← Κύπρος

MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ν. Καλογήρου Γιαννάκης Νικόλα κ.α., Αρ. Αγωγής: 5803/07, 29.6.2009

MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ν. Καλογήρου Γιαννάκης Νικόλα κ.α., Αρ. Αγωγής: 5803/07, 29.6.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A180 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Μαλαχτού, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5803/07 Μεταξύ: MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD, από τη Λεμεσού Ενάγουσας - και -

  1. Καλογήρου Γιαννάκης Νικόλα, από τη Λεμεσού
  2. Καλογήρου Αυγή, από τη Λεμεσό
  3. Σωτηρίου Ζωή Παναγιώτη, από τη Λεμεσό Εναγομένων - - - - - - - - - - - - - - - - - - 29.6.2009 Για την Ενάγουσα: κα Μ. Κομοδρόμου (κα Β. Αδαμίδου για ν΄ ακούσει απόφαση) Για τις Εναγόμενες 2 και 3: κ.Μ. Ιωάννου (κα Ε. Ιωάννου για ν΄ακούσει απόφαση) Α Π Ο Φ Α Σ Η Η Ενάγουσα Τράπεζα αξιώνει από τους Εναγόμενους το ποσό των €127.252,44 (ΛΚ74.477,55) πλέον τόκους. Αξιώνεται ακόμα διάταγμα για την εκποίηση της υποθήκης Υ.686/06 και πώληση της περιουσίας που καλύπτει και διάθεση του προϊόντος της πώλησης έναντι ή και προς εξόφληση του λαβείν της Τράπεζας. Ο Εναγόμενος 1 ενάγεται ως ο πρωτοφειλέτης και οι Εναγόμενες 2 και 3 ως εγγυήτριες του. Εναντίον του Εναγόμενου 1 η αγωγή αποσύρθηκε άνευ βλάβης την 19.12.2008, κατόπιν αδείας, αφού εναντίον της περιουσίας του είχε εκδοθεί διάταγμα παραλαβής και η Ενάγουσα κινήθηκε με επαλήθευση του χρέους του. Σύμφωνα με την αξίωση το επίδικο χρέος προέρχεται από δύο συμφωνίες για παροχή τραπεζικών διευκολύνσεων στον Εναγόμενο
  4. Δυνάμει της πρώτης ημερομηνίας 16.4.2004 παραχωρήθηκαν στον Εναγόμενο 1 τραπεζικές διευκολύνσεις στον τρεχούμενο λογαριασμό αρ. 026-11-
  5. Δυνάμει της δεύτερης ημερομηνίας 27.1.2006 παραχωρήθηκε στον Εναγόμενο 1 δάνειο ΛΚ45.
  6. Σύμφωνα πάντα με την αξίωση η Ενάγουσα με επιστολή της ημερομηνίας 26.2.2007 προς τον Εναγόμενο 1 τερμάτισε τις πιο πάνω συμφωνίες και απαίτησε εξόφληση των οφειλόμενων ποσών που ήταν ΛΚ22.707,24 στον τρεχούμενο λογαριασμό και ΛΚ48.221 στο λογαριασμό του δανείου. Όπως προειπώθηκε, οι Εναγόμενες 2 και 3 ενάγονται ως εγγυήτριες του Εναγόμενου
  7. Σύμφωνα με την αξίωση, την 27.1.2006 οι Εναγόμενες 2 και 3 συνήψαν δύο έγγραφες συμφωνίες εγγυήσεως η κάθε μια για ποσό ΛΚ10.000 πλέον τόκους και έξοδα και ΛΚ45.000 πλέον τόκους και έξοδα. Με την Έκθεση Υπεράσπισής τους οι Εναγόμενες 2 και 3 παραδέχονται την υπογραφή των συμφωνιών εγγυήσεως των ΛΚ10.000 (παραγρ. 5 της Έκθεσης Υπεράσπισης). Ότι ο Εναγόμενος 1 υπόγραψε τη συμφωνία της 16.4.2004 είναι επίσης παραδεχτό, ισχυρίζονται όμως οι Εναγόμενες 2 και 3 πως δεν εγγυήθηκαν τον Εναγόμενο 1 στην πιο πάνω συμφωνία η ύπαρξη της οποίας ουδέποτε τους γνωστοποιήθηκε (παραγρ. 3 της Έκθεσης Υπεράσπισης). Με παραπομπή στην παράγραφο 4 της Έκθεσης Απαίτησης όπου δικογραφούνται οι συμφωνίες εγγυήσεως των ΛΚ10.000, οι Εναγόμενες 2 και 3 ισχυρίζονται ότι έχουν απαλλαγεί πλήρως της εγγυήσεως τους συνεπεία συμπεριφοράς της Ενάγουσας η οποία περιγράφεται (παραγρ. 6 της Έκθεσης Υπεράσπισης). Γίνεται ακόμη αναφορά σε γραπτή συμφωνία ενοικιαγοράς ημερομηνίας 27.1.2006 του Εναγόμενου 1 με την Τράπεζα. Αναφορικά με τις συμφωνίες εγγυήσεως των ΛΚ45.000 αρνούνται την παράγραφο 6 της Έκθεσης Απαίτησης όπου προβάλλεται ο σχετικός ισχυρισμός και περαιτέρω και συγκεκριμένα αρνούνται ότι εγγυήθηκαν τον Εναγόμενο 1 στη συμφωνία δανείου την οποία αρνούνται (παραγρ. 7 της Έκθεσης Υπεράσπισης) και διατείνονται ότι η εγγύηση τους περιορίζεται στο ποσό των ΛΚ10.000 η κάθε μια (παραγρ. 8 της Έκθεσης Υπεράσπισης). Σύμφωνα με την αξίωση η επίδικη υποθήκη εκτελέστηκε την 27.1.2006 από την Εναγόμενη 3 για το ποσό των ΛΚ54.000 πλέον τόκους. Η Εναγόμενη 3 παραδέχεται ότι εκτέλεσε την συγκεκριμένη υποθήκη όχι όμως για το ποσό των ΛΚ54.000 αλλά για το ποσό των ΛΚ10.
  8. Η Ενάγουσα κάλεσε τρεις μάρτυρες για να αποδείξει την υπόθεσή της ενώ από πλευράς Υπεράσπισης δεν προσκομίστηκε μαρτυρία. Η Ιουλιανή Ζηνοβίου (Μ.Ε.1), (γραπτή δήλωση Τεκμήριο 1), παρουσίασε τη συμφωνία δανείου ημερομηνίας 27.1.2006 (Τεκμήριο 2) η οποία υπογράφηκε από τον Εναγόμενο 1 στην παρουσία της και που η ίδια υπόγραψε μαζί με το διευθυντή του καταστήματος της Τράπεζας εκ μέρους της Ενάγουσας. Παρουσίασε ακόμα τις συμφωνίες εγγύησης των Εναγομένων 2 και 3 ημερομηνίας 27.1.2006 για τα ποσά των ΛΚ45.000 (Τεκμήρια 3 και 4 αντίστοιχα) στις οποίες υπόγραψε ως μάρτυρας της υπογραφής των εγγυητριών. Αναφορικά με την τραπεζική διευκόλυνση σε τρεχούμενο λογαριασμό του Εναγόμενου 1 παρουσίασε τη συμφωνία της 16.4.2004 (Τεκμήριο 5) και μαρτύρησε (σελ. 4 της γραπτής της δήλωσης) πως στις 27.1.2006 συνάφθηκε τροποποιητική συμφωνία τρεχούμενου λογαριασμού μεταξύ της Ενάγουσας και του Εναγόμενου
  9. Η τροποποίηση, ανέφερε, περιόριζε τις προσωπικές εγγυήσεις των Εναγομένων 2 και 3 μέχρι το ποσό των ΛΚ10.
  10. Επιχείρησε κατά τη δια ζώσης μαρτυρία της να παρουσιάσει την τροποποιητική συμφωνία ημερομηνίας 27.1.2006, όμως κατόπιν εγειρόμενης ένστασης, το έγγραφο δεν έγινε αποδεχτό γιατί δεν υπήρχε ανάλογος ισχυρισμός στην Έκθεση Απαίτησης. Η Έκθεση Απαίτησης δεν ζητήθηκε ποτέ να τροποποιηθεί και ουδέποτε επιχειρήθηκε στη συνέχεια η παρουσίαση της τροποποιητικής συμφωνίας ημερομηνίας 27.1.
  11. Οι συμφωνίες εγγύησης των ΛΚ10.000 παρουσιάστηκαν από την Ι. Ζηνοβίου που ήταν παρούσα κατά την υπογραφή τους από τις εγγυήτριες και που η ίδια υπόγραψε ως μάρτυρας των υπογραφών τους (Τεκμήρια 6 και 7). Όπως αναφέρει στη γραπτή της δήλωση οι εγγυήσεις αυτές υπογράφηκαν για την παραχώρηση των πιστωτικών διευκολύνσεων με τη μορφή τρεχούμενου λογαριασμού δυνάμει της συμφωνίας της 16.4.2004 «η οποία ετροποποιήθη μερικώς στις 27.1.2006». Την ίδια ημέρα η Εναγόμενη 3 εκτέλεσε την υποθήκη Υ.686/06 (Τεκμήριο 8). Η Ι. Ζηνοβίου υπόγραψε τη Σύμβαση και Δήλωση Υποθηκεύσεως Ακινήτου και το Έγγραφο Υποθήκης ως μάρτυρας της υπογραφής τόσο των εκπροσώπων της Ενάγουσας όσο και της Εναγόμενης 3 που υπόγραψαν και τα δύο έγγραφα στην παρουσία της. Έχει αποδειχτεί η εκτέλεση του συνόλου των εγγράφων που καταρτίστηκαν στις 27.1.
  12. Η μόνη συμφωνία κατά την εκτέλεση της οποίας η Ι. Ζηνοβίου δεν ήταν παρούσα ήταν αυτή της 16.4.2004, αυτή όμως η συμφωνία είναι παραδεχτή με την παράγραφο 3 της Έκθεσης Υπεράσπισης. Παρουσίασε ακόμα η Ι. Ζηνοβίου αντίγραφα των επιστολών ημερομηνίας 26.2.2007 (Τεκμήριο 9

(1)-
(6)) που απεστάλησαν προς τους Εναγόμενους. Απεστάλησαν προς την Εναγόμενη 2 δύο επιστολές αναφορικά με τις εγγυήσεις της για τις ΛΚ10.000 και ΛΚ45.000 (Τεκμήριο 9
(6)και 9
(2)αντίστοιχα). Πανομοιότυπες επιστολές απεστάλησαν και προς την Εναγόμενη 3 (Τεκμήριο 9
(4)και 9
(1)αντίστοιχα), ενώ προς την τελευταία απεστάληκε και τρίτη επιστολή αναφορικά με το ζήτημα της υποθήκης (Τεκμήριο 9
(3)). Οι επιστολές Τεκμήρια 9
(1)
(2)
(4)και
(6)είναι πανομοιότυπες ενώ ουσιαστικά του ίδιου περιεχομένου είναι και η επιστολή Τεκμήριο 9
(3). Σε όλες τις επιστολές γίνεται αναφορά σε προηγούμενη επιστολή της Ενάγουσας ημερομηνίας 1.12.2006 που δεν παρουσιάστηκε (η πλευρά της Ενάγουσας δεν επέμενε στην παρουσίαση της επιστολής αφού το γεγονός της ύπαρξης και αποστολής της δεν ήταν δικογραφημένο). Φαίνεται πως ότι είχε ζητηθεί ήταν η εξόφληση των οφειλών του Εναγόμενου 1 προς την Ενάγουσα. Στις παρουσιασθείσες επιστολές αναφερόταν πως η λειτουργία των λογαριασμών του Εναγόμενου 1 είχε σταματήσει και πως οι συμφωνίες μεταξύ της Ενάγουσας και του Εναγόμενου 1 είχαν τερματιστεί. Αυτό είχε γίνει με την επιστολή ίδιας ημερομηνίας που απευθυνόταν προς τον Εναγόμενο 1 (Τεκμήριο 9
(5)) όπου αναφερόταν πως η Ενάγουσα σταμάτησε τη λειτουργία του τρεχούμενου λογαριασμού 026-11-007427 και του λογαριασμού του δανείου 026-12-513825, τερμάτιζε τις μεταξύ των συμφωνίες τρεχούμενου λογαριασμού και δανείου (και κάποιας κάρτας που δεν αφορά την παρούσα αγωγή) και απαιτούσε εξόφληση των οφειλομένων ποσών. Οι Εναγόμενες 2 και 3 αρνούνται στην Έκθεση Υπεράσπισης τους ότι η Ενάγουσα τερμάτισε τους λογαριασμούς ή τις συμφωνίες ή ότι οι ίδιες έλαβαν γνώση του ισχυριζόμενου τερματισμού (παραγρ. 10 της Έκθεσης Υπεράσπισης). Η Ι. Ζηνοβίου μαρτύρησε πως οι επιστολές αποστάληκαν στους Εναγόμενους συστημένες στη διεύθυνση που αναγράφεται σ΄ αυτές. Πρόκειται για τις διευθύνσεις που αναφέρονται ως η διεύθυνση του Εναγόμενου 1 στα Τεκμήρια 2 και 5, της Εναγόμενης 2 στα Τεκμήρια 3 και 6 και της Εναγόμενης 3 στα Τεκμήρια 4 και
  1. Η ίδια ετοίμασε φακέλους με τη διεύθυνση που αναφέρεται σε κάθε επιστολή, έβαλε την κάθε επιστολή στο φάκελο της και όλες μαζί σε ένα μεγάλο φάκελο. Συμπλήρωσε σχετικό Δελτίο Αποστολής Εξερχόμενης Συστημένης Αλληλογραφίας ημερομηνίας 26.2.2007 (Τεκμήριο 11) αναφορικά με 5 επιστολές. Μια προς τον Εναγόμενο 1 και δύο προς κάθε μια από τις Εναγόμενες 2 και 3 και παρέδωσε το μεγάλο φάκελο και το Δελτίο Αποστολής στο Τμήμα Αλληλογραφίας της Ενάγουσας. Καμιά επιστολή δεν επιστράφηκε. Ο Μιχάλης Σπύρου (Μ.Ε.3) υπάλληλος στο Τμήμα Αλληλογραφίας της Ενάγουσας μαρτύρησε πως οι επιστολές Τεκμήριο 9 ταχυδρομήθηκαν την 28.2.
  2. Η Ενάγουσα καταρτίζει καθημερινά έντυπο όπου επικολλούνται οι ετικέτες-αποδείξεις αποστολής του ταχυδρομείου. Στο έντυπο της 28.2.2007 (Τεκμήριο 17) υπάρχουν τρεις ετικέτες που αφορούν μια τον καθένα από τους Εναγόμενους. Μια ήταν η συστημένη επιστολή για τον καθένα, στο σύνολο τρεις. Συστημένες, ανέφερε ο μάρτυρας, αποστέλλονται οι επιστολές τερματισμού. Ο Μ. Σπύρου δεν γνώριζε το περιεχόμενο των φακέλων ενώ είναι γεγονός πως και στις έξι επιστολές αναγράφεται πως θα ήταν συστημένες. Το αναμφίβολο είναι, και συνιστά εύρημα μου, πως η μια επιστολή προς τον Εναγόμενο 1 (Τεκμήριο 9
(5)) αποστάληκε με συστημένο ταχυδρομείο προς τον Εναγόμενο 1. Από τις επιστολές που αποστάληκαν προς τις Εναγόμενες 2 και 3 δεν καταδεικνύεται ποιες δυο αποστάλησαν με συστημένο ταχυδρομείο. Τούτο δεν έχει ιδιαίτερη σημασία γεγονός παραμένει πως οι επιστολές ταχυδρομήθηκαν την 28.2.2007 στις Εναγόμενες 2 και 3 στις διευθύνσεις που είχαν δηλωθεί στην Ενάγουσα (βλ. Barclays Bank Plc v. J.G.L. κ.α.
(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1726, 1733) και καμιά δεν επιστράφηκε. Τούτο συνιστά εκ πρώτης όψεως απόδειξη ότι είχαν παραδοθεί στα πρόσωπα στα οποία απευθύνονταν (βλ. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ ν. Λάμπρου Χαριλάου Λτδ κ.α. Πολιτική Έφεση 163/2006 ημερομηνίας 5.5.2009, σελ. 12) και στην απουσία οποιασδήποτε μαρτυρίας περί του αντίθετου, εύρημα μου. Ο Γρηγόρης Γρηγορίου (Μ.Ε.2) (γραπτή δήλωση Τεκμήριο 12) είναι υπάλληλος της Ενάγουσας στη θέση του λειτουργού είσπραξης χρεών στην Υπηρεσία Είσπραξης Χρεών στο Τμήμα Χρηματοδοτήσεων στη Λεμεσό. Παρουσίασε καταστάσεις του τρεχούμενου λογαριασμού του Εναγόμενου 1 αρ. 026-11-007497 από το άνοιγμα του λογαριασμού στις 20.4.2004 μέχρι την 13.3.2009. Οι καταστάσεις συνοδεύονται από πιστοποιητικό δυνάμει του άρθρου 35 του Περί Απόδειξης Νόμου. Το πιστοποιητικό (Τεκμήριο 13) είναι υπογραμμένο από το μάρτυρα Γ. Γρηγορίου και αναγράφεται σ΄ αυτό ότι ο Γ. Γρηγορίου είναι αρμόδιος λειτουργός της Ενάγουσας για την τήρηση και τη λειτουργία του αρχείου της (βλ. άρθρο 35
(3)(α) του Περί Απόδειξης Νόμου). Βεβαιώνεται στο πιστοποιητικό ότι οι επισυναπτόμενες καταστάσεις λογαριασμού αποτελούν μέρος του αρχείου της Ενάγουσας που είναι επιχείρηση εν τη εννοία του Νόμου (βλ. άρθρο 35
(3)και
(5)του Περί Απόδειξης Νόμου). Συνεπώς οι παρουσιασθείσες καταστάσεις έχει καταδειχθεί ότι αποτελούν μέρος του αρχείου της Ενάγουσας η αποδεικτική αξία των οποίων μένει να αποτιμηθεί από το Δικαστήριο (βλ. άρθρο 35
(2)του Περί Απόδειξης Νόμου). Ο Γ. Γρηγορίου παρουσίασε και καταστάσεις του λογαριασμού δανείου του Εναγόμενου 1 αρ. 026-12-513825 από το άνοιγμα του λογαριασμού στις 25.1.2006 μέχρι τις 13.3.
  1. Οι καταστάσεις συνοδεύονται από πιστοποιητικό (Τεκμήριο 15) στο ίδιο αποτέλεσμα όπως το πιστοποιητικό Τεκμήριο
  2. Συνεπώς και αυτές οι καταστάσεις καταδεικνύεται ότι αποτελούν μέρος του αρχείου της Ενάγουσας η αποδεικτική αξία των οποίων μένει να αποτιμηθεί από το Δικαστήριο. Επιχειρήθηκε με τη μαρτυρία του Γ. Γρηγορίου να καταδειχθεί πως οι καταστάσεις του τρεχούμενου λογαριασμού και του λογαριασμού του δανείου συνιστούν καταχωρήσεις σε Τραπεζικό Βιβλίο στην έννοια του άρθρου 22 του Περί Απόδειξης Νόμου. Σε τέτοια περίπτωση το περιεχόμενο τους θα ήταν εκ πρώτης όψεως απόδειξη των σε αυτών καταχωρήσεων. Όμως δεν έχει μαρτυρηθεί η προϋπόθεση του άρθρου 22
(6)ότι η Ενάγουσα έχει τη σχετική αδειοδότηση. Ο δικηγόρος των Εναγομένων 2 και 3 υποστήριξε κατά την τελική του αγόρευση πως κανένας από τους μάρτυρες της Ενάγουσας δεν έδωσε οποιαδήποτε επεξήγηση των χρεώσεων που εμφανίζονται στα Τεκμήρια 13 και 14. Παρέπεμψε στις υποθέσεις Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ ν. Σταυρινού
(2005)1 (Β) Α.Α.Δ. 1390 και στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ν. Coral Foods Ltd κ.α. Πολιτική Έφεση 276/2005 ημερομηνίας 17.9.
  1. Στις υποθέσεις αυτές είχε προς απόδειξη του υπολοίπου παρουσιαστεί πιστοποιητικό δυνάμει του άρθρου 5Α (Καταργηθέν) του Περί Απόδειξης Νόμου. Τόσο στη δικογραφία όσο και κατά την ακροαματική διαδικασία είχαν αμφισβητηθεί οι καταχωρήσεις και παρατηρήθηκε ουσιαστική αδυναμία απόδειξης των διαφόρων χρεώσεων. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρξε κατά την ακροαματική διαδικασία αμφισβήτηση των καταχωρημένων χρεώσεων. Εξάλλου, όπως πιο κάτω σημειώνω, ο μάρτυρας Γ. Γρηγορίου μαρτύρησε πως η Τράπεζα δεν επιμένει επί των διαφόρων χρεώσεων και τους αναλογούντες με αυτές τόκους και ότι αξιώνει είναι τα ποσά που αποσύρθησαν από τον τρεχούμενο λογαριασμό και το ποσό του δανείου. Καθόσον αφορά το δάνειο δεν υπήρξε άλλη χρέωση πέραν του αρχικού ποσού του δανείου ενώ καθόσον αφορά τον τρεχούμενο λογαριασμό δεν αμφισβητήθηκε οιαδήποτε επιταγή που εκδόθηκε έναντι του λογαριασμού ή ανάληψη χρημάτων από αυτόν. Έχοντας υπόψη τις περιστάσεις της υπόθεσης κατέληξα στο να αποδώσω πλήρη βαρύτητα στο περιεχόμενο των παρουσιασθέντων καταστάσεων ως μέρος αρχείου επιχειρήσεως και να αποδεχτώ πως αυτό ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ο Γ. Γρηγορίου λαμβάνοντας υπόψη όλες τις συναλλαγές οι οποίες περιέχονται στις πιο πάνω καταστάσεις, ετοίμασε αναδομημένες καταστάσεις τόσο του τρεχούμενου λογαριασμού (Τεκμήριο 16) όσο και του λογαριασμού του δανείου (Τεκμήριο 14). Στην περίπτωση του τρεχούμενου λογαριασμού αφαίρεσε όλες τις χρεώσεις καθώς και τους αναλογούντες σε σχέση με αυτές τόκους και υπολόγισε τον τόκο από 20.4.2004 μέχρι 26.2.2007 σε 8,5% και από 27.2.2007 σε 9%. Ο τόκος υπολογίζεται με κεφαλαιοποίηση δύο φορές το χρόνο. Καταλήγει ότι το χρεωστικό υπόλοιπο είναι €29.937,18 με τόκο προς 9% από 1.1.2009 αντί σε €40.807,59 που αναφερόταν στις κανονικές καταστάσεις του τρεχούμενου λογαριασμού. Στην περίπτωση του λογαριασμού δανείου αφαίρεσε, και πάλι, όλες τις χρεώσεις και τους αναλογούντες σε σχέση με αυτές τόκους και υπολόγισε τον τόκο από 25.1.2006 σε 7,75%, από 31.12.2006 σε 8% και από 30.6.2007 σε 9%. Ο τόκος υπολογίζεται με κεφαλαιοποίηση δύο φορές το χρόνο. Καταλήγει ότι το χρεωστικό υπόλοιπο είναι €94.413,58 με τόκο 9% από 1.1.2009 αντί σε €99.773,01 που αναφερόταν στις κανονικές καταστάσεις του λογαριασμού δανείου. Οι μάρτυρες της Ενάγουσας μου έκαμαν όλοι θετική εντύπωση ως μάρτυρες της αλήθειας και αποδέχομαι τη μαρτυρία του καθενός στην ολότητα της. Μαρτύρησαν για τις ενέργειες τους στα πλαίσια των καθηκόντων τους και η μαρτυρία τους, πέραν του ότι παρέμεινε αναντίλεκτη, αφού η υπεράσπιση επέλεξε να μην προσκομίσει καθόλου μαρτυρία, ήταν αληθοφανής και υποστηριζόταν από το περιεχόμενο των εγγράφων που παρουσιάστηκαν. Τα χρεωστικά υπόλοιπα του Εναγόμενου 1 προς την Ενάγουσα, όπως η τελευταία τα περιορίζει (και με κάποια επιφύλαξη ως προς τους τόκους όπως εξηγείται πιο κάτω) έχουν αποδειχθεί. Το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο σε κάθε μια από τις δύο περιπτώσεις του τρεχούμενου λογαριασμού και του δανείου έχουν τεθεί οι προϋποθέσεις ώστε η Ενάγουσα να μπορεί να διεκδικεί δικαστικά τα ποσά εναντίον των Εναγομένων 2 και 3 εγγυητριών του Εναγόμενου
  2. Ο Γ. Γρηγορίου ανάφερε πως οι πιστωτικές διευκολύνσεις στον τρεχούμενο λογαριασμό του Εναγόμενου 1 αφορούσαν πιστωτικό όριο ΛΚ10.
  3. Κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται στη συμφωνία της 16.4.2004 (Τεκμήριο 5) ούτε και ανάλογος ισχυρισμός υπάρχει στην Έκθεση Απαίτησης. Ενδεχομένως το όριο να τέθηκε με την τροποποιητική συμφωνία, που δεν παρουσιάστηκε και για την οποία η Ι. Ζηνοβίου ανάφερε πως περιόριζε τις προσωπικές εγγυήσεις των Εναγομένων 2 και 3 στο ποσό των ΛΚ10.
  4. Εφόσον η τροποποιητική συμφωνία δεν επιτράπηκε να παρουσιαστεί και δεν υπάρχει δικογραφημένος ισχυρισμός, δεν μπορώ να λάβω υπόψη πως οι πιστωτικές διευκολύνσεις στον τρεχούμενο λογαριασμό είχαν όριο ΛΚ10.
  5. Στη συμφωνία της 16.4.2004 για τον τρεχούμενο λογαριασμό (Τεκμήριο 5) εμπεριέχεται όρος ότι η πιστωτική διευκόλυνση είναι πληρωτέα σε πρώτη ζήτηση (όρος 5(α)). Περαιτέρω προνοείτο πως (όρος 13): «Η Τράπεζα δικαιούται οποτεδήποτε αποφασίσει και χωρίς προειδοποίηση προς τον Καταναλωτή να τερματίσει τη λειτουργία οποιουδήποτε λογαριασμού και/ή να καταστήσει απαιτητό/ά οποιοδήποτε δάνειο/α και/ή πίστωση και/ή άλλη τραπεζική ή πιστωτική διευκόλυνση που δόθηκε ή θα δοθεί στο μέλλον προς τον Καταναλωτή και να ζητήσει αμέσως από τον Καταναλωτή την πληρωμή όλων των ποσών, τα οποία ο Καταναλωτής οφείλει στην Τράπεζα συμπεριλαμβανομένου κεφαλαίου, τόκων, προμηθειών και οποιουδήποτε άλλου οφειλόμενου ποσού σε σχέση με οποιαδήποτε έξοδα, χρεώσεις και δαπάνες.» Όμως στην Έκθεση Απαίτησης δεν είναι δικογραφημένο ότι η συμφωνία είχε τέτοιους ρητούς όρους. Ότι δικογραφείται στην Έκθεση Απαίτησης (παραγρ. 3Γ), προφανώς κατ΄ επίκληση του άρθρου 5(γ)(ii) της συμφωνίας, είναι πως: «. σε περίπτωση όπου συμβεί οποιοδήποτε γεγονός το οποίο δυνατό να επηρεάσει τυχόν εξασφαλίσεις που δόθηκαν υπέρ των Εναγόντων για την εν λόγω πιστωτική διευκόλυνση τότε οι Ενάγοντες θα έχουν το δικαίωμα, μετά την λήξη της προκαθορισμένης από τον Περί Καταναλωτικής Πίστης Νόμο ειδοποίηση, να απαιτήσουν την άμεση πληρωμή της πιστωτικής διευκόλυνσης συμπεριλαμβανομένου του κεφαλαίου, τόκου, προμήθειας, δικαιωμάτων και άλλων εξόδων.» Περαιτέρω στην παράγραφο 7(δεύτερη) της Έκθεσης Απαίτησης δικογραφείται πως ο Εναγόμενος 1 δεν ανταποκρίθηκε στις υποχρεώσεις του οι οποίες απόρρεαν από τη συμφωνία της 16.4.2004 και γι΄ αυτό το λόγο η Ενάγουσα ασκώντας τις εξουσίες που της παραχωρήθηκαν από τις πρόνοιες της συμφωνίας τερμάτισε τον τρεχούμενο λογαριασμό. Καθίσταται πρόδηλο πως ο τερματισμός δεν έγινε γιατί η Ενάγουσα αποφάσισε ότι ήθελε άμεσα τα χρήματα της και τα ζήτησε και δεν έγινε επίκληση και στην πραγματικότητα δεν ασκήθηκαν οιαδήποτε δικαιώματα που προβλέπονταν στους όρους 5(α) και/ή 13 του εγγράφου της 16.4.
  6. Ο ισχυρισμός της Ενάγουσας είναι πως ο Εναγόμενος 1 δεν ανταποκρίθηκε στις υποχρεώσεις του και ενδεχομένως ότι είχε υπόψη της η Ενάγουσα ήταν η παράβαση του ορίου των ΛΚ10.000 που προφανώς εισήχθηκε με την τροποποιητική συμφωνία της 27.1.2006 που ούτε δικογραφήθηκε ούτε παρουσιάστηκε. Ο Γ. Γρηγορίου ανάφερε κατά την αντεξέταση του πως σύμφωνα και με το Τεκμήριο 13, ο Εναγόμενος 1 είχε παραβεί το όριο του και συνέχισε να το παραβαίνει. Στις επιστολές ημερομηνίας 26.2.2007 γίνεται αναφορά σε προγενέστερες επιστολές ημερομηνίας 1.12.2006, που όπως προειπώθηκε δεν παρουσιάστηκαν, όπου ίσως γινόταν αναφορά σε συγκεκριμένη παράβαση εκ μέρους του Εναγόμενου
  7. Δεν έχει καταδειχθεί ότι επεσυνέβηκε οποιοδήποτε γεγονός το οποίο δυνατό να επηρέαζε τις εξασφαλίσεις που δόθηκαν υπέρ της Ενάγουσας για την πιστωτική διευκόλυνση του τρεχούμενου λογαριασμού (δικογραφημένος όρος της συμφωνίας), ούτε και δικογραφείται οιοσδήποτε άλλος όρος της συμφωνίας που ο Εναγόμενος 1 παρέβηκε ώστε η Ενάγουσα να νομιμοποιείτο στον τερματισμό της συμφωνίας πιστωτικών διευκολύνσεων στον τρεχούμενο λογαριασμό. Στην τελική τους αγόρευση οι δικηγόροι της Ενάγουσας επικαλούνται τον όρο 13 (πιο πάνω), παραλείπουν όμως να αναφερθούν και να σχολιάσουν το δεδομένο πως η θέση δεν καλύπτεται από τη δικογραφία. Η αναφορά στην Έκθεση Απαίτησης πως η Ενάγουσα επιφυλάσσεται να αναφερθεί στο πλήρες περιεχόμενο και όρους της συμφωνίας της 16.4.2004 ουδέν προσθέτει στα όσα η Ενάγουσα θα μπορούσε να επικαλεστεί κατά τη δίκη. Είναι γεγονός πως η συμφωνία της 16.4.2004 είναι παραδεχτή στην Έκθεση Υπεράσπισης (παραγρ. 3) και το Τεκμήριο 5 παρουσιάστηκε ως η συμφωνία αυτή χωρίς ένσταση. Εντούτοις, κρίνω πως δεν θα ήταν εκ μέρους του Δικαστηρίου επιτρεπτό να επιχειρήσει τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης ώστε να εισαχθεί οιοσδήποτε περαιτέρω ισχυρισμός αναφορικά με το περιεχόμενο και όρους της συμφωνίας που διέπει τη λειτουργία του τρεχούμενου λογαριασμού και συγκεκριμένα να εισαχθεί ισχυρισμός πως η πιστωτική διευκόλυνση του τρεχούμενου λογαριασμού ήταν πληρωτέα σε πρώτη ζήτηση ή αναφορά στον όρο 13 του εγγράφου της 16.4.2004, και τούτο γιατί τέθηκε υπόψη μου από την πλευρά της ίδιας της Ενάγουσας πως στις 27.1.2006 υπήρξε τροποποίηση της συμφωνίας της 16.4.2004 και το Δικαστήριο δεν γνωρίζει ποιοι όροι της αρχικής συμφωνίας τροποποιήθηκαν. Ίσως να διαγράφηκε η πρόνοια του όρου 5(α) ή και 13 της αρχικής συμφωνίας και γι΄ αυτό να μην δικογραφείται ως ισχύουσα. Η αναφορά από μέρους των μαρτύρων της Ενάγουσας σε τροποποιητική συμφωνία ημερομηνίας 27.1.2006, ως μη δικογραφημένος ισχυρισμός, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη ώστε η Ενάγουσα να κτίσει σε αυτή την αξίωση της. Μπορεί όμως να ληφθεί υπόψη ώστε να ανατρέψει κάποιο ισχυρισμό. Ισχυρίζεται στη δικογραφία της η Ενάγουσα πως το ζήτημα του τρεχούμενου λογαριασμού διέπεται από τη συμφωνία ημερομηνίας 16.4.2004 και με τη μαρτυρία της ανατρέπει αυτή τη θέση αποκαλύπτοντας πως το ζήτημα του τρεχούμενου λογαριασμού δεν διέπεται από τη συμφωνία ημερομηνίας 16.4.2004 αλλά από αυτή όπως τροποποιήθηκε με άλλη συμφωνίας ημερομηνίας 27.1.
  8. Καθ΄ όσον αφορά τη συμφωνία δανείου αναφέρεται στην παράγραφο 7 (δεύτερη) πως ο Εναγόμενος 1 δεν ανταποκρίθηκε στις υποχρεώσεις του που απόρρεαν από τη συμφωνία αυτή και πως γι΄ αυτό το λόγο η Ενάγουσα άσκησε τις εξουσίες που της παραχωρήθηκαν δυνάμει των προνοιών της συμφωνίας δανείου και τερμάτισε τη λειτουργία του λογαριασμού δανείου. Δύο σημεία θα έπρεπε να δικογραφηθούν και κατ΄ ακολουθία να αποδειχτούν. Πρώτον, ποιες ήταν οι υποχρεώσεις του Εναγόμενου 1 και ποια η παράβαση τους από αυτόν και, δεύτερον, ποιες ήταν οι εξουσίες που είχε η Ενάγουσα δυνάμει των προνοιών της συμφωνίας δανείου για να την τερματίσει και πως τις ενάσκησε. Με τη συμφωνία για την παροχή του δανείου (Τεκμήριο 2) η μόνη υποχρέωση που εναποτίθεται στον Εναγόμενο 1 είναι η αποπληρωμή του δανείου με μηνιαίες δόσεις εκ ΛΚ1.090,73 από 25.2.
  9. Ο όρος αυτός δικογραφείται στην παράγραφο 5Β της Έκθεσης Απαίτησης. Διερχόμενος τις παρουσιασθείσες καταστάσεις του λογαριασμού δανείου, διαπιστώνω πως στις 13.3.2006 πιστώθηκε έναντι του χρέους του δανείου ποσό ΛΚ1.090,
  10. Καμία άλλη δόση δεν πληρώθηκε μέχρι την 26.2.2007 που επιχειρήθηκε ο τερματισμός της συμφωνίας ενώ ΛΚ1000 πιστώθηκαν στις 8.10.2007 και άλλες ΛΚ1000 στις 7.12.
  11. Καθίσταται πρόδηλο πως υπήρξε από μέρους του Εναγόμενου 1 παράβαση του όρου που καθόριζε τον τρόπο αποπληρωμής του δανείου. Γεγονός παραμένει πως στη συμφωνία του δανείου που παρουσιάστηκε δεν μνημονεύεται ότι σε περίπτωση παραβίασης του όρου για αποπληρωμή του δανείου η Ενάγουσα θα είχε το δικαίωμα να τερματίσει τη λειτουργία του λογαριασμού. Στη συμφωνία για την παροχή του δανείου σημειώνεται πως ο πελάτης [δηλαδή ο Εναγόμενος 1] παρέλαβε τους «Γενικούς Όρους και Κανονισμούς» της Τράπεζας οι οποίοι αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της συμφωνίας δανείου και τους οποίους αποδέχθηκε και συμφώνησε ότι ισχύουν και τον δεσμεύουν. Τέτοιοι «Γενικοί Όροι και Κανονισμοί» ούτε δικογραφήθηκε ότι ισχύουν, ούτε επιχειρήθηκε ποτέ να παρουσιαστούν. Ενδεχομένως τέτοια πρόνοια για δικαίωμα τερματισμού να εμπεριέχεται στους «Γενικούς Όρους και Κανονισμούς» που αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της συμφωνίας, και αν όχι θα μπορούσε ίσως να επιχειρηματολογήσει κάποιος πως ήταν εξυπακουόμενος όρος της συμφωνίας δανείου, εάν τούτο δεν ήταν ασυμβίβαστο με κάποιο ρητό όρο που προνοούσε για συγκεκριμένες διαδικασίες. Στην Έκθεση Απαίτησης δεν προβάλλεται κανένας σχετικός ισχυρισμός. Ούτε πως υφίστατο πρόνοια για τερματισμό σε περίπτωση παράβασης του όρου για αποπληρωμή του δανείου στους «Γενικούς Όρους και Κανονισμούς», αν πράγματι αυτοί περιέχουν τέτοιο όρο, ούτε ισχυρισμός πως ήταν εξυπακουόμενος όρος της συμφωνίας δανείου ότι σε περίπτωση παράβασης του όρου για αποπληρωμή η Ενάγουσα θα δικαιούτο να τερματίσει τη συμφωνία. Η πλευρά της Ενάγουσας είχε την υποχρέωση, πέραν από την ύπαρξη των όρων επί των οποίων βάσιζε την από μέρους του Εναγόμενου 1 ισχυριζόμενη παράβαση της συμφωνίας και ποια ήταν η παράβαση εκ μέρους του να δικογραφήσει περαιτέρω τι δικαιώματα παρείχε η συμφωνία στην Ενάγουσα σε περίπτωση της πιο πάνω παράβασης από τον Εναγόμενο 1 και ότι τα εξάσκησε. Επρόκειτο για βασικό ισχυρισμό και έπρεπε να δικογραφηθεί και να αποδειχθεί πως η Ενάγουσα είχε δικαίωμα να τερματίσει τη συμφωνία δανείου, ότι δηλαδή νομιμοποιείτο στον τερματισμό με τον τρόπο που το επιχείρησε. Δεν δικογράφησε ότι είχε δικαίωμα τερματισμού ούτε απέδειξε τέτοιο και εν κατακλείδι δεν αποδείχθηκε πως με την επιστολή Τεκμήριο 9
(5)επιτεύχθηκε νομότυπα ο τερματισμός της συμφωνίας δανείου. Ότι δικαιούται η Ενάγουσα και ότι στις 26.10.2007 που καταχώρησε την παρούσα αγωγή μπορούσε να διεκδικήσει από τον Εναγόμενο 1 ήταν τις δόσεις του δανείου που είχαν καταστεί πληρωτέες και δεν είχαν καταβληθεί. Από 25.2.2006 μέχρι 25.10.2007 έπρεπε να είχαν καταβληθεί 21 δόσεις ενώ είχε καταβληθεί μία δόση στις 13.3.2006 και ΛΚ1.000 στις 9.10.2007. Ότι άλλο δικαιούται η Ενάγουσα από τον Εναγόμενο 1 είναι τους τόκους της κάθε δόσης από την ημερομηνία που αυτή κατέστηκε πληρωτέα μείον τους αναλογούντες τόκους των ποσών που πληρώθηκαν. Εφόσον δεν αποδείχθηκε ο νόμιμος τερματισμός της συμφωνίας δανείου άλλο ποσοστό επιτοκίου από το 7,75% δεν δικαιολογείται. Άλλωστε πέραν των όσων δικογραφούνται στην παράγραφο 5Γ της Έκθεσης Απαίτησης δεν υπάρχει άλλη αναφορά στον τόκο. Στη παράγραφο 5ΣΤ της Έκθεσης Απαίτησης γίνεται αναφορά σε δικαίωμα χρεώσεων μετά από γραπτή ειδοποίηση προς τον Εναγόμενο 1 προδήλως κατ΄ επίκληση του όρου 4(γ) της Συμφωνίας που φαίνεται να αφορά άλλα ζητήματα. Οι Εναγόμενες 2 και 3 που είχαν εγγυηθεί τις υποχρεώσεις του Εναγόμενου 1 ότι θα μπορούσε να είναι υπόλογες να πληρώσουν στην Ενάγουσα είναι ότι και ο Εναγόμενος 1 θα ήταν υπόλογος να πληρώσει. Αναφέρεται στον όρο 1 των συμφωνιών εγγυήσεως (Τεκμήρια 3, 4, 6 και 7) ότι: «. εγγυούμαι όλες τις υποχρεώσεις του Πρωτοφειλέτη σε σας είτε αυτές είναι παρούσες ή μελλοντικές, είτε είναι ή θα γίνουν απαιτητές είτε είναι προσωπικές ή κοινές με οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ή πρόσωπα ή από εγγύηση προς τρίτο πρόσωπο ή πρόσωπα και είτε είναι άμεσες ή έμμεσες. Αναλαμβάνω δε να σας πληρώσω μόλις μου ζητήσετε οποιοδήποτε ποσό καταστεί πληρωτέο και απαιτητό σε σχέση με τις υποχρεώσεις του Πρωτοφειλέτη ή οποιεσδήποτε από αυτές, συμπεριλαμβανομένων τόκων, τραπεζικών δικαιωμάτων, δικηγορικών και άλλων εξόδων.» Αναφέρεται στον όρο 5 του εγγράφου υποθήκης (μέρος του Τεκμηρίου 8) ότι: «Σε πρώτη ζήτηση ή/και από τη στιγμή που κάθε ποσό που εξασφαλίζεται με την υποθήκη αυτή, καταστεί πληρωτέο, υποχρεώνομαι προσωπικά να πληρώσω όλο το ποσό αυτό. Σε περίπτωση που θα παραλείψω να πληρώσω το ποσό αυτό, η Τράπεζα θα δικαιούται να πωλήσει τα ενυπόθηκα κτήματα είτε μέσω του Κτηματολογίου, είτε με αγωγή μέσω του Δικαστηρίου και/ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο ήθελε αποφασίσει συμπεριλαμβανομένης και της πώλησης με προσφορές και/ή με ιδιωτική πώληση ή όπως προβλέπεται πιο κάτω, χωρίς οποιαδήποτε ειδοποίηση σε μένα. Η Τράπεζα μπορεί να χρησιμοποιεί το προϊόν της πώλησης αυτής για να ξοφληθούν μερικά ή συνολικά οι υποχρεώσεις τις οποίες εξασφαλίζει η υποθήκη αυτή ή όλες ή οποιεσδήποτε από τις υποχρεώσεις αυτές είτε αυτές αποτελούν άμεση υποχρέωση είτε προέρχονται από εγγύηση.» Αναφέρεται στην υπόθεση Lombard Natwest Ltd v. Λαζαρίδη
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1465 πως σύμφωνα με τη σχετική νομολογία η στοιχειοθέτηση της υποχρέωσης του πρωτοφειλέτη να καταβάλει το χρέος αποτελεί προϋπόθεση για την ανάκτηση του από τον εγγυητή. Η υποχρέωση του εγγυητή είναι επάλληλη προς εκείνη του πρωτοφειλέτη. Καθίσταται υπόχρεος να καταβάλει το χρέος εφόσον αυτό καταστεί απαιτητό έναντι του πρωτοφειλέτη. Αναφέρεται ακόμα πως: «Εφόσον στοιχειοθετείται η υποχρέωση του πρωτοφειλέτη για την αποπληρωμή του χρέους καθίσταται παράλληλα υπόλογος και ο εγγυητής για την αποπληρωμή του, χωρίς να παρίσταται ανάγκη, εκτός αν γίνεται πρόνοια περί του αντιθέτου, υποβολής αξίωσης από τον δανειστή προς τον εγγυητή να το αποπληρώσει. Και σε εκείνη την περίπτωση η παροχή ειδοποίησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για τη γένεση του δικαιώματος, αλλά δευτερεύοντα όρο για την ευχέρεια ανάκτησης του χρέους.» Αναφερόταν στον όρο 1 των συμφωνιών εγγυήσεως πως οι Εναγόμενες 2 και 3 αναλάμβαναν να πληρώσουν μόλις τους ζητείτο, συνεπώς η ειδοποίηση, που δεν ήταν προϋπόθεση για την γένεση του δικαιώματος, ήταν όρος για την ευχέρεια ανάκτησης του χρέους. Με τις επιστολές της 26.2.2007 (Τεκμήρια 9
(1)και
(2)) ζητείτο η πληρωμή ολόκληρου του υπόλοιπου του δανείου. Το μείζον περιλαμβάνει το ελάττων συνεπώς απαιτείτο με τις επιστολές και η πληρωμή των καθυστερημένων δόσεων μέχρι τότε. Επρόκειτο για το σύνολο των δόσεων εκτός της πρώτης που είχε πληρωθεί στις 13.3.
  1. Υπήρχαν καθυστερημένες 12 δόσεις από 25.3.2006 μέχρι 25.2.2007 περιλαμβανομένης. Ως εκ των ανωτέρω εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων 2 και 3 αλληλέγγυα και ή κεχωρισμένα για το ποσό των €22.363,47 (ΛΚ13.088,76) με τόκο 7,75% επί του ποσού των €1.863,62 (ΛΚ1.090,73) από 25.3.2006 και την 25η ημέρα εκάστου επόμενου μήνα μέχρι και της 25.2.2007 περιλαμβανομένης μέχρι εξοφλήσεως. Στη Σύμβαση και Δήλωση Υποθηκεύσεως Ακινήτου και το Έγγραφο Υποθήκης δεν υφίστατο όρος ανάλογος του όρου 1 των συμφωνιών εγγυήσεως συνεπώς η εκποίηση αφορά το ποσό που μπορούσε να ανακτηθεί από τον Εναγόμενο 1 κατά την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής, να περιλαμβάνει δηλαδή τις δόσεις από 25.3.2007 μέχρι 25.10.2007 μείον το ποσό των €1.708,60 που πληρώθηκαν στις 9.10.
  2. Πρόκειται για το ποσό των €35.563,86 (ΛΚ20.814,60) με τόκο 7,75% επί του ποσού των €1.863,62 (ΛΚ1.090,73) από 25.3.2006 και την 25η ημέρα εκάστου επόμενου μήνα μέχρι και της 25.10.2007 περιλαμβανομένης μέχρι εξοφλήσεως μείον τους αναλογούντες τόκους των €1.708,60 που πληρώθηκαν στις 9.10.
  3. Ως εκ τούτου εναντίον της Εναγόμενης 3 εκδίδεται διάταγμα διατάττον την εκποίηση της υπ΄ αρ. Υ686/2006 υποθήκης και την δια δημοσίου πλειστηριασμού πώληση της υπ΄ αυτής καλυπτόμενης ακίνητης ιδιοκτησίας και όπως τα έσοδα από την πώληση διατεθούν έναντι ή προς εξόφληση του πιο πάνω ποσού. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων 2 και 3 αλληλέγγυα και ή κεχωρισμένα όπως τούτα θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στην κλίμακα του επιδικασθέντος ποσού και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Χ. Μαλαχτός, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΔ-ΜΚ Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: Σύμβαση - Τερματισμός cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.