S M TRYFON MANUFACTURING LTD ν. ΕΥΡΗΚΑ ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής 1433/2006, 20.5.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A121 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Μαλαχτού, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 1433/2006 Μεταξύ: S. M. TRYFON MANUFACTURING LTD Ενάγουσας - και - ΕΥΡΗΚΑ ΛΤΔ Εναγόμενης -------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 13.4.2009 20.5.2009 Για την Ενάγουσα/Αιτήτρια: κα Λ. Σιακαλλή (κ. Α. Νικολάου για ν΄ ακούσει απόφαση) Για την Εναγόμενη/Καθ΄ης η Αίτηση: κ. Γιωρκάτζης (κ. Ν. Θρασυβούλου για ν΄ ακούσει απόφαση) Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Σύμφωνα με την αξίωση, όπως παρουσιάζεται στο Ειδικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα που καταχωρίστηκε την 23.3.2006, η Ενάγουσα εταιρεία που ασχολείται με το εμπόριο φρουτοποτών και είναι ιδιοκτήτρια τριών γραμμών παραγωγής τέτοιων εμπορευμάτων, συμφώνησε την 11.7.2001 με την Εναγόμενη εταιρεία όπως η τελευταία παράγει για λογαριασμό της εμπορεύματα και προς τούτο παρέδωσε στην Εναγόμενη τις τρεις γραμμές παραγωγής που εγκαταστάθηκαν στα υποστατικά της τελευταίας. Περί την 25.11.2005 και αφού διακόπηκε η συνεργασία των μερών η Ενάγουσα με επιστολή της ζήτησε την επιστροφή των τριών γραμμών. Περί την 8.3.2006 η Ενάγουσα επανέλαβε την αξίωση της όμως η Εναγόμενη δεν επέστρεψε και κατακρατεί τις τρεις γραμμές. Ως αποτέλεσμα η Ενάγουσα υπέστηκε ως ζημιά την αξία των τριών γραμμών (£50.000) την οποία διεκδικεί μαζί με απώλεια κέρδους παραγωγής που ήταν £1.000 το μήνα για κάθε γραμμή. Αξιώνει άλλες £12.000 δηλαδή την απώλεια κέρδους 4 μηνών παραγωγής. Αξιώνει ακόμη την επιστροφή των τριών γραμμών, προδήλως, χωρίς όμως να το διευκρινίζει, διαζευκτικά της αξίας τους. Η Εναγόμενη εταιρεία καταχώρησε την 29.9.2007 Έκθεση Υπεράσπισης με την οποία αποδέχεται τη συμφωνία συνεργασίας ισχυριζόμενη πως η Ενάγουσα όφειλε άμεσα ή σε εύλογο χρόνο από την προσφορά των υπηρεσιών της Εναγόμενης να καταβάλλει την αμοιβή της τελευταίας. Επιπλέον υποχρεούτο η Ενάγουσα στην καταβολή ενοικίου για τον χώρο εγκατάστασης των τριών γραμμών οι οποίες παρακατατέθηκαν με την Εναγόμενη η οποία είχε δικαίωμα κατακράτησης τους μέχρι αποπληρωμής του λαβείν της. Μέχρι τον Ιούνιο του 2005 η Ενάγουσα όφειλε στην Εναγόμενη £175.797 και άλλα ποσά, μάλιστα για να συνεχιστεί η παραγωγή τον Ιούλιο και Αύγουστο του 2005 η Ενάγουσα παρέδωσε δυο επιταγές στην Εναγόμενη για το συνολικό ποσό των £14.776,07 την πληρωμή των οποίων η Ενάγουσα εκ των υστέρων σταμάτησε με οδηγίες στην τράπεζα της. Ακολούθησαν ιδιωτικές ποινικές υποθέσεις εναντίον της Ενάγουσας. Η βασική θέση της Υπερασπίσεως είναι ότι η Εναγόμενη είναι διατεθειμένη να επιστρέψει τις τρεις γραμμές παραγωγής εφόσον ικανοποιηθεί το λαβείν της. Με την Απάντηση της η Ενάγουσα διατείνεται ότι το «ενοίκιο χώρου» περιλαμβάνετο στην καθορισθείσα αμοιβή της Εναγόμενης για τις υπηρεσίες της και ισχυρίζεται πως δεν εκδόθηκαν τιμολόγια για τα ποσά που η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι έχει να λαμβάνει. Με αυτά τα δεδομένα στις 19.2.2009 άρχισε η ακρόαση της Αγωγής με την κατάθεση κάποιου Μάριου Τρύφωνος (Μ.Ε.1) διευθυντή της Ενάγουσας. Η συνέχιση ορίστηκε για τις 4.3.2009 και με αίτημα της Ενάγουσας αναβλήθηκε για τις 23.3.2009 ημερομηνία κατά την οποία καταχωρίστηκε αίτηση τροποποίησης που εκτροχίασε τον προγραμματισμό. Η αίτηση αυτή αποσύρθηκε την 6.4.2004 και στη συνέχεια καταχωρίστηκε η υπό κρίση Αίτηση. Με την παράγραφο Α της Αίτησης ζητείται η τροποποίηση της παραγράφου Β του αιτητικού της Έκθεσης Απαίτησης ώστε εκεί που αναφερόταν «Λ.Κ.62.000 ως αποζημιώσεις» να αναφέρεται: «Ευρώ 105.933,28 σεντ (Λ.Κ.62.000) ως αποζημιώσεις για ειδικές ζημιές των Εναγόντων που πηγάζουν από την απώλεια χρήσης ή/και απώλεια κέρδους ή/και για καθ΄ όλη τη διάρκεια κατακράτησης ή/και ιδιοποίησης της περιουσίας των Εναγόντων από τους Εναγόμενους ή/και μέχρι την πλήρη εκδίκαση της παρούσας αγωγής.» Επιζητείται ακόμη η προσθήκη τριών νέων παραγράφων στο αιτητικό μέρος της Έκθεσης Απαίτησης ως ακολούθως: «Ε. Γενικές αποζημιώσεις για παράνομη κατακράτηση ή/και ιδιοποίηση της περιουσίας των Εναγόντων από τους Εναγόμενους για απώλεια χρήσης των μηχανημάτων της Ενάγουσας ή/και για απώλεια χρήσης ή/και εκμετάλλευσης της περιουσίας των Εναγόντων μέχρι και την πλήρη εκδίκαση της παρούσας αγωγής.» «ΣΤ. Τιμωρητικές αποζημιώσεις για απώλεια χρήσης των μηχανημάτων της Ενάγουσας ή/και για απώλεια κέρδους ή/και εκμετάλλευσης της περιουσίας των Εναγόντων από τους Εναγόμενους μέχρι και την πλήρη εκδίκαση της παρούσας αγωγής.» και «Ζ. Ευρώ 51.000 ως αποζημιώσεις για καταστροφή ή και απώλεια της περιουσίας των Εναγόντων.» Με την παράγραφο Γ της Αίτησης ζητείται η διαγραφή της παραγράφου 12(β) «στις αξιώσεις» της Εκθεσης Απαίτησης και η προσθήκη νέας παραγράφου με το ίδιο λεκτικό ως το προτεινόμενο Β του Αιτητικού με επιπρόσθετη τη φράση «ως λεπτομερώς αναφέρονται στην παράγραφο 10 πιο πάνω.» Η αναφορά στην παράγραφο 10 φαίνεται να μην είναι ορθή γιατί εκεί δεν παρατίθενται λεπτομέρειες παρά μόνο ότι έχει εφαρμογή η αρχή res ipsa loquitur. Παρακλητικό μέρος υπάρχει και στην αρχή και στο τέλος της Αγωγής. Κατά τρόπο παράτυπο αυτό παρουσιάζεται σε δυο σημεία του Κλητηρίου. Με τις παραγράφους Δ και Ε της Αίτησης επιζητείται η προσθήκη νέων παραγράφων 12(ε)(στ) και (ζ) με το ίδιο περιεχόμενο ως οι προτεινόμενες παραγράφοι Ε, ΣΤ και Ζ του Αιτητικού. Οι πιο πάνω εξαιτούμενες τροποποιήσεις αφορούν το παρακλητικό μέρος της Αγωγής. Αναφέρεται στην Κυπριανού ν. Βασιλείου
(2004)1 (Β) Α.Α.Δ.1320, 1325-1326 ότι: «Σύμφωνα με τη νομολογία το αγώγιμο δικαίωμα συναρτάται με τα γεγονότα τα οποία το στοιχειοθετούν και όχι με το χαρακτηρισμό που του αποδίδεται. Βλ. Χρυσάνθου ν. Παγκρατίου
(1998)1 Α.Α.Δ.675, 681 στην οποία, με αναφορά στη θεμελιακή απόφαση Kennedy Hotels Ltd v. Indirdjian
(1992)1 A.A.Δ.400, λέχθηκαν τα εξής: "Στην έκθεση απαιτήσεως του εφεσείοντα προσδιορίζονται τα γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν την επέμβαση στο δικαίωμα διαβάσεως της εφεσίβλητης. Μάλιστα, το αστικό αδίκημα που διαπράχθηκε χαρακτηρίζεται, αθροιστικά και διαζευκτικά ως επέμβαση ή οχληρία. Εφόσον ήθελαν αποδειχθεί τα γεγονότα, τα οποία προβάλλονται, η εφεσίβλητη εδικαιούτο στις ίδιες θεραπείες ανεξάρτητα από το χαρακτηρισμό του αγώγιμου δικαιώματος. Για τους λόγους αυτούς, αποτελεί ακαδημαϊκό ερώτημα εάν το αγώγιμο δικαίωμα συνιστούσε επέμβαση ή οχληρία." Βλ. επίσης Maison Jenny Ltd v. Krashias Fottwear Industry Ltd, Πολιτική Έφεση 10881/24.7.2002: ' Εφόσον στοιχειοθετούνται τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία περιβάλλουν την απαίτηση είναι παραδεκτή η παροχή αρμόζουσας θεραπείας άσχετα από το ακριβές νομικό πέπλο κάτω από το οποίο τίθεται η απαίτηση΄. Βλ. και Γεωργίου ν. Γεωργίου, Έφεση 118/19.10.2001: ' Είναι δυνατή και η παροχή θεραπείας χωρίς να έχει επιζητηθεί εφόσον στοιχειοθετούνται τα γεγονότα στο σώμα της απαίτησης΄. Βλ. επίσης και Stylianou v. Papacleovoulou
(1982)3 C.L.R.542, 552, Frederickou Schools Co. Ltd and Others v. Acuac Inc., Πολιτικές Εφέσεις 8266 και 8530/10.10.2002, D. & G. Products Ltd v. Αναστασίου, Πολιτική Εφεση 10744/13.9.2002, Aντωνιάδου ν. Λαϊκής Τράπεζας, Πολιτική Εφεση 11342/21.4.2003.» Η μόνη τροποποίηση που επιζητείται αναφορικά με το σώμα της Αγωγής είναι η εισαγωγή δύο νέων παραγράφων 10Α και 10Β (παράγραφος Β της Αίτησης). Ότι στην ουσία επιζητεί να εισάξει η Ενάγουσα, παραθέτοντας και αχρείαστους ισχυρισμούς, μη ουσιωδών γεγονότων, είναι πως περί τα τέλη Μαρτίου με αρχές Απριλίου 2009 πραγματοποιήθηκε επιθεώρηση των τριών γραμμών παραγωγής από τεχνικό της Ενάγουσας και «διαπιστώθηκε ότι πολλά από τα εξαρτήματα των μηχανημάτων έλειπαν ή/και απουσίαζαν και ότι άλλα εξαρτήματα ή/και μηχανήματα ήταν κατεστραμμένα ή/και σε μη χρησιμοποιήσιμη κατάσταση.». Θα ισχυρίζεται η Ενάγουσα ότι η αξία των κατεστραμμένων ή και απωλεσθέντων μηχανημάτων είναι €51.000 που συνιστά γι΄ αυτήν ζημιά και απώλεια. Η Δ.25, Θ. 1, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας επί της οποίας βασίζεται η αίτηση προβλέπει πως: «Το Δικαστήριο, ή ο Δικαστής, μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να επιτρέψει σε οποιοδήποτε διάδικο να αλλάξει ή να τροποποιήσει το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα ή τα δικόγραφά του, με τέτοιο τρόπο και κάτω από τέτοιους όρους που θα κρίνει δίκαιο, και όλες οι αναγκαίες τροποποιήσεις θα γίνονται, οι οποίες θα είναι αναγκαίες για το σκοπό της διαλεύκανσης των πραγματικών θεμάτων για τα οποία οι διάδικοι έχουν διαφορές.» Θα προσπαθήσω, κατ΄ αρχάς να εκθέσω τις βασικές αρχές. Η αρχή που επιβεβαιώθηκε στην υπόθεση Associated Leisure Ltd and Others v. Associated Νewspapers Ltd [1970] 2 All E. R. 754, έχει υιοθετηθεί και στην Κύπρο σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, μεταξύ των οποίων η Nicolaides v. Yerolemi
(1980)1 A.A.Δ. 1, Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου κ. ά.
(1991)1 Α.Α.Δ. 934. Ο Λόρδος Denning είχε αναφέρει πως: "I start with the principle, well settled, that an amendment ought to be allowed even if it comes late, if it is necessary to do justice between the parties, so long as any hardship done thereby can be compensated in money." Στην υπόθεση Tildesley v. Harper 10 Ch. D. 393 αναφέρει ο Bramwell L. J. στη σελ. 396: "My practice has always been to give leave to amend unless I have been satisfied that the party applying was acting mala fide, or that, by his blunder he has done some injury to his opponent which could not be compensated for by costs or otherwise. However negligent or careless may have been the first omission and however late the proposed amendment, the amendment should be allowed if it can be made without injustice to the other side. There is no injustice if the other side can be compensated by costs. Before the hearing leave is readily granted on payment of the costs occasioned unless the opponent will be placed in a worse position than he would have been if the amendment pleading was delivered in the first instance (Steward v. North Metropolitan Transway Co. 16 Q.B.D. 556)." (Bλ. επίσης Ευριπίδου v. Καννάουρου
(1985)1 Α.Α.Δ. 24, William Patric Jack v. Philippa Estates Ltd
(1988)1 Α.Α.Δ. 607, Mahatton v. Viceroy Shipping Co. Ltd
(1979)1 Α.Α.Δ. 542, όπου το πιο πάνω απόσπασμα έχει υιοθετηθεί). Στην υπόθεση Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου κ. ά. (πιο πάνω) αναφέρεται πως: "Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σχετική νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις, ακόμη και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα." Στην υπόθεση Geto Tracing Import - Export Ltd. V. To Πλοίο Μ/V Vladimir Vaslyayev, (αρ. 4)
(1993)1 Α.Α.Δ. 714, 716 λέχθηκε πως: "Ο κυρίαρχος λόγος που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη για να επιτρέψει τροποποίηση, είναι να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους να θέσουν ενώπιόν του τις πραγματικές επίδικες διαφορές." Στην υπόθεση Περικτιόνη Χρίστου v. Ανδρέα Στυλιανού Αζά
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 704, προβάλλεται η σύγχρονη τάση αντιμετώπισης του θέματος: «Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαίο για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για την αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατόν να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής.» Στην υπόθεση Ε. Φιλίππου Λτδ v. Compass Insurance Co Ltd
(1990)A.A.Δ. 24 υποβλήθηκε αίτημα για τροποποίηση στο στάδιο των τελικών αγορεύσεων και αφού είχε ολοκληρωθεί η αγόρευση της μιας πλευράς. Η αίτηση βασίζετο στον Κ. 90 των Κυπριακών Θεσμών Ναυτοδικείου, όπου η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να εγκρίνει τροποποίηση της δικογραφίας, ασκείται με βάση τις ίδιες αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, στο ίδιο πεδίο, σε άλλους τομείς της αστικής δικαιοδοσίας. Αναφέρεται στη σελ. 26 πως: «Τα συμφέροντα της δικαιοσύνης είναι ο παράγων ο οποίος δεσπόζει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Τα στοιχεία τα οποία συνθέτουν και προσδιορίζουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης και εξισορροπούνται μετά από συνεκτίμηση των συμφερόντων των διαδίκων και των ευρύτερων συμφερόντων της δικαιοσύνης για τελεσφόρο επίλυση όλων των συναφών διαφορών μεταξύ τους και των συμφερόντων του δημοσίου στη εξασφάλιση της ταχείας απονομής της δικαιοσύνης.» (Bλέπε επίσης Φοινιώτης v. Greenmar Navigation Ltd
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 33, Claraped v. Commercial Union Association 32 W. R., Steward v. North Metropolitan Transways Company (πιο πάνω), Michael v. United Sea Transport Co. Ltd
(1982)1 Α.Α.Δ. 401, Mahatton v. Viceroy Shipping Co. Ltd and Another (πιο πάνω), United Sea Transport Co. Ltd. and Another v. Zakou
(1980)1 Α.Α.Δ. 510). Ο παράγοντας καθυστέρηση στην υποβολή αίτησης για τροποποίηση, μπορεί, κάτω από ορισμένες περιστάσεις, να επηρεάσει το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, όμως ο παράγοντας αυτός δεν είναι αφ΄ εαυτού αποφασιστικής σημασίας στην έκβαση της αίτησης. Στην υπόθεση Astor Manufacturing & Export Co. κ. ά. v. A.G. Leventis Company (Nigeria) Ltd και άλλοι
(1993)1 Α.Α.Δ. 726 αναφέρεται πως: «O παράγοντας χρόνος είναι σχετικός. Δεν είναι όμως εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας.» Στην υπόθεση Περικτιόνη Χρίστου v. Ανδρέα Αζά (πιο πάνω), αναφέρεται πως: «Στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνεκτιμάται και ο παράγων της καθυστέρησης στην υποβολή της αίτησης σαν λογικής απόρροιας των διατάξεων του άρθρου 30.2 του Συντάγματος που επιτάσσει τη διεξαγωγή και περάτωση της δίκης σε εύλογα χρονικά όρια.» (Bλέπε επίσης Φοινιώτης v. Greenmar Navigation Ltd κ. ά. (πιο πάνω) και Evripidou and Another v. Kannaourou (πιο πάνω). Προκύπτει πως ο παράγοντας καθυστέρηση εξετάζεται σε συνάρτηση με τους ουσιαστικότερους παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο και βασικά σαν συνισταμένη τυχόν επηρεασμού των δικαιωμάτων του καθ΄ ου η αίτηση. Η υπόθεση Γραμμές Στριντζή v. Επίσημου Παραλήπτη
(1995)1 Α.Α.Δ. 607, 611 δίδει μια διαφοροποιημένη προσέγγιση. Αναφέρεται πως: «Τα γεγονότα τα οποία θεμελιώνουν την τροποποίηση ήταν γνωστά ή, εύλογα, μπορούσαν να εντοπίσουν από τους εναγομένους από τα πρώτα στάδια της διαδικασίας. Η αλλαγή δικηγόρου διαδίκων δεν παρέχει αφ΄ εαυτής λόγο για την τροποποίηση της δικογραφίας, ούτε δικαιολογία για την καθυστέρηση υποβολής του αιτήματος.» Ακόμα, στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ. v. Αντρέας Παύλου
(1995)1 Α.Α.Δ. 560, στη σελ. 562 αναφέρεται πως: «Όσο φιλελεύθερη και να δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση, το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Γνώμονας για την άσκηση αυτής της διακριτικής εξουσίας είναι το σύνολο των περιστατικών και η εισήγηση των εφεσειόντων στην έκταση που τη θέλει να ασκείται μόνο με αναφορά στο επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης, ανεξάρτητα δηλαδή από οτιδήποτε άλλο, δεν μας βρίσκει σύμφωνους.» Στην υπόθεση Federal Bank of Lebanon (S.A.L.) v. Νίκου Κ. Σιακόλα,
(1999)1 (Α) ΑΑΔ 44 παρατίθεται απόσπασμα από την υπόθεση Cropper v. Smith
(1884)26 Ch. D. 700, 710-711 ότι: "... I know of no kind of error or mistake which, if not fraudulent or intended to overreach, the Court ought not to correct, if it can be done without injustice to the other party. Courts do not exist for the sake of discipline, but for the sake of deciding matters in controversy, and I do not regard such amendment as a matter of favour or grace .. It seems to me that as soon as it appears that the way in which a party has framed his case will not lead to a decision of the real matter in controversy, it is as much a matter of right on his part to have it corrected, if it can be done without injustice, as anything else in the case is a matter of right." Και μνημονεύεται η Easton v. Ford Motor Co. Ltd.
(1993)4 All E. R. 257 που την επαναβεβαιώνει. Με αναφορά στη δική μας νομολογία και ειδικά σε σχέση με τις περιπτώσεις όπου η καθυστέρηση οφείλεται σε σφάλμα του αιτητή μνημονεύεται απόσπασμα από την Saba & Co. (T.M.P.) v. T.M.P. Agents
(1994)1 A.Α.Δ. 426, 432 ότι: «Μένει το ερώτημα της δικαιολόγησης της καθυστέρησης. Η σημασία του ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης κυρίως σε συσχετισμό προς τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Στην παρούσα υπόθεση δεν έχει γίνει τέτοιος ή άλλος ανάλογος ισχυρισμός και δε συμφωνούμε πως καλόπιστη αίτηση για τροποποίηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης θα πρέπει να απορριφθεί επειδή, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, η καθυστέρηση δικαιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή.» Σημειώνεται ακόμη πως: «Στην Ταξί Κυριάκος Λτδ v. Παύλου
(1995)1 Α.Α.Δ. 560, όπου το Εφετείο θεώρησε πως η χρονική διάσταση αποτελούσε παράγοντα που δεν επέτρεπε αποδοχή του αιτήματος για τροποποίηση, κατ΄ ουσία τη συνάρτησε, όπως προκύπτει από το ιστορικό, με την έλλειψη καλής πίστης που εκ προοιμίου καθιστούσε αδικαιολόγητη την καθυστέρηση.» Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Μ. Τρύφωνος ημερομηνίας 13.4.2009. Αποδίδει ο ομνύοντας τη μη διεκδίκηση γενικών αποζημιώσεων για κατακράτηση σε λάθος και παράλειψη. Είναι γεγονός πως κανένας νέος ισχυρισμός δεν επιχειρείται να εισαχθεί και ότι ουσιαστικά διατείνεται η Ενάγουσα είναι ότι στη βάση της αξίωσης της ως έχει δικαιούται σε γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις. Στη βάση των όσων έχω πιο πάνω αναφέρει, θεραπεία που οι ισχυρισμοί του σώματος της Αγωγής δικαιολογούσαν, μπορούσε, εν πάση περιπτώσει, να αποδοθεί. Είναι ορθή η θέση του ομνύοντα πως κατά το χρόνο καταχώρισης της Έκθεσης Απαίτησης στις 23.3.2006 δεν είχαν ακόμη παρέλθει 4 μήνες από τη διακοπή της συνεργασίας των μερών στις 25.11.2005 και οι απώλειες της Ενάγουσας που είχαν αποκρυσταλλωθεί δεν θα μπορούσε παρά να περιορίζονται στους 4 μήνες όπως διεκδικείτο με την παράγραφο 11(β) της Απαίτησης. Θα μπορούσε ωστόσο στη βάση της άρνησης επιστροφής των τριών γραμμών παραγωγής και της διαγραφόμενης συνέχισης της κατακράτησης να προβαλλόταν ισχυρισμός ότι η Ενάγουσα θα εξακολουθούσε να υπόκειται σε ζημιές λόγω της κατακράτησης των τριών γραμμών παραγωγής μέχρι εκδίκασης της αγωγής ή επιστροφής της περιουσίας της και ενδεχομένως αυτό έπρεπε να ζητήσει να προσθέσει στη δικογραφία της. Εάν υφίστατο τέτοιος ισχυρισμός θα ήταν επιτρεπτή η παρουσίαση μαρτυρίας για τις ζημιές αυτές μέχρι και τη δίκη ή επιστροφή της περιουσίας αν κάτι τέτοιο επεσυνέβαινε πιο νωρίς χωρίς την αναγκαιότητα τροποποίησης σε οιοδήποτε κατοπινό στάδιο. Αναφέρει στην παράγραφο 3 της ένορκης του δήλωσης ο ομνύοντας ότι σήμερα η Ενάγουσα είναι σε θέση να υπολογίσει με ακρίβεια και να παρουσιάσει τη ζημιά που της προκλήθηκε από την κατακράτηση της περιουσίας της, ωστόσο δεν επιδιώκεται πέραν της τροποποίησης του παρακλητικού μέρους της Αγωγής η τροποποίηση οιασδήποτε παραγράφου στο σώμα της αγωγής (βλ. Fysko Constructing Co Ltd v. Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1017, 1030). Η μεταβολή στο παρακλητικό μέρος της Αγωγής σε σχέση με ειδικές ζημιές πρέπει να εκπηγάζει από το γεγονός της δικογράφισης τέτοιων ειδικών ζημιών στο σώμα της αγωγής. Εάν δεν υπάρχει ισχυρισμός στο σώμα της αγωγής για τέτοιες ειδικές ζημιές η συμπερίληψη στο παρακλητικό οιασδήποτε διεκδίκησης τέτοιων ειδικών ζημιών είναι ανούσια και αναποτελεσματική στο να διεκδικηθούν και να επιδικαστούν τέτοιες. Περαιτέρω, οι προτεινόμενες παράγραφοι Β του αιτητικού και 12(β) «των αξιώσεων» είναι ασυμβίβαστες με τις Λεπτομέρειες ειδικών ζημιών και/ή απωλειών των Εναγόντων όπως τούτες δικογραφούνται στην παράγραφο 11. Εφόσον οι αποζημιώσεις για απώλεια χρήσης ή κέρδους στη διάρκεια της κατακράτησης μέχρι την πλήρη εκδίκαση της Αγωγής, που σε μεγάλο μέρος αφορά την περίοδο από 25.11.2005 μέχρι σήμερα, διεκδικούνται ως ειδικές ζημιές τότε θα έπρεπε να αξιώνεται μεγαλύτερο ποσό αφού οι ΛΚ50.000 αφορούν την αξία των μηχανών όπως αναλλοίωτη παραμένει η διεκδίκηση στη βάση της παραγράφου 11(α). Η βασική τροποποίηση η οποία επιδιώχθηκε με την υπό κρίση Αίτηση ήταν η διαφοροποίηση και ουσιαστική διεύρυνση της περιόδου διεκδίκησης αποζημιώσεων λόγω απώλειας χρήσης των τριών γραμμών παραγωγής. Εάν οι γραμμές παράνομα κατακρατήθηκαν και κατακρατούνται από την Εναγόμενη, δεν θα ήταν αναμενόμενο η αξίωση της Ενάγουσας για απώλεια χρήσης να περιορίζεται στους 4 μήνες και μόνο. Όμως η Ενάγουσα που επιζητεί τη διεύρυνση του χρόνου όφειλε να αιτηθεί τον δικονομικά αποδεχτό τρόπο δικογράφησης. Δεν είναι δυνατό να επιτραπεί η προσθήκη παρακλητικού μέρους για τη διεκδίκηση ειδικών ζημιών που δεν παρουσιάζονται στο σώμα της Αγωγής ή έστω κι αν δεν θεωρηθούν ως ειδικές ξεκαθαρισμένες ζημιές κατά το χρόνο καταχώρησης της αγωγής, που δεν είναι, χωρίς ισχυρισμό στο σώμα της αγωγής που να παρέχει το πραγματικό υπόβαθρο για τη σχετική αξίωση. Ως εκ τούτου οι προτεινόμενες παράγραφοι Β του Αιτητικού και 12(β) «της αξίωσης» δεν μπορούν να επιτραπούν. Καθ΄ όσον αφορά την τροποποίηση στο σώμα της Αγωγής εξηγείται πως τα γεγονότα που τη στοιχειοθετούν περιέπεσαν στην αντίληψη της Ενάγουσας όταν περί τις 2.4.2009 τεχνικός της επιθεώρησε τις τρεις γραμμές παραγωγής. Η συγκεκριμένη αξίωση συσχετίζεται με την αξίωση για επιστροφή των τριών γραμμών που διεκδικείται προδήλως διαζευκτικά της αξίας των, όπως πιο πάνω ανέφερα. Εάν δηλαδή είναι αδύνατος ή δεν επιτευχθεί η επιστροφή των τριών γραμμών στην Ενάγουσα, η τελευταία διεκδικεί την εκ ΛΚ50.000 αξία τους. Εάν διαταχθεί η επιστροφή τους, η Ενάγουσα, που σήμερα γνωρίζει την κατάστασή τους, διεκδικεί €51.000 που ουσιαστικά συνιστά τη μείωση της αξίας τους. Η τροποποίηση και το τροποποιημένο κλητήριο αναφέρονται στην ημερομηνία έκδοσης του αρχικού κλητηρίου και η αγωγή συνεχίζεται ως εάν η τροποποίηση περιλαμβανόταν από την αρχή. Στην Somrani άλλως Elelyan v. Ship Poseidonia
(1990)1 A.A.Δ. 990 αποφασίστηκε πως δεν μπορεί να δοθεί άδεια τροποποίησης του κλητηρίου για να περιλάβει αιτία αγωγής που γεννήθηκε μετά την καταχώρηση του αρχικού κλητηρίου. Στην Intern. Marine Serv. Co Ltd v. MTR Metals Ltd
(1995)1 Α.Α.Δ. 77 αναφέρθηκε πως δεν επιτρέπεται η εισαγωγή αιτίας αγωγής που ήταν ανύπαρκτη κατά το χρόνο καταχώρησης της αγωγής. Η αξίωση για τις €51.000 εδράζεται στην ισχυριζόμενη θέση ότι η Εναγόμενη προέβηκε σε κάποιες πράξεις ή παραλείψεις που επέφεραν την καταστροφή ή απώλεια εξαρτημάτων των επίδικων γραμμών παραγωγής. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση γίνεται αναφορά στο χρόνο που η Ενάγουσα αντελήφθηκε την καταστροφή και απώλεια. Δεν προσδιορίζεται πότε επεσυνέβηκαν οι πράξεις ή παραλείψεις της Εναγόμενης που συνιστούν τη βάση αγωγής για τη συγκεκριμένη αξίωση. Ότι μπορεί κάποιος να αντιληφθεί διερχόμενος την παράγραφο 5 της υποστηρικτικής της αίτησης ένορκης δήλωσης είναι πως ο ομνύοντας αναφέρεται σε χρόνους μετά την καταχώριση της παρούσας αγωγής. Σε κάθε περίπτωση δεν διατείνεται πως οι πράξεις ή παραλείψεις της Εναγόμενης ανάγονται σε προγενέστερο της καταχώρισης της αγωγής χρόνο. Ο λόγος ένστασης 3 με αναφορά στην παράγραφο Β της αίτησης ευσταθεί. Επομένως ούτε και αυτή η εξαιτούμενη τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί. Ως εκ των ανωτέρω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Καθ΄ ης η Αίτηση - Εναγόμενης και εναντίον της Αιτήτριας - Ενάγουσας όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .................. Χ. Μαλαχτός, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΚ-ΜΔ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Τροποποίηση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο