Κυριάκου Μαυρίκιου ν. Ευάγγελου Πίπη κ.α., Αρ.Αγωγής: 6756/04, 11.3.09

Κυριάκου Μαυρίκιου ν. Ευάγγελου Πίπη κ.α., Αρ.Αγωγής: 6756/04, 11.3.09 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A67 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Καλογήρου, Α.Ε.Δ. Αρ.Αγωγής: 6756/04 Μεταξύ: Κυριάκου Μαυρίκιου Ενάγοντα Και

1. Ευάγγελου Πίπη
2. Γιάννη Χριστοδούλου
3. Μάριου Γεωργίου Εναγομένων -------------------- 11.3.09 Για τον Ενάγοντα: Kα Γ. Σεργίδου Για τους Εναγόμενους: Κος Α. Αργυρού Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγων, ηλικίας 48 ετών σήμερα, είναι αρχιτέκτονας και κατά τον επίδικο χρόνο διατηρούσε αρχιτεκτονικό γραφείο στη Λεμεσό. Με την παρούσα αγωγή διεκδικεί αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και άλλες ζημιές που ισχυρίζεται ότι έχει υποστεί ως αποτέλεσμα απρόκλητης επίθεσης που δέχθηκε από τους τρεις Εναγόμενους. Η εκδοχή του Ενάγοντα ήταν πως οι τρεις Εναγόμενοι του επιτέθηκαν και τον χτύπησαν, προκαλώντας του κάταγμα στο πόδι και άλλες σωματικές βλάβες, όταν κατέβηκε από το αυτοκίνητο του για να διαμαρτυρηθεί, για ζημιά που είχαν προκαλέσει στο όχημα του. Οι Εναγόμενοι αρνούνται τις αξιώσεις του Ενάγοντα. Υποστρήριξαν πως δεν του επιτέθηκαν, ούτε προκάλεσαν ζημιές στο αυτοκίνητο του, αλλά αντίθετα, εκείνος τους προκάλεσε αναίτια και ακολούθως τους επιτέθηκε. Προκειμένου δε να προστατευθούν από την επίθεση που δέχθηκαν, αμύνθηκαν και η όποια σωματική βλάβη προκλήθηκε στον Ενάγοντα, ήταν αποτέλεσμα της αυτοάμυνας τους. Η μαρτυρία αναφορικά με το επίδικο επεισόδιο προέρχεται από τον Ενάγοντα και τους τρεις Εναγόμενους. Κλήθηκε επίσης ως μάρτυρας η Πρωτοκολλητής του Ποινικού Τμήματος Σωτηρούλλα Θρασυβούλου (Μ.Ε.2) από την οποία ζητήθηκε να παρουσιάσει αντίγραφα των γραπτών καταθέσεων που έδωσαν οι Εναγόμενοι στην Αστυνομία, στα πλαίσια εξέτασης ποινικής υπόθεσης που σχετιζόταν με το επίδικο επεισόδιο. Ρωτήθηκε για την τύχη της ποινικής υπόθεσης και ανέφερε πως οι κατηγορούμενοι - Εναγόμενοι 1, 2 και 3 - απαλλάχθηκαν, μετά από σχετική καταχώρηση αναστολής ποινικής δίωξης από τον Γενικό Εισαγγελέα. Η εκδοχή του Ενάγοντα θα μπορούσε να συνοψισθεί ως εξής: Γύρω στις 19.30 της 8.2.2004, ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο του, τύπου PAJERO, συνάντησε δύο μοτοποδήλατα στα οποία επέβαιναν οι τρεις Εναγόμενοι και μια κοπέλα. Αφού τον προσπέρασαν σε διασταύρωση, χωρίς να σταματήσουν, όπως υποστήριξε, τους συνάντησε στη συνέχεια στην οδό Αγίας Φυλάξεως. Επειδή εκινούντο με πολύ χαμηλή ταχύτητα, κάνοντας μανούβρες στο δρόμο, ήχησε τη σειρήνα του αυτοκινήτου και τους προσπέρασε. Εκείνοι αντέδρασαν, αναπτύσσοντας ταχύτητα και ακολούθησαν το όχημα του. Αφού το ένα από τα δύο μοτοποδήλατα, στο οποίο επέβαιναν οι Εναγόμενοι 1 και 2, προσέγγισε το αυτοκίνητο του από αριστερά, άκουσε δυνατό θόρυβο στο αυτοκίνητο του που προκλήθηκε από χτύπημα και σταμάτησε λίγα μέτρα πιο κάτω. Σταμάτησαν και τα δύο μοτοποδήλατα και οι Εναγόμενοι άρχισαν να φωνάζουν, να βρίζουν και να χειρονομούν, πλησιάζοντας το όχημα απειλητικά. Επιχείρησε να τηλεφωνήσει στην αστυνομία με το κινητό του τηλέφωνο και τους είδε να απομακρύνονται και να σταματούν σε κάποια απόσταση. Τους ακολούθησε με το όχημα του για να πάρει τα στοιχεία των μοτοποδηλάτων, όπως ανέφερε, ώστε να διεκδικήσει τη ζημιά του. Αυτοί συνέχισαν να βρίζουν, να απειλούν και να κλωτσούν το όχημα του, ενώ ο Εναγόμενος 2 χτύπησε με τα χέρια του το πισινό τζάμι. Μαζεύτηκε κόσμος από τη φασαρία και κατέβηκε για να πάρει τα στοιχεία τους, αλλά δέχθηκε επίθεση, αρχικά, από τον Εναγόμενο 1 και ακολούθως από όλους με συνέπεια το σοβαρό τραυματισμό του. Τον χτύπησαν σε διάφορα μέρη του σώματος του, αλλά το σοβαρότερο χτύπημα, όπως είπε, ήταν στο αριστερό πόδι στο οποίο διαγνώστηκε κάταγμα κνήμης. Προκλήθηκε, είπε, από κλωτσιά που δέχθηκε από ένα εκ των Εναγομένων που υποθέτει ότι προήλθε από τον Εναγόμενο
4. Οι Εναγόμενοι υποστήριξαν ότι ο Ενάγων προσπέρασε τα μοτοποδήλατα τους επικίνδυνα, περνώντας «ξυστά» από το μοτοποδήλατο στο οποίο επέβαιναν οι Εναγόμενοι 1 και
5. Η πρόκληση όμως του Ενάγοντα, σύμφωνα με την εκδοχή των Εναγομένων, δεν σταματά εδώ. Συνέχισε να τους προκαλεί αναίτια και να τους καταδιώκει με το αυτοκίνητο για να τους «τσιλλήσει», ενώ αυτοί προσπαθούσαν απεγνωσμένα με τα μοτοποδήλατα τους να τον αποφύγουν. Ακόμη και πεζοί, όταν άφησαν τα μοτοποδήλατα, ανέφεραν, για να γλιτώσουν, ο Ενάγων τους κυνηγούσε από πίσω με το αυτοκίνητο, ανεβαίνοντας μέχρι και στα πεζοδρόμια. Ακολούθως, ο Ενάγων επιτέθηκε στον Εναγόμενο 1 και βρίζοντας άρχισε να τον χτυπά. Εκείνος τότε αμύνθηκε αλλά επειδή τον κρατούσε από το κεφάλι, προσέτρεξαν οι δύο φίλοι του - Εναγόμενοι 2 και 3 - και χωρίς να χτυπήσουν τον Ενάγοντα, κατάφεραν να τον απελευθερώσουν. Κλήθηκαν αργότερα από την Αστυνομία και έδωσαν καταθέσεις. Δεν ανέφεραν όμως τα γεγονότα όπως έγιναν γιατί φοβήθηκαν, λόγω του νεαρού της ηλικίας τους και του φόβου τους από τη στάση των αστυνομικών. Μαζεύτηκαν γείτονες οι οποίοι θεώρησαν ότι είχαν επιτεθεί στον Ενάγοντα. Για το λόγο αυτό, όπως είπε ο Εναγόμενος 1, τον χτυπούσαν και τους καταδίωξαν με σκουπόξυλα. Για την έκταση του τραυματισμού, την πορεία αποθεραπείας και τις άλλες ζημιές που ισχυρίστηκε ότι έχει υποστεί ο Ενάγων, έδωσε μαρτυρία ο ίδιος και κάλεσε ακόμη δύο μάρτυρες. Τον Νίκο Μαρκουλλή, εκτιμητή (Μ.Ε.3) και τον ορθοπεδικό Χρ. Σολομωνίδη (Μ.Ε.4). Όπως ανέφερε ο Ενάγων, κατά το χρόνο του επεισοδίου η υγεία του ήταν κλονισμένη λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου το οποίο είχε υποστεί τον Οκτώβριο του έτους 2003 και έτυχε νοσηλείας σε ιατρική κλινική στο Βερολίνο. Από την επίθεση που δέχθηκε από τους Εναγόμενους, συνέχισε, υπέστη διπλό κάταγμα κνήμης και περόνης και υποβλήθηκε σε δύο εγχειρίσεις. Με την πρώτη εγχείρηση, τοποθετήθηκαν στο σημείο του κατάγματος πλάκα και βίδες και ακινητοποιήθηκε η κνήμη με γύψινο νάρθηκα. Η δεύτερη εγχείρηση έγινε σε ιδιωτική κλινική το έτος 2005 και αφαιρέθηκαν τα υλικά οστεοσύνθεσης. Ο τραυματισμός του είπε, επιδείνωσε την ήδη κλονισμένη υγεία του και επιβράδυνε την ανάρρωση του από το εγκεφαλικό επεισόδιο. Είχε φρικτούς πόνους τις πρώτες μέρες και για διάστημα τριών μηνών περπατούσε με τη βοήθεια βακτηρίων μασχάλης. Οι πόνοι εξακολουθούν μέχρι σήμερα, λόγω και της ανάπτυξης οστεοαρθρίτιδας, ενώ μειώθηκε, όπως υποστήριξε, η ικανότητα του για εργασία. Δεν μπορεί πλέον να κάνει επιβλέψεις και υποχρεώθηκε να ακυρώσει συμβόλαια επιβλέψεων, με αποτέλεσμα να υποστεί τεράστιες ζημιές. Δεν μπορεί, επίσης, να ασχοληθεί με κάποιες αθλητικές δραστηριότητες, όπως το βόλεϊ και τρέξιμο. Αναφορικά με τα ιατρικά έξοδα, κατέθεσε βεβαίωση για τα έξοδα της ιδιωτικής κλινικής, καθώς και απόδειξη πληρωμής του ποσού των £916 (Τεκμήρια 16α και 16β, αντίστοιχα) για την επέμβαση στην οποία υποβλήθηκε για αφαίρεση των υλικών οστεοσύνθεσης. Ανέφερε τέλος, πως από τα χτυπήματα των Εναγομένων, το όχημα του υπόστηκε ζημιές ύψους £195.50, ενώ πλήρωσε και τον εκτιμητή Ν. Μαρκουλλή (Μ.Ε.3) με επιπλέον ποσό £30.- για την ετοιμασία σχετικής εκτίμησης (Τεκμήρια 8α και 8β). Ο Μ.Ε.3 επιβεβαίωσε πως του είχε ανατεθεί η εκτίμηση των ζημιών του αυτοκινήτου, καταθέτοντας τρεις φωτογραφίες που απεικονίζουν τις ζημιές (Τεκμήρια 12α, β και γ). Επιθεώρησε το όχημα, όπως ανέφερε, στις 12.2.04, κατόπιν οδηγιών του Ενάγοντα και διαπίστωσε ότι υπήρχαν ζημιές στην αριστερή πόρτα και στο πίσω αριστερό τζάμι το οποίο ήταν ραγισμένο. Ο Μ.Ε.4, αναφέρθηκε στη φύση της κάκωσης και στη θεραπεία του Ενάγοντα κατά την παραμονή και νοσηλεία του στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Υιοθετώντας το περιεχόμενο σχετικής ιατρικής βεβαίωσης την οποία είχε ετοιμάσει στις 25.10.2004 - Τεκμήριο 2 -, εξήγησε πως επρόκειτο για κάταγμα κνήμης και περόνης. Αντιμετωπίστηκε χειρουργικά με τοποθέτηση υλικών οστεοσύνθεσης και ακινητοποίηση του σκέλους σε γύψινο επίδεσμο. Χορηγήθηκε, είπε, στον Ενάγοντα αναρρωτική άδεια μέχρι 30.6.2004 και ακολούθως ενθαρρύνθηκε να ασχοληθεί με τις προ του ατυχήματος δραστηριότητες του. Εξέτασε τον Ενάγοντα το Νοέμβριο του έτους 2007 και ετοίμασε νέα ιατρική έκθεση, Τεκμήριο 14, στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων, ότι υπάρχει μόνιμη χειρουργική ουλή στην αριστερή κνήμη και οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις στην αριστερή ποδοκνημική άρθρωση. Τα παράπονα του Ενάγοντα για πόνο στην περιοχή του κατάγματος, κατέληξε ο Μ.Ε.4, δικαιολογούνται από την ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας. Το κάταγμα, πρόσθεσε, έχει πορωθεί και τα υλικά οστεοσύνθεσης αφαιρέθηκαν προ τριών ετών. Παράπονα για τραύματα εξέφρασε και ο Εναγόμενος 1, ο οποίος υποστήριξε ότι προκλήθηκαν από την επίθεση που είχε δεχθεί από τον Ενάγοντα. Δέχθηκε χτύπημα στα μάτια, όπως είπε, και επισκέφθηκε την επόμενη μέρα ιδιώτη οφθαλμίατρο και μετά από δύο μέρες το Γενικό Νοσοκομείο. Κατάθεσε μάλιστα σχετικές ιατρικές βεβαιώσεις (Τεκμήρια 16 και 18 αντίστοιχα), καθώς και απόδειξη πληρωμής ποσού £100.- στον ιδιώτη οφθαλμίατρο (Τεκμήριο 17). Σχημάτισα θετική εντύπωση για τον Ενάγοντα, παρακολουθώντας τον να καταθέτει από το εδώλιο. Θα πρέπει όμως να πω πως διέκρινα μια τάση υπερβολής των συνεπειών από τον τραυματισμό του. Εκτιμώ πως η προσπάθεια για διόγκωση των απαιτήσεων του, οφείλεται στην οργή και την πικρία που αισθάνεται από την επίθεση που δέχθηκε από τους Εναγόμενους. Η μαρτυρία του όσον αφορά τις συνθήκες που περιβάλλουν το επίδικο επεισόδιο κρίνεται πειστική. Περιέγραψε με λεπτομέρεια την εξέλιξη των γεγονότων, δίνοντας ικανοποιητικές και πειστικές εξηγήσεις, τόσο για τις ενέργειες των Εναγομένων, όσο και για τις δικές του αντιδράσεις. Δέχθηκε με ειλικρίνεια πως η αντίδραση του να κατεβεί από το αυτοκίνητο ήταν εσφαλμένη επιλογή και πως αν δεν εξερχόταν του οχήματος δεν θα είχε την έκβαση που είχε το όλο επεισόδιο. Δέχθηκε ακόμη πως ακολούθησε τα μοτοποδήλατα και επιχείρησε να τα ακινητοποιήσει, κάνοντας σε κάποιο σημείο επαναστροφή, στην προσπάθεια του να ανακόψει τους Εναγόμενους για να πάρει τα στοιχεία τους. Το Δικαστήριο δεν συμμερίζεται, βέβαια, τις ενέργειες αυτές του Ενάγοντα, οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Ενισχύουν, όμως, την εκδοχή του ως προς το τι είχε προηγηθεί. Ακολούθησε τη μοτοσικλέτα και κατέβηκε από το όχημα, επειδή κάποιος από τους τρεις Εναγόμενους είχε χτυπήσει το όχημα του, προφανώς με κλωτσιά, για να ζητήσει εξηγήσεις και στοιχεία από τους Εναγόμενους. Η μαρτυρία του ενισχύεται και από άλλα γεγονότα, όπως για παράδειγμα, τις ζημιές στο όχημα που διαπιστώθηκαν από τον Μ.Ε.3 και απεικονίζονται και στις φωτογραφίες Τεμήρια 12α, β και γ. Η παραδοχή των Εναγομένων ότι τους είχε προσπεράσει, περνώντας «ξυστά» από το μοτοποδήλατο στο οποίο επέβαιναν οι Εναγόμενοι 1 και 2, υποστηρίζει την εκδοχή του Ενάγοντα, ότι εκινούντο με χαμηλή ταχύτητα, κρατώντας το κέντρο του δρόμου. Η εκδοχή των Εναγομένων δεν αντέχει στον έλεγχο της κοινής λογικής και εμπειρίας. Υποστήριξαν, με δύο λόγια, πως ο Ενάγων, χωρίς αποχρώντα λόγο, τους προσπέρασε επικίνδυνα, τους καταδίωξε με το όχημα του και τους έτρεχε για να τους σκοτώσει, ανεβαίνοντας στα πεζοδρόμια, ενώ δεν είχε προηγηθεί οποιαδήποτε επιλήψιμη ενέργεια από μέρους τους. Η εκδοχή του Ενάγοντα, αντίθετα με αυτή των Εναγομένων, δίνει λογική εξήγηση τόσο για τις ενέργειες των Εναγομένων, όσο και για τις δικές του αντιδράσεις. Το όλο επεισόδιο φαίνεται ότι άρχισε από το γεγονός ότι ο Ενάγων προσπέρασε τα μοτοποδήλατα στα οποία επέβαιναν οι Εναγόμενοι, ηχώντας τη σειρήνα του οχήματος. Η ενέργεια αυτή του Ενάγοντα, σε συνάρτηση με το γεγονός ότι πέρασε, προσπερνώντας, δίπλα από τα μοτοποδήλατα, προκάλεσε την αντίδραση των Εναγομένων, οι οποίοι ακολούθησαν το όχημα του και κάποιος από αυτούς, κλώτσησε το όχημα, προκαλώντας ζημιά στην αριστερή πισινή πόρτα για να ακολουθήσουν όσα περιέγραψε στη μαρτυρία του ο Ενάγων. Η μαρτυρία των Εναγομένων, κρίνεται αναξιόπιστη από κάθε άποψη. Ουσιώδη σημεία της μαρτυρίας τους δεν συνάδουν με την περιγραφή των γεγονότων που έδωσαν στις γραπτές καταθέσεις τους και δεν μπορώ να αποδεχθώ την εξήγηση που έδωσαν ότι φοβήθηκαν και δεν εξέθεσαν ορθά τα γεγονότα στην αστυνομία. Οι αντιφάσεις στη μαρτυρία τους καλύπτει όλο το φάσμα των γεγονότων που σχετίζονται με το επίδικο επεισόδιο. Από τον τρόπο που εκινούντο στο δρόμο μέχρι τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις τους, τις ζημιές που προκλήθηκαν στο αυτοκίνητο και τη συμμετοχή που είχε ο κάθε ένας από αυτούς στο επεισόδιο. Θα περιοριστώ να υποδείξω μόνο μερικές από τις αντιφάσεις, γιατί θεωρώ ανώφελο και αχρείαστο να επεκταθώ περαιτέρω. Ενώ στη γραπτή κατάθεση του ο Εναγόμενος 1, αναφέρει ότι ο Εναγόμενος 2 πιθανόν να είχε προκαλέσει τη ζημιά στο τζάμι του αυτοκινήτου, στην ένορκη μαρτυρία του υποστήριξε πως δεν κατέβηκε από το μοτοποδήλατο. Στις γραπτές καταθέσεις τους (Τεκμήρια 10 και 11), οι Εναγόμενοι 1 και 2 δέχονται ότι χτύπησαν τον Ενάγοντα κατά το επεισόδιο, υποστηρίζοντας, βέβαια, ότι είχαν δεχθεί επίθεση, ενώ στην ένορκη μαρτυρία τους ισχυρίστηκαν πως δεν τον είχαν χτυπήσει. Στη γραπτή κατάθεση του ο Εναγόμενος 2 αναφέρει πως είχαν αναπτύξει ταχύτητα μετά που τους προσπέρασε ο Ενάγων, ενώ στη ένορκη μαρτυρία του υποστήριξε πως συνέχισαν να κινούνται με την ίδια ταχύτητα και ότι ελάττωσε ταχύτητα το όχημα που τους είχε προσπεράσει. Η εκδοχή των Εναγομένων είναι διάσπαρτη από αντιφάσεις ενώ δεν δίνουν λογική εξήγηση για το όλο επεισόδιο. Αντιφατική κρίνεται και η μαρτυρία τους ως προς τα αδιαμφισβήτητα τραύματα που προκλήθηκαν στον Ενάγοντα. Δεν θα μπορούσε να υποστηριχθεί βάσιμα, πως τα κατάγματα κνήμης και περόνης του Ενάγοντα προκλήθηκαν χωρίς να δεχθεί χτύπημα από τους Εναγόμενους ή ότι προκλήθηκαν στην προσπάθεια τους να αμυνθούν, όπως ισχυρίστηκαν. Την απορρίπτω ως αναξιόπιστη και αποδέχομαι την εκδοχή του Ενάγοντα, η οποία παρουσιάζει συνοχή και συνέπεια προς την περιγραφή που είχε δώσει από την αρχή, με τη γραπτή κατάθεση του στην Αστυνομία (Τεκμήριο 9). Θετική εντύπωση σχημάτισα και για τους Μ.Ε.3 και 4 η μαρτυρία των οποίων κρίνεται αξιόπιστη. Δεν αμφισβητήθηκαν εξάλλου ουσιώδη μέρη της μαρτυρίας του Μ.Ε.3 ως προς τις διαπιστώσεις του για τις ζημιές που υπήρχαν στο όχημα. Ούτε, βεβαίως, η διάγνωση του Μ.Ε.4 για τη φύση και έκταση των κακώσεων του Ενάγοντος, όπως περιγράφονται με λεπτομέρεια στις ιατρικές εκθέσεις που ετοίμασε και κατέθεσε ως Τεκμήρια 2 και
6. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση, καταλήγω ότι τα γεγονότα διαδραματίστηκαν με τον τρόπο που τα περιέγραψε στη μαρτυρία του ο Ενάγων. Δεν κρίνω απαραίτητο να παραθέσω με λεπτομέρεια τις κινήσεις και ενέργειες του καθενός από τους Εναγόμενους. Τα ουσιώδη γεγονότα που περιβάλλουν το επίδικο επεισόδιο, βρίσκω πως είναι τα ακόλουθα: Γύρω στις 7.30 μ.μ. της 8ης Φεβρουαρίου 2004, ο Ενάγων οδηγούσε το όχημα του στην οδό Αγ. Φυλάξεως ενώ προπορεύονταν τα δύο μοτοποδήλατα στα οποία επέβαιναν οι τρεις Εναγόμενοι και μια κοπέλα. Το ένα μοτοποδήλατο οδηγούσε ο Εναγόμενος 1 με συνεπιβάτη τον Εναγόμενο 2 και το δεύτερο οδηγείτο από τον Εναγόμενο 3 και σ' αυτό επέβαινε και ένα κορίτσι. Τα μοτοποδήλατα εκινούντο με χαμηλή ταχύτητα, το ένα δίπλα στο άλλο. Ο Ενάγων ήχησε τη σειρήνα του οχήματος του και προσπέρασε από δεξιά, περνώντας δίπλα από το μοτοποδήλατο που οδηγούσε ο Εναγόμενος
7. Αυτός τότε αντέδρασε και αναπτύσσοντας ταχύτητα, ακολούθησε το όχημα του Ενάγοντα. Αφού κατέφθασε το όχημα, το προσέγγισε από αριστερά και τότε ο ίδιος, ή ο Εναγόμενος 2, χτύπησε με κλωτσιά στην πίσω αριστερή πόρτα, προκαλώντας ζημιά στο όχημα. Όταν ο Ενάγων σταμάτησε, λίγα μέτρα πιο κάτω, οι Εναγόμενοι πλησίασαν απειλητικά και τότε ο Ενάγων πήρε το κινητό τηλέφωνο για να τηλεφωνήσει στην Αστυνομία, γεγονός που απότρεψε τους Εναγόμενους, οι οποίοι συνέχισαν την πορεία τους και σταμάτησαν σε κοντινή απόσταση. Ο Ενάγων πλησίασε με το όχημα του τους Εναγόμενους οι οποίοι συνέχισαν να φωνάζουν και να τον απειλούν, ενώ ο Εναγόμενος 2 χτύπησε το πισινό αριστερό γυαλί του αυτοκινήτου προκαλώντας του ζημιά. Ο Ενάγων αντέδρασε, ακολουθώντας τους Εναγόμενους με το όχημα του. Ο Εναγόμενος 1 εγκατέλειψε το μοτοποδήλατο και ανέβηκε σε κάγκελα παρακείμενης οικίας, ενώ οι άλλοι δύο απομακρύνθηκαν προς στιγμή από το σημείο που εκινείτο το όχημα. Aκολούθως ο Ενάγων κατέβηκε από το αυτοκίνητο, κατευθυνόμενος προς το μέρος του Εναγόμενου 1, ο οποίος κατέβηκε από τα κάγκελλα και του επιτέθηκε. Ο Ενάγων προσπάθησε να τον συγκρατήσει και κατάφερε να τον ακινητοποιήσει. Δέχθηκε όμως επίθεση από τους Εναγόμενους 2 και 3, οι οποίοι προσέτρεξαν για να ενισχύσουν το φίλο τους. Παρά τις προτροπές του, συνέχισαν να τον χτυπούν και σε κάποια στιγμή δέχθηκε κλωτσιά στο αριστερό πόδι. Από τα χτυπήματα έπεσε αιμόφυρτος στο δρόμο. Προσέτρεξαν γείτονες για να τον βοηθήσουν, αλλά είχε ήδη δεχθεί αρκετά χτυπήματα από όλους τους Εναγόμενους, με σοβαρότερο το χτύπημα στο αριστερό πόδι που του προκάλεσε κάταγμα στη κνήμη και περόνη. Οι περίοικοι ειδοποίησαν την αστυνομία και ασθενοφόρο που τον μετέφερε στο Γενικό Νοσοκομείο όπου έτυχε της αρχικής περίθαλψης και νοσηλείας. Εκτός από τα κατάγματα, τα χτυπήματα που δέχθηκε από τους Εναγόμενους, του προκάλεσαν οίδημα και αιμάτωμα στην περιοχή του αριστερού οφθαλμού, θλαστικό τραύμα στο αριστερό φρύδι και εκδορές στον αριστερό αντιβραχίονα και στην αριστερή κνήμη (βλ. Τεκμήριο 2). Στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού, παρέμεινε μέχρι τις 14.2.2004 αφού υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για αποκατάσταση του κατάγματος στην κνήμη. Για τη σταθεροποίηση του κατάγματος, τοποθετήθηκαν υλικά οστεοσύνθεσης (μεταλλική πλάκα και βίδες), ενώ το σκέλος ακινητοποιήθηκε με γύψινο επίδεσμο. Για διάστημα 3 μηνών βάδιζε με πατερίτσες και ακολούθως άρχισε να φορτίζει πλήρως το αριστερό σκέλος. Παρέμεινε εκτός της εργασίας του, λόγω της ανωτέρω κάκωσης που υπέστη από την επίθεση που είχε δεχθεί από τους Εναγόμενους, για διάστημα 5 μηνών, ήτοι μέχρι τέλος Ιουνίου,
8. Θα πρέπει στο σημείο αυτό να αναφερθεί ότι ο Ενάγων είχε υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο τον Οκτώβριο του έτους
9. Κατά το χρόνο της επίθεσης δεν είχε αναρρώσει πλήρως, αλλά η κατάσταση του είχε βελτιωθεί σημαντικά και εργαζόταν κανονικά. Διατηρούσε δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο στη Λεμεσό και κέρδιζε περί τις £2.000 μηνιαίως. Στο συμπέρασμα αυτό, κατέληξα αφού έλαβα υπόψη το γεγονός ότι ο Ενάγων ασκούσε το επάγγελμα του αρχιτέκτονα από το έτος 1996 (βλ. Τεκμήριο 13) σε συνάρτηση με τις δεσμεύσεις και προτάσεις που είχε για επιβλέψεις έργων, όπως συνάγεται από τα Τεκμήρια 5 και
10. Δεν παραγνωρίζω το γεγονός ότι με βάση το Τεκμήριο 7, το συμβόλαιο που είχε για επιβλέψεις ακυρώθηκε «κοινή συνεναίσει». Επί του προκειμένου, δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του Ενάγοντα ότι η λύση της συνεργασίας του με τους ιδιοκτήτες του έργου οφείλειται αποκλειστικά στον τραυματισμό του από την επίθεση των Εναγομένων. Πρώτα, γιατί στο συμφωνητικό ακύρωσης δεν αναγράφεται ημερομηνία και έπειτα, γιατί το έγγραφο (Τεκμήριο 7) αναφέρεται σε «ατύχημα του κου Μαυρίκιου». Δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η ακύρωση να σχετίζεται και με το εγκεφαλικό επεισόδιο που είχε προηγηθεί. Ο Ενάγων θα μπορούσε να καλύψει τα ανωτέρω κενά, προσκομίζοντας μαρτυρία εκ μέρους των ιδιοκτητών του έργου, πράγμα που δεν έπραξε. Για τους πιο πάνω λόγους, δεν αποδέχομαι τη θέση του πως η ακύρωση της συμφωνίας ήταν συνέπεια του τραυματισμού και της ανικανότητας του να εργαστεί από την επίθεση που είχε δεχθεί από τους Εναγόμενους. Αποτελεί, τέλος, εύρημα του Δικαστηρίου πως τα τραύματα του Εναγόμενου 1 στα μάτια προκλήθηκαν από τον Ενάγοντα, στην προσπάθεια του να τον απωθήσει από την επίθεση που είχε δεχθεί, προτού καταφθάσουν οι Εναγόμενοι 2 και
11. Είναι καλά νομολογημένη αρχή πως οι αποζημιώσεις για τον πόνο και την ταλαιπωρία που προκαλούνται από αδικοπραξίες στοχεύουν στην αποκατάσταση του ζημιωθέντος και όχι στη τιμωρία του αδικοπραγούντος (βλ. Ερωτοκρίτου κ.ά. ν. Φουτρή