Thomas Cook AG ν. Τhomas Cook Services (Cyprus) Limited κ.α., Αρ. Αγωγής 1971/09, 9.6.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A157 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 1971/09 Μεταξύ: Thomas Cook AG, εκ Γερμανίας Εναγόντων - και - 1. Τhomas Cook Services (Cyprus) Limited, εκ Λεμεσού 2. Bank of Cyprus Public Company Limited, εκ Λευκωσίας Εναγομένων (Aίτηση ημερ. 16/4/2009 για παγοποίηση) 9.6.2009 Για αιτητές: κος Πιριλίδης (για την εκφώνηση της απόφασης η κα Ε. Κουδουνάρη) Για καθ'ων η αίτηση: κος Αλ. Τσιρίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγοντες είναι διεθνής εταιρεία Tour Operators και οι εναγόμενοι 1 ήσαν παλαιότερα αποκλειστικοί αντιπρόσωποι των εναγόντων στην Κύπρο. Η εναγόμενοι ιδρύθηκαν σαν αποτέλεσμα συμφωνίας κοινοπραξίας ( Joint Venture Agreement) ημερομ. 3.11.2003 μεταξύ της συνδεδεμένης εταιρείας των εναγόντων Thomas Cook Destinations GMBH (εν τοις εφεξής καλουμένης "η Destinations") και της δημοσίας εταιρείας Salamis Tours (Holdings) Public Limited (εν τοις εφεξής καλουμένης «η Salamis"). Στην εταιρεία των εναγομένων 1 συμμετέχουν ως μέτοχοι η Destinations με ποσοστό 49% και η Salamis με ποσοστό 51% του εκδοθέντος μετοχικού κεφαλαίου, με τα δύο από τα πέντε μέλη του διοικητικού συμβουλίου των εναγομένων 1 διοριζόμενα από την Destinations και τα υπόλοιπα τρία μέλη διοριζόμενα από την Salamis, σύμφωνα με ρητούς όρους της εν λόγω συμφωνίας κοινοπραξίας. Δυνάμει εγγράφου συμφωνίας αντιπροσωπείας ημερομ. 4.12.2003 ("Agency Contract and Service Level Agreement - Τεκμ.1) οι ενάγοντες συμφώνησαν με τους εναγόμενους 1 και διόρισαν τους τελευταίους ως τους αποκλειστικούς αντιπρόσωπους τους στην Κύπρο δυνάμει όρων και προνοιών που περιέχονται στην εν λόγω έγγραφη συμφωνία. Με την υπό εκδίκαση ενδιάμεση διά κλήσεως αίτηση των εναγόντων/αιτητών επιζητείται η έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει (μεταξύ άλλων) στους εναγομένους 1 από του να αποσύρουν και/ή εμβάσουν και/ή πληρώσουν και/ή καθ'οιονδήποτε τρόπο διαθέσουν οποιονδήποτε χρηματικό ποσό από τα ποσά που ευρίσκονται κατατεθειμένα στους τραπεζικούς λογαριασμούς που διατηρούν οι καθ'ων η αίτηση στους εναγομένους 2 στη Λεμεσό υπ' αριθμούς (α) 0381-05-012737, (β) 0381-01-012422, (γ) 0381-05-012745 και (δ) 0381-01-013186 καθώς και από οποιονδήποτε περαιτέρω τραπεζικό λογαριασμό ή λογαριασμούς στους οποίους οι ενάγοντες έκαναν εμβάσματα και/ή πληρωμές κατά την διάρκεια της περιόδου από 1.1.2004 έως 31.3.2007, μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και/ή μέχρι τελικής ακρόασης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής. Η αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κου Μιχάλη Αριστοτέλους ιδίας ημερομηνίας. Οι καθ'ων η αίτηση/εναγόμενοι 1 καταχώρησαν την ένσταση τους στις 22.5.2009 συνοδευόμενη από την ένορκη δήλωση του Νίκου Χαραλάμπους, ενός εκ των διευθυντών των εναγομένων 1. Ο Μ. Αριστοτέλους είναι διευθυντής της Sunhouse Travel Ltd η οποία είναι ο νέος αποκλειστικός αντιπρόσωπος των εναγόντων και του συγκροτήματος τους στην Κύπρο. Δηλώνει δε τις πηγές πληροφόρησης του για τα γεγονότα από συγκεκριμένους αξιωματούχους των εναγόντων και από κατοχή εγγράφων και από δική του γνώση. Στη συνέχεια, αφού γίνεται αναφορά στο προσδιορισμό της ταυτότητας των διαδίκων και των πιο πάνω συμφωνιών (ειδικά της συμφωνίας αντιπροσωπείας - Τεκμ.1) μνεία σε συγκεκριμένους όρους αυτής. (βλ. παρ. 8 της ένορκης δήλωσης). Στα πλαίσια αυτής της συνεργασίας ανοίχθηκαν οι επίδικοι λογαριασμοί. Εν πάση περιπτώσει οι ενάγοντες αφού, κατά την δική τους θεώρηση οι εναγόμενοι, κατά παράβαση της συμφωνίας αντιπροσωπείας, υπήρξαν «πλημμελείς και ανεπαρκείς στην εκτέλεση των συμβατικών υποχρεώσεων τους τερμάτισαν την συμφωνία αυτή στις 20.3.07 με ισχύ από 1.4.07 (βλ. σχετική αλληλογραφία Τεκμ.3(1 - 12). Οι αιτητές, μετά το τερματισμό, ζήτησαν από τους εναγόμενους 1 να επιστρέψουν και να πληρώσουν διάφορα ποσά που βρίσκονταν κατατεθειμένα στους επίδικους λογαριασμούς. Επίσης κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ζήτησαν στοιχεία των λογαριασμών πλην όμως το αίτημα τυς δεν εισακούσθη. Οι ενάγοντες εκφράζουν την ανησυχία τους ότι «οι εναγόμενοι 1 χρησιμοποιούν τα εν λόγω χρηματικά ποσά για την κάλυψη του μισθολογίου των υπαλλήλων που συνεχίζουν να διατηρούν ενώ από την 1.4.2007 δεν έχουν ουδεμία εργασία να κάμουν, είτε σε επαγγελματικά έξοδα, ενοίκια και άλλα, λειτουργικά άνευ λόγου έξοδα, αποσκοπούντες δόλια να χρησιμοποιήσουν για δικούς τους σκοπούς τα εν λόγω χρήματα των εναγόντων». Σημαντική πτυχή για τις θέσεις των εναγομένων είναι η έγερση της αγωγής 2/08, γι'αυτό θέτω τις θέσεις τους αυτούσιες στην ένορκη δήλωση του Μ. Αριστοτέλους: "Στο σχέδιο εξαπάτησης των εναγόντων διά της οικειοποιήσεως των διαφόρων ποσών των τραπεζικών λογαριασμών, συμπεριλήφθη επίσης αγωγή που ήγειραν εναντίον των εναγομένων 1 δύο θυγατρικές εταιρείες της Salamis, διεκδικούσες τάχα, μεταξύ άλλων, απώλεια ενοικίων για γραφεία που ενοικιάζονται από τους εναγομένους 1, απώλειες από μεταφορές τουριστών και εκδρομές, απώλειες από προμήθειες κρουαζιέρων και απώλειες από υπηρεσίες συμβούλων και διαχείρισης. (Αντίγραφο της εν λόγω αγωγής υπ' αρ. 2/2008 Ε.Δ. Λεμεσού επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 10). Εξ όσων συμβουλεύομαι από τους ενάγοντες αλλά και τους δικηγόρους τους και πιστεύω, η εν λόγω αγωγή είναι αβάσιμη, εντάσσεται στο όλο πλαίσιο εξαπάτησης των εναγόντων και κατακρατήσεως των διαφόρων ποσών στους τραπεζικούς λογαριασμούς ή εκτέλεσης της απόφασης Δικαστηρίου στα πλαίσια της αγωγής υπ' αρ. 2/2008 η εξασφάλιση της οποίας, ουσιαστικά είναι στα χέρια των εναγομένων 1 ως προς το πώς και πότε θα εκδοθεί, αφού η απόφαση για την νομική εκπροσώπηση των εναγομένων 1 στην πιο πάνω αγωγή δεν εντάσσεται στην θεματολογία των αποφάσεων που πρέπει να λάβουν οι μέτοχοι των εναγομένων 1 από κοινού, δηλαδή η Destinations και η Salamis σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 5 της συμφωνίας κοινοπραξίας (εν τοις εφεξής «η Συμφωνία Κοινοπραξίας»). (Αντίγραφο της Συμφωνίας Κοινοπραξίας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 11). Πέραν των πιο πάνω, σύμφωνα με το άρθρο 5.2 (
- j)της Συμφωνίας Κοινοπραξίας, οι εναγόμενοι 1 εμποδίζονται από του να αναλάβουν οποιαδήποτε δέσμευση για ποσά πέραν των Λ.Κ.25,000, σύμφωνα δε με το άρθρο 5.2 (ο) οι εναγόμενοι 1 εμποδίζονται να συνομολογήσουν οποιεσδήποτε συμφωνίες με το συγκρότημα εταιρειών Salamis, που δεν εντάσσονται στον προϋπολογισμό τους και υπερβαίνουν το ποσό των Λ.Κ. 10.000. Το ίδιο εν λόγω άρθρο προβλέπει ότι για τα πρώτα δύο χρόνια λειτουργίας των εναγομένων 1, δηλαδή μέχρι τέλους 2005, οι εκδρομές, μεταφορές και κρουαζιέρες θα γίνονται από το συγκρότημα εταιρειών Salamis και μετα ταύτα η ανάθεση τούτων θα αποτελεί αντικείμενο αποφάσεως των εναγομένων 1 που θα λαμβάνεται με την θετική απόφαση της Destinations και της Salamis. Εξόσων με συμβουλεύει ο κος Peter Constant αλλά και οι δύο διοικητικοί σύμβουλοι της Destinations, που αποτελούν μέλη του διοικητικού συμβουλίου των εναγομένων 1, μετά κατά ή περί την 31.10.2007 δεν ελήφθη καμία τέτοια απόφαση, ως ανωτέρω, και κατ' επέκταση οι ισχυριζόμενες συμφωνίες/υπηρεσίες αλλά και οι καθ' ισχυρισμό αναληφθείσες δεσμεύσεις των εναγομένων 1 έναντι του συγκροτήματος εταιρειών Salamis είναι ultra vires των εναγομένων 1 ή ελήφθησαν κατά παράβαση της Συμφωνίας Κοινοπραξίας, σε κάθε δε περίπτωση αποτελούν μέρος του σχεδίου εξαπάτησης των εναγόντων προς τον σκοπό οικειοποιήσεως των χρημάτων στους τραπεζικούς λογαριασμούς». Η ένσταση των εναγομένων 1. Η ύπαρξη ρήτρας διαιτησίας. Στη σχετική συμφωνία αντιπροσωπείας υπάρχει σχετική πρόνοια και μάλιστα η συμφωνία διέπεται από το γερμανικό Δίκαιο. Η δε εναγόμενη εταιρεία αποτάθηκε σε δικηγορικό γραφείο στη Γερμανία για να λάβει νομική συμβουλή σε σχέση με τα δικαιώματα της να απαιτήσει αποζημιώσεις για τους ενάγοντες για παράνομο τερματισμό. Πιο συγκεκριμένα τίθενται τα εξής: Η απόφαση για να ξεκινήσει η διαδικασία απαίτησης πάρθηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο στο οποίο συμμετείχαν και οι δύο σύμβουλοι που προέρχονται από τους ενάγοντες και συνεπακόλουθα οι ενάγοντες έχουν γνώση των γεγονότων αυτών. (Πρακτικά 4/7/07 - Τεκμ.8). Με βάση τις δύο γνωματεύσεις υπάρχει καλή υπόθεση εναντίον των εναγόντων. (Αντίγραφα των γνωματεύσεων αυτών ως Τεκμήρια 9.1 και 9.2). Στη συνέχεια αποφασίστηκε από το διοικητικό συμβούλιο να δοθούν οδηγίες σε συγκεκριμένο δικηγορικό γραφείο στην Γερμανία να ετοιμάσουν την απαίτηση των εναγομένων και την παράκληση για παραπομπή της διαφοράς σε διαιτησία. Και πάλιν οι διοικητικοί σύμβουλοι εκ μέρους των εναγόντων γνώριζαν το γεγονός αυτό. Η ετοιμασία της απαίτησης ολοκληρώθηκε από τους δικηγόρους στη Γερμανία και στάλθηκε από τον Ν. Χαραλάμπους σε όλα τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου στις 10 Απριλίου 2009 με ηλεκτρονικό μήνυμα. Αντίγραφο του ηλεκτρονικού μηνύματος Τεκμήριο 10 μαζί με απάντηση από τον Michael Halissey με την οποία ρωτά αν βρέθηκε προτεινόμενος διαιτητής από πλευράς εναγομένων. Επισυνάπτεται επίσης ως Τεκμήριο 11 η απαίτηση όπως ετοιμάστηκε από τους δικηγόρους στην Γερμανία και στάληκε στα μέλη του διοικητικού συμβουλίου. Όλα αυτά τα γεγονότα προηγήθηκαν της καταχώρησης της ενόρκου δήλωσης του Μιχάλη Αριστοτέλους αλλά δεν αποκαλύφθηκαν από την πλευρά των εναγόντων. 2. Η συνεργασία των διαδίκων - πρακτική στις σχέσεις τους - επίκληση προσωπικής ευθύνης πληρωμής των ξενοδόχων. Από την μορφή συνεργασίας που είχαν οι εναγόμενοι με τους ξενοδόχους, συνάγεται ότι είχαν προσωπική ευθύνη έναντι των ξενοδόχων. 3. Τερματισμός της συμφωνίας Αντιπροσωπείας. Ο ισχυρισμός, λένε οι εναγόμενοι, για παράβαση εκ μέρους τους της συμφωνίας παρέμεινε γενικός και αόριστος. Ο δε τερματισμός ήταν προαποφασισμένος για να δοθεί η αντιπροσώπευση στη Sun House Ltd. (διαφήμιση της οποίας για προσλήψεις υπαλλήλων έγινε πριν τον τερματισμό). 4. Ισχυρισμός για εξαπάτηση - Αγωγή 2/08. Δεν υπάρχει σχέδιο εξαπάτησης. Αντίθετα οι ίδιοι οι ενάγοντες σχεδίασαν το παράνομο τερματισμό της συμφωνίας.. Η αγωγή 2/08 όντως κινήθηκε και συζητήθηκε στο Διοικητικό Συμβούλιο των εναγομένων στο οποίο συμμετέχουν και δύο εκπρόσωποι των εναγόντων οι οποίοι ουδέποτε έθεσαν θέμα δόλου. Μάλιστα ενημερώνοντο κατά πάντα χρόνον για τις εξελίξεις και για τα δικόγραφα. Υπήρξε δε απόκρυψη των αιτητών ως προς το ότι ήδη καταχωρήθηκε υπεράσπιση, την οποία οι εναγόμενοι επισυνάπτουν στην ένορκη δήλωση επί της ένστασης. 5. Τα ζητηθέντα στοιχεία Οι εναγόμενοι θεωρούν ότι δεν έχουν υποχρέωση να δώσουν τα ζητηθέντα στοιχεία ενόψει του ότι πρόκειται για δικούς τους λογαριασμούς και με το τερματισμό της συμφωνίας αντιπροσωπείας θεωρούν ότι οποιαδήποτε υποχρέωση τους έχει παύσει. 6. Φόβοι αποξένωσης χρημάτων Κανένα στοιχείο δεν προσκόμισαν οι ενάγοντες ότι οι εναγόμενοι προτίθενται να αποξενώσουν τα χρήματα συγκεκριμένου λογαριασμού. Στη συνέχεια πρέπει να εξετασθεί αν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθ. 32 του Ν. 14/60 εν προκειμένω υπο το βάρος της αμφισβήτησης που οι εναγόμενοι εγείρουν για την ύπαρξη τους και στη βάση των πραγματικών δεδομένων που η κάθε πλευρά «προσκομίζει» στο Δικαστήριο. Είναι γνωστό ότι το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί ότι: (α) Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δικάσιμο. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί σαν επιβάλλον ο,τιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δικογραφία. (β ) Πιθανότητες ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. (γ) Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Περαιτέρω, μετά την ικανοποίηση των προαναφερθέντων προϋποθέσεων στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του, το δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και πρόσφορο να εκδώσει το διάταγμα με βάση το ισοζύγιο της ευχέρειας. Εξετάζοντας την πρώτη και δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 που στηρίζει δικαιοδοτικά την αίτηση και έχοντας υπόψη, κατ' ακολουθίαν των νομολογηθέντων, ότι είναι αρκετό στο στάδιο αυτό, οι αιτητές να δώσουν ενδείξεις δικαιωμάτων και όχι να τα αποδεικνύουν*, κρίνω ότι οι ενάγοντες έχουν καταδείξει στο βαθμό που απαιτείται καλή βάση αγωγής και ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Το αγώγιμο τους δικαίωμα φαίνεται να είναι πολύπτυχο. Mεταξύ άλλων επικαλούνται καταπίστευμα στη σχέση τους με τους εναγόμενους τουλάχιστον ως προς την κατοχή των λογαριασμών εκ της συμφωνίας αντιπροσωπείας. Ωστότο, έχουν δίκαιοι οι εναγόμενοι ότι ο επικαλούμενος εκ μέρους τους δόλος «παρεισφρύει» στα γεγονότα που οι ενάγοντες προσδιορίζουν ως θεμελιωτικά της αιτούμενης θεραπείας μ' ένα αόριστο και απλουστευτικό τρόπο που δεν ικανοποιεί το Δικαστήριο ως προς αυτή τουλάχιστον την πτυχή του αγώγιμου τους δικαιώματος στη βάση των δύο πρώτων προϋποθέσεων. Η έγερση της αγωγής Επαρχιακού Δικαστηρίου 2/08 της Salamis εναντίον της εναγόμενης δεν μπορεί να σημαίνει άνευ ετέρου, ένδειξη δόλου. Ειδικά στη βάση των εξηγήσεων που έδωσαν οι εναγόμενοι. Το ίδιο με προβλημάτισε, ως συνυφασμένη σ' ένα βαθμό με τον επικαλούμενο δόλο, η ρήτρα διαιτησίας που ενυπάρχει στην επίδικη συμφωνία αντιπροσώπευσης. ----------------------------------------------------------------------------------------------------- *T.A Micrologic Computer Consultants Ltd - v - Microsoft Corporation
(2202)1 A.A.D 1802 Η συνάφεια εξηγείται εν μέρει από τις αυθεντίες στις οποίες με παρέπεμψε ο κ. Τσιρίδης. Δηλαδή τις Χριστοδούλου - ν - ΣΠΕ Πολεμίου, Π.Ε. 88/06 ημερ. 13.3.09 και Ψηλογένης κ.α. - ν - Νέας Συνεργατικής Πάνω Πλατρών
(2004)1 Α.Α.Δ 243. Ειδικά στην τελευταία υπόθεση τονίζεται ότι όπου διατυπώνεται κατηγορία για δόλο, το Δικαστήριο γενικά θα αρνηθεί να παραπέμψει την υπόθεση σε διαιτησία αν ο διάδικος που κατηγορείται επιθυμεί δημόσια έρευνα. (βλ. και Russel On the Law of Arbitration , Russel
(1880)14 Ch. D. 471, Cunningham - Reid and another - v - Buchanam
(1988)2 All E.R. 438). Δεν πρέπει επιπλέον εν προκειμένω, να λησμονείται - και έχει την σημασία του το θέμα - ότι οι εναγόμενοι προσέφυγαν ήδη σε διαιτησία στο εξωτερικό ή τουλάχιστον έδειξαν σοβαρή πρόθεση να το πράξουν ισχυριζόμενοι παράνομο τερματισμό. Πέραν όμως της νομικής αντίκρυσης, η συνάφεια προκύπτει ως θέμα κοινής λογικής μιας και τα γεγονότα, όπως και οι επίδικες σχέσεις, είναι αλληλένδετες. Παρά λοιπόν το προβληματισμό μου ως προς την δυναμική της ορατής πιθανότητας επιτυχίας σ' όλες τις πτυχές των εγειρομένων αγώγιμων δικαιωμάτων των εναγόντων, θεωρώ ότι πληρούνται οι δύο πρώτες προϋποθέσεις τουλάχιστον ως προς το επικαλούμενο trust επί των επίδικων λογαριασμών, με δεδομένη την συνεργασία των διαδίκων κατά τον ουσιώδη χρόνο, την συνάφεια που έχει καταδειχθεί μέσω των εμβασμάτων και λοιπών στοιχείων με τους λογαριασμούς, ώστε στο πρώϊμο αυτό στάδιο να πληρούνται οι ενδείξεις δικαιωμάτων των εναγόντων σύμφωνα με τα νομολογηθέντα, έστω και αν δεν είμαι ικανοποιημένη ως προς την πλήρη εμβέλεια των επικαλουμένων βάσεων αγωγής. Βέβαια όλα τα πιο πάνω στοιχεία επαναξιολογούνται και κρίνονται τόσο σε συνάρτηση με τη τρίτη προϋπόθεση, όσο και με την εξέταση της προσφορότητας, πράγμα που θα γίνει στη συνέχεια. Οι αιτητές στην αίτηση τους σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση λένε, μέσω της ένορκης δήλωσης του Μ.Αριστοτέλους «ότι αν το διάταγμα δεν εκδοθεί, τότε τα διάφορα ποσά τα οποία βρίσκονται κατατεθειμένα στους τραπεζικούς λογαριασμούς θα διατεθούν και θα διασκορπισθούν από τους εναγόμενους 1 ή θα επιβαρυνθούν με τέτοιο τρόπο που η παρούσα αγωγή των εναγόντων θα καταστεί άνευ αντικειμένου». Το ισοζύγιο της ευχέρειας, συνεχίζουν, γέρνει προς όφελος των εναγόντων γιατί η έκδοση των διαταγμάτων θα εξασφαλίσει την υπάρχουσα κατάσταση, δηλαδή την μη αποξένωση των χρηματικών ποσών που βρίσκονται κατατεθειμένα στους τραπεζικούς λογαριασμούς. Οι εναγόμενοι δεν θα υποστούν βλάβη ή απώλεια αφού τα χρηματικά ποσά, τα οποία βρίσκονται κατατεθειμένα θα μείνουν δεσμευμένα. Η απαίτηση αυτή υπερβαίνει την απαίτηση των εναγόντων η οποία εν πάση περιπτώσει δεν έχει στοιχειοθετηθεί. Οι εναγόμενοι σε απάντηση ισχυρίζονται ότι οι ενάγοντες δεν απεκάλυψαν κανένα στοιχείο ή ένδειξη ότι οι εναγόμενοι προτίθενται να αποξενώσουν τα χρήματα των συγκεκριμένων λογαριασμών. Εν πάση περιπτώσει δεν έχουν αποδείξει ότι αν δεν εκδοθεί το διάταγμα δεν θα μπορεί να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Από την αγωγή των εναγόντων και την ένορκο δήλωση του Μιχάλη Αριστοτέλους φαίνεται ότι η απαίτηση τους ουσιαστικά αφορά χρηματική αποζημίωση. Συνεπακόλουθα το Δικαστήριο θα μπορεί να εκδόσει απόφαση σε περίπτωση επιτυχίας των εναγόντων για χρηματική αποζημίωση και δεν έχει καταδειχτεί οποιοδήποτε στοιχείο ότι οι εναγόμενοι δεν θα μπορούν να πληρώσουν τυχόν απόφαση του Δικαστηρίου. Σε περίπτωση που εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα οι εναγόμενοι δεν θα μπορούν να εκπληρώσουν την υποχρέωση τους να πληρώσουν ξενοδοχεία τα οποία δυνατό να απαιτήσουν πληρωμές και θα βρεθούν εκτεθειμένοι έναντι των ξενοδόχων. Εχω εξετάσει με προσοχή τις αντίστοιχες θέσεις των δύο πλευρών. Είναι φανερό ότι οι ενάγοντες στηρίζουν την τρίτη προϋπόθεση στην πεποίθηση ότι οι λογαριασμοί αυτοί είναι δκοί τους και αν δεν παγοποιηθούν θα υποστούν ανεπανόρθωτη βλάβη, γιατί η αγωγή τους θα παραμείνει άνευ αντικειμένου. Όμως, όπως και να αντικρύσει κάποιος το θέμα, η απαίτηση τους είναι κυρίως χρηματική και πρωτογενώς στην ένορκη δήλωση του Μ.Αριστοτέλους, δεν ετέθη ο,τιδήποτε απτό για το κίνδυνο μη ικανοποίησης των εναγόντων αν πετύχουν εναντίον των εναγομένων. Οντως ο ισχυρισμός της αδυναμίας απονομής της δικαιοσύνης, ειδικά αν ληφθεί υπόψη ότι πέρασαν δύο και πλέον χρόνια μετά τον επίδικο τερματισμό και οι ενάγοντες δεν προσέφυγαν για προστασία στο Δικαστήριο, παρέμεινε νεφελώδης. Κατά την κρίση μου η ανενέργεια αυτή είναι καταλυτική σημασίας όπως θα εξηγηθεί και πιο κάτω. Το θέμα της επάρκειας της αποζημίωσης δεν μπορεί να απομονωθεί από το σύνολο των περιστατικών που εν πολλοίς παρουσιάζονται κοινά. Ητοι, τα ακόλουθα: (α) Ότι σ' όλους τους ουσιώδεις χρόνους δεν φαίνεται οι εναγόμενοι απλώς να ενεργούν, χωρίς και δική τους προσωπική ευθύνη σε σχέση με συμβληθέντα ξενοδοχεία (βλ. όρο 9 του Τεκμ.2 της ένορκης δήλωσης του Στ. Χαραλάμπους). (β) Ότι δεν καταδείχθηκε επαρκώς δόλος εκ μέρους των εναγομένων. (γ) Ότι δεν αποκαλύφθηκε από τους αιτητές, η έγερση ή πρόθεση έγερσης διαιτησίας εκ μέρους των εναγομένων και εναντίον των εναγόντων. Το επιχείρημα των ευπαιδεύτων συνηγόρων των αιτητών ότι η διαδικασία είναι άσχετη και ότι είναι απλώς απλώς «draft απαίτησης» που τους εστάλη, προφανώς δεν έχει αντίκρυσμα. (δ) Ότι όπως διεφάνη στο διοικητικό συμβούλιο των εναγομένων υπήρχαν μέλη που αντιπροσώπευαν τους ενάγοντες ή τα συμφέροντα των εναγόντων και μετείχαν στη διαδικασία λήψης απόφασης των εναγομένων ή τουλάχιστον επαρκώς φαίνεται ότι ενημερώνοντο για θέματα που φαίνεται ουσιώδη (ακόμα και για την έγερση της αγωγής 2/08). (ε) Το γεγονός ότι οι ενάγοντες δεν ζήτησαν ενδιάμεση θεραπεία προηγουμένως. Η σημασία της καθυστέρησης επί αίτησης για ενδιάμεσο διάταγμα είναι δεδομένη. (Βλ. και Kerr "On Injuction" - 6η έκδ σελ. 23, 155, 324, 328, 360, 483, 578). Εστω και αν αφορούν άλλης φύσης αγώγιμο δικαίωμα είναι χρήσιμα τα σχόλια του Δικαστή Καλλή στην υπόθεση Bacardi & Co. Ltd - v - Vinco Ltd
(1996)1 Α.Α. Δ ειδικά πάνω στην καταλυτική σημασία που έχει η καθυστέρηση στην έννοια του status quo. Μεταφέρω το σχετικό απόσπασμα: "Εχουμε εξετάσει με προσοχή τους λόγους για τους οποίους το πρωτόδικο δικαστήριο αποφάσισε ν' ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια εναντίον της χορήγησης του επίδικου διατάγματος. Ανάγονται αποκλειστικά στην καθυστέρηση η οποία, σύμφωνα με το πρωτόδικο δικαστήριο, είχε σαν αποτέλεσμα οι εναγόμενοι "να ενεργούν από μόνοι τους δημιουργώντας μια πελατεία 2000 ατόμων". Για να χρησιμοποιήσουμε το λεκτικό του V.C Megaccy στην υπόθεση Metric Resources Corporation v. Leasemetrix Ltd & Another
(1979)F.S.R 571 καθυστέρησαν οι εχθροπραξίες τόσο πολύ έτσι που η επίδικη πράξη να αποτελεί μέρος του status quo. Σημειώνουμε ότι στη Century Electronics v. CVS Enterprises
(1983)F.S.R καθυστέρηση 6 μηνών χωρίς πραγματική δικαιολογία οδήγησε στη μη έκδοση προσωρινού διατάγματος. Στην παρούσα έφεση πρόκειται για καθυστέρηση 2 ετών και 4 μηνών. Η δοθείσα δικαιολογία - μεσολάβηση αλληλογραφίας μεταξύ των μερών - δεν μπορεί να θεωρηθεί επαρκής και ικανοποιητική εξήγηση για την τόση μεγάλη καθυστέρηση στην έναρξη διαδικασίας λαμβανομένου μάλιστα υπόψη ότι στο μεταξύ οι εναγόμενοι συνέχιζαν τις επίδικες δραστηριότητες". Kαι στην κρινόμενη περίπτωση θα έλεγα ότι η καθυστέρηση είναι κραυγαλέα, αν ληφθεί υπόψη ο τερματισμός Μάρτη '07, αλλά και μεταγενέστερες επιστολές των εναγόντων που συναντούσαν την άρνηση των εναγομένων. Η καθυστέρηση είναι τόσο έντονη ώστε, σίγουρα δεν θα έκρινα, υπό τις περιστάσεις, ότι θα έπρεπε να επέμβω, υπό μορφή ενδιάμεσης θεραπείας στα διαμορφωθέντα γεγονότα της επίδικης διαφοράς. Ειδικά αν λάβω υπόψη την φύση και το εύρος του αιτούμενου διατάγματος. Όλα τα πιο πάνω, συνεκτιμούμενα και αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας οδηγούν στο πρόσθετο συμπέρασμα ότι ούτε και στην εξέταση της προσφορότητας πετυχαίνουν οι ενάγοντες. Είναι ορθό ότι η Poltava Petroleum Co. - v - Mexana Oil Ltd κ.α.
(2001)1 Α.Α.Δ 1301, δεν τυγχάνει εφαρμογής εν προκειμένω αφού δεν μπορεί να ταυτισθεί ο κίνδυνος που παρουσιάζετο εκεί με το κίνδυνο που υπάρχει εδώ. Στη Poltava, με ιστορική παραπομπή όλων των αρχών που διέπουν διατάγματα τύπου mareva, επαναλαμβάνονται τα κριτήρια που είναι σχετικά στην άσκηση της ευχέρειας του Δικαστηρίου (βλ. ειδικά σελ. 1317 κ.επ.). Εδώ τα κριτήρια λειτουργούν εναντίον της έκδοσης του διατάγματος όπως ήδη εξηγήθηκε. Πριν να προβώ στο καταληκτικό μέρος της απόφασης μου να πω για σκοπούς πληρότητας ότι εφόσον πρόκειτο για δια κλήσεως αίτηση δεν είχαν αυτοδύναμη αξία οι θέσεις της υπεράσπισης για παραβίαση του καθήκοντος αποκάλυψης. Ωστόσο, κάποια στοιχεία που κρίθηκαν σημαντικά, ήδη σημειώθηκαν κατά την εξέταση των προϋποθέσεων και της προσφορότητας του διατάγματος. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των καθ'ων η αίτηση ως θα υπολογισθούν στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) .............. Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - Interim Order/mareva) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο