Θεοδώρα Σπύρου, Ειδοποίηση Πτώχευσης αρ.2363/08, 9 Μαρτίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A65 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Καπετάνιου,Ε.Δ. Ειδοποίηση Πτώχευσης αρ.2363/08 Σε πτώχευση: Θεοδώρα Σπύρου, εκ Λεμεσού Ναυπλίου 26, Λεμεσός (τηλ.25355020) Εξ Πάρτε: Από Ν.Ε.Νεοκλέους, εκ Λεμεσού ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 9 Μαρτίου 2009 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Πιστωτή : κ. Φυλακτού Για Οφειλέτιδα: κ. Πιριλλίδης με κα Πιριλλίδου και για να ακούσει απόφαση ο κ. Ερωτοκρίτου Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 30.10.2008 ο πιο πάνω πιστωτής εξασφάλισε την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης εναντίον της πιο πάνω οφειλέτιδας δυνάμει τελικής απόφασης, όπως είναι η θέση του, η οποία λήφθηκε εναντίον της στις 28.1.2008 κατόπιν ψήφισης εξόδων στην αγωγή με αριθμό 6228/
- Σχετικά επισυνάπτεται στην αίτηση πιστόν αντίγραφο του πιστοποιητικού του Πρωτοκολλητή πιστοποιώντας τη ψήφιση εξόδων προς όφελος του αιτητή-δικηγόρου και εναντίον των εναγόντων, οι οποίοι φαίνεται ότι είναι η Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ. Η οφειλέτιδα την 1.12.2008 καταχώρησε ένορκη δήλωση η οποία επενεργεί ως αίτηση παραμερισμού της ειδοποίησης πτώχευσης. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση της οφειλέτιδας οι λόγοι παραμερισμού της ειδοποίησης της αίτησης πτώχευσης, η οποία δέχεται ότι της επιδόθηκε προσωπικά στις 27.11.2008, είναι μεταξύ άλλων οι ακόλουθοι: (α) δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις των περί Πτωχεύσεων Κανονισμών 38-43, (β) το διεκδικούμενο ποσό έχει εξοφληθεί πλήρως με επιταγή που εξέδωσε η εταιρεία Dumas Trading Center Ltd (οικογενειακή επιχείρηση της κας Νίτσας Φυλακτού, συνεναγομένης στην σχετική αγωγή), στο όνομα της Λαϊκής Τράπεζας για ΛΚ 5.000 - € 8.543, ποσό το οποίο πήρε ο αιτητής σαν αμοιβή για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Με το πιο πάνω δεδομένο είναι η θέση της οφειλέτιδας ότι ο αιτητής θα πρέπει να επιστρέψει στην κα Φυλακτού το ποσό της διαφοράς που προκύπτει, δηλαδή €2.057 με τόκο. Ο πιστωτής κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου καταχώρησε ένορκη δήλωση με την οποία απορρίπτει τους ισχυρισμούς της οφειλέτιδας επικαλούμενος ότι το ποσό το οποίο πληρώθηκε από την εταιρεία Dumas Trading Center Ltd αφορούσε την αμοιβή του για άλλες παρασχεθείσες υπηρεσίες και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούσε εξόφληση του καταλόγου εξόδων βάση του οποίου καταχώρησε την αίτηση για την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης. Στις 3.3.2009 ημερομηνία κατά την οποία η πιο πάνω ειδοποίηση πτώχευσης ήταν ορισμένη για ακρόαση ο κ. Φυλακτού ζήτησε την άδεια του Δικαστηρίου για να αποσύρει την ειδοποίηση πτώχευσης λόγω του ότι διαπίστωσε κάποιο λάθος στη συνταγμένη από τον Πρωτοκολλητή απόφαση για τη ψήφιση των εξόδων του αιτητή, το οποίο διευκρίνισε ότι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. Ο δικηγόρος της οφειλέτιδας δεν έφερε ένσταση ως προς το αίτημα της πλευράς του πιστωτή για απόσυρση της ειδοποίησης πτώχευσης αλλά ζήτησε τα έξοδα του. Ο δικηγόρος του πιστωτή έφερε ένσταση στο αίτημα αυτό . Συνεπεία των πιο πάνω το Δικαστήριο ζήτησε από τους δικηγόρους των διαδίκων να αγορεύσουν και αυθημερόν ακούστηκαν οι θέσεις και των δύο πλευρών επί του ζητήματος. Αγορεύοντας ο ευπαίδευτος δικηγόρος του πιστωτή ανέφερε ότι θεωρεί ορθό και δίκαιο όπως το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να μην επιδικάσει έξοδα σε βάρος του λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα της υπόθεσης. Ενδεικτικά ο κ. Φυλακτού ανέφερε ότι η πλευρά του πιστωτή δεν ευθύνεται για το τυπογραφικό λάθος του Πρωτοκολλητή κατά την έκδοση της απόφασης του στην ψήφιση των εξόδων αφού είναι φανερό από το λεκτικό αυτής ότι πρόκειται για καλόπιστο τυπογραφικό λάθος. Πέραν τούτου, ο κ. Φυλακτού επιστήνει την προσοχή του Δικαστηρίου ότι η οφειλετιδα στην ένορκη δήλωση της σε καμία περίπτωση δεν αναφέρει αυτό το λάθος ως λόγο απόσυρσης της ειδοποίησης πτώχευσης, αλλά επικεντρώνεται σε άλλους λόγους. Αγορεύοντας ο ευπαίδευτος δικηγόρος της οφειλέτιδας εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι δεν υπάρχει νομολογία η οποία να υποστηρίζει τη θέση του κ. Φυλακτού σε σχέση με την επιδίκαση των εξόδων σε αποτυχόντα αιτητή. Επιπλέον, εισηγήθηκε ότι τα όσα ανέφερε ο κ. Φυλακτού δεν θα πρέπει να ληφθούν υπόψη καθότι λέχθηκαν στο στάδιο της αγόρευσης του και ως εκ τούτου δεν αποτελούν μαρτυρία. Όσον αφορά την ουσία της αίτησης του πιστωτή ο κ. Πιριλλίδης με αναφορά σε Αγγλική νομολογία εισηγήθηκε ότι η ψήφιση των εξόδων από τον Πρωτοκολλητή δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απόφαση σε διαδικασία πτώχευσης εφόσον η ψήφιση εξόδων σύμφωνα και με τη Δ.59 κ.36 των περί Πολιτικής Δικονομίας Κανονισμών αποτελεί απόφαση μόνο για σκοπούς λήψης μέτρων εκτέλεσης κάτι το οποίο είναι γνωστό ότι δεν αποτελεί η διαδικασία πτώχευσης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους ο κ. Πιριλλίδης εισηγείται ότι τα έξοδα θα πρέπει να ακολουθήσουν τη συνήθη πορεία τους και να επιδικαστούν υπέρ της οφειλέτιδας. Νομική Βάση Σύμφωνα με τον κανονισμό 188 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών όταν δεν γίνεται πρόνοια στους σχετικούς κανονισμούς αναφορικά με ζητήματα που προκύπτουν από διαδικασία πτώχευσης οι διαδικαστικοί κανονισμοί που καλύπτουν αστικές διαδικασίες, νοουμένου ότι αυτοί δεν είναι αντίθετοι προς τους κανονισμούς αυτούς, θα εφαρμόζονται. Οι περί Πτωχεύσεως κανονισμοί σύμφωνα με τους οποίους καταχωρήθηκε η υπό εξέταση αίτηση για την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης δεν περιέχουν οποιαδήποτε πρόνοια σχετική με τα έξοδα σε περίπτωση αιτήματος του πιστωτή για άδεια για απόσυρση της ειδοποίησης πτώχευσης. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο ανατρέχει στους κανονισμούς και στη νομοθεσία που ακολουθείται σε τέτοιες περιπτώσεις σε αστικές διαδικασίες. Η εξουσία του Δικαστηρίου να επιδικάζει έξοδα εκπηγάζει από τον Περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960 (Ν14/60) άρθρο 43 και τους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.59, Θ.
- Το άρθρο 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου προνοεί τα εξής: «Τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας ή τα σχετιζόμενα προς αυτήν, ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόμου ή δευτερογενούς νομοθεσίας, θα τελούν υπό την διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο θα έχει πλήρη εξουσία να αποφασίζει υπό τίνος και κατά τίνα έκτασιν τα τοιαύτα έξοδα θα πληρωθώσι.» Η Δ.59, Θ.1 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών προνοεί τα πιο κάτω: «
- Subject to the provisions of any law or rules, the costs of and incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund." Στην υπόθεση Φιλίππου ν. Φιλίππου
(1990)1 Α.Α.Δ. 890, στη σελ. 893 λέχθηκε ότι: «. παρέχεται στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική εξουσία να εκδίδει διατάγματα σχετικά με έξοδα. Είναι καθιερωμένη πρακτική των Δικαστηρίων ότι συνήθως τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης εκτός εάν το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του εξουσία και με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης κρίνει διαφορετικά. Η διακριτική όμως αυτή εξουσία πρέπει να ασκείται δικαστικά και κατά συνέπεια η άσκηση της υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο.» Περαιτέρω στην υπόθεση Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd
(1993)1 A.A.Δ. 12 λέχθηκαν τα εξής: «Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσής του στην αύξηση των εξόδων της δίκης∙ σ΄εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο. Όπως τονίστηκε στη Georghios E. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides (1959-60) 24 C.L.R. 220, η επίδειξη καλής προαίρεσης (kindness) από το Δικαστήριο προς τον αποτυχόντα διάδικο προς μετριασμό αισθημάτων πικρίας του αποτυχόντα διαδίκου, δε συνιστά δικαστική άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Ακόμα στην υπόθεση Χάσικος και άλλοι ν. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389 επισημαίνεται μεταξύ άλλων ότι «η δικαίωση δεν συνεπάγεται δαπάνη» και επαναλαμβάνεται ότι το αποτέλεσμα αποτελεί τον κύριο καθοδηγητικό παράγοντα για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα. Τονίζεται επίσης ότι απόκλιση από αυτό τον κανόνα πρακτικής δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στην γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους της. (Βλ. επίσης Δοξούλλα Κυριάκου ν. Φιλικής Ασφαλιστικής Εταιρείας Λτδ,
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 416). Στην Ζαβρού ν. Μιχαηλίδου,
(1996)1 Α.Α.Δ. 477, λέχθηκε επίσης ότι: «Η έκδοση διαταγής για έξοδα εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του εκδικάζοντος Δικαστηρίου. Στην άσκηση αυτής της εξουσίας προέχει ο κανόνας λογικής σύμφωνα με τον οποίο τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο μάλιστα είναι ισχυρός που από μόνος του παρέχει την αιτιολόγηση στην κάθε αντίστοιχη εξέλιξη χωρίς να παρίσταται ανάγκη εξειδίκευσης. Παρέκκλιση δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχει άλλη επαρκής περίσταση που πρέπει βέβαια να εκτίθεται.» Τέλος στην Φιλίππου ν. Φιλίππου (ανωτέρω) λέχθηκε ότι: Η συμπεριφορά των διαδίκων κατά τη διαδικασία δεν είναι στοιχείο άσχετο με την υπόθεση ώστε σε περίπτωση που λαμβάνεται υπόψη στην επιδίκαση εξόδων να θεωρηθεί ότι ισοδυναμεί με κακή άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστή (βλέπε σχετικά Baylis Baxter Ltd v. Sabath
(1958)2 Αll E.R. 209; Papakokkinou and Others v. Kanther
(1982)1 C.L.R. 65; Saab and Another v. The Holy Monastery Ayios Neophytos
(1982)1 C.L.R. 499)." Ευρήματα - Συμπεράσματα Δικαστηρίου Ενόψει της τροπής που πήρε η διαδικασία είμαι αναγκασμένη να προβώ σε λεπτομερή εξέταση του ιστορικού της υπόθεσης και γενικά της μέχρι σήμερα διαδικασίας. Με την καταχώρηση της αίτησης για την έκδοση της ειδοποίησης πτώχευσης ο πιστωτής εξασφάλισε στις 30.10.2008 την έκδοση της ειδοποίησης πτώχευσης. Παρόλο που δεν υπάρχει ένορκη δήλωση της επίδοσης της ειδοποίησης στο φάκελο του Δικαστηρίου δέχομαι ότι αυτή επιδόθηκε στην οφειλέτιδα στις 27.11.
- Ακολούθως, η οφειλέτιδα εντός της καθορισθείσας προθεσμίας καταχώρησε την ένορκη δήλωση της η οποία επενεργεί ως αίτηση για παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης. Στις 19.1.2009 ημερομηνία κατά την οποία η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση ο κ. Φυλακτού ζήτησε χρόνο για να τοποθετηθεί σε σχέση με κάποιους ισχυρισμούς που επιθυμούσε να προσθέσει προς απάντηση της ένορκης δήλωσης της οφειλέτιδας. Κατόπιν τούτου στις 26.1.2009 ο κ. Φυλακτού προέβηκε σε αίτημα για καταχώρηση ένορκης δήλωσης του πιστωτή προς απάντηση των σχετικών ισχυρισμών της οφειλέτιδας η οποία και καταχωρήθηκε στις 29.1.
- Στις 13.2.2009 ημερομηνία κατά την οποία η υπό εξέταση αίτηση ήταν ορισμένη για ακρόαση ο κ. Φυλακτού ενημέρωσε το Δικαστήριο ότι θα καλούσε τον Πρωτοκολλητή να καταθέσει σε σχέση με το λάθος που εντόπισε στο πιστοποιητικό του Πρωτοκολλητή για τη ψήφιση των εξόδων. Ο κ. Πιριλλίδης ακολούθως δήλωσε με τη σειρά του ότι θα είχε και αυτός ένα μάρτυρα. Ενόψει των πιο πάνω δηλώσεων των μερών το Δικαστήριο λόγω έλλειψης χρόνου ανέβαλε την υπόθεση για ακρόαση στις 3.3.2009, όπου και έλαβαν χώρα τα πιο πάνω γεγονότα. Λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που παρέθεσα πιο πάνω όπως επίσης και τα γεγονότα και το ιστορικό της υπόθεσης δεν βρίσκω οποιοδήποτε λόγο γιατί τα έξοδα να μην ακολουθήσουν τη συνηθισμένη τους πορεία δηλαδή να επιδικαστούν σε βάρος του πιστωτή. Αναφέρω στο σημείο αυτό ότι το Δικαστήριο ενόψει του αιτήματος του πιστωτή για την παραχώρηση άδειας για την απόσυρση της ειδοποίησης πτώχευσης δεν εξετάζει την ουσία αυτής όπως επίσης ούτε και το κατά πόσο το λάθος το οποίο εντόπισε στο πιστοποιητικό του Πρωτοκολλητή πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. Το Δικαστήριο επίσης δεν θα εξετάσει την ουσία των λόγων που προβλήθηκαν από την οφειλέτιδα για τον παραμερισμό της ειδοποίησης πτώχευσης και κατά πόσο αυτοί ευσταθούν ή και τις πιθανότητες επιτυχίας τους. Το Δικαστήριο εξετάζει το συγκεκριμένο αίτημα που έχει ενώπιον του λαμβάνοντας υπόψη όλα όσα οι πιο πάνω αρχές που παρέθεσα προβλέπουν. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι ο πιστωτής όπως και ο κάθε ενάγοντας προτού προχωρήσουν στη λήψη οποιονδήποτε μέτρων εναντίον οποιουδήποτε προσώπου οφείλουν να προβαίνουν σε ενδελεχή έρευνα σε σχέση με τη θέση που επιθυμούν να προωθήσουν όπως επίσης και των στοιχείων στα οποία την στηρίζουν προς αποφυγή τυχόν εξόδων σε μεταγενέστερο στάδιο. Το οποιοδήποτε αποτέλεσμα τυχόν θα είχε η διαδικασία αυτή στο τέλος της σε σχέση με τις εκατέρωθεν θέσεις των μερών δεν θα εξεταστεί στο παρόν στάδιο. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω όπως επίσης και την πάγια νομολογία του Ανώτατου Δικαστηρίου ότι η έκδοση διαταγής για τα έξοδα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η άσκηση της οποίας γίνεται με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης και κυρίως με το αποτέλεσμα κρίνω ότι δεν συντρέχουν λόγοι ώστε τα έξοδα να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα (βλ. Χατζηγέρου ν Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου
(2003)3 Α.Α.Δ. 31). Ως εκ τούτου άδεια δίδεται στον πιστωτή να αποσύρει την ειδοποίηση πτώχευσης. Συνακόλουθα η ειδοποίηση πτώχευσης εναντίον της οφειλέτιδας αποσύρεται άνευ βλάβης του δικαιώματος του πιστωτή για καταχώρηση νέας με έξοδα σε βάρος του πιστωτή και υπέρ της οφειλέτιδας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Φ. Καπετάνιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Bankruptcy notice/Final Αναφορά: Απόσυρση Ειδοποίησης Πτώχευσης - Έξοδα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο