← Κύπρος

Αντώνης Βόλος ν. Γεώργιος Μ. Κυπριανού κ.α., Αρ. Αγωγής 4195/06, 15.6.2009

Αντώνης Βόλος ν. Γεώργιος Μ. Κυπριανού κ.α., Αρ. Αγωγής 4195/06, 15.6.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A166 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Μαλαχτού, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 4195/06 Μεταξύ: Αντώνης Βόλος, από τη Λεμεσό Ενάγοντα και

  1. Γεώργιος Μ. Κυπριανού, από τη Λεμεσό
  2. Ρεβέκκα Γ. Κυπριανού, από τη Λεμεσό Εναγομένων ------------------------------------ Ημερομηνία: 15.6.2009 Για τον Ενάγοντα: κ. Μ. Ιωάννου, κα Ε. Ιωάννου για ν΄ ακούσει απόφαση Για τους Εναγόμενους 1 και 2: κ. Κ. Τούμπας Α Π Ο Φ Α Σ Η Στον 1ο όροφο του διατηρητέου κτιρίου που βρίσκεται στο Τεμάχιο 260, του Φ/Σχ.58.5.ΙΙ & 22 στην οδό Ελευθερίας 61 στη Λεμεσό βρίσκεται το ξενοδοχείο, ξενοδοχειακή μονάδα και τουριστικό κατάλυμα με το όνομα Ίκαρος, εν τοις εφεξής το «Ίκαρος». (Το γεγονός είναι παραδεκτό στην παράγραφο 4 της Έκθεσης Υπεράσπισης) Η αγοραία αξία του Ίκαρος τον Ιούνιο του 2006 ήταν σύμφωνα με εκτίμηση του Γλαύκου Αγαθαγγέλου ημερ. 4.7.2006 (Τεκμήριο 8) €275.084,83 (£161.000) και επομένως η κλίμακα της αγωγής αποδεικνύεται ορθή (βλ. Δ.2, θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας). Ο Ενάγοντας είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του Τεμαχίου
  3. Πιστοποιητικό Εγγραφής Ακίνητης Ιδιοκτησίας ημερομηνίας 22.5.2007 παρουσιάστηκε (Τεκμήριο 1). Η επ΄ ονόματι του Ενάγοντα εγγραφή έγινε την 16.6.
  4. Παλαιότερο Πιστοποιητικό Εγγραφής (Τεκμήριο 2) επιβεβαιώνει τη θέση του Ενάγοντα (Μ.Ε.1) (γραπτή δήλωση Τεκμήριο 4) πως απόκτησε την περιουσία κατόπιν δωρεάς από τη μητέρα του Ολυμπιάδα Αντωνίου Βόλου. Η ρηθείσα Ολυμπιάδα ή Ολυμπία Α. Βόλου είχε την 29.1.1980 συνάψει με τον Εναγόμενο 1 συμφωνία ενοικίασης του Ίκαρος στον τελευταίο για περίοδο τριών ετών με την Εναγόμενη 2 να εγγυάται τις υποχρεώσεις του Εναγόμενου
  5. Το σχετικό Ενοικιαστήριο Έγγραφο παρουσιάστηκε (Τεκμήριο 3). Η θέση της Υπεράσπισης με την οποία αρνείτο την ύπαρξη του πιο πάνω Ενοικιαστηρίου Εγγράφου απορρίπτεται. Η ενοικίαση συνεχίστηκε μετά την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της περιουσίας με τον Ενάγοντα να «μπαίνει στα παπούτσια» της μητέρας του και να έχει τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα της όπως απορρέουν από τη συμφωνία της 29.1.1980 που φαίνεται πως σιωπηρά, τουλάχιστον δεν έχει αναφερθεί οτιδήποτε άλλο, ανανεωνόταν. Ο Ενάγοντας με επιστολή του δικηγόρου του ημερομηνίας 17.4.2006 πληροφόρησε τον Εναγόμενο 1 πως δεν επιθυμούσε την περαιτέρω ενοικίαση του Ίκαρος καλώντας τον τελευταίο να του παραδώσει την κατοχή του το αργότερο μέχρι 31.5.
  6. Η ρηθείσα επιστολή επιδόθηκε στον Εναγόμενο 1 προσωπικά την 19.4.2006 από τον επιδότη Κώστα Χριστοδουλίδη (Μ.Ε.2) που συμπλήρωσε σχετική ένορκη δήλωση επίδοσης (μαζί με αντίγραφο της επιστολής παρουσιάστηκαν ως Τεκμήριο 6). Μαρτύρησε ο Κ. Χριστοδουλίδης πως επισκέφθηκε στις 19.4.2006 το Ίκαρος όπου συνάντησε τον Εναγόμενο
  7. Επιβεβαίωσε δια ερωτήσεως προς τον ίδιο την ταυτότητα του και του παρέδωσε την επιστολή. Ο Εναγόμενος 1 υπόγραψε στο αντίγραφο της επιστολής (μέρος του Τεκμηρίου 6). Με μεταγενέστερη επιστολή του δικηγόρου του ημερομηνίας 26.6.2006 που επιδόθηκε στον Εναγόμενο 1 από τον ίδιο επιδότη αυθημερόν και που ο Εναγόμενος 1 παρέλαβε υπογράφοντας το αντίγραφο (ένορκη δήλωση επίδοσης και αντίγραφο της επιστολής παρουσιάστηκαν - Τεκμήριο 7) ο Ενάγοντας ανάφερε ότι τερμάτιζε την ενοικίαση. Ο Εναγόμενος 1 δεν παρέδωσε ποτέ ελεύθερη κατοχή του Ίκαρος στον Ενάγοντα και συνεχίζει να κατέχει το υποστατικό μέχρι σήμερα. Τα όσα μαρτυρήθηκαν από τον Ενάγοντα αναφορικά με προσπάθεια και διαφήμιση του Εναγόμενου 1 για να πωλήσει τον αέρα και την εμπορική εύνοια του Ίκαρος είναι άνευ σημασίας αφενός γιατί στις επιστολές δεν γίνεται επίκληση του γεγονότος ως αιτία για τον τερματισμό και αφετέρου γιατί στο τέλος δεν υπήρξε υπενοικίαση του υποστατικού ώστε να τεκμηριώνεται παραβίαση της συμφωνίας ενοικίασης. Οι Εναγόμενοι 1 και 2 εγείρουν ζήτημα δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου (παράγραφος 1 της Έκθεσης Υπεράσπισης) ισχυριζόμενοι ότι καθ΄ ύλη αρμόδιο είναι το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου ενοικίαση σημαίνει ενοικίαση ή κατοχή ακινήτου δυνάμει της οποίας δημιουργείται σχέση ιδιοκτήτη και ενοικιαστή αλλά δεν περιλαμβάνει την ενοικίαση ξενοδοχείων, ξενοδοχειακών μονάδων ή τουριστικών καταλυμάτων. Εφόσον είναι κοινό έδαφος πως το Ίκαρος είναι ξενοδοχείο, ξενοδοχειακή μονάδα και τουριστικό κατάλυμα έπεται πως δεν υφίσταται ενοικίαση στην έννοια του άρθρου 2 του Περί Ενοικιοστασίου Νόμου. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεων δεν έχει καθ΄ ύλη αρμοδιότητα να εκδικάσει το εγειρόμενο επίδικο ζήτημα αλλά δικαιοδοσία έχει το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού. Το ουσιαστικό επίδικο ζήτημα είναι κατά πόσο οιαδήποτε των επιστολών του Ενάγοντα επέφερε το νόμιμο τερματισμό της ενοικίασης. Αναφέρεται στην Sergiou Estates Ltd v. Μπεντέζη

(1995)1 Α.Α.Δ.889, 891 με παραπομπή στους Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 23, σελ.530 και την Bathavon Rural District Council v. Carlile
(1958)1 All E.R.801, 804 ότι: ".a notice to quit is a unilateral act determining a tenancy without the consent of the opposite party and as such must be strictly construed. The rule of law is that a notice to quit is bad which does not expire at the proper time. The opinion of LUSH, J., Queen's Club Gardens Estates, Ltd. v. Bignell (
(1924)1 K.B.117 at p.124), that the true view was that, in any periodic tenancy, whether it be yearly, quarterly, monthly or weekly, the notice to quit must expire at the end of the current period was expressly approved by the Court of Appeal in Lemon v. Lardeur
(1946)2 All E.R.329 at p.330)." Επιδοκιμάζεται η Glykys v. Ioannides (1959-60)24 C.L.R.220, 225 όπου σημειώνεται ότι: "As we said before the tenancy in question was one from month to month beginning from the 1st January, 1959, and consequently expiring on the last day of January and of each succeeding month; for such a tenancy to be determined a month's notice expiring on the last day of the month was necessary; such was exhibit No.1 because it was sent on the 25th May, 1959, terminating the tenancy on the last day of June, 1959." Παρατηρώ μια ασυμφωνία μεταξύ της Glykys και της Bathavon. Στην Glykys αναφέρεται πως απαιτείται ενός μηνός ειδοποίηση που να εκπνέει την τελευταία ημέρα του μήνα. Για να υπάρχει το περιθώριο του ενός μηνός σημαίνει πως η ειδοποίηση δίδεται πριν την έναρξη του τελευταίου μήνα της ενοικίασης. Ετσι ήταν και τα γεγονότα στην Glykys. Στην Bathavon αναφέρεται πως η ειδοποίηση πρέπει να εκπνέει στο τέλος της τρέχουσας περιόδου, που σημαίνει ότι η ειδοποίηση δίδεται κατά την τελευταία περίοδο και συνεπώς δεν υπάρχει ενός μηνός προειδοποίηση αλλά πιο λίγο. Είναι πιο ασφαλές για τον ιδιοκτήτη και ο ενοικιαστής κανένα παράπονο δεν δικαιολογείται να έχει εάν δοθεί μεγαλύτερη προειδοποίηση, νοουμένου ότι η ενοικίαση λαμβάνει τέλος στη λήξη περιόδου ενοικιάσεως. Στην Μιχαήλ ν. Βαβέλ Μπουτίκ Λτδ
(2007)1 Α.Α.Δ.241 την οποία επικαλέστηκε ο δικηγόρος του Ενάγοντα αναφέρεται (στη σελ.247-248) ότι: «Σύμφωνα με τις αυθεντίες, δεν απαιτείται η ειδοποίηση τερματισμού να έχει συγκεκριμένη μορφή, αλλά απλώς να είναι σαφής και να καθορίζει τον τερματισμό της υφιστάμενης ενοικίασης σε συγκεκριμένο χρόνο. (Gardner v. Ingram (1886-90) All E.R.258, Glykys v. Ioannides (1959-60)2 C.L.R.220). Tέτοια ειδοποίηση τερματισμού μπορεί να είναι είτε προφορική είτε γραπτή. Στην παρούσα περίπτωση, αφού η σύμβαση ήταν προφορική δεν βλέπουμε γιατί και ο τερματισμός να μη μπορούσε να γίνει προφορικά. (Δέστε Bird v. Defonville
(1846)2 Carr & Kir 415). . Eίναι επίσης απαραίτητο, όπως προκύπτει από σχετικές αυθεντίες (δέστε, μεταξύ άλλων, Glykys v. Ioannides, πιο πάνω), ότι η δεδομένη ειδοποίηση πρέπει να λήγει την τελευταία ημέρα του μηνός, εάν η από μήνα σε μήνα ενοικίαση, όπως στην παρούσα περίπτωση, ξεκινούσε την πρώτη κάθε μηνός. Ο όρος αυτός ικανοποιείται από το γεγονός ότι η εφεσίβλητη ειδοποίησε την εφεσείουσα ότι θα κρατούσε το υποστατικό και το μήνα Μάιο. Δεν απαιτείτο δε να καθορίσει και ημερομηνία παράδοσης. Ηταν σαφές ότι η ημερομηνία αυτή θα ήταν, το αργότερο η 1η Ιουνίου. . Πέρα όμως απ΄ όλα τα πιο πάνω, παρατηρούμε και τα ακόλουθα. Οι κανόνες και οι αρχές με βάση τις οποίες κρίνεται αν μία ειδοποίηση τερματισμού είναι νόμιμη και έγκυρη, σκοπό έχουν κυρίως να πληροφορήσουν σαφώς και εγκαίρως το πρόσωπο προς το οποίο δίδεται η ειδοποίηση, είτε αυτό είναι ο ενοικιαστής ή ο ιδιοκτήτης, ώστε να μπορεί να προγραμματίζει τις επόμενες ενέργειες του. Άρα, οι αρχές αυτές ισχύουν προς όφελος του προσώπου προς το οποίο δίδεται η ειδοποίηση τερματισμού.» Στην υπόθεση Sergiou (πιο πάνω) η ενοικίαση του υποστατικού έληγε στις 12.11.1987 και ο ενοικιαστής παρέμεινε έκτοτε ως ενοικιαστής από μήνα σε μήνα. Ο τερματισμός της ενοικίασης από τον ιδιοκτήτη επιχειρήθηκε με επιστολή του ημερ. 22.8.1989 με την οποία τερματιζόταν η ενοικίαση και καλείτο ο ενοικιαστής να παραδώσει ελεύθερη κατοχή κατά ή προ της 15.10.1989. Το μόνο αντικείμενο της έφεσης αφορούσε τη θέση του ενοικιαστή ότι η ειδοποίηση τερματισμού ήταν άκυρη γιατί δεν εξέπνεε την 12η μέρα του μηνός αλλά την 15η, δηλαδή στο μέσο της από μήνα σε μήνα περιοδικής ενοικίασης. Το Εφετείο αποδέχτηκε τη θέση πως η ειδοποίηση τερματισμού ήταν άκυρη γι΄αυτό το λόγο. Στην προκειμένη περίπτωση και σύμφωνα με το Τεκμήριο 3 η αρχική περίοδος ενοικίασης ήταν για τρία χρόνια από 1.1.1980 μέχρι 31.11.1982. Το ενοίκιο ήταν £630 το έτος προπληρωτέο £70 την 1η μέρα κάθε μήνα. Σύμφωνα με τον ιδιαίτερο όρο 5: «Τρεις
(3)μήνες προ της λήξεως της ενοικιάσεως εάν τα συμβαλλόμενα μέρη δεν ειδοποιηθώσιν γραπτώς περί της λήξεως της υποχρεώσεως της ενοικιάσεως, τότε η υποχρέωσις εξακολουθεί ισχύουσα επί εν ακόμη έτος υπό τους άνωθι όρους.» Προκύπτει, εφόσον δεν εδόθη μαρτυρία για γραπτή ειδοποίηση, πως μετά την 31.11.1982 η ενοικίαση ανανεώθηκε με ισχύ μέχρι 31.11.
  1. Το ερώτημα είναι κατά πόσο στη νέα ενοικίαση αναπαράχθηκε ο όρος 5 με αποτέλεσμα, στην απουσία γραπτής ειδοποιήσεως, η ενοικίαση να ανανεώθηκε για περαιτέρω ένα έτος μέχρι 31.11.1984 και ούτω καθ΄ εξής. Είμαι της άποψης πως όχι. Η πρόνοια στον ιδιαίτερο όρο 5 για την ανανέωση για ένα έτος μετά τη λήξη της αρχικής ενοικίασης ρητά προέβλεπε πως οι όροι που θα ίσχυαν για την ενοικίαση από 1.12.1982 μέχρι 31.11.1983 ήταν οι άνωθι, δηλαδή οι όροι που καταγράφονταν στο ενοικιαστήριο έγγραφο πριν από τον όρο
  2. Διαφορετικά θα ήταν εάν η υποχρέωση ενοικίασης ίσχυε για ακόμη ένα έτος υπό τους ίδιους όρους περιλαμβανομένου και του όρου
  3. Επομένως μετά την 31.11.1983 και εφόσο το ενοίκιο ήταν πληρωτέο κάθε μήνα, και παρά το ότι καθορίζεται χρονιαία, η ενοικίαση θεωρείται ότι ανανεωνόταν από μήνα σε μήνα και έληγε την τελευταία μέρα κάθε μήνα. Αναφέρεται στην Tryfon Co. v. Black and Decker
(1983)1 (B) A.A.Δ.971, 975 πως: ". this is an occasion on which rent which was payable monthly was calculated and expressed in terms of annual rent and, therefore, what was arisen, in the present instance, was a tenancy from month to month." (βλ. ακόμη Petrolina Ltd v. Vassiliades
(1975)1 C.L.R.289) Όπως προειπώθηκε ο Ενάγοντας δια του δικηγόρου του απεύθυνε δυο επιστολές προς τον Εναγόμενο
  1. Με την πρώτη που παραδόθηκε στις 19.4.2006 δεν γινόταν χρήση της λέξης τερματισμός. Αναφερόταν στην επιστολή ότι: «Ο πελάτης μου δεν επιθυμεί την περαιτέρω ενοικίαση του ξενοδοχείου και σας καλεί όπως το αργότερο μέχρι 31.5.2006 παραδώσετε εις τούτον ελευθέραν και κενή την κατοχή του εν λόγω ξενοδοχείου.». H αναφορά σε μη επιθυμία περαιτέρω ενοικίασης κυριολεκτικά μπορεί να σημαίνει πως ο Ενάγοντας δεν επιθυμούσε άλλη ενοικίαση πέραν της υφιστάμενης που έληγε στο τέλος του μήνα που απέστειλε την επιστολή του, δηλαδή στις 30.4.
  2. Ο Ενάγοντας πέραν της ενοικίασης που ήταν σε ισχύ από 1.4.2006 μέχρι 30.4.2006 δεν επιθυμούσε άλλη ενοικίαση, δηλαδή δεν επιθυμούσε την ενοικίαση για το μήνα Μάιο του
  3. Όμως δεν κάλεσε τον Εναγόμενο 1 να παραδώσει ελεύθερη κατοχή μέχρι 30.4.2006 αλλά μέχρι 31.5.
  4. Τούτο σημαίνει πως αποδεχόταν την ενοικίαση για το μήνα Μάιο του 2006, επιθυμούσε δηλαδή ή συναινούσε σε μια ακόμη μηνιαία ενοικίαση και δεν επιθυμούσε περαιτέρω ενοικίαση που θα έδιδε δικαίωμα κατοχής στον Εναγόμενο 1 μετά τις 31.5.
  5. Η παράδοση ελεύθερης κατοχής έπρεπε να γίνει άμα τη εκπνοή της 31.5.2006 και ότι ζητείται το αργότερο μέχρι τότε δεν αλλάζει την ουσία του πράγματος (βλ. Sergiou (πιο πάνω)). Με τη δεύτερη επιστολή που παραδόθηκε στον Εναγόμενο 1 στις 26.6.2006 αναφέρεται πως ο Ενάγοντας τερματίζει το ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 29.1.1980 και θεωρεί ότι ο Εναγόμενος 1 παράνομα επενέβαινε στο υποστατικό. Αναμφίβολα η δεύτερη επιστολή δεν συνιστά έγκυρο τερματισμό όπως η νομολογία στην οποία πιο πάνω αναφέρθηκα επιτάσσει. Στις παραγράφους 12 και 13 της Έκθεσης Απαίτησης απλά αναπαραγάγεται το λεκτικό των δυο επιστολών. Ωστόσο στην παράγραφο 18 υπάρχει ισχυρισμός ότι η μέρα τερματισμού της ενοικίασης ήταν η 26.6.2006 και με τις Λεπτομέρειες Ειδικών Ζημιών αξιώνεται απώλεια ενοικίων «από του τερματισμού της ενοικιάσεως ήτοι από τις 26.6.2006.». Είναι η κατάληξη μου πως η πρώτη επιστολή επέφερε τον τερματισμό της από μήνα σε μήνα ενοικίασης του Ίκαρος την 31.5.2006, και τούτο παρά το γεγονός πως η λέξη τερματισμός δεν μνημονεύεται στο κείμενο της επιστολής. Τα γεγονότα που δίδουν τη δυνατότητα κατάληξης σε τέτοιο εύρημα δικογραφούνται στην παράγραφο 12 της Έκθεσης Απαίτησης. Η αναφορά σε τερματισμό στην επιστολή που ακολούθησε δεν αλλοίωσε καθ΄ οιονδήποτε τρόπο τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των μερών. Επρόκειτο για άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος αναφορά. Η ενοικίαση είχε ήδη τερματιστεί. Όπως προειπώθηκε ο Ενάγοντας αξιώνει ποσό €1.708,60 (£1.000) από 26.6.2006 μέχρι παράδοσης ελεύθερης και κενής κατοχής του Ίκαρος προς αυτόν. Μαρτύρησε πως το τελευταίο ενοίκιο που εισέπραξε ήταν €392,98 (£230) και πως από τον Ιούνιο του 2006 η ενοικιαστική αξία του Ίκαρος ήταν €1.166,97 (£683). Παρουσίασε δε προς υποστήριξη της θέσης του έκθεση εκτίμησης του εκτιμητή Άγγελου Αγαθαγγέλου ημερ. 31.5.2007 (Τεκμήριο 9). Προκύπτει από τη γραπτή δήλωση του Ενάγοντα παράγραφο 16 πως ο τελευταίος δεν εισέπραξε κανένα ποσό από τον Εναγόμενο 1 μετά την 26.6.
  6. Αυτό προκύπτει από την αξιούμενη θέση για ενδιάμεσα οφέλη £1000 έκτοτε. Κατά την αντεξέταση του Ενάγοντα δεν του υποβλήθηκε ότι συνέχισε να εισπράττει οιαδήποτε ποσά, έστω μικρότερα, ή ότι ο Εναγόμενος 1 του πλήρωσε οιονδήποτε ποσό. Εφόσον δεν διεκδικείται οιονδήποτε ποσό για τις πρώτες 26 μέρες του Ιουνίου ότι μπορώ να υποθέσω είναι πως την 1.6.2006 ο Ενάγοντας εισέπραξε £230 με επιφύλαξη. Η εξακοής μαρτυρία για την ενοικιαστική αξία του Ίκαρος από το Μάιο του 2007 παρέμεινε αναντίλεκτη. Η Υπεράσπιση δεν ζήτησε την κλήση του Α. Αγαθαγγέλου ώστε να αντεξεταστεί επί του περιεχομένου της δηλώσεως του. Έχοντας υπόψη τα στοιχεία τα οποία παρατίθενται στην έκθεση εκτίμησης (Τεκμήριο 9) καταλήγω στο να αποδώσω πλήρη βαρύτητα και να αποδεχτώ τη σχετική μαρτυρία ως ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα. Συνεπώς από 26.6.2006 μέχρι 30.6.2006 δικαιούται σε €103,20 ((£683 - £230) x 4/30 = £60,40). Από 1.7.2006 μέχρι σήμερα 15.6.2009 δικαιούται σε €41.427,60 (£683 x 35½ = £24.246,50) και από σήμερα μέχρι παράδοσης κενής κατοχής €1.166,97 μηνιαία. Όπως προειπώθηκε η Εναγομένη 2 ενάγεται ως εγγυήτρια του Εναγομένου
  7. Είχε υπογράψει ως τέτοια στο ενοικιαστήριο έγγραφο της 29.1.
  8. Η πρόνοια εγγύησης ανέφερε: «. εγγυώμαι αλληλεγγύως μετά του ενοικιαστού την τακτικήν πληρωμήν του ενοικίου και την υπ΄ αυτού εκπλήρωσιν των ως άνωθι όρων του συμβολαίου». Στην Demetrios Michael v. Haig Nishanian
(1966)1 C.L.R.150 το Εφετείο ασχολήθηκε με το εύρος και ισχύ πανομοιότυπης πρόνοιας εγγύησης σε ενοικιαστήριο συμβόλαιο. Η ενοικίαση ήταν για ένα χρόνο και υπήρχε πρόνοια στο συμβόλαιο πως η ενοικίαση θα συνεχιζόταν για ακόμα ένα χρόνο εκτός και αν οιοδήποτε μέρος ειδοποιούσε το άλλο 2 μήνες πριν την εκπνοή του πρώτου έτους. Εφόσον δεν εδόθηκε τέτοια ειδοποίηση εκρίθηκε πως η ενοικίαση ανανεώθηκε για ακόμα ένα χρόνο. Η πρόνοια εγγύησης, ανέφερε: "The undersigned . guarantee jointly with the lessee the exact performance by him of the above terms of the contract, as well as the regular payment of the rent and/or damages in the event of his contravening any term." Αποφασίστηκε ότι (σελ.152-153): «Τhis clause is so worded in our view, as to render the guarantor's liability co-extensive with that of the principal. It provides expressly that the guarantor undertakes the exact performance of all the terms included in the contact of lease. The right to renew the lease for another year being embodied in the terms of the contract, the liabilities following the exercise of such right are covered by the guarantee clause. We have carefully studied the contents of the contract of lease in question in the light of the submission of the learned counsel for the appellant and we have come to the conclusion that the guarantee signed by the appellant (guarantor) covered the liability of the principal (tenant) to pay rents and damages until the latter delivered vacant possession of the premises leased by the landlord, the respondent." Ο λόγος της απόφασης στην Michael εμπεριέχεται στην πρώτη παράγραφο του αποσπάσματος. Η ανανέωση προβλεπόταν στο ενοικιαστήριο έγγραφο και ο εγγυητής ήταν υπόλογος και γι΄ αυτή την περίοδο. Η αναφορά στη δεύτερη παράγραφο ότι ο εγγυητής ήταν υπόλογος μέχρι την παράδοση κενής κατοχής από τον εγγυητή αφορούσε στα περιστατικά της υπόθεσης, όπου ο ενοικιαστής εγκατέλειψε το υποστατικό κατά τη λήξη της ανανεωθείσας ενοικίασης, και δεν καθιερώνει αρχή ότι ο εγγυητής παραμένει, υπό τας περιστάσεις τέτοιας μορφής εγγύησης, υπόλογος μέχρι παράδοσης κατοχής από τον ενοικιαστή. Είμαι της άποψης πως η Εναγόμενη 2 ήταν υπόλογη μέχρι και την 31.11.1983 δηλαδή την εκπνοή της περιόδου ενοικίασης που προβλεπόταν στη σύμβαση ενοικίασης ότι η ενοικίαση μπορούσε να επεκταθεί. Ως εκ των ανωτέρω εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου 1 για το ποσό των €41.530,60. Διατάττεται ο Εναγόμενος 1 όπως μέχρι 15.7.2009 εκκενώσει και παραδώσει στον Ενάγοντα ελεύθερη και κενή την κατοχή του Ίκαρος. Περαιτέρω εκδίδεται απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου 1 για ποσό €1.166,97 μηνιαίως από σήμερα μέχρι παραδόσεως της κατοχής του Ίκαρος από τον Εναγόμενο 1 στον Ενάγοντα. Η ανταπαίτηση η οποία ήταν άνευ ουσίας και δεν προσέθετε οτιδήποτε απορρίπτεται. Η Αγωγή εναντίον της Εναγόμενης 2 απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου 1 όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην κλίμακα της Αγωγής και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Εφόσον Απαίτηση και Ανταπαίτηση συνεκδικάστηκαν ο Ενάγοντας θα δικαιούται σε ένα σετ εξόδων αναφορικά με τις εμφανίσεις του. Έχοντας υπόψη ότι η Εναγόμενη 2 είχε κοινή εκπροσώπηση με τον Εναγόμενο 1 είμαι της άποψης ότι θα ήταν άδικο να επιδικαστούν υπέρ της το σύνολο των εξόδων. Επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης 2 και εναντίον του Ενάγοντα το ½ των εξόδων όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην κλίμακα της Αγωγής και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Χ. Μαλαχτός, Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΚ Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: Έξωση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.