Lukoil Cyprus Ltd. ν. Χαράλαμπος Φελλάς κ.α., Αγωγή Αρ. 1449/06, 15 Απριλίου, 2009

(1)(β) του παρόντος Νόμου, τηρουμένων των αναλογιών.» Επομένως, εισηγούνται οι ενάγοντες η επιφύλαξη του άρθρου 2 λειτουργεί ως εξαίρεση σε όσα ορίζει το ίδιο το άρθρο για τη μη εφαρμογή του νόμου σε ενοικίαση σταθμών για την πώληση πετρελαιοειδών. Η πιο πάνω επιφύλαξη απευθύνεται με σαφήνεια σε συγκεκριμένο κύκλο προσώπων και επιδιώκει να ρυθμίσει, εντάσσοντας κάτω από τις πρόνοιες του νόμου, συγκεκριμένες σχέσεις ή δικαιώματα που το ίδιο το άρθρο εξειδικεύει. Η διάταξη, είναι ο ισχυρισμός τους, αναφέρεται συγκεκριμένα στη σχέση εταιρείας πετρελαιοειδών - πρατηριούχου, εξαιρώντας ρητά το δικαίωμα κατοχής και τον καθορισμό του ενοικίου ή ανταλλάγματος από την υπενοικίαση ή την άδεια χρήσης. Το δε άρθρο 4 προνοεί ως ακολούθως: «Καθιδρύονται Δικαστήρια Ελέγχου Ενοικιάσεων .... επί σκοπώ επιλύσεως, μεθ' όλης της λογικής ταχύτητος, των εις αυτά αναφερόμενων διαφορών των αναφυόμενων επί οιουδήποτε θέματος εγειρόμενου κατά την εφαρμογή του παρόντος Νόμου συμπεριλαμβανομένου παντός παρεμπίπτοντος ή συμπληρωματικού θέματος.» Το άρθρο 4 περιλαμβάνει το γενικότερο ρυθμιστικό πλαίσιο και πεδίο εφαρμογής στο οποίο κινείται ο νόμος καθορίζοντας ταυτοχρόνως την αποκλειστική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων επί όλων των θεμάτων τα οποία αφορούν εις το κύριο θέμα του νόμου και σε θέματα παρεμπίπτοντα η συμπληρωματικά του κυρίου θέματος. Είναι ο ισχυρισμός των εναγόντων ότι από τις πρόνοιες και την ερμηνεία των πιο πάνω διατάξεων προκύπτει ότι η ειδικότερη φύση της διάταξης - επιφύλαξης του άρθρου 2 λειτουργεί τόσο ως εξαίρεση σε σχέση με τη γενική πρόνοια του άρθρου 2 για την μη συμπερίληψη στον ορισμό «της ενοικίασης της ενοικίασης σταθμών για την πώληση πετρελαιοειδών», όσο και κατ επέκταση, ως εξαίρεση από το γενικότερο ρυθμιστικό πλαίσιο που παρέχει η διάταξη του άρθρου 4 αναφορικά με το πεδίο εφαρμογής του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Με την απόκλιση αυτή ουσιαστικά θέτει υπό την σκέπη του περί Ενοικιοστασίου Νόμου όχι καθ' ολοκληρίαν την σχέση εταιρείας πετρελαιοειδών - πρατηριούχου, αλλά ρητά, συγκεκριμένα εξειδικευμένα και αποκλειστικά, το μέρος της σχέσης αυτής του οποίου αφορά στο δικαίωμα κατοχής και στον καθορισμό του ενοικίου, από την υπενοικίαση ή την άδεια χρήσης. Εν κατακλείδι είναι η εισήγηση των εναγόντων ότι η επιφύλαξη του άρθρου 2 καθορίζει ρητά τι εμπίπτει κάτω από τις πρόνοιες του νόμου, δηλαδή το δικαίωμα κατοχής, και ο καθορισμός ενοικίου ή ανταλλάγματος από υπενοικίαση ή την άδεια χρήσης. Επομένως η αποκλειστική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων καθορίζεται και αφορά μόνο τις πιο πάνω περιπτώσεις. Συνακόλουθα επιχειρηματολογούν οι ενάγοντες εξαιτίας της ειδικής φύσης της επιφύλαξης του άρθρου 2 δεν μπορούν να υπαχθούν στο πεδίο εφαρμογής του νόμου και εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων θέματα τα οποία δεν αφορούν στο δικαίωμα κατοχής και τον καθορισμό ενοικίου ή ανταλλάγματος και που δεν έχουν καμία σχέση με ενοικιοστασιακές αξιώσεις, έστω και αν αυτά ανακύπτουν μετά από τη διαπίστωση ότι ουσιαστικό επίδικο θέμα είναι το δικαίωμα κατοχής. Αντίθετη ερμηνεία θα καταστρατηγούσε το πνεύμα του Νομοθέτη στην κατάρτιση της επιφύλαξης της διάταξης του άρθρου 2, η οποία ρητά καθορίζει τα θέματα που θέλει να ρυθμίζονται από τις διατάξεις του νόμου. Αν ο νομοθέτης ήθελε να υπαγάγει στο πεδίο εφαρμογής του νόμου και στην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων ολόκληρη τη σχέση μεταξύ εταιρείας πετρελαιοειδών - πρατηριούχου περιλαμβανομένων και όλων των θεμάτων που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως παρεμπίπτοντα ή συμπληρωματικά της σύμβασης ενοικίασης, θα το έθετε ρητά στην επιφύλαξη. Εξετάζοντας τις θεραπείες όπως αυτές διαγράφονται στην έκθεση απαίτησης των εναγόντων και μέσα στα πλαίσια του Ν.23/83, άρθρα 2 και 4 καταλήγω πως το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων είναι το μόνο αρμόδιο Δικαστήριο να επιληφθεί της παρούσας διαφοράς. Η απόφαση του Νικολάτου Δ. στην αίτηση Χαράλαμπου Φελλά, πιο πάνω, θα έλεγα πως επιλύει καθοριστικά τη διαφορά στην εδώ αίτηση, τη συλλογιστική της οποίας υιοθετώ για τους σκοπούς της απόφασης. Παραμένει ότι βασικό επίδικο θέμα είναι εκείνο του δικαιώματος κατοχής του σταθμού όπως αναφύεται μέσα από τις διάφορες παραβάσεις της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας, θέμα το οποίο ανήκει, είναι η κατάληξη μου στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων και συνεπώς για το θέμα αυτό δεν μπορεί να έχει συντρέχουσα καθ' ύλην αρμοδιότητα και το Επαρχιακό Δικαστήριο και συγκεκριμένα το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, στην προκειμένη περίπτωση. Εκ των πραγμάτων λοιπόν όπως το θέτει ο Νικολάτος Δ. «και τα υπόλοιπα θέματα, που εγείρονται στην αγωγή, και τα οποία σχετίζονται με διάφορες κατ' ισχυρισμό παραβάσεις της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας, οι οποίες αν πράγματι αποδειχθούν, πιθανόν να θεμελιώσουν δικαίωμα τερματισμού της συμφωνίας και κατ' επέκταση δικαίωμα ανάκτησης κατοχής του σταθμού από τους ενάγοντες -καθ' ων η αίτηση, είναι θέματα παρεμπίπτοντα ή συμπληρωματικά των οποίων έχει δικαιοδοσία το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων σύμφωνα με το άρθρο 4 του Ν.28/83». Με δεδομένη τη κατάληξη μου δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος για να εξετάσω θέματα αντισυνταγματικότητας, όπως έχουν εγερθεί και επεκταθεί με την αγόρευση, εφόσον η αίτηση με κανένα τρόπο δεν μπορεί να επιτύχει. Άλλωστε περιττεύουν να εξεταστούν και για τους λόγους που η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου υποστηρίζει: Το Δικαστήριο επιλαμβάνεται τέτοιων ζητημάτων μόνο όταν αυτό είναι απαραίτητο για τις ανάγκες της συγκεκριμένης υπόθεσης. Φώτος Χατζηδημητρίου ν. Δημοκρατίας 1998) 2 Α.Α.Δ. 104 και Δημοκρατία ν. Hagop Haroutioun Kirnouyan κ.α.

(1996)2 Α.Α.Δ. 126. Με δεδομένη την κατάληξη μου απομένει να εξεταστεί η τύχη της αγωγής. Λαμβάνοντας υπόψη τη φύση της υπόθεσης, σε συνάρτηση με τις πρόνοιες και σε αναφορά στο νόμο περί Ενοικιοστασίου, καταλήγω ότι η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί λόγω μη ύπαρξης δικαιοδοσίας. Η αναστολή της διαδικασίας δεν αποτελεί επιλογή. Στην υπόθεση Βουνού ν. Βουνού

(1995)1 Α.Α.Δ. 168, κρίθηκε από την ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου πως μόνο σε περιπτώσεις συντρέχουσας δικαιοδοσίας παρέχεται δυνατότητα αναστολής διαδικασίας ενώπιον ενός Δικαστηρίου και παραπομπή του θέματος για εκδίκαση από άλλο Δικαστήριο. Ο όρος Δικαστήριο όπως πλαισιώνεται στους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας είναι αυτονόητο πως περιορίζεται σε «αρμόδιο Δικαστήριο». Από τη στιγμή που το Δικαστήριο κρίνεται αναρμόδιο στερείται δικαιοδοσίας να προχωρήσει να εκδώσει οποιαδήποτε διαταγή. Η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγομένων και εναντίον των εναγόντων όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Προδικαστικό νομικό σημείο. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο