Ιρίνας Γιολίτου ν. Alpha Bank Limited, Αρ. Αγωγής: 5335/07, 13.4.2009

Ιρίνας Γιολίτου ν. Alpha Bank Limited, Αρ. Αγωγής: 5335/07, 13.4.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A100 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Μαλαχτού, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5335/07 Μεταξύ: Ιρίνας Γιολίτου, από του Λεμεσό Ενάγουσας - και - Alpha Bank Limited, από τη Λεμεσό Εναγόμενης - - - - - - - - - - - - - - - - - 13.4.2009 Για την Ενάγουσα: κ. Ν. Πιριλίδης (κ. Α. Ερωτοκρίτου και κα Τ. Πιριλίδου για ν΄ ακούσουν απόφαση) Για την Εναγόμενη: κα Α. Παναγιωτίδου με κα Ξ. Κόκκινου (κ. Μ. Μαστορούδης, κα Χρ. Χ"Γιώρκη και κα Μ. Κούνδουρου για ν΄ ακούσουν απόφαση) Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα αξιώνει από την Εναγόμενη τράπεζα το ποσό των €128.703,44 που κατά ή περί την 5.6.2007 η Τράπεζα απέσυρε από τρεις λογαριασμούς που η Ενάγουσα διατηρούσε κοντά της. Είναι κοινό έδαφος (παράγραφος 11 της Έκθεσης Απαίτησης και 11 της Έκθεσης Υπεράσπισης) πως η Τράπεζα απέσυρε τα πιο κάτω ποσά: - €8.718,26 από το λογαριασμό αρ. 515-106-017393-6, - €40.563,99 από το λογαριασμό αρ. 515-160-008299-9, και - €79.421,19 (£46.483,16) από το λογαριασμό αρ. 515-105-000125-

1. Είναι η θέση της Τράπεζας πως είχε δικαίωμα να αποσύρει και να διαθέσει όπως διέθεσε τα πιο πάνω ποσά δυνάμει εγγράφου Γενικού Ενεχύρου (General Lien) ημερομηνίας 23.8.2000 (Τεκμήριο 5) που η Ενάγουσα είχε υπογράψει. Το Γενικό Ενέχυρο είχε παραχωρηθεί από την Ενάγουσα και το σύζυγο της Πανίκο Γιολίτη ως εγγύηση για τη χορήγηση πιστωτικών διευκολύνσεων προς την εταιρεία J. Yiolitis & Sons Limited στην οποία ο Π. Γιολίτης ήταν μέτοχος και διευθυντής. Η Ενάγουσα παραδέχεται την από μέρους της υπογραφή του Τεκμηρίου 5, διατείνεται όμως ότι πείσθηκε και/ή εξωθήθηκε και/η παρακινήθηκε στο να υπογράψει το Γενικό Ενέχυρο συνεπεία παραστάσεων και/ή εγγυήσεων της Τράπεζας στην απουσία των οποίων δεν θα υπόγραφε. Δικογραφεί ακόμη η Ενάγουσα πως οι προφορικές παραστάσεις και/ή εγγυήσεις της Τράπεζας συνιστούσαν παράλληλη συμφωνία της συμφωνίας εγγύησης του Γενικού Ενεχύρου (collateral agreement). Προτού αναφερθώ στις ισχυριζόμενες προφορικές παραστάσεις και/ή εγγυήσεις της Τράπεζας, και για να γίνουν οι θέσεις της Ενάγουσας κατανοητές, θα ήταν χρήσιμο να αναφερθώ στο ίδιο το έγγραφο του Γενικού Ενέχυρου. Το Γενικό ενέχυρο είχε καταρτιστεί από την Ενάγουσα με το ψευδώνυμο Irene Panikou και από το σύζυγο της με το ψευδώνυμο Panikos Kyriakou. Με αυτό, η Ενάγουσα και ο σύζυγος της, παραχωρούσαν στην Τράπεζα το δικαίωμα να κρατήσει οποιαδήποτε ποσά που κατά καιρούς θα υφίσταντο στους λογαριασμούς τους σαν ασφάλεια και να διαθέσει τέτοια ποσά προς ικανοποίηση οποιουδήποτε υφιστάμενου ή μελλοντικού οφειλόμενου στην Τράπεζα ποσού από την J. Yiolitis & Sons Limited. Η Ενάγουσα και ο σύζυγος της υπόγραψαν με άλλη από την συνήθη υπογραφή τους. Κατά τον ουσιώδη χρόνο της υπογραφής του, ο μόνος λογαριασμός που η Ενάγουσα διατηρούσε στην Τράπεζα ήταν ένας κοινός λογαριασμός με το σύζυγο της στα ονόματα Panikos Kyriakou &/or Irini Panikou με αρ. 1152024505014 που στις 23.8.2000 είχε πιστωτικό υπόλοιπο £30.010,56 (€51.276,09). Κατάσταση του ρηθέντος λογαριασμού παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο
2. Όπως θα δούμε πιο κάτω, οι τρεις επίδικοι λογαριασμοί ανοίχθηκαν σε μεταγενέστερους χρόνους, όλοι στο πραγματικό όνομα της Ενάγουσας. Είναι η βασική θέση της Ενάγουσας πως οι παραστάσεις της Τράπεζας συνίσταντο στο ότι το Γενικό Ενέχυρο αφορούσε μόνο τον πιο πάνω κοινό λογαριασμό της. Ισχυρίζεται ότι η Τράπεζα της παρέστησε (παράγραφος 6(iii) της Έκθεσης Απαίτησης ότι: «Η χρησιμοποίηση των συγκεκριμένων ψευδωνύμων και δη χωρίς την χρησιμοποίηση στο Γενικό Ενέχυρο των στοιχείων ταυτότητος και/ή διευθύνσεων και/ή ύψους του δεσμευομένου ποσού, των πραγματικών ιδιοκτητών του Κοινού Λογαριασμού της Ενάγουσας και του Συζύγου της, διεσφάλιζε την αποφυγή της δυνατότητας επέκτασης της δοθείσας πιο πάνω εγγύησης της Ενάγουσας στους Προσωπικούς Λογαριασμούς της Ενάγουσας ή αληθώς σε οποιοδήποτε άλλο λογαριασμό τον οποίο η Ενάγουσα τυχόν θα άνοιγε ή και διατηρούσε με τους Εναγομένους.» Είναι η περαιτέρω θέση της Ενάγουσας πως οι παραστάσεις έγιναν προς το σκοπό εξαπάτησης της και/ή με απατηλή πρόθεση και/ή η Τράπεζα γνώριζε κατά το χρόνο που έγιναν πως δεν ήσαν αληθείς. Ισχυρίζεται ακόμη πως το Γενικό Ενέχυρο ήταν άκυρο λόγω αβεβαιότητας και/ή αοριστίας (uncertainty). Εδράζει τέλος την αξίωσή της και επί αδίκου πλουτισμού της Τράπεζας σε βάρος της. Η περίπτωση του συζύγου της, που δεν είναι επίδικο ζήτημα και απλά αναφέρω για σκοπούς πληρότητας των γεγονότων, ήταν διαφορετική στην ουσία της γιατί ο σύζυγος είχε δώσει και άλλη προσωπική εγγύηση χωρίς όριο ποσού ως Πανίκος Γιολίτης και διατηρούσε και άλλους λογαριασμούς στην Εναγόμενη με το πραγματικό του όνομα. Το σχετικό Έγγραφο Εγγύησης παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο
3. Την 8.11.2004 εξεδόθηκε απόφαση υπέρ της Τράπεζας και εναντίον της εταιρείας και του συζύγου της Ενάγουσας στην Αγωγή 183/2004 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Το συνταχθέν διατακτικό της απόφασης (drawn-up order) παρουσιάστηκε ως Τεκμήριο
4. Η απόφαση αφορούσε το συνολικό ποσό των £173.704,59 (€296.791,91) πλέον τόκους και έξοδα. Αναγνωριζόταν στην Τράπεζα το δικαίωμα να πωλήσει εμπορεύματα που αναφέρονταν στην αγωγή και να διαθέσει το προϊόν της πώλησης έναντι και/ή προς εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους. Η εκτέλεση της απόφασης αναστέλλετο για περίοδο 4 μηνών. Δικογραφεί η Ενάγουσα πως η εταιρεία διαλύθηκε και/ή τέθηκε υπό εκκαθάριση κατά ή περί την 2.11.
5. Η Τράπεζα δικογραφεί πως η εταιρεία διαλύθηκε, πως προχώρησε με επαλήθευση χρέους, ωστόσο ενημερώθηκε από τον Επίσημο Παραλήπτη ότι δεν θα υπήρχε οποιοδήποτε μέρισμα προς τους πιστωτές. Ο σύζυγος της Ενάγουσας (Μ.Ε.2) επιβεβαίωσε με τη μαρτυρία του πως πράγματι η εταιρεία διαλύθηκε την 2.11.
6. Ο Νικήτας Αλκιβιάδης (Μ.Υ.2) (γραπτή δήλωση Τεκμήριο 17) υπάλληλος της Τράπεζας στο Τμήμα Εσωτερικού Ελέγχου μαρτύρησε πως τα μόνα ποσά που εισπράχθηκαν από την Τράπεζα ήταν αυτά που αποσύρθηκαν από τους επίδικους προσωπικούς λογαριασμούς της Ενάγουσας. Η Ενάγουσα (Μ.Ε.1) παρουσίασε γραπτή δήλωση (Τεκμήριο 1(γ)) ως μέρος της κύριας της εξέτασης. Σημειώνει, όπως είναι κοινό έδαφος, πως κατά τους ουσιώδεις χρόνους διευθυντής του καταστήματος της Τράπεζας όπου έγιναν οι πράξεις ήταν κάποιος Μιχάλης Κυριακίδης. Στις παραγράφους 7 και 8 αναφέρει: «
7. Περί την 23.8.2000 και ειδικότερα κατά τον χρόνο διαπραγμάτευσης και εκτέλεσης της Συμφωνίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων, ο διευθυντής του υποκαταστήματος των Εναγομένων κ. Μιχάλης Κυριακίδης στην παρουσία του Συζύγου μου, σε μια προσπάθεια από την μια να επισπεύσει την ολοκλήρωση της Συμφωνίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και από την άλλη να εξασφαλίσει την εγγύηση μου και δη πέραν από τις ζητηθείσες διασφαλίσεις, έχοντας διαπιστώσει τον δισταγμό μου και την αντίθεση μου να παράσχω προσωπική εγγύηση και να εμπλέξω οποιονδήποτε προσωπικό μου λογαριασμό που θα μπορούσα να ανοίξω στο μέλλον, εισηγήθηκε να περιορίσω την εγγύηση μου με την παραχώρηση γενικού ενεχύρου σε ένα «μυστικό λογαριασμό» που εισηγήθηκε να ανοίξω μαζί με τον Σύζυγο μου στην Τράπεζα τους με την χρησιμοποίηση ψευδωνύμων. Αυτό, μας είπε, θα διασφάλιζε ότι αυτός και μόνο ο λογαριασμός και τα χρήματα που θα ήταν κατατεθειμένα σε αυτό θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σαν εξασφάλιση της Τράπεζας για τον λόγο ότι το εν λόγω γενικό ενέχυρο που θα υπογράφαμε, δεν θα μπορούσε κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες να επεκταθεί και να καλύψει οποιουσδήποτε άλλους λογαριασμούς μου αφού το εν λόγω γενικό ενέχυρο δεν θα συμπεριλάμβανε τα πραγματικά ονόματα και τα στοιχεία ταυτότητας των πραγματικών ιδιοκτητών του εν λόγω λογαριασμού, ούτε και οποιεσδήποτε από τις διευθύνσεις μας και ότι κάτι τέτοιο θα απέκλειε ακριβώς την δυνατότητα επέκτασης της ευθύνης μου δυνάμει του γενικού ενέχυρου σε οποιουσδήποτε προσωπικούς λογαριασμούς τους οποίους θα άνοιγα στο μέλλον.
8. Ξαναρώτησα τον κ. Κυριακίδη εάν υπήρχε έστω και ο παραμικρός κίνδυνος να επεκταθεί η εγγύηση μου σε οποιουσδήποτε προσωπικούς λογαριασμούς μου ή εάν θα είχα με οποιονδήποτε τρόπο προσωπική ευθύνη και η απάντηση του ήταν «Μην ανησυχείς, δεν θα έχεις οποιαδήποτε προσωπική υποχρέωση, η εγγύηση σου περιορίζεται στο μυστικό λογαριασμό, που είναι άλλωστε όπως σου είπα, ο μόνος λογαριασμός που φέρει τα ψευδώνυμα σας και σε κάθε περίπτωση η υπογραφή σας θα είναι διαφορετική από την συνηθισμένη.»» Στη βάση των πιο πάνω, συμφώνησε να υπογράψει το Γενικό Ενέχυρο. Τη βασική θέση της Ενάγουσας υποστήριξε με τη μαρτυρία του ο σύζυγος της Π. Γιολίτης (Μ.Ε.2) (γραπτή δήλωση Τεκμήριο 14). Από πλευράς τράπεζας κλήθηκαν ως μάρτυρες υπεράσπισης τρεις υπάλληλοι της. Η Κατερίνα Χαμπουλλά (Μ.Υ.1) (γραπτή δήλωση Τεκμήριο 15) εργαζόταν κατά τους ουσιώδεις χρόνους στο Κεντρικό κατάστημα της τράπεζας. Υπόγραψε ως μάρτυρας της υπογραφής της Ενάγουσας και του συζύγου της στο Γενικό Ενέχυρο. Προς τούτο την είχε φωνάξει στο γραφείο του ο διευθυντής της Μ. Κυριακίδης. Ο σύζυγος της ήταν γνωστός ενώ όσον αφορά την Ενάγουσα δεν ζήτησε ταυτότητα γιατί είχαν στην τράπεζα αντίγραφο του διαβατηρίου της από πριν όταν είχε ανοιχθεί ο «μυστικός» λογαριασμός. Δεν γνωρίζει τι μπορεί να ελέχθηκε μεταξύ του διευθυντή της και της Ενάγουσας και του συζύγου της στο ιδιαίτερο του γραφείο. Η δική της παρουσία εκεί ήταν ολιγόλεπτη. Η αναφορά της μάρτυρας στην παράγραφο 5 της γραπτής της δήλωσης ότι ουδέποτε ειπώθηκε στους Εναγομένους από τον Μ. Κυριακίδη ότι με την υπογραφή του Γενικού Ενεχύρου οι προσωπικοί τους λογαριασμοί δεν θα δεσμεύονταν δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη αφού με τη δια ζώσης μαρτυρία της διαφάνηκε ξεκάθαρα πως η μάρτυρας δεν θα μπορούσε να ήταν επί τούτου θετική. Ότι το Τεκμήριο 5 προσκόμισε η ίδια στο γραφείο του Μ. Κυριακίδη, ότι ενώπιον της το πρωτοείδε η Ενάγουσα και ότι δεν διαμαρτυρήθηκε για οτιδήποτε και δεν εξέφρασε καμία ανησυχία, δεν οδηγεί απαρέκλιτα στο ότι δεν είχε κανένα ενδοιασμό ή ότι καμιά συζήτηση δεν είχε προηγηθεί με τον διευθυντή της Τράπεζας. Έστω και αν η Ενάγουσα δεν είδε από πριν τον τύπο του εγγράφου, μπορεί να είχαν ήδη διασκεδαστεί οι ανησυχίες της από τον Μ. Κυριακίδη. Η πλευρά της Εναγόμενης δεν κάλεσε ως μάρτυρα τον Μ. Κυριακίδη. Όπως αναφέρθηκε στη μαρτυρία των υπαλλήλων της Τράπεζας, ο Μ. Κυριακίδης διαμένει στη Λεμεσό και εργάζεται στην εταιρεία Λανίτη. Είναι δικαίωμα της κάθε πλευράς να παρουσιάζει την υπόθεση της με τον τρόπο που επιθυμεί και να προσαγάγει τη μαρτυρία που η ίδια κρίνει χρήσιμη. Η απουσία του Μ. Κυριακίδη από το εδώλιο του μάρτυρα δεν συνιστά ένδειξη για οτιδήποτε και προς οιαδήποτε κατεύθυνση. Εάν η μαρτυρία του Μ. Κυριακίδη θα ήταν καταρριπτική των θέσεων της Ενάγουσας και του συζύγου της, απλά η Εναγόμενη απώλεσε την ευκαιρία να τη θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου. Όμως η απουσία άμεσης μαρτυρίας, καταρριπτικής των θέσεων της Ενάγουσας και του συζύγου της, δεν προεξοφλά την αποδοχή των θέσεων των τελευταίων. Η Ενάγουσα είχε το βάρος να πείσει επί του ισοζυγίου των πιθανοτήτων για τις θέσεις της και η προσφερθείσα προς τούτο μαρτυρία θα πρέπει να τύχει αξιολόγησης. Η θέση των δικηγόρων της Τράπεζας (σελ 14 και 15 της γραπτής τους αγόρευσης) ότι τα όσα ανάφερε η Ενάγουσα ότι της είπε ο Μ. Κυριακίδης συνιστούν εξ ακοής μαρτυρία, με βρίσκει ασύμφωνο. Η μαρτυρία της Ενάγουσας ήταν πρωτογενής μαρτυρία για το τι, κατ΄ ισχυρισμό, ειπώθηκε από τον Μ. Κυριακίδη. Θα ήταν εξ ακοής μαρτυρία εάν σκοπός ήταν να αποδειχθεί η αλήθεια του περιεχομένου των όσων ειπώθηκαν. Εδώ η μαρτυρία προσφέρθηκε για να αποδειχθεί ότι ειπώθηκαν. Όταν ισχυρίζομαι προφορική συμφωνία με κάποιον, η δική μου μαρτυρία είναι πρωτογενής για το τι ειπώθηκε από τον αντισυμβαλλόμενο μου στο αποτέλεσμα. Δεν αναμένω τη δική του μαρτυρία, όπως όταν επικαλούμαι ψευδείς παραστάσεις, δεν αναμένω αυτόν ο οποίος προέβηκε στις παραστάσεις να μαρτυρήσει για την υπόθεση μου. Κατά την αντεξέταση της η Ενάγουσα ανάφερε πως ανησυχούσε στο να δώσει εγγύηση και ο Μ. Κυριακίδης εισηγήθηκε να ανοίξει «μυστικό» λογαριασμό κοινό με το σύζυγο της στο όνομα Ειρήνη Πανίκου. Επέμενε ο Μ. Κυριακίδης ότι ο μόνος τρόπος να περιοριστεί η ευθύνη της ήταν αυτός. Της υποβλήθηκε πως τούτο δεν ήταν αληθές. Ότι ο «μυστικός» λογαριασμός υφίστατο και πως ο μόνος λόγος για τον οποίο το Γενικό Ενέχυρο συντάχθηκε στα ονόματα Πανίκος Κυριάκου και Ειρήνη Πανίκου ήταν γιατί σε αυτά τα ονόματα ήταν ο λογαριασμός που η ίδια και ο σύζυγος της είχαν. Επέμενε η Ενάγουσα πως ο «μυστικός» λογαριασμός είχε ανοιχθεί την ίδια ημέρα για να διαφοροποιήσει στη συνέχεια λέγοντας πως θυμάται πως ανοίχθηκε τον καιρό της πιστωτικής διευκόλυνσης. Όταν ανοίγονται «μυστικοί» λογαριασμοί και εφόσον το πραγματικό όνομα ή ονόματα των δικαιούχων δεν παρουσιάζονται στο λογαριασμό, η Τράπεζα για ευνόητους λόγους καταρτίζει ένα έγγραφο όπου πιστοποιείται ποιος είναι ο πραγματικός δικαιούχος του λογαριασμού. Καταρτίστηκε στην προκειμένη περίπτωση το Τεκμήριο 16 όπου καταγράφεται πως ο Πανίκος Κυριάκου και η Ειρήνη Πανίκου είναι τα ίδια πρόσωπα με τους Πανίκο Γιολίτη και Ειρήνη Γιολίτη. Αναφέρεται ένας μόνο αρ. δελτίου ταυτότητας ο 779872 στη δεύτερη θέση που υπάρχει στο έντυπο που φαίνεται να ανήκει στην Ενάγουσα που αναφέρεται δεύτερη. Τούτο επιβεβαιώνεται από το Τεκμήριο 3, την προσωπική εγγύηση του συζύγου της, όπου καταγράφεται ως ο δικός του αρ. δελτίου ταυτότητας ο
9. Σε αυτό το έγγραφο υπογράφει η Ενάγουσα ως Ειρήνη Γιολίτου με τη συνήθη υπογραφή της, και ως Ειρήνη Πανίκου με άλλη υπογραφή όμοια με αυτή που παρουσιάζεται στο Τεκμήριο
10. Στο τέλος του εγγράφου όπου αναφέρεται από ποιον συστήθηκε ("Introduced by:") γράφει φ/δι Κυριακίδης Μιχάλης. Το έγγραφο δεν έχει ημερομηνία. Ωστόσο, προκύπτει από την παρουσιασθείσα κατάσταση του λογαριασμού (Τεκμήριο 21) πως ο λογαριασμός ανοίχθηκε στις 20.4.2000, ημερομηνία κατά την οποία και κατατέθηκε σ΄ αυτόν το ποσό των £30.010,
11. Το γεγονός υποστήριξε και ο Ανδρέας Ευθυβούλου (Μ.Υ.3) (γραπτή δήλωση Τεκμήριο 19) που κατά τους ουσιώδεις χρόνους ήταν υπεύθυνος των τρεχούμενων λογαριασμών στο συγκεκριμένο Κατάστημα της Τράπεζας. Παρουσίασε προς τούτο τρία έγγραφα της Τράπεζας (ως δέσμη Τεκμήριο 20) που αφορούν το άνοιγμα του «μυστικού» λογαριασμού, τα οποία φέρουν ημερομηνία 20.4.2000 και φέρουν τις υπογραφές της Ενάγουσας και του συζύγου της με τα ψευδώνυμα τους όπως στα Τεκμήρια 5 και 16 και σφραγίδα της Τράπεζας με την ημερομηνία 20.4.
12. Ότι ο «μυστικός» λογαριασμός δεν ανοίχθηκε την 23.8.2000, ούτε περί την ημερομηνία αυτή, επιβεβαίωσε και ο σύζυγος της Ενάγουσας ο οποίος ανέφερε πως ο «μυστικός» λογαριασμός είχε ανοιχθεί δύο, τρεις ή τέσσερις μήνες προηγουμένως. Είναι εύρημα μου πως ο «μυστικός» λογαριασμός ανοίχθηκε την 20.4.
13. Συνεπώς είναι λανθασμένη η θέση της Ενάγουσας ότι ο λογαριασμός ανοίχθηκε την 23.8.
14. Δεν θα είχε μεγάλη σημασία ο χρόνος ανοίγματος του λογαριασμού εάν η θέση της Ενάγουσας δεν ήταν η συγκεκριμένη, ότι δηλαδή ο λογαριασμός ανοίχθηκε τη προτροπή του διευθυντή του καταστήματος της Τράπεζας για να εξυπηρετήσει τη διευθέτηση της παροχής του Γενικού Ενέχυρου. Η Ενάγουσα δεν επέμενε μέχρι τέλους στο ότι ο λογαριασμός ανοίχθηκε την ίδια ημέρα, όμως επέμενε ότι ανοίχθηκε για τον πιο πάνω σκοπό με εισήγηση του Μ. Κυριακίδη την περίοδο των συζητήσεων για τις διευκολύνσεις προς την εταιρεία. Είπε ακόμη πως πριν υπογράψει το Γενικό Ενέχυρο δεν γνώριζε τον Μ. Κυριακίδη. Ο σύζυγος της, Πανίκος Γιολίτης, παρουσίασε γραπτή δήλωση (Τεκμήριο 14) όπου αναφέρει πως είχε επαφές και συζητήσεις με την Τράπεζα και συγκεκριμένα τον Μ. Κυριακίδη για να επιτύχει πιστωτικές διευκολύνσεις της Τράπεζας προς την εταιρεία και ότι την τελευταία φορά τον συνόδευσε και η σύζυγος του. Στη δια ζώσης μαρτυρία του εξήγησε, αντεξεταζόμενος, πως «τελευταία φορά» εννοούσε την 23.8.2000 που είχαν υπογραφεί τα σχετικά έγγραφα. Ανέφερε ακόμα πως η Ενάγουσα πρωτοσυνάντησε το Μ. Κυριακίδη όταν άνοιξαν το «μυστικό» λογαριασμό κάποιους μήνες προηγουμένως. Με την δια ζώσης διευκρίνιση φαίνεται να είναι η θέση του συζύγου πως η Ενάγουσα είχε δυο προσωπικές επαφές με τον Μ. Κυριακίδη όταν άνοιξαν τον μυστικό λογαριασμό και στις 23.8.2000 όταν υπόγραψε το Γενικό Ενέχυρο. Στην παράγραφο 5 της γραπτής του δήλωσης ρητά τοποθετεί τις παραστάσεις του Μ. Κυριακίδη στις 23.8.2000 κατά το χρόνο υπογραφής της συμφωνίας πιστωτικών διευκολύνσεων προς την εταιρεία. Με αυτή του τη μαρτυρία καταρρίπτει τη θέση της Ενάγουσας ότι ο «μυστικός» λογαριασμός ανοίχθηκε με σκοπό να εξυπηρετηθεί η υπογραφή του Γενικού Ενεχύρου και ότι κατά το άνοιγμα του «μυστικού» λογαριασμού ειπώθηκε οτιδήποτε στην Ενάγουσα αναφορικά με την εμβέλεια του Γενικού Ενεχύρου. Ο «μυστικός» λογαριασμός ήταν κατά το χρόνο υπογραφής του Γενικού Ενεχύρου μια προϋπάρχουσα κατάσταση. Ωστόσο υποστήριξε δια ζώσης πως ο «μυστικός» λογαριασμός ήταν εισήγηση του Μ. Κυριακίδη. Ότι συστήθηκαν από τον Μ. Κυριακίδη («introduced by») προς την Τράπεζα προφανώς ως κατάλληλα ή έμπιστα πρόσωπα για να ανοίξουν «μυστικό» λογαριασμό προκύπτει και από το Τεκμήριο 16, όμως τούτο δεν οδηγεί στο ότι ο «μυστικός» λογαριασμός είχε, όταν ανοίχθηκε, οιαδήποτε σχέση με το Γενικό Ενέχυρο ή ότι ανοίχθηκε εν αναμονή του. Φαίνεται πως ο σύζυγος της Ενάγουσας, προφανώς καλός πελάτης, εξυπηρετείτο από τον διευθυντή του καταστήματος και γι΄ αυτό συστήθηκε από αυτόν για άνοιγμα «μυστικού» λογαριασμού. Άλλωστε το άνοιγμα «μυστικού» λογαριασμού, μια κατά παρέκκλιση των ορθόδοξων διαδικασιών συνήθεια, ίσως να απαιτούσε τη σύσταση από κάποιο υψηλά ιστάμενο στην ιεραρχία των υπαλλήλων του καταστήματος. Μαρτύρησε η Ενάγουσα, και η επί του προκειμένου θέση της παρέμεινε αναντίλεκτη, πως ο λογαριασμός αρ. 515-105-000125-0 ανοίχθηκε στις 2.1.2001, ο λογαριασμός αρ. 515-106-017393-6 στις 11.4.2006 και ο λογαριασμός αρ. 515-160-008299-9 στις 16.10.
15. Και οι τρεις πιο πάνω λογαριασμοί ανοίχθηκαν σε χρόνους μεταγενέστερους της παροχής των πιστωτικών διευκολύνσεων από την Τράπεζα προς την εταιρεία. Αναφορικά με το λογαριασμό που ανοίχθηκε στις 2.1.2001 θα μπορούσε ίσως κάποιος να επιχειρηματολογήσει ότι η Ενάγουσα τον άνοιξε και κατέθεσε σ΄ αυτόν χρήματα ώστε να παρασχεθούν περαιτέρω διευκολύνσεις στην εταιρεία ή και για να καλύψει οφειλές της εταιρείας ώστε η Τράπεζα να μην τερματίσει τις διευκολύνσεις ή και να μην ενάξει την εταιρεία. Τίποτε όμως προς αυτή την κατεύθυνση δεν μαρτυρήθηκε. Παραμένει το ερωτηματικό γιατί η Ενάγουσα να ανοίξει λογαριασμό στην Εναγόμενη Τράπεζα και να θέσει τα ποσά που κατάθεσε στη διάθεση της Τράπεζας ως εξασφάλιση των υποχρεώσεων της εταιρείας εάν δεν πίστευε πως το Γενικό Ενέχυρο που είχε υπογράψει δεν κάλυπτε προσωπικούς λογαριασμούς στο πραγματικό της όνομα. Το επιχείρημα ισχύει πολύ περισσότερο στην περίπτωση των δύο λογαριασμών που ανοίχθηκαν το 2006, ενάμιση και δύο χρόνια μετά που η εταιρεία διαλύθηκε και η Τράπεζα είχε εξασφαλίσει εναντίον της Δικαστική απόφαση για το ποσό των £173.704,59 (€296.791,91). Τούτο καταδεικνύει ότι η Ενάγουσα πρέπει να πίστευε ότι το Γενικό Ενέχυρο δεν θα μπορούσε να επεκταθεί και να καλύψει τους πιο πάνω λογαριασμούς της. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 21, την 21.11.2002, αποσύρθηκε από τον «μυστικό» λογαριασμό το ποσό των £46.627,50, όλο δηλαδή το ποσό που ήταν κατατεθειμένο στον εν λόγω λογαριασμό ο οποίος παρέμεινε με μηδενικό υπόλοιπο. Δεν μαρτυρήθηκε ποιος απέσυρε το πιο πάνω ποσό, εφόσον όμως η Τράπεζα εκ των υστέρων εξασφάλισε δικαστική απόφαση εναντίον της εταιρείας και ο Ν. Αλκιβιάδης μαρτύρησε πως μόνο από τους επίδικους λογαριασμούς της Ενάγουσας εισπράχθηκαν χρήματα, φαίνεται πως το ποσό αποσύρθηκε από τους δικαιούχους του λογαριασμού ή ένα από αυτούς. Εάν αποδώσει κάποιος πρόθεση στην Ενάγουσα ή το σύζυγο της να αποσύρουν το ποσό ώστε να αποτρέψουν την Τράπεζα από του να το χρησιμοποιήσει προς ικανοποίηση οφειλών της εταιρείας, καθίσταται πιο ισχυρό το επιχείρημα ότι δεν θα αναμενόταν η Ενάγουσα να ανοίξει στη συνέχεια νέους λογαριασμούς και να καταθέσει χρήματα, προσφέροντας τα με αυτό τον τρόπο προς ικανοποίηση του λαβείν της Τράπεζας από την εταιρεία, εκτός και αν πίστευε ότι οι προσωπικοί της λογαριασμοί με το πραγματικό της όνομα δεν επηρεάζονταν από το Γενικό Ενέχυρο. Αναφορικά με την δικαστική απόφαση εναντίον της εταιρείας και του συζύγου της η Ενάγουσα δήλωσε άγνοια. Διαψεύστηκε όμως επί του προκειμένου από το σύζυγο της που, παρά το ότι δεν της επέδειξε, όπως είπε, το Τεκμήριο 18, την πληροφόρησε για το γεγονός. Δεν αποδίδω κακοπιστία στην Ενάγουσα στο σημείο τούτο γιατί δεν διαβλέπω οιαδήποτε εκ μέρους της σκοπιμότητα στο να αποκρύψει ότι είχε πληροφορηθεί για το γεγονός της απόφασης. Αντίθετα γνώση του γεγονότος θα ήταν παράμετρος που η Ενάγουσα θα μπορούσε να επικαλεστεί για να καταδείξει πως δεν θα ήταν εκ μέρους της αναμενόμενο να ανοίξει τους δύο τελευταίους λογαριασμούς εάν πίστευε ότι οι καταθέσεις της θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από την Τράπεζα έναντι του εξ αποφάσεως χρέους της εταιρείας. Καταλήγω πως όταν η Ενάγουσα άνοιγε τους επίδικους λογαριασμούς στην Τράπεζα πίστευε πως επειδή αυτοί ήταν στο πραγματικό της όνομα δεν επηρεάζονταν από το Γενικό Ενέχυρο το οποίο είχε υπογράψει χρησιμοποιώντας ψευδώνυμο. Η κατάληξη δεν οδηγεί απαραίτητα στο ότι η θέση της, για παραστάσεις από την Τράπεζα στο αποτέλεσμα αυτό είναι αληθινή. Παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο η Ενάγουσα, χωρίς οιαδήποτε παράσταση ή διαβεβαίωση εκ μέρους της Τράπεζας, να είχε εξ ιδίων σχηματίσει αυτή την εντύπωση ή να συμβουλεύτηκε άλλους και να πίστευε τούτο. Θα ήταν βέβαια ότι πιο απλό και ασφαλές να μην ανοίξει ποτέ άλλο λογαριασμό στην Εναγόμενη και να μην καταθέσει ποτέ οιονδήποτε ποσό εκεί όμως τούτο είναι πλέον γεγονός. Είμαι της άποψης πως εάν πράγματι κατά τους χρόνους της υπογραφής του Γενικού Ενεχύρου η Ενάγουσα είχε εκφράσει τις ανησυχίες της και μόνο κατόπιν των ισχυριζόμενων παραστάσεων ή και συμφωνίας με το διευθυντή του καταστήματος της Τράπεζας υπόγραφε το Τεκμήριο 5, το ζήτημα θα ήταν στο μυαλό της και παρά τις διαβεβαιώσεις θα απόφευγε να ανοίξει νέους λογαριασμούς στην Τράπεζα. Οι ανησυχίες θα παρέμεναν στη σκέψη της παρά τις όποιες διαβεβαιώσεις. Η Ενάγουσα εξέλαβε πως με τη χρήση ψευδωνύμων στο Γενικό Ενέχυρο δεν είχε να ανησυχεί για τυχών νέους λογαριασμούς στο πραγματικό της όνομα. Το ενδεχόμενο δεν πέρασε από το μυαλό της γι΄ αυτό και προχώρησε στο άνοιγμα των επίδικων λογαριασμών. Δεν ανησυχούσε και άνοιξε τους επίδικους λογαριασμούς όχι γιατί είχε τις διαβεβαιώσεις του Μ. Κυριακίδη αλλά γιατί τέτοιο ζήτημα δεν ήταν ποτέ το αντικείμενο ανησυχιών, συζητήσεων και παραστάσεων. Προκύπτει από τα έγγραφα πως ο Μ. Κυριακίδης ήταν πολύ υποβοηθητικός στο σύζυγο της Ενάγουσας, και θα έλεγα σε βαθμό που άφησε εκτεθειμένη την Τράπεζα, γιατί δεν εισήχθηκε περιορισμός ως προς τις αναλήψεις από τον «μυστικό» λογαριασμό, κάτι που επέτρεψε την απόσυρση όλων των κατατεθειμένων ποσών στις 21.11.
16. Εάν η Ενάγουσα είχε τις ανησυχίες που ισχυρίστηκε ότι του προέβαλε, τι πιο απλό να της πει ότι για να αισθάνεται ασφάλεια να μην ανοίξει άλλους λογαριασμούς και να μην καταθέσει άλλα χρήματα στην Τράπεζα. Ο Ν. Αλκιβιάδης μαρτύρησε πως όταν το ενέχυρο δεν είναι γενικό, υπάρχουν και χρησιμοποιούνται από την Τράπεζα διαφορετικά έντυπα από το Τεκμήριο 5, οπόταν εάν ετίθετο θέμα περιορισμένου ενεχύρου θα αναμενόταν να χρησιμοποιηθεί το συγκεκριμένο έντυπο. Ο Μ. Κυριακίδης, την προσέγγιση του οποίου προς το σύζυγο της Ενάγουσας περιέγραψα, θα αναμενόταν να χρησιμοποιήσει το εξειδικευμένο έντυπο εάν η συνεννόηση ήταν ότι το ενέχυρο θα ήταν περιορισμένο στο «μυστικό» λογαριασμό. Οι συνθήκες κάθε άλλο παρά πρόθεση να εξαπατήσει την Ενάγουσα καταδεικνύουν. Η Ενάγουσα μαρτύρησε πως τα χρήματα από τους τρεις προσωπικούς της λογαριασμούς αποσύρθηκαν από την Τράπεζα περί την 5.6.2007 και πως η ίδια το ανακάλυψε κατά ή περί την πιο πάνω ημερομηνία. Απευθύνθηκε για πρώτη φορά στην Τράπεζα με επιστολή των τότε δικηγόρων της ημερομηνίας 6.7.2007 (Τεκμήριο 6) αναφερόμενη μόνο στον λογαριασμό αρ. 515-106-017393-6 και ρωτώντας για το λόγο της μεταφοράς των χρημάτων της ζητώντας τα έγγραφα στη βάση των οποίων έγινε η μεταφορά. Προκύπτει πως αυθημερόν παραδόθηκε στους δικηγόρους της αντίγραφο του Γενικού Ενεχύρου, γιατί οι δικηγόροι επανήλθαν την ίδια ημέρα με νέα επιστολή τους (Τεκμήριο 7) στην οποία, με αναφορά στο Γενικό Ενέχυρο, εξέφραζαν τη θέση πως αυτό δέσμευε μόνο τον «μυστικό» λογαριασμό της Ενάγουσας με το σύζυγο της. Σημειωνόταν ακόμα πως το Γενικό Ενέχυρο είχε υπογραφεί με ψευδώνυμα της Ενάγουσας και του συζύγου της με προτροπή της Τράπεζας. Είναι φανερό πως, τουλάχιστο στο στάδιο εκείνο, δεν ηγέρθηκε ρητά ζήτημα προτροπής της Τράπεζας προς την Ενάγουσα και το σύζυγο της για να ανοίξουν «μυστικό» λογαριασμό ούτε και ζήτημα παραστάσεων ή εγγυήσεων της Τράπεζας αναφορικά με την εμβέλεια του Γενικού Ενεχύρου. Απάντησαν οι δικηγόροι της Τράπεζας (Τεκμήριο 8) και επανήλθαν οι τότε δικηγόροι της Ενάγουσας με επιστολή τους ημερομηνίας 23.7.2007 (Τεκμήριο 9) ζητώντας να τους αποσταλεί το έγγραφο που συνέδεε την Ειρήνη Πανίκκου με την Ειρήνη Γιολίτη. Απάντησαν οι δικηγόροι της Τράπεζας (Τεκμήριο 10) χωρίς όμως να αποστείλουν οιονδήποτε έγγραφο. Δύο μέρες μετά, και αφού η Ενάγουσα διόρισε τους νυν δικηγόρους της, οι τελευταίοι απευθύνθηκαν με επιστολή τους ημερομηνίας 25.7.2007 προς την Τράπεζα (Τεκμήριο 11) αναφερόμενοι και πάλι μόνο στο λογαριασμό αρ. 515-106-017393-6 εγείροντας για πρώτη φορά ζήτημα παραστάσεων και διαβεβαιώσεων της Τράπεζας. Ανάφερναν ότι: «Είναι ο ισχυρισμός της πελάτιδος μας ότι το εκ μέρους της παραχωρηθέν εν λόγω γενικόν ενέχυρον επί του συγκεκριμένου λογαριασμού που διατηρούσε μετά του συζύγου της προς διασφάλισιν των υποχρεώσεων της εν λόγω εταιρείας, εδόθη παρ΄ αυτής εν όψει των παραστάσεων, διαβεβαιώσεων σας και συμφωνίας σας, ότι αυτός και μόνον ο λογαριασμός θα αποτέλη την προς υμάς ως άνω διασφάλισιν, με την χρησιμοποίησιν μάλιστα των συγκεκριμένων ψευδονύμων, χωρίς την χρησιμοποίησιν εις το εν λόγω γενικόν ενέχυρον των στοιχείων ταυτότητος των πραγματικών ιδιοκτητών του λογαριασμού και τούτο προς αποφυγήν της δυνατότητος επεκτάσεως του γενικού ενεχύρου εις, μεταξύ άλλων, τον λογαριασμόν της πελάτιδος μας που διατηρούσε μαζί σας με την ορθήν ονομασίαν της και στοιχεία ταυτότητος της.» Ακολούθησε επιστολή των δικηγόρων της Τράπεζας ημερομηνίας 27.7.2007 (Τεκμήριο 12) όπου δεν σχολιάζονται οι πιο πάνω θέσεις της Ενάγουσας, γεγονός που σημειώνεται στην επιστολή των δικηγόρων της, της ιδίας ημερομηνίας (Τεκμήριο 13), με την οποία ολοκληρώνεται η σχετική αλληλογραφία. Αντεξετάστηκε η Ενάγουσα σε σχέση με το ότι στην επιστολή Τεκμήριο 6 παραπονείτο για ένα μόνο λογαριασμό και απάντησε πως η ρηθείσα επιστολή ήταν μια πρώτη αντίδραση, ένα γενικό παράπονο. Δεν επιστήθηκε η προσοχή της στο ότι και στην επιστολή Τεκμήριο 11 οι αναφορές περιορίζονταν στον ίδιο λογαριασμό και μόνο. Δεν αποδίδω σημασία στο ότι στο Τεκμήριο 6 γίνονταν αναφορά σε ένα μόνο λογαριασμό γεγονός που ίσως οδήγησε στην ίδια παράλειψη στο Τεκμήριο
17. Εξ΄ υπαρχής προβλήθηκε η θέση ότι το Γενικό Ενέχυρο δεν θα έπρεπε να επηρεάζει τους προσωπικούς λογαριασμούς της Ενάγουσας και ότι ίσχυε για το συγκεκριμένο ένα λογαριασμό ίσχυε και για τους άλλους δυο. Ότι δεν ερωτήθηκε η Ενάγουσα ήταν γιατί οι θέσεις που ετέθηκαν στην επιστολή της 25.7.2007 δεν ετέθησαν στην επιστολή της 6.7.2007 και εν πάση περιπτώσει γιατί όχι πιο νωρίς από τις 25.7.
18. Κατά τις τελικές τους αγορεύσεις οι δικηγόροι των διαδίκων αναφέρθηκαν σε κάποια στοιχεία που κατά τις εισηγήσεις τους καταδεικνύουν το δίκαιο της πλευράς τους. Ο δικηγόρος της Ενάγουσας επεσήμανε πως στο Γενικό Ενέχυρο δεν γίνεται αναφορά ούτε στους αριθμούς ταυτότητας της Ενάγουσας και του συζύγου της ούτε και στη διεύθυνση τους αλλά ούτε και υπάρχει στο έγγραφο η υπογραφή τους με το πραγματικό τους όνομα. Τούτο δεν βρίσκω να οδηγεί απαρέκλιτα στο ότι ανταποκρίνεται στην αλήθεια το τι εισηγείται η πλευρά της Ενάγουσας, ούτε σημαντική ένδειξη προς αυτή την κατεύθυνση είναι. Όπως και στα έγγραφα του «μυστικού» λογαριασμού έτσι και εδώ αποφεύγεται οτιδήποτε θα μπορούσε να συνδέσει τα αναφερόμενα ονόματα με τα πραγματικά πρόσωπα πίσω από αυτά. Μόνο το Τεκμήριο 16 αποδείκνυε αυτή την σύνδεση. Οιαδήποτε έρευνα κατά την οποία θα απεκρύβετο το Τεκμήριο 16 δεν θα μπορούσε να τεκμηριώσει πως η Ειρήνη Πανίκκου ήταν η Ενάγουσα. Από την άλλη, ότι στο Γενικό Ενέχυρο δεν γίνεται αναφορά σε συγκεκριμένο ποσό και ότι η Ενάγουσα δεν ζήτησε να συμπληρωθεί συγκεκριμένο ποσό, δεν εξυπακούει ότι δεν ειπώθηκε οτιδήποτε από τον Μ. Κυριακίδη ή ότι δεν έγινε οιαδήποτε παράσταση από αυτόν. Η Ενάγουσα και ο σύζυγος της δεν μου έκαμαν θετική εντύπωση ως μάρτυρες της αλήθειας την οποία σε συνεννόηση παραποίησαν για ευνόητους λόγους. Όταν ένα πρόσωπο δεν ομιλεί την αλήθεια και παρά την όποια προετοιμασία συμβαίνει να υποπίπτει σε ολισθήματα που δεν συμβιβάζονται με την εκδοχή του και το αφήνουν εκτεθειμένο. Αυτό επεσυνέβηκε στην περίπτωση της Ενάγουσας που στην προσπάθεια της να συνδέσει το άνοιγμα του μυστικού λογαριασμού με το επίδικο Γενικό Ενέχυρο για να ενισχύσει την εκδοχή της διαψεύστηκε από τη χρονολογική σειρά των γεγονότων. Είναι η πεποίθηση μου πως η πίστη της Ενάγουσας ότι το Γενικό Ενέχυρο δεν θα μπορούσε να επηρεάσει τους επίδικους λογαριασμούς εδραζόταν σε δική της αντίληψη των πραγμάτων και δεν έχω πειστεί πως λέχθηκε σ΄ αυτήν οτιδήποτε στο πιο πάνω αποτέλεσμα από τον Μ. Κυριακίδη. Ούτε και οι περιβάλλουσες την σύναψη του Γενικού Ενεχύρου συνθήκες δικαιολογούσαν να ενεργήσει ο διευθυντής της Τράπεζας με τον τρόπο που η Ενάγουσα και ο σύζυγος της του αποδίδουν. Η Ενάγουσα πράγματι ξαφνιάστηκε από την ενέργεια της Τράπεζας να αποσύρει και να μεταφέρει τα χρήματα που διατηρούσε στους επίδικους λογαριασμούς. Όμως η εκδοχή που κατά τη δίκη προώθησε ήταν, πιστεύω, μεταγενέστερη σκέψη της προς το σκοπό απεγκλωβισμού της από τις δεσμεύσεις της στη βάση του Γενικού Ενεχύρου που είχε υπογράψει. Το Γενικό Ενέχυρο καταρτίστηκε χωρίς να έχουν προηγηθεί οιεσδήποτε παραστάσεις από μέρους της Τράπεζας. Ήταν έγκυρο και κάλυπτε οποιαδήποτε ποσά που κατά καιρούς θα υφίσταντο στους λογαριασμούς του υπαρκτού προσώπου της Ενάγουσας. Η Τράπεζα που εξασφάλισε στις 8.11.2004 απόφαση εναντίον της εταιρείας J. Yiolitis & Sons Limited είχε δικαίωμα να αποσύρει, να μεταφέρει και να λογίσει το σύνολο των καταθέσεων της Ενάγουσας στους τρεις επίδικους λογαριασμούς αφού η απόφαση αφορούσε μεγαλύτερο ποσό και κανένα άλλο ποσό δεν είχε εισπραχθεί έναντι της. Ως εκ των ανωτέρω η Αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγόμενης και εναντίον της Ενάγουσας όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην κλίμακα της Αγωγής και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Χ. Μαλαχτός, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ-ΜΚ Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: λογαριασμός δανείου cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο