηση της συγκεκριμένης μοτοσικλέτας των εναγομένων πριν ή μετά τις 18.10.2002 όμως η θέση του ήταν πως κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό καθ΄ ότι αυτός από το 2002 έχει κάνει εταιρεία και δεν έχει μητρώα ή έγγραφα για τις εργασίες του, ως επίσης, μετά το 2002 οι εναγόμενοι αγόρασαν καινούριες μοτοσικλέτες τις οποίες συντηρεί πάλι αυτός. ΜΥ4, κατέθεσε ο Σωτήρης Μεσημέρης, είναι ο υπεύθυνος του καταστήματος της Pizza Pepperoni στη Λεωφόρο Μακαρίου ΙΙΙ στη Λεμεσό που ανήκει στους εναγόμενους. Μεταξύ των καθηκόντων του είναι η παραγωγή, αγορές πρώτων υλών και η προώθηση επιδιόρθωσης των μοτοσικλετών και άλλων μηχανημάτων που χρησιμοποιούνται από τους εναγόμενους. Ως συνεργάτες των εναγομένων, για τη συντήρηση των μοτοσικλετών είναι ο Γιώργος Ναθαναήλ και για τα ελαστικά κάποιος Μιχαηλίδης ο οποίος τώρα συνταξιοδοτήθηκε. Επέμενε και αυτός, όπως ο ΜΥ1, πως η 07.11.2002 ήταν η πρώτη ημέρα εργασίας του ενάγοντα και ότι δεν υπήρξε το περιστατικό προηγούμενου προβλήματος άλλης μοτοσικλέτας στις 06.11.2002 ως ανέφερε ο ενάγοντας. Κατά την πρόσληψη του ενάγοντα την οποία έκανε αυτός, αφού πήρε έγκριση από τον ΜΥ1, του ανέφερε τα καθήκοντα του οδηγού. Ο ίδιος καθημερινά ελέγχει επιφανειακά τις μοτοσικλέτες τα πρωινά που πηγαίνει εργασία, λόγω της χρήσης τους το βράδυ, αν υπάρχει κάτι που χρήζει διόρθωσης το προωθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Θυμόταν πως όταν πήγε στη σκηνή που έγινε το ατύχημα ο μπροστινός τροχός της μοτοσικλέτας δεν ήταν στη θέση του, ήταν όμως ξεφούσκωτος και οι ραβδώσεις του ελαστικού εξωτερικά ήταν καλές. Τέλος ανέφερε πως αυτός έχοντας κάποια πείρα αντιλήφθηκε πως είχε γίνει το ατύχημα, δηλαδή ότι πριν την ανατροπή του ενάγοντα υπήρχε μία λακκούβα στο δρόμο και ο ενάγοντας έπεσε μέσα σ΄ αυτήν και ανατράπηκε, γεγονός το οποίο ο ενάγοντας όταν το συζήτησε μαζί του το αποδέχθηκε. Μέσα από τις αγορεύσεις ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων εισηγείται πρώτιστα πως ο ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει οποιαδήποτε αμέλεια εκ μέρους τους, ειδικότερα ως προς το ζήτημα της κατάστασης που είχε η επίδικη μοτοσικλέτα, ενώ, οι εναγόμενοι απέδειξαν με τη μαρτυρία που παρουσίασαν πως σε τακτικά χρονικά διαστήματα συντηρούσαν όλες τις μοτοσικλέτες που χρησιμοποιούσαν περιλαμβανομένης και της επίδικης. Το γεγονός ότι το ελαστικό της επίδικης μοτοσικλέτας βρέθηκε χωρίς αέρα μετά το ατύχημα από μόνο του δεν είναι ικανό στοιχείο για επίρριψη ευθύνης στους εναγόμενους καθ΄ ότι η υποχρέωση τους για ασφαλή εργασία δεν είναι απόλυτη. Ειδικότερα η κένωση του αέρα από το ελαστικό δεν συνδέθηκε με οποιαδήποτε παράλειψη και/ή ευθύνη των εναγομένων. Το πιθανότερο είναι πως το ατύχημα που συνέβηκε στον ενάγοντα ήταν αναπόφευκτο να το προβλέψουν οι εναγόμενοι συνεπώς δεν θα πρέπει να τους αποδοθεί οποιαδήποτε ευθύνη. Διαζευκτικά της τοποθέτησης επί του θέματος της ευθύνης, ως προς τις γενικές αποζημιώσεις η ουσιαστική αμφισβήτηση ήταν ως προς το κατά πόσο είναι αναγκαία μια μελλοντική χειρουργική επέμβαση για βελτίωση της κατάστασης του ενάγοντα. Ως προς το ύψος των αποζημιώσεων αυτές πρέπει να κυμαίνονται στο ποσό των €14.000,00-€17.000,00 ως δίκαιη αποζημίωση, λαμβανομένων υπόψη των όσων έχουν κατατεθεί από το Δρ Α. Πετρίδη και Δρ Η. Γεωργίου η γνώμη των οποίων στα βασικότερα στοιχεία συμπίπτει, παρά τα όσα προώθησε ο Δρ Μ. Μάρκαρης. Από την άλλη πλευρά η ευπαίδευτη συνήγορος του ενάγοντα απέκλεισε τις θέσεις των εναγομένων πως το επίδικο ατύχημα συνέβηκε είτε συνεπεία αμέλειας ή συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα αλλά και λόγω αναπόφευκτου κινδύνου. Η μαρτυρία που παρουσιάστηκε από τους εναγόμενους δεν αποδεικνύει κάτι τέτοιο. Συνακόλουθα με τη μαρτυρία του ενάγοντα αλλά και του αστυφύλακα (ΜΕ3) ο οποίος μετέβηκε στη σκηνή, παρέμεινε το γεγονός αδιαμφισβήτητο πως το ελαστικό της μοτοσικλέτας που οδηγούσε ο ενάγοντας ξεφούσκωσε και αυτή ανατράπηκε με αποτέλεσμα ο τελευταίος να τραυματιστεί. Καμία μαρτυρία υπήρξε για καρφί στον τροχό από το δρόμο ούτε και απρόσεκτη ενέργεια του ενάγοντα. Έτσι συνάγεται πως η αιτία του ατυχήματος ήταν η παράλειψη των εναγομένων να ελέγχουν ικανοποιητικά τη μοτοσικλέτα πριν τη δώσουν στον ενάγοντα για χρήση την οποία γνώριζαν και/ή όφειλαν να γνωρίζουν ότι περίκλειε κινδύνους κατά την εργασία του, για τους οποίους κινδύνους ούτε προειδοποίησαν και ούτε έλαβαν μέτρα προς αποφυγή ατυχήματος. Αναφορικά δε με τις υλικές ζημιές επειδή οι περισσότερες είχαν συμφωνηθεί υπήρξε εισήγηση προς επιδίκαση του ποσού των ΛΚ300,00 μηνιαίως για τρεις μήνες ως απώλεια από τη δεύτερη εργασία του ενάγοντα σε κρεπερί που διατηρούσε με φιλικό του πρόσωπο. Όσον αφορά στις γενικές αποζημιώσεις η εισήγηση ήταν πως οι σωματικές βλάβες του ενάγοντα προσομοιάζουν πολύ με τα τραύματα που υπήρξαν στην υπόθεση Ευριπίδη Συκοπετρίτη ν. Λάμπρου Αντωνάκη,
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 844 συνεπώς το εύλογο και δίκαιο ποσό που θα πρέπει να επιδικαστεί είναι το ποσό των €25.000,00 πλέον το ποσό των €3.417,00 για μελλοντική χειρουργική επέμβαση όπως εξηγήθηκε από το Δρ Μάρκαρη ως αναγκαία θεραπεία. Τέλος εν όψει του ότι ο ενάγοντας ήταν ηλικίας 22 ετών κατά το ατύχημα αλλά και των μόνιμων κατάλοιπων που έχουν παραμείνει εξαιτίας του τραυματισμού του, παρά το γεγονός ότι σήμερα εργάζεται, ουσιαστικά έχει απωλέσει την ικανότητα του για εργασία ως εκ τούτου είναι δίκαιο όπως του επιδικασθεί ένα κατ΄ αποκοπή ποσό της τάξης των €15.000,
- Συνακόλουθα ζητήθηκε η έκδοση απόφασης για τα πιο πάνω ποσά πλέον τόκους όπως δικαιολογούνται από τη σχετική νομοθεσία και νομολογία στην οποία έγινε αναφορά. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευχέρεια και παρακολούθησε με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Από την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, καθώς επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με το περιεχόμενο των τεκμηρίων που έχουν κατατεθεί, το Δικαστήριο προβαίνει στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας τους. Ειδικότερα: Ο (ΜΕ1) ενάγοντας άφησε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο, ήταν επεξηγηματικός στη μαρτυρία του, η οποία είχε την απαιτούμενη συνοχή για το περιστατικό του ατυχήματος στο οποίο ενεπλάκη. Κατέθεσε με σταθερότητα και δεν διαπιστώνονται στοιχεία κλονισμού της αξιοπιστίας του. Διαπιστώνεται ωστόσο πως σε κάποια σημεία της μαρτυρίας του τα οποία, σχετίζονται με τις συνέπειες και κατάλοιπα των σωματικών του βλαβών το Δικαστήριο κρίνει πως αποτελούν υπερβολή, αφού τα εν λόγω στοιχεία δεν υποστηρίζονται από την ιατρική μαρτυρία. Γενικότερα όμως το Δικαστήριο τον κρίνει αξιόπιστο μάρτυρα και αποδέχεται τη μαρτυρία του πλην ορισμένων στοιχείων στα οποία ως αναφέρθηκε κρίνεται ότι υπέρβαλε και στα οποία το Δικαστήριο θα αναφερθεί αργότερα κατά την εξαγωγή των ευρημάτων του προτιμώντας την ιατρική μαρτυρία χωρίς όμως αυτά τα στοιχεία να είναι ικανά να μολύνουν την αξιοπιστία του. ΜΕ2 κατέθεσε ο Δρ Α. Πετρίδης, είναι ο ιατρός ο οποίος επιλήφθηκε του τραυματισμού του ενάγοντα, όταν ο τελευταίος μεταφέρθηκε αρχικά στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών και αργότερα στο χειρουργείο του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Παρουσίασε τις ενέργειες του ως προς την αντιμετώπιση των τραυμάτων του ενάγοντα με σαφή και συγκεκριμένο τρόπο, εξηγώντας τα συμπεράσματα του. Ήταν πρόθυμος και έδωσε απαντήσεις με πειστικότητα στα θέματα που αντεξετάστηκε. Ως εκ των ανωτέρω κρίνεται αξιόπιστος μάρτυρας από το Δικαστήριο και η μαρτυρία του ως και τα ιατρικά του ευρήματα αποδεκτά. Σημειώνεται πως και η πλευρά των εναγομένων δεν αμφισβητεί τη γνώμη του, και ούτε υπήρξε αμφισβήτηση κατά την αντεξέταση του, η οποία περιορίστηκε σε διευκρινιστικού χαρακτήρα ερωτήσεις. ΜΕ3 κατέθεσε ο αστυφύλακας Χρ. Αθανασιάδης, και αυτός επίσης άφησε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο, η μαρτυρία του ήταν θετική, δεν διαπιστώθηκε οποιαδήποτε τάση υπερβολής ή υπεκφυγής σε ερωτήματα που του τέθηκαν. Ήταν σαφής και ξεκάθαρος για τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε κατά τη διερεύνηση του ατυχήματος που είχε ο ενάγοντας, και τις οποίες παρουσίασε στο Δικαστήριο με αντικειμενικότητα. Η όλη εμπλοκή του στην υπόθεση πηγάζει από την υποχρέωση του στα πλαίσια εκτέλεσης του καθήκοντος του. Συνακόλουθα των πιο πάνω κρίνεται αξιόπιστος και η μαρτυρία του αποδεκτή στο σύνολο της. ΜΕ4 κατέθεσε ο Δρ Μ. Μάρκαρης, μέσα από τη μαρτυρία του άφησε φτωχική εικόνα ως προς τη γνώμη του για την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα και κυρίως για την αναγκαιότητα μελλοντικής χειρουργικής επέμβασης όπως αυτός την περιέγραψε. Τα όσα ανέφερε για υποστήριξη των θέσεων του δεν έπεισαν το Δικαστήριο. Κατ΄ αρχήν διαφάνηκε πως η ετοιμασία του ιατρικού του πιστοποιητικού-τεκμήριο 4 δεν προέκυψε κατόπιν σοβαρής και ενδελεχούς διερεύνησης του ιστορικού του ενάγοντα τον οποίο εξέταζε σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά τον τραυματισμό του. Τούτο στηρίζεται στο ότι ενώ τόσο ο ενάγοντας αλλά και ο ΜΕ2 Δρ Πετρίδης, που ήταν ο θεράπων ιατρός, αναφέρθηκαν σε αντιμετώπιση των τραυμάτων του ενάγοντα με χειρουργική θεραπεία, ο ΜΕ4 στο πιστοποιητικό του αναφέρεται σε συντηρητική θεραπεία, γι΄ αυτό ως ισχυρίστηκε και του παρέμεινε το εξάρθρημα, ενώ αν ο ενάγοντας τον επισκεπτόταν από την αρχή θα τύγχανε χειρουργικής επέμβασης. Πρόκειται για σοβαρό κενό, στην αντεξέταση του προσπαθώντας να καλύψει το εν λόγω κενό υποστήριξε πως αυτό που έγινε στον ενάγοντα είναι απλή τοποθέτηση βελόνων όπου πιέζεται η κλείδα για να επιστρέψει στη θέση της και ίσως αυτό να μην εκλαμβάνεται ως επέμβαση. Απορία ωστόσο παραμένει γιατί δεν έγιναν από αυτόν αντιληπτές οι χειρουργικές ουλές, η δε απάντηση που έδωσε ότι πιθανόν να μην τις πρόσεξε προσθέτει περαιτέρω αμφιβολία ως προς τη σοβαρότητα με την οποία εξέτασε τον ενάγοντα. Ως μη πειστική ήταν και η γνώμη του και η συμβουλή του προς τον ενάγοντα όταν τον είδε για πρώτη φορά τέσσερα χρόνια μετά τον τραυματισμό και του συνέστησε φυσιοθεραπεία για να αντιμετωπίσει τη δυσκαμψία του ώμου, και παρεμπιπτόντως διαπιστώνεται πως αναφέρθηκε σε κτύπημα του δεξιού ώμου ενώ ο ενάγοντας και ο Δρ Α. Πετρίδης, θεράπων ιατρός, ομιλούν περί τραύματος στον αριστερό ώμο. Επί του σημερινού κόστους της προτεινόμενης χειρουργικής επέμβασης, αφ΄ ενός μεν αναφέρθηκε στο περίπου, δηλαδή είπε ότι ίσως να είναι το διπλάσιο των ΛΚ2.000,00 που ανέφερε το Νοέμβριο του 2006, αφ΄ ετέρου με μια γενική αναφορά ότι θα χρησιμοποιηθούν ειδικές πλάκες, τοποθετεί το ποσό ουσιαστικά γύρω στις ΛΚ4.000,00 χωρίς περαιτέρω επαρκείς εξηγήσεις. Το Δικαστήριο ωστόσο ανέμενε πιο συγκεκριμένη και ξεκάθαρη θέση επί του ζητήματος. Επιπλέον ενώ η δεύτερη φορά που εξέτασε τον ενάγοντα ήταν ένα μήνα περίπου πριν δώσει μαρτυρία στο Δικαστήριο ανέφερε πως δεν θυμόταν κατά πόσο υπέβαλε τον ενάγοντα σε ακτινογραφία. Επίσης ανέφερε ότι κατ΄ αυτή την δεύτερη επίσκεψη δεν έκανε εξέταση αλλά αρκέστηκε στα παράπονα του ενάγοντα. Εδώ όμως προβάλλει το εύλογο ερώτημα πως γνωρίζει το βαθμό κινητικότητας του αριστερού ώμου του ενάγοντα στην οποία αναφέρθηκε χωρίς κλινική εξέταση δύο χρόνια μετά από την προηγούμενη του εξέταση. Όλα τα πιο πάνω συνέδραμαν ώστε το Δικαστήριο να θεωρήσει πως η μαρτυρία του ΜΕ4 δεν διεπόταν από τη αναγκαία λεπτομέρεια και ξεκάθαρη ιατρική γνώμη βασιζόμενη σε επιστημονικά κριτήρια ώστε να επιτρέπουν στο Δικαστήριο να ελέγξει την ακρίβεια των συμπερασμάτων του για την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα κυρίως στο παρόν στάδιο όπου εκδικάζεται η υπόθεση του, και ως εκ τούτου η μαρτυρία και η γνώμη του δεν γίνεται αποδεκτή. ΜΥ1 κατέθεσε ο διευθυντής των εναγομένων, η ουσία της μαρτυρίας είναι πως οι εναγόμενοι προέβαιναν σε τακτικά χρονικά διαστήματα σε συντήρηση όλων των μοτοσικλετών που είχαν για την εκτέλεση της εργασίας τους περιλαμβανομένης και αυτής που οδηγούσε ο ενάγοντας κατά το επίδικο ατύχημα στις 07.11.
- Επίσης ήταν η θέση του ότι κατά την πρόσληψη του ενάγοντα του εξηγήθηκαν όσα έπρεπε να γνωρίζει για τη λειτουργία της μοτοσικλέτας που θα χρησιμοποιούσε. Κρίνεται πως οι θέσεις του εν λόγω μάρτυρα δεν είχαν τη δυναμική και την πειστικότητα που η λογική επιβάλλει ως εκ τούτου το Δικαστήριο θεωρεί ορθό να μην τις αποδεχθεί. Κατ΄ αρχήν προκειμένου να αντικρούσει τη μαρτυρία του ενάγοντα πως στις 06.11.2002, δηλαδή μία μέρα πριν το ατύχημα υπήρξε περιστατικό στο οποίο πισινό ελαστικό μοτοσικλέτας παρουσίασε πρόβλημα, ο ΜΥ1 ανέφερε πως κάτι τέτοιο δεν έγινε και ότι η προηγούμενη του ατυχήματος ήταν η ημέρα που προσλήφθηκε ο ενάγοντας και εργάστηκε την επόμενη που έγινε το ατύχημα ωστόσο αυτό δεν το υποστήριξε με κάποια πειστικά στοιχεία, το πρόσωπο δε που προσέλαβε τον ενάγοντα εκ μέρους των εναγομένων ήταν άλλο και όχι αυτός. Το δε άλλο πρόσωπο ως θα φανεί πιο κάτω δεν ήταν σίγουρο γι΄ αυτό το γεγονός και δεν το απέκλεισε. Επιπλέον, η απόλυτη του θέση του ΜΥ1 πως η μοτοσικλέτα που δόθηκε στον ενάγοντα στις 07.11.2002 για να εργαστεί ήταν σε καλή κατάσταση στηρίχθηκε μόνο στο ότι αυτός κάθε πρωί περνώντας κοντά απ΄ όλες τις μοτοσικλέτες κοίταζε αν υπάρχει κάποιο εξόφθαλμο πρόβλημα. Τέτοια μαρτυρία όμως δεν είναι ικανοποιητική για να δεχθεί το Δικαστήριο τη θέση του, ιδιαίτερα όταν ο ίδιος δέχθηκε πως, αν υπήρχε μειωμένος αέρας στα ελαστικά κάποιας μοτοσικλέτας από τον έλεγχο που έκανε δεν μπορούσε να το αντιληφθεί, γι΄ αυτό, είχε όμως υποχρέωση ο οδηγός να το αναφέρει. Η τελευταία του δε αναφορά του στερείται κάθε πραγματικού ερείσματος καθ΄ ότι δεν ανέφερε πως δόθηκαν ποτέ τέτοιες οδηγίες στον ενάγοντα για έλεγχο των ελαστικών. Ακόμη ο ΜΥ1 παρουσιάζοντας το τεκμήριο 7 ανέφερε πως από αυτό φαίνεται ότι το Μάιο του 2002 αλλάχθηκε το μπροστινό ελαστικό της επίδικης μοτοσικλέτας, ωστόσο το Δικαστήριο αδυνατεί να αντιληφθεί πως συνάγεται κάτι τέτοιο, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη ότι δεν πρόκειται για έγγραφο που σύνταξε ο ΜΥ1 αλλά κάποιο άλλο πρόσωπο το οποίο δεν κατέθεσε στο Δικαστήριο. Επί του ιδίου θέματος, ο ΜΥ1 ανέφερε πως είχε στοιχεία, ότι το Μάιο του 2002 άλλαξε το ελαστικό της εν λόγω μοτοσικλέτας, τα είχε όμως στο γραφείο του, χωρίς να τα παρουσιάσει εφόσον σχετίζονται με ένα τόσο σημαντικό θέμα της υπόθεσης οπότε θα ενισχυόταν το περιεχόμενο του τεκμηρίου 7 το οποίο δεν είναι ευανάγνωστο. ΜΥ2 κατέθεσε ο Δρ Η. Γεωργίου, η μαρτυρία του έχει ικανοποιήσει το Δικαστήριο πως η γνώμη του για την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα ήταν αποτέλεσμα προσεκτικής μελέτης του ιστορικού του τραυματισμού, κατόπιν ακτινολογικής και κλινικής εξέτασης. Ο τρόπος με τον οποίο έδωσε απαντήσεις στα ερωτήματα που του υποβλήθηκαν ήταν καθ΄ όλα επεξηγηματικός και πειστικός. Δεν διαπιστώνεται οποιαδήποτε αντίφαση στη μαρτυρία του, ούτε και τάση υπεκφυγής σ΄ οποιαδήποτε απάντηση. Ως πολύ σημαντικό προβάλλει και το γεγονός πως η γνώμη του και τα συμπεράσματα του στην ουσία συμβαδίζουν με όσα κατέθεσε ο Δρ Πετρίδης, που ήταν και ο θεράπων ιατρός του ενάγοντα. Χωρίς οποιοδήποτε ενδοιασμό το Δικαστήριο αποδέχεται τη μαρτυρία του και τα συμπεράσματα του αναφορικά με την κατάσταση της υγείας του ενάγοντα. ΜΥ3 κατέθεσε ο Γιώργος Μιχαήλ, πρόκειται για το άτομο το οποίο ως φυσικό πρόσωπο μέχρι το 2002 και αργότερα ως ο διευθυντής νομικού προσώπου είχε και έχει συνεργασία με τους εναγόμενους για σκοπούς συντήρησης των μοτοσικλετών που οι τελευταίοι χρησιμοποιούν στην εργασία τους στη διανομή φαγητού. Έδωσε σαφείς απαντήσεις στο βαθμό που μπορούσε λόγω και του μεγάλου χρονικού διαστήματος που έχει παρέλθει από το 2002, ήταν πρόθυμος και εξήγησε τη διαδικασία που τίθενται οι μοτοσικλέτες των εναγομένων στο γκαράζ του είτε για επιδιόρθωση είτε συντήρηση. Ήταν συνεπής στη μαρτυρία του και δεν διαπιστώθηκε οποιοδήποτε κλονιστικό στοιχείο, συνακόλουθα το Δικαστήριο τον κρίνει αξιόπιστο και αποδέχεται τη μαρτυρία του. ΜΥ4 ήταν ο Σωτήρης Μεσημέρης, πρόκειται για τον υπεύθυνο στο κατάστημα των εναγομένων επί της λεωφόρου Μακαρίου ΙΙΙ, στη Λεμεσό, ο οποίος προσέλαβε τον ενάγοντα στην εργασία του εκ μέρους των εναγομένων, έχει μέχρι σήμερα την ευθύνη για τη λειτουργία των μοτοσικλετών, και είναι αυτός που παρέδωσε τη μοτοσικλέτα ΗΒΤ 982 στον ενάγοντα στις 07.11.2002 για να εκτελέσει την εργασία του. Ήταν εμφανής η εικόνα πως αποκλειστικό σκοπό είχε να καταθέσει προς την κατεύθυνση ότι οι εναγόμενοι, στους οποίους μέχρι σήμερα εργάζεται, αλλά και ο ίδιος ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις μοτοσικλέτες κατά τον επίδικο χρόνο, έκαναν όλα τα απαιτούμενα ούτως ώστε να συμπεραίνεται πως η μοτοσικλέτα που αυτός έδωσε στον ενάγοντα δεν παρουσίαζε και δεν ήταν αναμενόμενο να παρουσιάσει οποιοδήποτε πρόβλημα κατά τη χρήση της. Τέτοια στοιχεία μαρτυρίας του αποτελούν τα ακόλουθα: (α) Ανέφερε πως η κατάσταση της επίδικης μοτοσικλέτας ήταν πολύ καλή πριν την παραδώσει για χρήση στον ενάγοντα και αυτό το γνώριζε επειδή, 20 μέρες προηγουμένως είχε σταλεί για συντήρηση, εννοώντας προφανώς τα όσα επιδιορθώθηκαν και εκδόθηκε το τεκμήριο 6, στις 20.10.2002, ωστόσο ο ΜΥ3 (κρίθηκε αξιόπιστος) ο οποίος εξέδωσε το τεκμήριο 6 και έκανε τις επιδιορθώσεις επί της επίδικης μοτοσικλέτας ανέφερε πως δεν επρόκειτο για τακτική συντήρηση αλλά για επιδιόρθωση των συγκεκριμένων εξαρτημάτων που αναγράφονται στο τεκμήριο
- (β) Περαιτέρω ο ΜΥ4 ανέφερε πως το ελαστικό της μοτοσικλέτας ήταν καινούριο, σε ερώτηση όμως πως το γνώριζε, απάντησε πως το είδε την επόμενη ημέρα του δυστυχήματος. Η εντύπωση που άφησε στο Δικαστήριο από αυτήν την απάντηση είναι πως αυτοσχεδίασε καθ΄ ότι τέτοια απάντηση δεν πηγάζει από τη λογική, αν ο ΜΥ4 έλεγχε το ελαστικό θα το έκανε από την ώρα που ο ίδιος μετέβηκε στη σκηνή αμέσως μετά το ατύχημα και όταν από εκεί παρέλαβε τη μοτοσικλέτα και τη μετέφερε στο κατάστημα των εναγομένων, και όχι την επόμενη ημέρα χωρίς οποιοδήποτε πραγματικό έρεισμα, που αν υπήρχε θα το επικαλείτο. Αναμενόμενο ακόμη ήταν να παρουσιαστεί το ελαστικό στο Δικαστήριο προς απόδειξη του ισχυρισμού αφού ως ο ίδιος ανέφερε ότι η μοτοσικλέτα την οποία οδηγούσε ο ενάγοντας στις 07.11.2002 βρισκόταν ακόμη σε χώρο πίσω από το κατάστημα των εναγομένων ή ακόμη εν όψει της έναρξης της δίκης αυτή θα εξεταζόταν από κάποιο ειδικό για να δώσει τη γνώμη του. (γ) Ενώ στην κύρια εξέταση ανέφερε πως η επίδικη μοτοσικλέτα πήγε στις 20.10.2002 για συντήρηση, στην αντεξέταση όταν ερωτήθηκε πιο λεπτομερώς απάντησε πως δεν ήταν βέβαιος αν είναι για συντήρηση που είχε πάει ή για κάτι άλλο. Αυτή όμως η απάντηση του συνιστά διαφοροποίηση της αρχικής του θέσης. (δ) Ενώ στην κύρια εξέταση ανέφερε πως η 07.11.2002 ήταν η πρώτη μέρα εργασίας του ενάγοντα, στην αντεξέταση άφησε να νοηθεί ότι μπορεί να ήταν η δεύτερη μέρα (όπως κατέθεσε ο ενάγοντας) και έτσι δεν ήταν βέβαιος γι΄ αυτό το σημαντικό θέμα το οποίο μάλιστα δεν απόκλειε να έγινε. Σημειώνεται πως ο ενάγοντας συνέδεσε και την πρώτη του μέρα εργασίας με περιστατικό όπου ξεφούσκωσε το πισινό ελαστικό της μοτοσικλέτας που του δόθηκε χωρίς όμως να τραυματιστεί. (ε) Τέλος αρνητική εντύπωση προκάλεσε στο Δικαστήριο η αναφορά του ΜΥ4 κατά την αντεξέταση, πως αυτός λόγω «πείρας» αντιλήφθηκε ότι στην πραγματικότητα το ατύχημα που είχε ο ενάγοντας έγινε όταν ο τελευταίος έπεσε σε λακκούβα που υπήρχε στο δρόμο και ανατράπηκε, ο δε ενάγοντας συμφώνησε μαζί του όταν το συζήτησε αργότερα. Τέτοια όμως μαρτυρία σημαντική πουθενά αλλού δεν διατυπώθηκε και ούτε από οποιοδήποτε άλλο μάρτυρα και την ανέφερε πρώτη φορά στο Δικαστήριο. Βέβαια η εν λόγω μαρτυρία ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη αφού είναι εκτός των δικογραφημένων θέσεων των εναγομένων. Συνακόλουθα με όλα τα πιο πάνω κρίνεται πως θα ήταν ακροασφαλές για το Δικαστήριο να στηριχθεί στη μαρτυρία του ΜΥ4 και ως εκ τούτου την απορρίπτει. Ευρήματα Δικαστηρίου: Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση και παραδεκτά γεγονότα διαπιστώνεται πως τα ουσιώδη πραγματικά γεγονότα που διέπουν την παρούσα αγωγή και τα οποία αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου έχουν ως παρατίθενται στη συνέχεια. Ο ενάγοντας το Νοέμβριο του 2002 ήταν ηλικίας 22 ετών περίπου και εργαζόταν σε κρεπερί την οποία διατηρούσε στη Λεμεσό με ακόμη ένα άτομο. Τα εισοδήματα του ήταν περί τις ΛΚ300,00 μηνιαίως και στα πλαίσια αύξησης τους αναζήτησε δεύτερη εργασία ως διανομέας φαγητού-πίτσας στους εναγόμενους. Οι τελευταίοι μέσω του ΜΥ4 τον προσέλαβαν στην υπηρεσία τους και θα εργαζόταν καθημερινά από τις 05:00 μ.μ. μέχρι 11:00 μ.μ περίπου, ο μισθός του σύμφωνα με παραδεκτό γεγονός θα ήταν €512,00 μηνιαίως. Αποτελεί δε εύρημα του Δικαστηρίου πως κατά την πρόσληψη του ενάγοντα ουδεμία οδηγία του δόθηκε σχετικά με την οδήγηση και την συντήρηση της μοτοσικλέτας που θα χρησιμοποιούσε ούτε και οποιαδήποτε άλλη οδηγία για την ασφάλεια του. Ο ενάγοντας άρχισε εργασία στις 06.11.2002 αφού του δόθηκε μια μοτοσικλέτα για διανομή φαγητού κατόπιν παραγγελίας κάποιου πελάτη. Κατά την εκτέλεση της εν λόγω παραγγελίας υπήρξε πρόβλημα στο πισινό ελαστικό της μοτοσικλέτας του οποίου άδειασε ο αέρας οπότε αφού ειδοποιήθηκε κάποιος υπεύθυνος στο κατάστημα των εναγομένων, του παραχωρήθηκε άλλη μοτοσικλέτα και συνέχισε την εκτέλεση της παραγγελίας. Την 07.11.2002 όταν ο ενάγοντας πήγε στην εργασία του ο ΜΥ4 ως υπεύθυνος των εναγομένων στο κατάστημα που οι τελευταίοι διατηρούσαν στη Λεωφόρο Μακαρίου του ΙΙΙ του παραχώρησε τη μοτοσικλέτα ΗΒΤ 982 για να εκτελέσει τα καθήκοντα του ως διανομέας. Στη συνέχεια το ίδιο βράδυ ο ενάγοντας στα πλαίσια οδηγιών των εναγομένων για παράδοση φαγητού σε πελάτη έκανε χρήση της μοτοσικλέτας ΗΒΤ
- Ενώ την οδηγούσε και βρισκόταν επί της Λεωφόρου Μακαρίου ΙΙΙ στη Λεμεσό κρατώντας τη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας με δυτική κατεύθυνση άρχισε να γέρνει προς τη μία πλευρά το τιμόνι της μοτοσικλέτας ενώ ο ενάγοντας προσπάθησε να τη συγκρατήσει, αυτό δεν κατέστηκε δυνατό, με αποτέλεσμα ο ενάγοντας να χάσει τον έλεγχο της μοτοσικλέτας και να πέσει στην άσφαλτο και να κτυπήσει, αργότερα μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Όταν έφτασε στη σκηνή αστυνομία, ο ΜΕ3 διαπίστωσε ότι το μπροστινό ελαστικό της μοτοσικλέτας ήταν κενό αέρος και η μοτοσικλέτα είχε γδαρσίματα. Ο ενάγοντας λόγω των κτυπημάτων του στην άσφαλτο και του τραυματισμού του υπέστηκε όπως διαπιστώθηκε αργότερα, συντριπτικό κάταγμα αριστεράς κλείδας και εξάρθρωση ακρομιοκλειδικής άρθρωσης. Αρχικά έγινε ακινητοποίηση του κατάγματος και στη συνέχεια ο ενάγοντας εισάχθηκε στο χειρουργείο, εκεί υπό γενική νάρκωση έγινε ανάταξη του κατάγματος και σταθεροποίηση διά βελόνων τύπου k-wires. Στις 12.11.2002 έγινε ακτινολογικός έλεγχος ο οποίος έδειξε ικανοποιητική θέση του κατάγματος, γι΄ αυτό την ίδια μέρα ο ενάγοντας εξήλθε του Νοσοκομείου και παρακολουθείτο στα εξωτερικά ιατρεία μέχρι τις 08.01.
- Στα εξωτερικά ιατρεία στις 29.11.2002 διαπιστώθηκε ότι υπήρχε επιφανειακή μόλυνση στην πήλη λόγω των βελόνων και έγινε καθαρισμός. Στις 04.12.2002 αφαιρέθηκαν οι βελόνες και έγινε κινητοποίηση. Υπήρξαν στο ενδιάμεσο ακόμη δύο επισκέψεις στα εξωτερικά ιατρεία. Αναφορικά με τη σημερινή του κατάσταση αρχίζοντας από τις 16.05.05 όταν ο ΜΕ2 εξέδωσε το ιατρικό πιστοποιητικό (τεκμήριο 3) υπήρχε περιορισμός της πλήρους απαγωγής αριστερού ώμου κατά 15 μοίρες, και έφερε παραμόρφωση στην αριστερή ωμική ζώνη λόγω υπεξάρθρωσης της ακρομιοκλειδικής άρθρωσης στοιχεία τα οποία θα παραμείνουν μόνιμα. Αναφορικά με τα περιθώρια θεραπείας σήμερα 6 χρόνια μετά από τον τραυματισμό δεν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης της κινητικότητας με χειρουργική επέμβαση, ως προς το θέμα των πόνων δικαιολογούνται κάποιοι πόνοι σήμερα με την αλλαγή του καιρού που πιθανόν να βελτιωθούν με τη χειρουργική επέμβαση. Ως συνέπεια των πιο πάνω ο ενάγοντας έχει την ελάττωση της κινητικότητας του αριστερού χεριού και αδυναμία να σηκώνει βάρη με το αριστερό του χέρι σε ύψος πέραν των 165 μοιρών, ενώ δεν έχει παραμείνει οποιαδήποτε μυική ατροφία σ΄ αυτό. Με βάση τον τραυματισμό που ο ενάγοντας υπέστηκε και τις συνέπειες αυτού μπορεί σήμερα να κάνει οποιαδήποτε εργασία η οποία όμως να μην εμπλέκει άρση ή ανύψωση βαρών του αριστερού του χεριού. Η απουσία από την εργασία του δικαιολογείτο για 3 μήνες. Λόγω της προπέτειας που έχει παραμείνει στον αριστερό του ώμο χρειάζεται να υποστεί μελλοντική χειρουργική επέμβαση για σκοπούς αφαίρεσης της η οποία θα έχει μόνο αισθητικό χαρακτήρα αφού δεν θα προσφέρει οτιδήποτε στην κινητικότητα του αριστερού χεριού. Όσον αφορά δε το κόστος αυτής το Δικαστήριο κρίνει πως, εν όψει της απόρριψης της μαρτυρίας του Δρ Μάρκαρη δεν υπάρχει ενώπιον του μαρτυρία για το ύψος και/ή κόστος αυτής της εγχείρησης όπως την περιέγραψε ο Δρ Ηλίας Γεωργίου, αφού πρόκειται και για διαφορετικού τύπου εγχείρηση. Λόγω του τραυματισμού του και για σκοπούς θεραπείας αλλά και διεκδίκησης της απαίτησης του ο ενάγοντας υπέστηκε τα πιο κάτω έξοδα: €42,71 έξοδα έκδοσης πιστοποιητικού Δρ. Α. Πετρίδη, €170,86 ιατρικά έξοδα και έκδοση πιστοποιητικού από Δρ Μ. Μάρκαρη, €1.537,74 απώλεια εισοδήματος για 3 μήνες (€512,58 Χ 3) από την εργασία του στους εναγόμενους και περίπου €1.537,74 (ΛΚ900,00) ως απώλεια εισοδήματος που δεν εργάστηκε στην κρεπερί που διατηρούσε (ΛΚ300,00 Χ 3 μήνες) ήτοι €1.537,74 ως επίσης €85,43 έξοδα για ετοιμασία αστυνομικής έκθεσης και ποσό €85,43 για φάρμακα. Μετά τους τρεις μήνες ο ενάγοντας εργάστηκε σε διάφορες εργασίες και σήμερα εργάζεται ως οδηγός μηχανήματος φόρτωσης και εκφόρτωσης εμπορευμάτων με μηνιαίο εισόδημα €1.000,
- Αναφορικά με τη στέρηση του ενάγοντα να εργαστεί ως διανομέας ή να απολαμβάνει διάφορα σπορ κρίνονται ότι δεν καλύπτονται από ιατρική μαρτυρία και ως εκ τούτου δεν δικαιολογούνται σχετικά ευρήματα, αντίθετα ο ίδιος ανέφερε πως απλά δεν προσπάθησε λόγω φόβου μήπως και ξανατραυματιστεί. Είναι τέλος εύρημα του Δικαστηρίου πως η μοτοσικλέτα ΗΒΤ 982 την οποία ο ενάγοντας χρησιμοποιούσε κατά το επίδικο ατύχημα δεν ετύγχανε τακτικώς συντήρησης αναφορικά με την κατάσταση των ελαστικών της αφού προς τούτο ουδεμία αποδεκτή μαρτυρία τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από τους εναγόμενους. Νομική Πτυχή: Το αστικό αδίκημα της αμέλειας ρυθμίζεται από τα άρθρα 51 και 57 του Κεφ.
- Όσον αφορά την εξέταση και διακρίβωση του κατά πόσο υπήρξε αμέλεια κατ΄αρχήν και έπειτα συντρέχουσα αμέλεια έχουν αναφερθεί τα ακόλουθα στην υπόθεση Μακρίδης ν. Dharaghji
(1990)1 A.A.Δ. 1013, σελ. 1024: «Το ουσιαστικό δίκαιο προβλέπεται στα άρθρα 51, 57, 64 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148: Η ορθή προσέγγιση του Δικαστηρίου όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Fitzgerald v. Lord
(1988)2 Αll E.R. 961, η οποία ανέτρεψε την απόφαση του Lord Pearce στην υπόθεση The Mirafloresand the Abadese
(1967)1 All E.R. 672, 777, είναι: Το Δικαστήριο αποφασίζει πρώτα αν έχει αποδειχθεί αμέλεια σε βάρος των εναγομένων. Εάν η απόφαση είναι καταφατική τότε εξετάζει με βάση το Άρθρο 57 αν το ενάγων έχει συντρέχουσα αμέλεια. Αποφασίζει το ποσοστό της ευθύνης μεταξύ των εναγομένων, από τη μια και ενάγοντα από την άλλη και μειώνει το ποσό των αποζημιώσεων ανάλογα με το ποσοστό της συντρέχουσας αμέλειας του ενάγοντα ...» Η έννοια της αμέλειας, όπως καθορίστηκε από το Δικαστή κ. Κωνσταντινίδη στην απόφαση της πλειοψηφίας στην υπόθεση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, ως πραγματικού γεγονότος συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Στη σελίδα 484 αναφέρει τα εξής: «Αυτό κατά εναρμονισμό προς το θεμελιωμένο ότι η αμέλεια ως πραγματικό γεγονός συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Συναφώς θα υπενθυμίζαμε πως γενικά, εφόσον η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου είναι εύλογα εμφανής, η παράλειψη λήψης μέτρων προφύλαξης συνιστά αμέλεια [Elpiniki Panayiotou v. Georghios Kyriakou Mavrou
(1979)1 C.L.R. 215].» Ειδικότερα όσον αφορά στην υποχρέωση για παροχή ασφαλούς συστήματος εργασίας σε εργοδοτούμενο γίνεται παραπομπή στην υπόθεση Γεωπαν ΚΟ ΛΤΔ ν. Αδελφοί Λευκαρίτη Λτδ
(1999)1 Α.Α.Δ. 1879 καθώς στην υπόθεση Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ν. Σταύρου Στυλιανού κ.ά
(2002)1 Α.Α.Δ. 1718 οι οποίες τονίζουν την ανάγκη όπως ο εργοδότης επιδεικνύει προς τον εργοδοτούμενο την εύλογη φροντίδα για προμήθεια ασφαλούς εξοπλισμού, ασφαλούς συστήματος εργασίας. Συμπεράσματα Δικαστηρίου: Ευθύνη: Οι εναγόμενοι στην Υπεράσπιση τους ισχυρίζονται μεταξύ άλλων ότι το ατύχημα ήταν αναπόφευκτο. Η νομολογία (υπόθεση Καμέρης ν. Σούλη κ.ά
(1990)1 Α.Α.Δ. 880) επιβάλλει πως εναπόκειται στο διάδικο που προβάλλει τέτοιο ισχυρισμό να τον αποδείξει και συνεπώς να αποδείξει ότι δεν υπήρξε αμέλεια εκ μέρους του. Όπως αναφέρθηκε στην πιο πάνω υπόθεση, η επίκληση του αναπόφευκτου δυστυχήματος δεν διαφοροποιεί τις νομικές αρχές που εφαρμόζονται όταν αιτία της αγωγής είναι η αμέλεια, υποδεικνύει όμως τα στοιχεία που έχει ευθύνη ο επικαλούμενος την αρχή να προσκομίσει στο Δικαστήριο για απόδειξη του ισχυρισμού ότι το δυστύχημα δεν μπορούσε να αποφευχθεί με την επίδειξη της δέουσας επιμέλειας και προσοχής από τον μέσο άνθρωπο. Στις υποθέσεις The Tunnel Portland Cement Co Ltd v. The Prince Line Ltd
(1963)2 C.L.R. 181 και στην Αγγλική υπόθεση Henderson v. Henry E. Jenkins & Sons
(1969)3 All E.R. 756 προβάλλει ως συνισταμένη των αποφάσεων αυτών ότι το βάρος απόδειξης του αναπόφευκτου δυστυχήματος το έχει ο εναγόμενος, ο οποίος πρέπει να αποδείξει είτε ποια ήταν η αιτία του δυστυχήματος και ότι το αποτέλεσμα της αιτίας αυτής ήταν αναπόφευκτο, είτε να υποδείξει όλες τις πιθανές αιτίες που μπορεί να οδήγησαν στο δυστύχημα δείχνοντας ταυτόχρονα για κάθε μια από αυτές ότι το αποτέλεσμα τους δεν θα μπορούσε να αποφευχθεί. Έχοντας κατά νου τα ευρήματα του Δικαστηρίου και ειδικότερα τα θέματα περί συντήρησης της επίδικης μοτοσικλέτας κρίνεται ότι οι εναγόμενοι απέτυχαν να αποδείξουν τον ισχυρισμό τους για αναπόφευκτο ατύχημα. Λαμβάνοντας υπόψη τα ευρήματα του Δικαστηρίου και τη νομική πτυχή που διέπει την παρούσα αγωγή κρίνεται ότι οι εναγόμενοι ευθύνονται για το ατύχημα που είχε ο ενάγοντας στις 07.11.2002 καθότι στοιχειοθετείται για τους λόγους που θα εξηγηθούν πιο κάτω, αμέλεια τους και παράβαση καθηκόντων τους: (α) Καμία οδηγία κατά την πρόσληψη του ενάγοντα την προηγούμενη ημέρα, 06.11.2002, για έλεγχο του αέρα των ελαστικών της μοτοσικλέτας που θα χρησιμοποιούσε. (β) Καμία μαρτυρία υπήρξε για τη συντήρηση της μοτοσικλέτας ΗΒΤ 982, συνεπώς καμία συντήρηση ως προς τα ελαστικά της, το τεκμήριο 7 ουδόλως αντικρούει αυτό το συμπέρασμα. (γ) Η απουσία συντήρησης συνέτεινε στο να αποτραπεί οποιοσδήποτε κίνδυνος, προβλεπτός εφ΄ όσον οι μοτοσικλέτες περιλαμβανομένης της ΗΒΤ 982 κάθε μέρα χρησιμοποιούνταν μέσα στους δρόμους για σκοπούς διανομής φαγητού. (δ) Η μοτοσικλέτα με ένα ελαστικό μπρος-πίσω επέβαλλε αυξημένη την υποχρέωση των εναγομένων τόσο για τακτική και συχνή συντήρηση - με καινούρια ελαστικά- αλλά και συνεχή έλεγχο, της κατάστασης των ελαστικών. (ε) Η χρήση της μοτοσικλέτας για σκοπούς εργασίας του ενάγοντα - ήταν τέτοια που οι εναγόμενοι όφειλαν να γνωρίζουν ότι σε περίπτωση κάποιου προβλήματος ή ελαττώματος στη λειτουργία του ελαστικού θα είχε άμεσο αντίκτυπο στην ασφάλεια του ενάγοντα, εφόσον η συγκεκριμένη μοτοσικλέτα είχε μόνο έλα ελαστικό στον μπροστινό και ένα στον πισινό τροχό. (στ) Ενώ μπορούσαν να κάνουν χρήση τέτοιων μέσων που να παρέχουν μεγαλύτερη ασφάλεια, όπως αυτοκίνητα ή μοτοσικλέτες με δύο τροχούς μπρος-πίσω ούτως ώστε οι πιθανότητες ανατροπής να είναι μικρότερες δεν το έπραξαν. (ζ) Το γεγονός ότι την προηγούμενη του ατυχήματος υπήρξε παρόμοιο περιστατικό με το πισινό ελαστικό επέβαλλε αυξημένη την υποχρέωση για λήψη μέτρων και όχι απλά οι εναγόμενοι να δώσουν άλλη μοτοσικλέτα στον ενάγοντα ως εκ τούτου αγνόησαν το θέμα της ασφάλειας του ενάγοντα και των κινδύνων που διέτρεχε κατά την εκτέλεση της εργασίας του. (η) Η χρήση της μοτοσικλέτας αποτελούσε μέρος της εργασίας του ενάγοντα και το κύριο του μέσο για την εκτέλεση της εργασίας του, από αυτήν προήλθε η πηγή-αιτία ανατροπής του ενάγοντα, αφού το ελαστικό ουσιαστικά έπαυσε να λειτουργεί με την κένωση του αέρα. Θα πρέπει δε να σημειωθεί πως η συντήρηση την οποία οι εναγόμενοι προώθησαν με τη μαρτυρία τους ουσιαστικά αφορούσε σε οτιδήποτε άλλο και όχι τα ελαστικά. Όλα τα πιο πάνω κρίνεται πως δικαιολογούν συμπέρασμα ότι το σύστημα εργασίας και ο εξοπλισμός ή μέσα εργασίας που οι εναγόμενοι παρείχαν στον ενάγοντα, ελλείψει και οδηγιών για έλεγχο εκ μέρους του ή ελέγχου εκ μέρους των εναγομένων καθιστούν τους εναγόμενους υπεύθυνους ακόμη και στην περίπτωση που ο ΜΥ1 ανέφερε πως όταν πήγε στη σκηνή το ελαστικό ήταν βγαλμένο από τη μοτοσικλέτα και όχι μόνο ξεφούσκωτο. Συντρέχουσα αμέλεια: Περαιτέρω στη βάση των πιο πάνω αλλά και των ευρημάτων κρίνεται ότι τα γεγονότα της υπόθεσης δεν δικαιολογούν επίρρηψη οποιασδήποτε συντρέχουσας αμέλειας στον ενάγοντα και οι λόγοι εξηγούνται στη συνέχεια: (α) Ο ενάγοντας ήταν νεοπροσληφθής και δεν του δόθηκαν οποιεσδήποτε οδηγίες για την ασφάλεια του κατά τη χρήση της μοτοσικλέτας. (β) Όταν εκδηλώθηκε ο κίνδυνος και άρχισε να γέρνει το τιμόνι της μοτοσικλέτας ο ενάγοντας προσπάθησε να το επαναφέρει ήταν όμως αδύνατο. (γ) Ο ενάγοντας εκτελούσε τα καθήκοντα του με το μέσο που οι εναγόμενοι μέσω του ΜΥ4 εκπρόσωπου τους, του παραχώρησαν χωρίς άλλες οδηγίες ως προς τον τρόπο διεξαγωγής της εργασίας του. Ειδικές ζημιές: Σύμφωνα με νομολογιακές αρχές οι ειδικές ζημιές θα πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται αυστηρότατα. Βλέπε υπόθεση Τηλεμάχου ν. Παπακυριακού
(1986)1 Α.Α.Δ. 705 και Ηρακλέους ν. Πέτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239. Περαιτέρω στην υπόθεση Α. Μιχαηλίδη ν. Α. Δημοσθένους Κακουλλή
(1992)1 Α.Α.Δ στη σελίδα 674 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Είναι πρωτίστως καθήκον του εφεσείοντα να ικανοποιήσει το Δικαστήριο με αξιόπιστη μαρτυρία για τη βασιμότητα της απαίτησης του και όχι με τους εφεσίβλητους να την αντικρούσει». Προχωρώντας στην εξέταση και επιδίκαση των ειδικών ζημιών της ενάγουσας λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω αρχών αλλά και των συγκεκριμένων κονδυλίων όπως αυτά ζητούνται στην έκθεση απαίτησης αποφασίζονται τα πιο κάτω: Από τα παραδεκτά γεγονότα είναι δικαιολογημένο πως ο ενάγοντας έχει αποδείξει ότι δικαιούται το ποσό €42,71 για έκδοση ιατρικού πιστοποιητικού του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, το ποσό €170,86 για τα ιατρικά έξοδα του Δρ Μάρκαρη, το ποσό €1.537,74 ως απώλεια από την εργασία του στους εναγόμενους για 3 μήνες (€512,58 επί Χ 3) όπου ήταν ανίκανος για εργασία, αφαιρουμένου όμως κάποιου ποσού, το οποίο το Δικαστήριο θεωρεί ως εύλογο το ποσό των €510,00 για αποκοπές και υποχρεώσεις του ενάγοντα για τους τρεις μήνες (€170,00 μηνιαίως), καθαρό ποσό παραμένει €1.027,74, το ποσό των €85,43 το οποίο πλήρωσε για την ετοιμασία αστυνομικής έκθεσης, πλέον το ποσό των €85,43 το οποίο πλήρωσε για φάρμακα. Τα εν λόγω ποσά εγκρίνονται ως δικαιολογημένα και ανέρχονται στο συνολικό ποσό των €1.412,
- Επιπλέον στην έκθεση απαίτησης του ο ενάγοντας ζητά το ποσό των ΛΚ900,00 ως απώλεια τριών μηνών από τη δεύτερη του εργασία σε κρεπερί. Το εν λόγω ποσό δεν είναι αποδεκτό από την υπεράσπιση, ωστόσο κατά τη δίκη και ειδικότερα στην αντεξέταση που υποβλήθηκε ο ενάγοντας δεν υπήρξε οποιαδήποτε αμφισβήτηση για την εν λόγω μαρτυρία και ως εκ τούτου η μαρτυρία του ενάγοντα έχει παραμείνει ως προς αυτό το στοιχείο αναντίλεκτη. Συνακόλουθα το Δικαστήριο κρίνει ότι επειδή ο ενάγοντας δεν ξεκαθάρισε αν το ποσό των ΛΚ300,00 μηνιαίως περίπου ήταν καθαρό ή ακάθαρτο, αφαιρουμένων των υποχρεώσεων που είχε για φόρο εισοδήματος, έκτακτη εισφορά και έκτακτη εισφορά στην άμυνα και εισφορές σε Κοινωνικές Ασφαλίσεις κρίνεται ότι θα είχε καθαρό εισόδημα περί τις ΛΚ200,00 μηνιαίως (κάτι ανάλογο λειτούργησε και στην πρόσφατη απόφαση στην Πολιτική Έφεση 291/06 ημερομηνίας 22.01.2009) ως εκ τούτου ΛΚ200,00 επί τρεις μήνες ο ενάγοντας απώλεσε συνολικά ΛΚ600,00, δηλαδή €1.025,
- Εν όψει των πιο πάνω το συνολικό ποσό των ειδικών ζημιών του ενάγοντα (1.025,16 + 1.412,17) ανέρχεται στο ποσό των €2.437,
- Γενικές αποζημιώσεις: Αρχίζοντας με την αξίωση του ενάγοντα για μελλοντική χειρουργική επέμβαση κρίνεται πως ακόμη και με βάση τη γνώμη του ΜΥ2, ο οποίος εξήγησε πως μόνο αισθητική βελτίωση θα προσέθετε, κρίνεται αυτή αναγκαία και εναπόκειται στον ενάγοντα να επιλέξει αν θα προτιμήσει να έχει κάποια χειρουργική ουλή μετά την αφαίρεση της προπέτειας παρά να έχει την προπέτεια στον ώμο του αφού σύμφωνα και με το Δρ Πετρίδη (ΜΕ2) πιθανό να βελτιωθεί και το θέμα των πόνων κρίνεται ως αναγκαία και εντάσσεται στη λογική της πάγιας νομολογίας σε τέτοια θέματα (βλέπε υπόθεση Hasan Constantin v. Γ. Αντωνιάδη
(2004)1 Α.Α.Δ.1701). Ωστόσο ως προς το ποσό που δικαιολογείται για την εν λόγω εγχείρηση κρίνεται πως το Δικαστήριο δεν έχει ενώπιον οποιαδήποτε μαρτυρία η οποία θα του επέτρεπε να καθορίσει το ποσό της χειρουργικής επέμβασης όπως την περιέγραψε ο Δρ Η. Γεωργίου και ως εκ τούτου αδυνατεί να επιδικάσει οποιοδήποτε ποσό. Θα λάβει όμως υπόψη του την ταλαιπωρία που θα υποστεί ο ενάγοντας από μια τέτοια χειρουργική επέμβαση κατά τον προσδιορισμό των γενικών αποζημιώσεων. Προχωρώντας στον καθορισμό του ποσού των γενικών αποζημιώσεων έχοντας υπόψη τα τραύματα που υπέστηκε ο Ενάγοντας γίνεται παραπομπή κατ' αρχήν στην υπόθεση Fysko Constructing Co Ltd v. Χριστάκη Γεωργίου
(1991)1 ΑΑΔ σελ. 1014, όπου στη σελίδα 1028 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τις αρχές που πρέπει να διέπουν και να καθοδηγούν το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων: «Βρίσκουμε τις αρχές που διέπουν τον προσδιορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων συμπυκνωμένες στη σελίδα 793 της απόφασης του Δικαστή Πική στην υπόθεση Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi
(1982)1 CLR 789. Στόχος των αποζημιώσεων που επιδικάζονται είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά του διαδίκου που τραυματίστηκε χωρίς να εναποτίθεται υπέρμετρο βάρος πάνω στον αδικοπραγήσαντα. ................................ ................................ Η αναφορά μας στην υπόθεση Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi δεν θα ήταν ολοκληρωμένη αν παραλείπαμε να σημειώσουμε τη διαπίστωση ως προς τη σταθερή τάση για ελευθεροποίηση των ποσών που επιδικάζονται ως γενικές αποζημιώσεις η οποία καταλήγει σε αύξηση τους σε σύγκριση με εκείνο που εθεωρείτο το μέτρο στο παρελθόν, έτσι που, όπως επιγραμματικά παρατηρήθηκε, αν η απόδοση μας στα ελληνικά είναι ορθή, να τοποθετείται μεγαλύτερη αξία στον ανθρώπινο πόνο και τις αγωνίες της ανικανότητας. Τελικά, θα πρέπει να προσθέσουμε πως σε κάθε περίπτωση, πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι πραγματικότητες όπως μπορούν να εξακριβωθούν με γνώμονα και την αγοραστική αξία του χρήματος κατά το χρόνο της επιδίκασης των αποζημιώσεων, ως αυτοτελή παράγοντα αλλά και ως συγκριτικό όταν ανατρέχουμε σε υποθέσεις του παρελθόντος στο βαθμό που αυτές, σε περιπτώσεις αυτής της φύσης, θα μπορούσε να είναι βοηθητικές [Polykarpou v. Adamou (ανωτέρω)].» Μελετώντας τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου συνάγεται το συμπέρασμα ότι υπάρχει τάση για αύξηση στα ποσά των αποζημιώσεων για σωματικές βλάβες και τον ανθρώπινο πόνο, βέβαια είναι σαφές ότι τα Δικαστήρια κατά την εκδίκαση αποζημιώσεων θα πρέπει να έχουν γνώμονα τη δίκαιη και εύλογη αποκατάσταση και όχι την τιμωρία ή την υπερβολή. Περαιτέρω, όπως συνάγεται από τα πιο πάνω δεν υπάρχει σταθερό μέτρο αποτίμησης του ανθρώπινου πόνου. Οι άλλες αποφάσεις απλά παρέχουν μια γενική καθοδήγηση. Αναζητώντας νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τον καθορισμό γενικών αποζημιώσεων σε παρόμοια ή ίδια τραύματα ενδεικτικά παρατίθεται η πιο κάτω νομολογία. Στην υπόθεση Ευριπίδη Συκοπετρίτη Λτδ ν. Λάμπρου Αθηνάκη
(2005)1 Α.Α.Δ. 844 (την οποία επικαλείται ο ενάγοντας) επιδικάστηκε ποσό €25.629,00 (ΛΚ15.000,00). Θα πρέπει βέβαια από αυτό το στάδιο να παρατηρηθεί πως τα τραύματα του ενάγοντα στην παρούσα αγωγή δεν είναι του ιδίου βαθμού. Πιο συγκεκριμένα: διαφαίνεται πως ο εφεσίβλητος στην πιο πάνω υπόθεση πέραν του κατάγματος δεξιάς κλείδας υπέστηκε και διάστρεμμα αριστερού ώμου. Η δε κατάσταση των τραυμάτων του επέβαλε την αποσυμπίεση του αριστερού ώμου με γενική νάρκωση κατά την επέμβαση διαπιστώθηκε ρήξη του υπερακάθιου τένοντα στον οποίο έγινε συρραφή. Επίσης υπήρχε πιθανότητα ανάπτυξης μετατραυματικής οστεοαρθρίτιδας στον αριστερό ώμο. Περαιτέρω στην πολύ πρόσφατη απόφαση στην πολιτική έφεση 291/06 υπόθεση Μαρία Πέτρου ν. Ιωάννη Γαλάνη, ημερομηνίας 22.01.2009 σε τραύμα συντριπτικού διπολικού κατάγματος αριστερού βραχιονίου επιδικάστηκαν πρωτόδικα ως γενικές αποζημιώσεις το ποσό των ΛΚ7.000,00 και το Εφετείο αύξησε το ποσό σε €17.000,00 (ΛΚ10.000,00). Η εν λόγω απόφαση με μικρή διαφοροποίηση κρίνεται ότι συνιστά ασφαλή καθοδήγηση για το Δικαστήριο. Στην παρούσα υπόθεση ο βαθμός κινητικότητας του ώμου του ενάγοντα είναι μικρότερος και ως επίσης δεν έχει επηρεασθεί ως φαίνεται η ζωή του ως προς την άσκηση εργασίας του και οποιασδήποτε άλλης δραστηριότητας ως συνέβηκε στην περίπτωση της εφεσείουσας στην πιο πάνω έφεση, όπου υπήρχαν συνέπειες που περιόριζαν την εκτέλεση των οικιακών της εργασιών. Ωστόσο ο ενάγοντας στην παρούσα υπόθεση είναι μικρότερης ηλικίας και αυτό θα πρέπει να προσμετρήσει προς όφελος του. Ακόμη λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο ότι ο ενάγοντας θα υποστεί εκ νέου ταλαιπωρία για τη μελλοντική χειρουργική επέμβαση κάτι που δεν υπήρχε στην υπόθεση Πέτρου (ανωτέρω). Συνακόλουθα κρίνεται ότι το ποσό των €20.000,00 θα συνιστούσε δίκαιη και εύλογη αποζημίωση για τα τραύματα του ενάγοντα. Ως επόμενο θέμα το οποίο καλείται το Δικαστήριο να αποφασίσει είναι το αίτημα για αποζημίωση του ενάγοντα με κατ΄ αποκοπή ποσό (€15.000,00) στη βάση του ότι υπάρχει μειωμένη ικανότητα του για εργασία και απώλεια μελλοντικών απολαβών. Προβάλλει κατ΄ αρχήν αναγκαίο να απαντηθεί το ερώτημα κατά πόσο ο ενάγοντας με τον τραυματισμό του έχει υποστεί μείωση της ικανότητας του για εργασία και κατ΄ επέκταση αν αναμένεται εξαιτίας τέτοιου στοιχείου να μειωθεί η εισοδηματική του ικανότητα. Το πρώτο ερώτημα είναι αρνητικό καθ΄ ότι σύμφωνα με τα ευρήματα τα κατάλοιπα που του έχουν παραμείνει του επιτρέπουν να κάνει οποιαδήποτε εργασία η οποία μόνο δεν θα πρέπει να προϋποθέτει ανύψωση βάρους με το αριστερό χέρι πέραν από το ύψος του κεφαλιού του ενώ δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία για ανικανότητα σε οποιαδήποτε άλλη εργασία. Επομένως το εν λόγω κατάλοιπο θα πρέπει να συναρτηθεί με το κατά πόσο εξαιτίας αυτού ο ενάγοντας απώλεσε την εργασία του και ως αποτέλεσμα θα έχει μειωμένα εισοδήματα. Και σ΄ αυτό το ερώτημα η απάντηση είναι επίσης αρνητική καθ΄ ότι αφ΄ ενός μεν ο ίδιος ο ενάγοντας ανέφερε πως ο λόγος που δεν εργάστηκε ξανά ως διανομέας είναι από φόβο μήπως και ξανακτυπήσει και άρα όχι λόγω ανικανότητας του εξαιτίας του τραυματισμού του, αφ΄ ετέρου σήμερα εργάζεται ως οδηγός μηχανήματος φόρτωσης-εκφόρτωσης εμπορευμάτων με εισόδημα €1.000,00 μηνιαίως, ποσό το οποίο περίπου βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τα εισοδήματα που είχε κατά την ημέρα του ατυχήματος του και από τις δύο εργασίες, συνεπώς όλα τα στοιχεία κρίνονται ως τέτοια, και ελλείψει οποιωνδήποτε άλλων, που δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να συμπεράνει πως δικαιολογείται επιδίκαση οποιουδήποτε ποσού για απώλεια μελλοντικών απωλειών αφού ούτε την εργασία του απώλεσε ούτε και μείωση εισοδημάτων έχει υπάρξει. Συνακόλουθα με όλα τα πιο πάνω εκδίδεται απόφαση προς όφελος του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων: (α) για το ποσό των €2.437,33 ως ειδικές ζημιές. (β) για το ποσό των €20.000,00 ως γενικές αποζημιώσεις. (γ) Αναφορικά με τους τόκους επιδικάζεται τόκος 8% επί του ποσού €20.000,00 για το ½ της περιόδου από 07.11.2002 (ημερομηνία γένεσης του δικαιώματος) μέχρι 29.10.2004 (ημέρα καταχώρησης αγωγής) και τόκος 8% επί των ποσών €2.437,33 και €20.000,00 για το ½ της περιόδου από 29.10.2004 (ημέρα καταχώρησης της αγωγής) μέχρι 15.10.2008 (ημερομηνία τροποποίησης του άρθρου 33 Ν.14/60)και τόκο 5,5% επίσης για το ½ της περιόδου από 16.10.2008 μέχρι σήμερα (ημερομηνία έκδοσης απόφασης) και τόκο 5,5% επί των πιο πάνω ποσών από σήμερα μέχρι εξοφλήσεως. Η πιο πάνω επιδίκαση του τόκου βασίζεται στο ότι ο ενάγοντας καταχώρησε καθυστερημένα την αγωγή του στις 29.10.2004 και επίσης καθυστερημένα καταχώρησε την έκθεση απαίτησης του στις 07.02.07 χωρίς να δοθεί προς τούτο οποιαδήποτε εξήγηση λαμβάνοντας υπόψη ότι το ιατρικό πιστοποιητικό από το Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού ετοιμάστηκε στις 16.05.2005. (δ) Περαιτέρω, τα δικηγορικά έξοδα επιδικάζονται προς όφελος του ενάγοντα και εναντίον των εναγομένων όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και να εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .. ............ Δ. Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΤΑ Subject: Civil/Other actions/Final Αναφορά: Πολιτικά - αμέλεια - εργατικό ατύχημα - αποζημιώσεις γενικές και ειδικές - μελλοντική χειρουργική επέμβαση - απώλεια μελλοντικών απολαβών - τόκοι cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο