Ανδρέα Χαραλάμπους ν. Παναγιώτας Κλεάνθους Αριστείδου, Αρ. Αγωγής: 1556/06, 1 Ιουλίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A185 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Φ. Καπετάνιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1556/06 Μεταξύ: Ανδρέα Χαραλάμπους Ενάγοντα και Παναγιώτας Κλεάνθους Αριστείδου Εναγομένης ------------------ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 1 Ιουλίου 2009 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντα: κ. Σ. Μιχαηλίδης με κα Μιχαηλίδου Για εναγομένη: κα Φιλίππου Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αγωγή ο ενάγοντας απαιτεί γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για ζημιές που υπέστη σε τροχαίο ατύχημα κατά ή περί τις 3.12.
- Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ενάγοντα το ατύχημα συνέβηκε συνεπεία της αμέλειας και ή της παράβασης των νόμιμων υποχρεώσεων της εναγομένης η οποία οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής AAD 948 στο οποίο ο ενάγοντας ήταν επιβάτης. Με την υπεράσπιση της η εναγομένη αρνείται την απαίτηση του ενάγοντα όπως επίσης τις σωματικές βλάβες που κατ' ισχυρισμό υπέστη συνεπεία του ατυχήματος. Επιπλέον η εναγομένη ισχυρίζεται ότι ο ενάγοντας υπερβάλλει σε σχέση με τις σωματικές βλάβες που υπέστη και κάποιες από αυτές προϋπήρχαν του εν λόγω δυστυχήματος και ή καμία σχέση δεν έχουν με τον τυχόν τραυματισμό του, θέσεις τις οποίες ο ενάγοντας αρνείται στην απάντηση του. Καταληκτικά η εναγομένη ζητά απόρριψη της αγωγής του ενάγοντα. Πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας οι συνήγοροι των διαδίκων συμφώνησαν και δήλωσαν ότι η εναγομένη αποδέχεται ότι είναι εξ ολοκλήρου υπεύθυνη για το επίδικο ατύχημα. Συμφωνήθηκε επίσης μεταξύ των μερών, το ύψος των ειδικών αποζημιώσεων όπως επίσης και ο τόκος, στο ποσό των €1.196,69 με τόκο 8% από τις 8.5.2007 μέχρι εξόφλησης. Οι δικηγόροι των μερών ακολούθως προχώρησαν στην από κοινού κατάθεση των πιο κάτω ιατρικών πιστοποιητικών για την αλήθεια του περιεχομένου τους, δηλώνοντας και τα σημεία (α) - (γ) πιο κάτω ως παραδεκτά γεγονότα σε σχέση με τα ιατρικά πιστοποιητικά του Δρ Κατσιάμη και του Δρ Γεωργίου και το χρόνο νοσηλείας του ενάγοντα στο Νοσοκομείο Λεμεσού: Τεκμήριο 1 - Ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 5.6.2006 του Δρ Χρ. Σολομωνίδη, Ορθοπεδικού Χειρούργου στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Τεκμήριο 2 - Ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 5.12.2006 της Δρ Α.Μαλικίδου, Β. Διευθύντριας της Νευρολογικής Κλινικής στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Τεκμήριο 3 - Ακτινολογική έκθεση ημερομηνίας 3.12.2004 του Γ.Παπασωζόμενου, Ειδικού Ακτινολόγου στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Τεκμήριο 4 - Ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 17.4.2006 του Δρ Σ. Ανθούση, Βοηθού Διευθυντή της Χειρουργικής Κλινικής στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού. Τεκμήριο 5 - Ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 10.2.2007 του Δρ Χρ. Κατσιάμη, Ιδιώτη Ορθοπεδικού Χειρούργου και Τραυματιολόγου. Τεκμήριο 6 - Ιατρικό πιστοποιητικό ημερομηνίας 13.11.2006 του Δρ Η. Γεωργίου, Ιδιώτη Ορθοπεδικού Χειρούργου με συνημμένη επιστολή του ιδίου προς τους δικηγόρους της εναγομένης. Παραδεκτά Γεγονότα : α) Ο ενάγοντας υπέστη κάταγμα αμφοτέρων των αυχενικών τόξων του 5ου αυχενικού σπονδύλου το οποίο χαρακτηρίζεται ως σταθερό. (β) Το προαναφερόμενο κάταγμα έχει πωρωθεί πλήρως. (γ) Ο ενάγοντας παρέμεινε στο Νοσοκομείο Λεμεσού για νοσηλεία από τις 3.12.2004 μέχρι τις 5.12.
- Οι δικηγόροι των μερών επέλεξαν να μην προσκομίσουν προφορική μαρτυρία προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους και προχώρησαν με την κατάθεση γραπτών κειμένων των αγορεύσεων τους. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων ο δικηγόρος του ενάγοντα με αναφορά στα κατατεθειμένα ιατρικά πιστοποιητικά διαπιστώνει τη μη ουσιαστική απόκλιση τους στα ευρήματα των θεράποντων ιατρών του ενάγοντα με αυτά του Δρ Ηλία Γεωργίου, ο οποίος αναφέρει ότι εξέτασε τον ενάγοντα για την Ασφαλιστική εταιρεία της εναγομένης. Είναι η θέση του κ. Μιχαηλίδη ότι ο ενάγοντας υπέστη τις πιο κάτω σωματικές βλάβες: Διάσειση εγκεφάλου με μεταδιασεισική συνδρομή. Κάταγμα σε αμφότερα τα αυχενικά τόξα του 5ου αυχενικού σπονδύλου. Ζάλη, κεφαλαλγία και αυχεναλγία. Θλάση θώρακα με επώδυνες αναπνευστικές κινήσεις. Ο ενάγοντας είναι η θέση του κ. Μιχαηλίδη παρέμεινε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού από τις 3.12.2004 μέχρι και τις 5.12.
- Επιπλέον ο ενάγοντας συνεπεία των τραυμάτων του χρειάστηκε ακινητοποίηση της αυχενικής μοίρας με κολάρο τύπου ΜΙΝΕΡΒΑ για διάστημα πέραν των 2 μηνών (από 3.12.2004 - 8.2.2005). Ο ενάγοντας αναφέρει επίσης ο κ. Μιχαηλίδης λόγω του κολάρου δεν μπορούσε να κοιμηθεί στο κρεβάτι του και αναγκάστηκε να κοιμάται σε ειδική καρέκλα. Ο ενάγοντας επίσης ακολούθησε φυσιοθεραπεία στην περιοχή του αυχένα για περίοδο 6 μηνών. Ο ενάγοντας παρουσιάζει αδυναμία, πόνο, δυσκαμψία στην περιοχή του αυχένα και δυσκολία στην οδήγηση τόσο μέσα στην πόλη όσο και σε μακρινές αποστάσεις. Η κατάσταση του ενάγοντα είναι μόνιμη και αναγκάζεται περιστασιακά να κάνει χρήση κολάρου όπως επίσης να λαμβάνει παυσίπονα και να υποβάλλεται σε φυσιοθεραπεία για την αντιμετώπιση των συχνών κρίσεων πόνου. Η λήψη παυσίπονων, είναι η θέση του κ. Μιχαηλίδη, θα είναι μόνιμη. Μοναδικό σημείο απόκλισης του ιατρικού πιστοποιητικού του Δρ Γεωργίου (Τεκμήριο 6) με αυτά των θεράποντων ιατρών του ενάγοντα είναι η διαπίστωση του όσον αφορά την ελάττωση της κινητικότητας της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης την οποία προσδιορίζει στο ήμισυ του φυσιολογικού εύρους και για την οποία ο ίδιος συμφωνεί ότι αποτελεί μόνιμο κατάλοιπο με αναμενόμενες περιοδικές ενοχλήσεις πόνου και δυσκαμψίας. Ο Δρ Γεωργίου στο Τεκμήριο 6 αποδίδει την ελάττωση της κινητικότητας του αυχένα μερικώς στην ύπαρξη προ του ατυχήματος εκτεταμένης εκφυλιστικής οστεοαρθριτικής παθολογίας, συνδέοντας την με την ηλικία του ενάγοντα και μερικώς από τη μορφή του τραυματισμού του. Ο κ. Μιχαηλίδης αποδέχεται ότι υπήρχαν οστεοαρθριτικές αλλοιώσεις στον αυχένα του ενάγοντα αλλά προσθέτει ότι καμία μαρτυρία δεν δόθηκε για δυσκαμψία και ή πόνο και ή μείωση της κινητικότητας του αυχένα πριν από το δυστύχημα. Ο Δρ Γεωργίου, υπενθυμίζει ο κ. Μιχαηλίδης, στο ιατρικό του πιστοποιητικό αναφέρει ότι ο ενάγοντας δεν παρουσίαζε ιστορικό καταγμάτων και ή τραυματισμών και ή σοβαρών παθήσεων. Το Δικαστήριο, είναι η θέση του κ. Μιχαηλίδη, με την ενώπιον του μαρτυρία πρέπει να καταλήξει ότι η ελάττωση στην κινητικότητα του αυχένα του ενάγοντα όπως επίσης όλα τα άλλα συμπτώματα που παρουσιάζει οφείλονται στον τραυματισμό του και όχι σε προϋπάρχουσα κατάσταση. Η ύπαρξη της οστεοαρθρίτιδας δεν εμποδίζει το Δικαστήριο, είναι η θέση του, να καταλήξει στο πιο πάνω εύρημα εφόσον από τη νομολογία και την αρχή του «thin skull rule» προκύπτει ότι « ο αδικοπραγήσας αποδέχεται το θύμα του ατυχήματος στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται και όχι στη νοητή εκείνη κατάσταση στην οποία ο μέσος άνθρωπος στη θέση του θύματος περιλαμβανομένης της ηλικίας του θα βρισκόταν» (βλ. Πολυμέταλ Λτδ κ.α. ν Κωνσταντίνου
(1998)1(Α)Α.Α.Δ. 393). Είναι η εισήγηση του κ. Μιχαηλίδη με παραπομπή σε σειρά αποφάσεων μεταξύ των οποίων Ορφανίδου ν Περνάρου
(1994)1 Α.Α.Δ.253, Ioannou & Paraskevaides (Overseas) Ltd v Christofi
(1982)CLR 789, Παναγή ν Θεοδώρου κ.α.
(1992)1 Α.Α.Δ. 1303, Αντωνίου ν Νικολάου (Πολ.Έφ.12179 ημερ.11.2.2008) ότι, το ποσό των €34.000 αποτελεί υπό τις περιστάσεις δίκαιη και εύλογη αποζημίωση για τις σωματικές βλάβες και την ταλαιπωρία που υπέστη ο ενάγοντας Από την άλλη πλευρά η δικηγόρος της εναγομένης εισηγείται ότι το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε ευρήματα στη βάση των από κοινού κατατεθειμένων ιατρικών πιστοποιητικών μόνον, εφόσον δεν υπάρχει ενώπιον του οποιαδήποτε προφορική μαρτυρία. Η κα Φιλίππου με βάση τα κατατεθειμένα ιατρικά πιστοποιητικά καταλήγει ότι ο ενάγοντας υπέστη τις πιο κάτω σωματικές βλάβες:
- Θλάση του πρόσθιου θωρακικού τοιχώματος.
- Κάταγμα του τόξου του 5ου αυχενικού σπονδύλου. Ο ενάγοντας, είναι περαιτέρω η θέση της κας Φιλίππου, υποβλήθηκε σε θεραπεία με ακινητοποίηση του αυχένα σε ειδικό κολάρο για συνολική περίοδο δύο μηνών. Ακολούθως, υποβλήθηκε σε παρατεταμένη κινησιοθεραπευτική φυσιοθεραπευτική αγωγή και σήμερα η αυχενική μοίρα της σπονδυλικής του στήλης χαρακτηρίζεται από ελάττωση της κινητικότητας κατά το ήμισυ του φυσιολογικού εύρους, εύρημα το οποίο θεωρείται μόνιμο κατάλοιπο το οποίο συνοδεύεται από περιοδικές ενοχλήσεις πόνου και δυσκαμψίας οι οποίες αναμένεται να συνεχίσουν και στο μέλλον. Όσον αφορά τη μείωση της κινητικότητας της αυχενικής μοίρας, είναι η θέση της κας Φιλίππου, η οποία στηρίζεται στο ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ Γεωργίου, ότι αποδίδεται μερικώς και στην προ του ατυχήματος εκτεταμένη εκφυλιστική οστεοαρθριτική παθολογία σύμφωνα με τις ακτινολογικές εξετάσεις του ενάγοντα, κάτι το οποίο συνάδει πλήρως και με την ηλικία του. Οι εκφυλιστικές αλλοιώσεις στις οποίες αναφέρεται ο Δρ Γεωργίου καταγράφονται και στο πιστοποιητικό του Ακτινολόγου Γ. Παπασοζώμενου σύμφωνα με το οποίο αποδεικνύεται η προϋπάρχουσα οστεοαρθρίτιδα από πολύ μακρού χρονικού διαστήματος. Κατ' επέκταση, αναφέρει η δικηγόρος της εναγομένης, η μόνιμη δυσκαμψία του αυχένα οφείλεται μερικώς στον τραυματισμό που υπέστη ο ενάγοντας και μερικώς στην προϋπάρχουσα οστεοαρθριτική εκφυλιστική παθολογία. Η κα Φιλίππου στηριζόμενη στα πιο πάνω με αναφορά στη νομολογία εισηγείται ότι το ποσό των €10.000 αποτελεί εύλογη και δίκαιη αποζημίωση για τις σωματικές βλάβες και την ταλαιπωρία που υπέστη ο ενάγοντας λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία του κατά το χρόνο του ατυχήματος όπως επίσης την προϋπάρχουσα κατάσταση του. Όσον αφορά το θέμα του τόκου είναι η εισήγηση της ότι είναι δίκαιο όπως αυτός επιδικαστεί από την ημερομηνία καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης, δηλαδή από τις 8.5.2007, και όχι από την ημερομηνία του ατυχήματος. Ευρήματα Λαμβάνοντας υπόψη το περιεχόμενο των τεκμηρίων που κατατέθηκαν από κοινού για την αλήθεια του περιεχομένου τους όπως επίσης τα παραδεκτά γεγονότα κρίνω ότι τα πραγματικά γεγονότα που συνθέτουν την παρούσα υπόθεση είναι τα ακόλουθα. Στις 3.12.2004 ο ενάγοντας ο οποίος ήταν επιβάτης στο αυτοκίνητο που οδηγούσε η εναγομένη με αριθμό εγγραφής AAD 948 τραυματίστηκε συνεπεία της σύγκρουσης του αυτοκινήτου της εναγομένης με το προπορευόμενο αυτοκίνητο με αριθμό εγγραφής KAB
- Η ευθύνη για το πιο πάνω δυστύχημα όπως δηλώθηκε εκ συμφώνου, βαρύνει αποκλειστικά με ποσοστό 100% την εναγομένη. Από το πιο πάνω δυστύχημα ο ενάγοντας, ο οποίος ήταν τότε 64 χρονών, συνταξιούχος στρατιωτικός, πέραν του ότι τραυματίστηκε υπέστη και ειδικές ζημιές. Αμέσως μετά τον τραυματισμό του στις 3.12.2004 ο ενάγοντας μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού. Ο ενάγοντας κρατήθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού για νοσηλεία μέχρι και τις 5.12.
- Μετά την έξοδο του από το Νοσοκομείο επισκεπτόταν συχνά, χωρίς όμως να μπορώ να καταλήξω με ασφάλεια στον αριθμό των επισκέψεων του, τα εξωτερικά ιατρεία του Νοσοκομείου. Ο ενάγοντας κατά την εισαγωγή του στο Νοσοκομείο παραπονείτο για ζάλη, κεφαλαλγία, πόνο στο στέρνο, στο θώρακα και στον αυχένα. Την ίδια ημέρα υποβλήθηκε σε ακτινογραφίες και σε αξονική τομογραφία. Τόσο οι ακτινογραφίες όσο και η αξονική τομογραφία έδειξαν ότι ο ενάγοντας υπέστη κάταγμα αμφότερων των αυχενικών τόξων του 5ου αυχενικού σπονδύλου, κάταγμα το οποίο χαρακτηρίζεται ως σταθερό, χωρίς μετατόπιση και χωρίς στένωση του καναλιού και γενικά χωρίς οποιαδήποτε άλλη οστική κάκωση των αυχενικών σπονδύλων, γεγονός παραδεκτό από τους δικηγόρους των δύο πλευρών και κατ' επέκταση και εύρημα του Δικαστηρίου. Αποτελεί επίσης εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο ενάγοντας στις 3.12.2004 παρουσίαζε έντονες εκφυλιστικές αλλοιώσεις της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, με δημιουργία οστεοφύτων στους Α4,Α5 και Α
- Από τη διενέργεια των ακτινογραφιών διαπιστώθηκε επίσης ότι ο ενάγοντας υπέστη θλάση της πρόσθιας επιφάνειας του στέρνου. Ο ενάγοντας υπέστη επίσης διάσειση εγκεφάλου με συμπτώματα ζάλης και κεφαλαλγίας. Μετά από νευρολογική εξέταση στην οποία υποβλήθηκε δεν διαπιστώθηκε οποιοδήποτε παθολογικό πρόβλημα ή νευρολογικά συμπτώματα. Ο ενάγοντας δέχομαι επίσης ότι υπέστη αιμάτωμα της δεξιάς παλάμης και αντιβραχίου. Όσον αφορά τον τραυματισμό του ενάγοντα στον αυχένα ακολουθήθηκε συντηρητική αγωγή με την ακινητοποίηση της αυχενικής μοίρας με κολάρο τύπου ΜΙΝΕΡΒΑ και χρήση αναλγητικών. Ο ενάγοντας έφερε το αυχενικό κολάρο μέχρι και τις 8.2.2005 οπόταν και αφαιρέθηκε για να αρχίσει φυσιοθεραπεία στην περιοχή του αυχένα. Δέχομαι επίσης ότι για το χρονικό διάστημα που ο ενάγοντας είχε το αυχενικό κολάρο δυσκολευόταν να κοιμηθεί στο κρεβάτι του και για αυτό χρησιμοποιούσε μια ειδική καρέκλα που είχε αγοράσει. Η φυσιοθεραπεία η οποία ακολούθησε ο ενάγοντας διήρκησε για περίοδο έξι μηνών. Μετά την πάροδο των έξι μηνών ο ενάγοντας σταμάτησε την φυσιοθεραπεία λόγω στασιμότητας της κατάστασης του. Οι θέσεις του Δρ Κατσιάμη στο ιατρικό του πιστοποιητικό όσον αφορά το χαρακτηρισμό του κατάγματος ως ασταθές το οποίο και δεν πρόκειται να πωρωθεί όπως επίσης η χρονική περίοδος της χρήσης του αυχενικού κολάρου, ενόψει των παραδεκτών γεγονότων των δικηγόρων των μερών, και του περιεχομένου των λοιπών πιστοποιητικών δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Κατ΄ επέκταση τα ευρήματα μου όσον αφορά το κάταγμα που υπέστη ο ενάγοντας είναι τα πιο πάνω. Πέραν τούτου αποδέχομαι, εφόσον αποτελεί και παραδεκτό γεγονός, ότι το κάταγμα που υπέστη ο ενάγοντας έχει πωρωθεί πλήρως, χωρίς να μπορώ φυσικά να καταλήξω με ασφάλεια στον ακριβή χρόνο της πώρωσης του. Σύμφωνα με το ιατρικό πιστοποιητικό της Δρ Μαλικίδου η οποία εξέτασε τον ενάγοντα στις 23.3.2005, δέχομαι ότι ο ενάγοντας τότε παρουσίαζε δυσκαμψία και πόνο κατά τις κινήσεις του αυχένα, παραπονείτο περιστασιακά για κεφαλαλγίες και αυχεναλγία. Στις 17.4.2006, σύμφωνα και με το ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ Ανθούση, δέχομαι ότι ο ενάγοντας συνέχιζε να υποφέρει από ζάλη και πονοκεφάλους. Ο Δρ Σολομωνίδης στις 5.6.2007 που εξέτασε τον ενάγοντα παρατήρησε αδυναμία στροφής κυρίως αριστερά λόγω πόνου και δυσκαμψίας, θέση την οποία αποδέχομαι. Ο Δρ Κατσιάμης ο οποίος παρακολουθούσε τον ενάγοντα σε συνδυασμό με τις επισκέψεις του στα εξωτερικά ιατρεία του Νοσοκομείου στις 10.2.2007 διαπίστωσε ότι η θλάση στο θώρακα και το αιμάτωμα στη δεξιά παλάμη του ενάγοντα είχαν αποθεραπευτεί πλήρως. Η θλάση στο θώρακα του ενάγοντα είχε αποθεραπευτεί πλήρως από τις 6.11.2006 που είχε εξεταστεί από τον Δρ Γεωργίου. Στις 10.2.2007 ο ενάγοντας εξακολουθούσε να παρουσιάζει πόνο στην αυχενική μοίρα και δυσκαμψία για τα οποία συνέχιζε να λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Η δυσκαμψία της αυχενικής μοίρας του ενάγοντα σε όλες τις κινήσεις δέχομαι ότι ήταν μέτριου βαθμού, όπως χαρακτηρίζεται από τον Δρ Γεωργίου, ο οποίος εξέτασε τον ενάγοντα στις 6.11.
- Όσον αφορά τη σημερινή κατάσταση του ενάγοντα, παρόλο που δεν έχω πιο πρόσφατο ιατρικό πιστοποιητικό από αυτό του Δρ Κατσιάμη, καθοδηγούμενη από τα ενώπιον μου πιστοποιητικά τα οποία παρουσιάζουν την κατάσταση του ενάγοντα, στην οποία θα αναφερθώ πιο κάτω, ως μόνιμη, καταλήγω ότι ο ενάγοντας παρουσιάζει ελαττωμένη κινητικότητα της αυχενικής μοίρας κατά το ήμισυ με εκτεταμένη εκφυλιστική οστεοαρθρική παθολογία σε ολόκληρη την σπονδυλική στήλη. Επιπλέον δέχομαι ότι ο ενάγοντας παρουσιάζει και θα συνεχίσει να παρουσιάζει στο μέλλον περιοδικές ενοχλήσεις, πόνο και δυσκαμψία στην αυχενική μοίρα οπότε και η χρήση αναλγητικών ή και άλλης φαρμακευτικής αγωγής θα είναι απαραίτητη. Δέχομαι επίσης ότι ο ενάγοντας δυσκολεύεται κατά την ενασχόληση του με την κηπουρική και επιπλέον δυσκολεύεται κατά την οδήγηση σε μακρινές αποστάσεις. Το ερώτημα που παραμένει το οποίο στην ουσία είναι και το μόνο στο οποίο οι δύο πλευρές διαφωνούν είναι στο κατά πόσο η μείωση στην κινητικότητα του αυχένα του ενάγοντα κατά το ήμισυ και ο πόνος και η δυσκαμψία στην αυχενική μοίρα οφείλονται αποκλειστικά στο ατύχημα στο οποίο ο ενάγοντας ενεπλάκηκε στις 3.12.
- Η ύπαρξη των έντονων εκφυλιστικών αλλοιώσεων στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης πριν το ατύχημα, όπως αυτές περιγράφονται στο Τεκμήριο 3, παρατηρώ ότι είναι αποδεκτή και από την πλευρά του ενάγοντα. Ο Δρ Γεωργίου καταλήγει ότι η μείωση στην κινητικότητα του αυχένα του ενάγοντα κατά το ήμισυ οφείλεται μερικώς στο ατύχημα και μερικώς στην προγενέστερη κατάσταση του η οποία όπως ήδη ανέφερα είναι παραδεκτή. Η θέση της πλευράς του ενάγοντα είναι ότι, παρά την προϋπάρχουσα κατάσταση στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης του ενάγοντα, η μείωση της κινητικότητας του αυχένα, ο πόνος και η δυσκαμψία είναι καθαρά απόρροια του ατυχήματος και στηρίζεται πρώτον στο ότι στα κατατεθειμένα ιατρικά πιστοποιητικά δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά για το εάν ο ενάγοντας παρουσιάζε προηγουμένος τα πιο πάνω συμπτώματα και δεύτερο στο γεγονός ότι και ο Δρ Γεωργίου στο δικό του ιατρικό πιστοποιητικό αναφέρει ότι ο ενάγοντας δεν είχε προηγούμενο ιστορικό καταγμάτων, τραυματισμών ή άλλων σοβαρών παθήσεων. Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι το βάρος για την απόδειξη του ισχυρισμού αυτού εναπόκειτο στον ενάγοντα και ο ενάγοντας δεν προσκόμισε οποιαδήποτε προφορική μαρτυρία περί τούτου πλην των ιατρικών πιστοποιητικών τα οποία κατατέθηκαν από κοινού για την αλήθεια του περιεχομένου τους. Ο ενάγοντας είχε το βάρος να αποδείξει ότι πριν το ατύχημα οι οστεοραθρικές αλλοιώσεις δεν του προκαλούσαν πόνο ή και δυσκαμψία. Η ανυπαρξία σχετικής μαρτυρίας ή και αναφοράς στα ιατρικά πιστοποιητικά που κατατέθηκαν δεν το καθιστά το γεγονός αυτό αυταπόδεικτο. Η συνεχής επανάληψη του κ. Μιχαηλίδη ότι ο γιατρός αυτός αντιπροσωπεύει την ασφάλεια της εναγομένης δεν επηρεάζει με οποιοδήποτε τρόπο την κρίση μου εφόσον, όπως ήδη ανέφερα, το ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ Γεωργίου έχει επίσης κατατεθεί για την αλήθεια του περιεχομένου του. Με αυτό το δεδομένο, και με δεδομένη τη θέση ότι το βάρος της απόδειξης του ισχυρισμού του ενάγοντα εναπόκειτο στον ίδιο, δέχομαι ότι η μείωση στην κινητικότητα του αυχένα του ενάγοντα κατά το ήμισυ του φυσιολογικού εύρους όπως επίσης οι περιοδικές ενοχλήσεις πόνου και δυσκαμψίας της αυχενικής μοίρας που παρουσιάζονται τα οποία θεωρούνται ως μόνιμα κατάλοιπα και θα τον ταλαιπωρούν και στο μέλλον, οφείλονται εν μέρει στην προϋπάρχουσα κατάσταση του ενάγοντα στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης, η οποία συνάδει και με την ηλικία του, και εν μέρει στο ατύχημα. Στην κρίση μου αυτή καταλήγω χωρίς να παραγνωρίζω την αρχή στην οποία ο κ. Μιχαηλίδης ανέφερε και η οποία συμφωνώ ότι εφαρμόζεται και στην παρούσα περίπτωση όπου ο αδικοπραγήσας αποδέχεται το θύμα στην κατάσταση την οποία βρίσκεται στη δεδομένη στιγμή και φέρει και ευθύνη για την επιδείνωση της υφιστάμενης κατάστασης του (βλ. Αριστείδου ν Παυλίδου
(1999)1 Α.Α.Δ. 2153). Όμως όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση ΠΟΛΥΜΕΤΑΛ Λτδ κ.α. ν Κωνσταντίνου (πιο πάνω): «Αποτελεί αξιώμα του δικαίου των αστικών αδικημάτων ότι αποδέχεσαι το θύμα του αδικήματος στην κατάσταση στην οποία ευρίσκεται και όχι στη νοητή κατάσταση που ο μέσος άνθρωπος στη θέση του θύματος, περιλαμβανομένης της ηλικίας, θα βρισκόταν. Το Δικαστήριο δεν αντικρούει με την ετυμηγορία του αυτή την αρχή. Ό, τι αποκλείει, από το πεδίο των αποζημιώσεων, είναι τα κατάλοιπα του τραυματισμού του εφεσείοντα από προηγούμενο δυστύχημα. Διαφορετικά, οι αποζημιώσεις που θα επιδικάζονταν θα περιλάμβαναν και ζημιά που προκλήθηκε από γεγονός άσχετο προς το επίδικο συμβάν.». Νομική Πτυχή: Ενόψει της αποδοχής ευθύνης με ποσοστό 100% εκ μέρους της εναγομένης, δεν καθίσταται αναγκαία η ανάλυση της νομικής πτυχής για το αστικό αδίκημα της αμέλειας. Η ίδια είναι η θέση μου και για τις νομολογιακές αρχές σε σχέση με τις ειδικές ζημιές εφόσον το ύψος τους έχει συμφωνηθεί από τους δικηγόρους των διαδίκων στο ποσό των €1.196,69 όπως επίσης και τόκος εκ 8% ετησίως από την ημέρα της καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης δηλαδή από τις 8.5.1007. Η κα Φιλίππου στην αγόρευση της αναφέρει ότι ορθό θα ήταν ο τόκος επί των ειδικών αποζημιώσεων να επιδικάζετο από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης θέση η οποία, ενόψει των παραδεκτών γεγονότων και τη μη απόσυρσης τους, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη και να γίνει αποδεκτή στο στάδιο των αγορεύσεων. Θα προχωρήσω τώρα στην εξέταση του μοναδικού θέματος που παρέμεινε αυτό των γενικών αποζημιώσεων. Γενικές Αποζημιώσεις Κατά τον προσδιορισμό των γενικών αποζημιώσεων είναι πλέον νομολογιακά καθιερωμένο ότι παράγοντες οι οποίοι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη αποτελούν μεταξύ άλλων η σοβαρότητα των τραυμάτων που υπέστη το πρόσωπο που διεκδικεί τις αποζημιώσεις , ο πόνος, η οδύνη η ταλαιπωρία και η διάρκεια της δυσχέρειας (βλ. Μαυροπετρή ν Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66 και Ηρακλέους ν Πίτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239). Όπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση Paraskevaides (Overseas) Ltd and Another v Christofi
(1982)1 CLR 789, ο σκοπός της επιδίκασης αποζημιώσεων είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα. Το ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Συνεπώς η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση, παράγοντας σχετικός προς το έργο του Δικαστηρίου ειδικά σε σχέση με μη χρηματική απώλεια. Επίσης η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει επιδείξει μια σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, και έχει τονίσει την ανάγκη για μια πιο δίκαιη και φιλελεύθερη αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και των πολλαπλών στερήσεων που προκαλούν αναπηρίες στα θύματα της αμέλειας (βλ. Κωμιάτη ν Πόλιτσου κ.ά.
(2001)1 (Α) ΑΑΔ 226, Παναγιώτου ν Φραγκέσκου κ.ά.
(1999)1 Α.Α.Δ. 687, Παναγή ν Θεοδώρου
(1992)1 Α.Α.Δ. 1303). Στην υπόθεση Φοινικαρίδης κ.ά. ν Γεωργίου κ.ά.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, υιοθετήθηκε η καθιερωμένη αρχή ότι οι προηγούμενες αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων προσφέρουν καθοδήγηση στο βαθμό που είναι συγκριτικές ως αποκαλυπτικές της επικρατούσας τάσης χωρίς να είναι δεσμευτικές. Σε κάθε υπόθεση είναι ανάγκη να γίνονται οι αναγκαίες προσαρμογές έχοντας υπόψη τα ιδιαίτερα περιστατικά της και βέβαια πρέπει να συνυπολογίζεται η μείωση της αξίας του χρήματος με την πάροδο του χρόνου. Περαιτέρω στην υπόθεση Νεοφύτου ν Δημητρίου
(1992)1 Α.Α.Δ.430, επισημάνθηκε ότι το Δικαστήριο οφείλει πάντοτε να προβαίνει στις αναγκαίες αναπροσαρμογές λαμβάνοντας υπόψη ότι τα ουσιώδη γεγονότα δύο υποθέσεων δεν είναι ποτέ ταυτόσημα. Στον καθορισμό των αποζημιώσεων του ενάγοντα έλαβα υπόψη μου προηγούμενες αποφάσεις για παρόμοια τραύματα (βλ. στο σύγγραμμα Φ. Νικολαϊδη, Αποζημιώσεις για Σωματικές Βλάβες : Πάπαδος ν Λοίζου, παρ. 4-27, Χαραλάμπους ν Αθανασίου κ.α., παρ. 4-51, Τσιαλίκης ν Κατσικίδη, παρ. 5-01, Erodotou v Shoham (Cyprus) Ltd and others
(1987)1 CLR 107, παρ. 5-06, Μιχαήλ ν Καπεδιώτη και άλλης, παρ. 5-22 και 5-23, Καθητζιώτης ν Πέτρου και άλλων, παρ. 5-36, Χούλου ν Μοδίτη, παρ. 5-37, Σουρρή ν Δημητρίου και άλλου, παρ. 5-39, Χρυσοστόμου ν Πέτρου, παρ. 5-44, Χατζηνεοκλής ν Καραισκάκη, παρ.5-72, Ορφανίδου ν Περνάρου, παρ.5-75, Polykarpou and another v Adamou
(1988)1 CLR 727, Αντωνίου ν Νικολάου κ.α (πιο πάνω)). Έλαβα επίσης υπόψη μου και οι υποθέσεις που πραγαματεύονται αποζημιώσεις με επιδείνωση προυπάρχουσας βλάβης (βλ. Αριστείδου ν Παυλίδου (πιο πάνω), Κάρδανας ν Καραμούζη (Πολ Έφ.54/2005 ημερ.17.4.2008) και Νεοκλέους ν Worley
(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 652). Συνοψίζοντας τα πιο πάνω και έχοντας υπόψη όλες τις παραμέτρους που αναφέρθηκαν πιο πάνω σε συνάρτηση με το ζήτημα των αποζημιώσεων και λαμβάνοντας υπόψη τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη ο ενάγοντας συνεπεία του τραυματισμού του όπως επίσης των μόνιμων κατάλοιπων, στο βαθμό που αυτά αποδέχομαι ότι προέρχονται από τον τραυματισμό του ενάγοντα στο ατύχημα στις 3.12.2004, όπως αναφέρω πιο πάνω στο μέρος των ευρημάτων μου, κρίνω ότι ο ενάγοντας δικαιούται ως γενικές αποζημιώσεις το ποσό των €20.000 επί πλήρους ευθύνης, το οποίο θεωρώ ότι είναι δίκαιη και εύλογη αποζημίωση για το τι έχει υποστεί. Όσον αφορά τον τόκο παρατηρώ ότι ο ενάγοντας δεν προσέφερε οποιαδήποτε αιτιολογία για το λόγο καθυστέρησης στην προώθηση της υπόθεσης του αφού το ατύχημα έγινε στις 3.12.2004, η αγωγή του καταχωρήθηκε στις 31.3.2006 και η έκθεση απαίτησης του στις 8.5.2007. Με αυτά τα δεδομένα συμφωνώ με τη θέση της κας Φιλίππου όσον αφορά τις γενικές αποζημιώσεις ότι ο τόκος θα πρέπει να αρχίσει να υπολογίζεται από την ημερομηνία καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω και στη βάση του ότι η εναγόμενη ευθύνεται αποκλειστικά για το επίδικο δυστύχημα, εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον της εναγομένης για το ποσό των €20.000 ως γενικές αποζημιώσεις με τόκο 8% από τις 8.5.2007 μέχρι τις 14.10.2008 και ακολούθως νόμιμος τόκος μέχρι τελικής εξόφλησης. Επιπλέον εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον της εναγομένης για το ποσό των €1.196,69 ως ειδικές αποζημιώσεις με τόκο 8%, όπως έχει συμφωνηθεί από τους δικηγόρους των μερών, από τις 8.5.2007 ημερομηνία καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης, μέχρι πλήρους εξόφλησης. Όσον αφορά τα έξοδα της αγωγής πέραν του ότι έχει συμφωνηθεί από τους δικηγόρους των διαδίκων να βαρύνουν την εναγομένη όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή λαμβάνοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω δεν βρίσκω ότι συντρέχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, και κατ' επέκταση, επιδικάζονται σε βάρος της εναγομένης και υπέρ του ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Πέραν των πιο πάνω, τα ημερομίσθια τα οποία καταβλήθηκαν για την κλήτευση του Δρ. Σολομωνίδη, Δρ. Παπασωζόμενου, Δρ. Ανθούση και της Δρ. Μαλικίδου ως επίσης και του αστυφύλακα 2236 να επιστραφούν στο δικηγόρο του ενάγοντα. (Υπ.) ............... Φ. Καπετάνιου Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject:Civil/Other Actions/Final Αναφορά: Δυστύχημα/Γενιικές Αποζημιώσεις cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο