← Κύπρος

Πάρη Μιχαήλ ν. Χριστάκη Μενελάου κ.α., Αρ. Αγ.: 6512/2007, 16 Ιουλίου 2009

Πάρη Μιχαήλ ν. Χριστάκη Μενελάου κ.α., Αρ. Αγ.: 6512/2007, 16 Ιουλίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A201 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Φ. Καπετάνιου, Ε.Δ. Αρ. Αγ.: 6512/2007 Μεταξύ : Πάρη Μιχαήλ Ενάγοντα Και

  1. Χριστάκη Μενελάου
  2. Χάρη Χριστοδούλου Εναγομένων ------------------------------ Αίτηση ημερομηνίας 17.6.2009 για έκδοση απόφασης λόγω παράλειψης των εναγομένων να καταχωρήσουν σημείωμα εμφάνισης Ημερομηνία : 16 Ιουλίου 2009 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα : κα Χιλέτικου και για να ακούσει απόφαση η κα Καλυβίτου Για Εναγομένους : Καμία εμφάνιση ΑΠΟΦΑΣΗ Με το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα ο ενάγοντας ζητά γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες που υπέστη σε τροχαίο ατύχημα την 16.12.2005 στον κύριο δρόμο Αρακαπά - Διερώνας στη Λεμεσό το οποίο σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ενάγοντα, ο οποίος κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν επιβάτης στη μοτοσικλέτα με αριθμό εγγραφής ΗΝΥ 941 που οδηγούσε ο εναγόμενος 1, επεσυνέβη λόγω της αμέλειας και ή της παράβασης των καθηκόντων του εναγομένου
  3. Η εν λόγω μοτοσικλέτα κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν ιδιοκτησίας του εναγομένου 2 ο οποίος ενάγεται ως εκ προστήσεως υπεύθυνος αλληλέγγυα και ή κεχωρισμένα με τον εναγόμενο 1 αφού η μοτοσικλέτα οδηγείτο με την συγκατάθεση και ή κατόπιν οδηγιών του εναγομένου
  4. Το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε δεόντως στους εναγομένους 1 και 2 στις 18.12.2007 και η έκθεση απαίτησης στις 1.7.2009 μαζί με την υπό εξέταση αίτηση για έκδοση απόφασης, και οι εναγόμενοι 1 και 2 παρέλειψαν να καταχωρήσουν σημείωμα εμφάνισης. Προς απόδειξη της υπόθεσης του ενάγοντα κατατέθηκε η ένορκη δήλωση του. Με την ένορκη δήλωση του ο ενάγοντας αναφέρει ότι στις 16.12.2005 και ενώ επέβαινε ως επιβάτης στην μοτοσικλέτα με αριθμό εγγραφής ΗΝΥ941 ιδιοκτησίας του εναγομένου 2, η οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο οδηγείτο από τον εναγόμενο 1, στον κύριο δρόμο Αρακαπά - Διερώνας στη Λεμεσό, με κατεύθυνση το χωρίο Διερώνα, σε κάποιο σημείο του πιο πάνω δρόμου σε μία αριστερή στροφή, ο εναγόμενος 1 απώλεσε τον έλεγχο της μοτοσικλέτας, παρεξέκλινε δεξιά, εισήλθε στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας και στο εκ δεξιών παρακείμενο πεζοδρόμιο, προσέκρουσε σε τσιμεντένιο περιτοίχισμα με αποτέλεσμα ο ίδιος να τραυματιστεί σοβαρά και να υποστεί ζημιά, έξοδα και ταλαιπωρία. Το πιο πάνω ατύχημα είναι η θέση του ενάγοντα ότι οφείλεται στην αμελή και ή κατά παράβαση των εκ του νόμου απορρεόντων καθηκόντων του εναγομένου
  5. Μετά το εν λόγω ατύχημα ο ενάγοντας, ως ο ίδιος, αναφέρει μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού όπου και εισήχθη στο τμήμα χειρουργικής νοσηλείας. Καθημερινά ενόσω βρισκόταν στο Νοσοκομείο όπου και παρέμεινε μέχρι τις 19.12.2005 του εγίνετο περιποίηση των τραυμάτων του προσώπου και υποβλήθηκε σε κλινικό και ακτινολογικό έλεγχο. Του συνεστήθη επίσης η χρήση αυχενοκαρπιαίας ανάρτησης και του χορηγήθηκαν παυσίπονα. Ο ενάγοντας αναφέρει ότι συνεπεία του ατυχήματος υπέστη: (α) κάταγμα της δεξιάς κλείδας, (β) ρωγμώδες κάταγμα του σώματος της δεξιάς ωμοπλάτης, (γ) πολλαπλές εκδορές σε όλο το πρόσωπο και κακώσεις στο κρανίο, (δ) κάταγμα σε σειρά δοντιών και απώλεια ενός δοντιού από την οδοντοστοιχία και (ε) υπέφερε από ζάλη και οξύ πόνο στη δεξιά ωμοπλάτη. Ακολούθως ο ενάγοντας αναφέρει ότι επισκέφθηκε την θεράποντα ιατρό του, χειρούργο οδοντίατρο κα Σ. Νικολάου - Σερδάρη. Ο ενάγοντας υποβλήθηκε σε ενδοοδοντική θεραπεία για δύο δόντια με αρ. 22 και 23 και σε ανασύσταση για ακόμη ένα δόντι με αρ.
  6. Για την αποκατάσταση της απώλειας του δοντιού του με αριθμό 21 του έγινε γέφυρα με τρία τεμάχια πορσελάνης. Είναι η θέση του ενάγοντα ότι συνεπεία του πιο πάνω ατυχήματος υπέφερε για αρκετό καιρό από πόνους και ταλαιπωρία, στερήθηκε χαρές και απολαύσεις της ζωής νιώθοντας πολλές φορές μειονεκτικά έναντι των συνομήλικων του αδυνατώντας να συμμετέχει σε διάφορες δραστηριότητες της κοινωνικής ζωής και σε παρέες άλλων νεαρών συνομήλικων του. Μετά από πάροδο 3 ½ χρόνων και μέχρι σήμερα ο ενάγοντας αναφέρει ότι παρά το ότι έχει βελτιωθεί η κατάσταση του οι κινήσεις της δεξιάς κλείδας και δεξιάς ωμοπλάτης εξακολουθούν να είναι επώδυνες και περιορισμένες και αποφεύγει να εκτελεί βαριές χειρονακτικές εργασίες και ή εργασίες που προϋποθέτουν έντονη σωματική κόπωση. Επιπλέον, αναφέρει ότι η οδοντίατρος του, του ανέφερε ότι θα χρειαστεί νέες θεραπείες τόσο για επανατοποθέτηση και ή αντικατάσταση της γέφυρας του απολεσθέντος δοντιού. Πέραν των σωματικών βλαβών ο ενάγοντας υπέστη και τις ακόλουθες ειδικές ζημιές: (α) €85,43 για τη λήψη της αστυνομικής έκθεσης, (β) €18,79 για τη λήψη του ιατρικού πιστοποιητικού του Νοσοκομείου και (γ) €1.050,79 για το ιατρικό πιστοποιητικό της κας Σ. Νικολάου - Σερδάρη. Ο ενάγοντας προς υποστήριξη της υπόθεσης του επισύναψε στην ένορκη δήλωση του δύο επιστολές που απέστειλε, μία προς τους Motors Insurance Fund και μία προς την Κόσμος Ασφαλιστική Εταιρεία (Τεκμήρια 1 και 2), Αστυνομική Έκθεση ως Τεκμήριο 3, Ιατρικό Πιστοποιητικό του Νοσοκομείου Λεμεσού ως Τεκμήριο 4 και έκθεση της Δρ Σούλας Νικολάου Σερδάρη ως Τεκμήριο
  7. Κατά την αγόρευση της η κα Χιλέτικου υιοθετώντας τα γεγονότα όπως αυτά περιγράφονται στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα και στα σχετικά τεκμήρια που τη συνοδεύουν εισηγήθηκε ότι παρέμειναν αναντίλεκτα, και με αυτά αποδεικνύεται η αποκλειστική αμέλεια που επέδειξαν οι εναγόμενοι 1 και 2, και εισηγήθηκε ότι το ποσό των €37,590 (ΛΚ12.000 όσον αφορά το κάταγμα της κλείδας και ΛΚ10.000 όσον αφορά τον τραυματισμό στα δόντια) ως γενικές αποζημιώσεις είναι δίκαιο και εύλογο υπό τις περιστάσεις. Επιπλέον ανέφερε ότι δεν εμμένουν στο περιεχόμενο της παραγράφου 10 της ένορκης δήλωσης του ενάγοντα όσον αφορά τα έξοδα για τις μελλοντικές θεραπείες του ενάγοντα. Η πιο πάνω μαρτυρία παρέμεινε αναντίλεκτη αφού οι εναγόμενοι δεν εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου για να εκθέσουν τη δική τους εκδοχή. Ως εκ τούτου δέχομαι τη μαρτυρία του ενάγοντα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το ατύχημα. Σημειώνω εδώ ότι η θέση του ενάγοντα ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος συνάδει πλήρως και με το περιεχόμενο της Αστυνομικής Έκθεσης (Τεκμήριο 3). Επιπλέον λαμβάνω υπόψη μου και το περιεχόμενο των ιατρικών πιστοποιητικών τα οποία ο ενάγοντας επισύναψε προς υποστήριξη της θέσης του όσον αφορά τους τραυματισμούς που υπέστη. Αποτελεί συνεπώς εύρημα μου ότι στις 16.12.2005 και περί η ώρα 04:00, ο εναγόμενος 1 ενώ οδηγούσε τη μοτοσικλέτα με αριθμό εγγραφής ΗΝΥ 941, ιδιοκτησίας του εναγομένου 2, στον κύριο δρόμο Αρακαπά - Διερώνας με κατεύθυνση το χωρίο Διερώνα, σε κάποιο σημείο του πιο πάνω δρόμου σε μία αριστερή στροφή απώλεσε τον έλεγχο της μοτοσικλέτας του, παρέκκλινε δεξιά και προσέκρουσε σε τσιμεντένιο περιτοίχισμα όπου και ακινητοποιήθηκε. Συνεπεία του πιο πάνω ατυχήματος ο ενάγοντας ο οποίος ήταν επιβάτης στην πιο πάνω μοτοσικλέτα υπέστη σωματικές βλάβες και ταλαιπωρία. Μετά το εν λόγω δυστύχημα ο ενάγοντας μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Λεμεσού όπου και έτυχε ιατρικής περίθαλψης. Ο ενάγοντας εισήχθη στο τμήμα γενικής χειρουργικής. Στο Νοσοκομείο ο ενάγοντας παρέμεινε μέχρι και τις 19.12.
  8. Κατά την παραμονή του στο Νοσοκομείο υποβλήθηκε σε ακτινολογική και κλινική εξέταση όπου διαπιστώθηκε ότι υπέστη κάταγμα της δεξιάς κλείδας και πιθανό ρωγμώδες κάταγμα του σώματος της δεξιάς ωμοπλάτης. Του συνεστήθη η χρήση αυχενοκαρπιαίας ανάρτησης και του χορηγήθηκαν παυσίπονα. Κατά την έξοδο του από το Νοσοκομείο του συνεστήθη η συνέχιση της ίδιας αγωγής και να επανέλθει για έλεγχο στα εξωτερικά ιατρεία. Ο ενάγοντας φαίνεται ότι δεν πήγε ξανά στο Νοσοκομείο για παρακολούθηση. Ακολούθως ο ενάγοντας επισκέφθηκε τη Δρ Νικολάου - Σερδάρη η οποία διαπίστωσε απώλεια του δοντιού με αρ.21 και κατάγματα στα δόντια με αρ. 11, 22 και
  9. Του έγινε ενδοοδοντική θεραπεία στα δόντια με αριθμούς 22 και 23 και ανασύσταση στο δόντι με αριθμό
  10. Για την αποκατάσταση του δοντιού με αριθμό 21 έγινε γέφυρα τριών τεμαχίων. Το κόστος της εργασίας της πιο πάνω γιατρού ανήλθε στο ποσό των ΛΚ
  11. Από την όλη μαρτυρία ενώπιον μου προκύπτει ότι ο ενάγοντας υπέστη κάταγμα κλείδας για το οποίο φαίνεται ότι ακολουθήθηκε συντηρητική αγωγή με τη χρήση αυχενοκαρπιαίας ανάρτησης και παυσίπονων. Δεν έχω μαρτυρία ενώπιον μου για το χρόνο πώρωσης του εν λόγω κατάγματος οπότε και δεν μπορώ να καταλήξω σε σχετικό εύρημα. Ο ενάγοντας επίσης δέχομαι ότι απώλεσε ένα δόντι με αρ. 21 και υπέστη κατάγματα στα δόντια με αριθμούς 11,22 και 23 για τα οποία υποβλήθηκε σε θεραπεία όπως πιο πάνω αναφέρεται. Όσον αφορά τους ισχυρισμούς του ενάγοντα ότι υπέστη ρωγμώδες κάταγμα της ωμοπλάτης, πολλαπλές εκδορές στο πρόσωπο και στο κρανίο, ζάλη, και κεφαλαλγία δεν μπορώ να καταλήξω σε ασφαλή ευρήματα εφόσον κάτι τέτοιο δεν υποστηρίζεται από ιατρική μαρτυρία. Προς ενίσχυση της πιο πάνω θέσης μου όσον αφορά το κάταγμα της ωμοπλάτης παραπέμπω στο περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού του Νοσοκομείου όπου γίνεται αναφορά σε «πιθανό» ρωγμώδες κάταγμα της δεξιάς ωμοπλάτης. Δέχομαι επίσης ότι ο ενάγοντας συνεπεία των τραυματισμών του παρουσίαζε πόνους και κάποια δυσκολία στις κινήσεις λόγω του κατάγματος στην κλείδα. Όσον αφορά τη σημερινή του κατάσταση ο ενάγοντας αναφέρει ότι εξακολουθεί να νιώθει πόνο και οι κινήσεις της δεξιάς κλείδας και δεξιάς ωμοπλάτης είναι περιορισμένες και επώδυνες και για αυτό αποφεύγει να εκτελεί χειρονακτική εργασία ή και εργασία που προϋποθέτει σωματική κόπωση. Παρόλο που όπως ανέφερα και πιο πάνω η μαρτυρία του ενάγοντα παρέμεινε αναντίλεκτη οι πιο πάνω αναφορές του για τη σημερινή του κατάσταση παραμένουν γενικοί ισχυρισμοί οι οποίοι δεν υποστηρίζονται από ιατρική μαρτυρία οπότε και το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί να τους προσδώσει βαρύτητα και να καταλήξει με ασφάλεια σε σχετικά ευρήματα. Πέραν του ότι ο ενάγοντας κατά το χρόνο του ατυχήματος ήταν ένα υγιές άτομο ηλικίας 18 χρόνων, θέση η οποία είναι αποδεκτή, καμία άλλη μαρτυρία δεν προσκόμισε για τυχόν αναρρωτική άδεια εάν δόθηκε ή για τυχόν πρόσφατη ιατρική παρακολούθηση του, για το τι κάνει σήμερα ή και το πώς εάν και εφόσον τα πιο πάνω συμπτώματα υπάρχουν, επηρεάζουν συγκεκριμένα τη ζωή του ή και την εργασία του, εάν εργάζεται. Νομική Πτυχή Αρχικά αναφέρω ότι το θέμα της αμέλειας είναι θέμα γεγονότος το οποίο αποφασίζεται με βάση τις συνθήκες και τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης (Βλ. Panagiotou v. Mavrou

(1970)1 C.L.R. 215 και Patsalides v. Yiapani
(1969)1 C.L.R. 84). Η έννοια της αμέλειας, όπως καθορίστηκε από το Δικαστή κ. Κωνσταντινίδη στην απόφαση της πλειοψηφίας στην υπόθεση Φοινικαρίδης ν. Γεωργίου κ.α.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, ως πραγματικού γεγονότος συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Στην σελίδα 484 αναφέρει τα εξής: «Αυτό κατά εναρμονισμό προς το θεμελιωμένο ότι η αμέλεια ως πραγματικό γεγονός συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής κάτω από τις συγκεκριμένες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Συναφώς θα υπενθυμίζαμε πως γενικά, εφόσον η πιθανότητα δημιουργίας κινδύνου είναι εύλογα εμφανής, η παράλειψη λήψης μέτρων προφύλαξης συνιστά αμέλεια (Elpiniki Panayiotou v. Georghios Kyriakou Mavrou
(1979)1 C.L.R. 215)." H συμπεριφορά ενός οδηγού εξετάζεται και κρίνεται με βάση το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου, δηλαδή με βάση την αντίληψη ενός συνηθισμένου οδηγού και όχι του ενεχόμενου οδηγού (βλ. Μαρκαντώνης ν. Δημάκη
(1989)1 C.L.R. 387), o δε προσδιορισμός του καθήκοντος ποικίλλει ανάλογα με τα αντικειμενικά δεδομένα που επικρατούν στη σκηνή. Το καθήκον για λήψη προφυλακτικών μέτρων διαφαίνεται κατά τη λογική πρόβλεψη (βλ. Βίκης ν. Νεοφύτου
(1990)1 Α.Α.Δ. 345). Στην υπόθεση Αλεξάνδρου ν. Λεβέντη
(1996)1 Α.Α.Δ. 420, εισαγάγεται ένα ευρύτερο προσδιοριστέο καθήκον αυτών που χρησιμοποιούν το δρόμο, το καθήκον της επιμέλειας για την ασφάλεια των άλλων η εκπλήρωση του οποίου τους καθιστά υπόλογους για αμέλεια. Συνεχίζει η απόφαση ως εξής: «Το καθήκον για επιμέλεια γεννάται αφότου η διακίνηση άλλων προσώπων καθιστά εξ αντικειμένου μέριμνα του προσώπου που χρησιμοποιεί το δρόμο στη λήψη προφυλακτικών μέτρων για την προστασία της ασφάλειας τους.» Περαιτέρω αναφέρει για το κριτήριο αμέλειας τα εξής: «Το κριτήριο της αμέλειας είναι καθολικό και απρόσωπο. Η αμέλεια κρίνεται αντικειμενικά με γνώμονα τις αντιδράσεις ενός συνετού οδηγού, ο οποίος χρησιμοποιεί το δρόμο λελογισμένα και με συναίσθηση ευθύνης για την ασφάλεια των άλλων που χρησιμοποιούν το δρόμο.» Λαμβάνοντας υπόψη τα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης όπως έχουν διαπιστωθεί μέσα από τα ευρήματα μου, κρίνω ότι ο εναγόμενος 1 οδηγούσε χωρίς τη δέουσα προσοχή και φροντίδα αφού ενώ οδηγούσε τη μοτοσικλέτα με αριθμό εγγραφής ΗΝΥ 941 κανονικά στον κύριο δρόμο Αρακαπά - Διερώνας με κατεύθυνση προς το χωριό Διερώνα ως η πορεία Α επί του Τεκμηρίου 3, σε κάποιο σημείο για άγνωστο λόγο, απώλεσε τον έλεγχο της, παρεξέκλινε δεξιά της πορείας του, εισήλθε στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας και προσέκρουσε σε τσιμεντένιο περιτοίχισμα στο σημείο Α1 επί του Τεκμηρίου 3 όπου και ακινητοποιήθηκε η μοτοσικλέτα του. Ο εναγόμενος 1 είναι φανερό ότι δεν είχε πλήρη και σωστό έλεγχο στο δρόμο, αφού παρεξέκλινε της πορείας του και εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας επειδή έχασε τον έλεγχο της μοτοσικλέτας του. Δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία ενώπιον μου για τους λόγους που οδήγησαν τον εναγόμενο 1 να χάσει τον έλεγχο της μοτοσικλέτας του και να εισέλθει στη αντίθετη λωρίδα κυκλοφορία καταλήγοντας σε παρακείμενο περιτοίχισμα ή και για τις οποιεσδήποτε προφυλακτικές κινήσεις που έκανε ο εναγόμενος 1 εάν έκανε προς αποφυγή της αλλαγής της πορείας του ή της σύγκρουσης ή και άλλη μαρτυρία που να δεικνύει οποιαδήποτε άλλη εκδοχή. Η εν λόγω έλλειψη ελέγχου της μοτοσικλέτας του και η παρουσία του στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας συνιστά αμέλεια από πράξη με την οποία ο εναγόμενος 1 στέρησε τον εαυτό του. Ο εναγόμενος 1 είχε υπό τις περιστάσεις καθήκον επισκόπησης του δρόμου όπως επίσης καθήκον να παραμείνει στη δική του πλευρά του δρόμου και να ακολουθεί την ορθή λωρίδα κυκλοφορίας. Ο εναγόμενος 1 όφειλε να οδηγεί τη μοτοσικλέτα του στην ορθή λωρίδα κυκλοφορίας (βλ. Ανδρέου ν Αστυνομία
(1997)2 Α.Α.Δ. 409, Τούμπας ν Αστυνομία
(2004)2 Α.Α.Δ. 279, Καλαθά ν Πουλλιτα
(2006)1(Α)Α.Α.Δ. 480, Περικλέους ν Γεωργίου κ.α.
(2005)1(Α)Α.Α.Δ. 80). Ως εκ των ανωτέρω κρίνω ότι την αποκλειστική ευθύνη για το επίδικο δυστύχημα την έχει ο εναγόμενος
  1. Με τα δεδομένα που έχω ενώπιον μου δεν τίθεται θέμα συντρέχουσας αμέλειας, αφού ο ενάγοντας ήταν επιβάτης της μοτοσικλέτας με αριθμό εγγραφής ΗΝΥ
  2. Στο σημείο αυτό θα προχωρήσω να εξετάσω την ευθύνη που κατ' ισχυρισμό έχει ο εναγόμενος 2 ως ιδιοκτήτης της μοτοσικλέτας με αριθμό εγγραφής ΗΝΥ 941 η οποία οδηγείτο κατά τον ουσιώδη χρόνο από τον εναγόμενο
  3. Ο εναγόμενος 2 είναι φανερό από τα δικόγραφα ότι ενάγεται υπό την ιδιότητα του ως ιδιοκτήτης της μοτοσικλέτας, η οποία οδηγείτο από τον εναγόμενο 1 κατόπιν οδηγιών του και ή της συγκατάθεσης του και ή ως υπηρέτης του. Είναι ευρέως νομολογημένο ότι ισχυρισμοί οι οποίοι περιέχονται στα δικόγραφα των μερών δεν αποτελούν μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά πρέπει αυτοί να αποδεικνύονται με σχετική μαρτυρία. Στην ένορκη δήλωση του ο ενάγοντας πέραν της γενικής αναφοράς του ότι έχει διαβάσει το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης με το οποίο και συμφωνεί αναφέρει στις παραγράφους 4 και 5 ότι ο εναγόμενος 2 είναι ο ιδιοκτήτης της μοτοσικλέτας. Το γεγονός της ιδιοκτησίας της μοτοσικλέτας είναι και το μόνο γεγονός που υποστηρίζεται και με την αστυνομική έκθεση Τεκμήριο 3, στην οποία σημειώνω, χωρίς φυσικά να καταλήγω σε σχετικό εύρημα, αναφέρεται ότι ο εναγόμενος 1 στην παρούσα οδηγούσε μεταξύ άλλων χωρίς την συγκατάθεση του ιδιοκτήτη, εναγομένου
  4. Στην υπόθεση Ποταμίτης ν Ιωάννου
(1992)1 Α.Α.Δ. 479 λέχθηκαν τα ακόλουθα : « Στην Κύπρο οι Αρχές του Κοινοδικαίου για την εκ προστήσεως ευθύνη έχουν ενσωματωθεί στο άρθρο 13 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, που ρητά προβλέπει πότε υπάρχει τέτοια ευθύνη, όταν αποδεικνύεται σχέση αντιπροσώπου - αντιπροσωπευόμενου ή εργοδότη - εργοδοτουμένου. Η εξουσιοδότηση χρήσης κινητού αντικειμένου δεν υποδηλώνει ως θέμα λογικής ή κοινής εμπειρίας και τη δημιουργία σχέσης αντιπροσώπου - αντιπροσωπευόμενου αναφορικά με τη χρήση του.». Στην υπόθεση Καθητζιώτης ν Manocas Transport
(1993)1 Α.Α.Δ.954 λέχθηκε ότι: « Η απόδειξη ιδιοκτησίας, αποτελεί ελλείψει άλλου, κάποιο υλικό μαρτυρίας βάσει του οποίου το Δικαστήριο, ανάλογα με τα γεγονότα στην κάθε υπόθεση, μπορεί να συναγάγει εκ προστήσεως ευθύνη του ιδιοκτήτη (βλ. Savva Theofanous v Cosmos (Cyprus) Insurance Co Ltd
(1988)1 CLR 265). Το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση A. Demosthenous Antiprosopies Ltd v Katsourides
(1988)1 CLR 665 , σχετικά με την ύπαρξη ή μη εκ προστήσεως ευθύνης, στις σελίδες 670-671 αναφέρει τα εξής: « Η νομική κατάσταση που δημιουργείται από την εκ προστήσεως ευθύνη ενός προσώπου για την αμέλεια άλλου, έχει συζητηθεί σε πληθώρα αποφάσεων τόσο των Δικαστηρίων της Αγγλίας όσο και της χώρας μας. Ειδικότερα με το ζήτημα της εκ προστήσεως ευθύνης του ιδιοκτήτη αυτοκινήτου για την αμέλεια του οδηγού καταπιάστηκε το Δικαστήριο των Λόρδων στην υπόθεση Morgans v Launchbury and Other
(1972)2 All E.R. 606. Η απόφαση αυτή υιοθετήθηκε και εφαρμόστηκε από το Εφετείο μας στην υπόθεση Hellenic Mining Co. Ltd v Galaxy Tours Ltd
(1978)1 CLR 414, όπου παρατίθενται εκτεταμένα αποσπάσματα από τις αποφάσεις των Λόρδων Δικαστών, ώστε να μην χρειάζεται να τα επαναλάβουμε παρά μόνο να παραπέμψουμε στις δύο αυτές αποφάσεις και στην Stylianou & another v Petrou
(1984)1 CLR
  1. Θα κάνουμε αναφορά σε μερικές γραμμές από την απόφαση του Λόρδου Wilberforce γιατί κατά τη γνώμη μας συνοψίζουν με ενάργεια την νομική αρχή. «For I regard it is as clear that in order to fix vicarious liability on the owner of a car in such a case as the present, it must be shown that the driver was using it for the owner's purposes under delegation of a task or duty.». Από τα πιο πάνω είναι φανερό ότι η ιδιοκτησία του αυτοκινήτου από μόνη της δεν δημιουργεί τεκμήριο εκ προστήσεως ευθύνης εναντίον του ιδιοκτήτη. Αποτελεί απλά μέρος του συνόλου της μαρτυρίας που αξιολογείται κυρίως αναφορικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες, ο οδηγός ανέλαβε να οδηγήσει τη μοτοσικλέτα. Στην παρούσα υπόθεση από το αποδεικτικό υλικό που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου αποδεικνύεται μόνο ότι ο εναγόμενος 2 ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο ιδιοκτήτης της μοτοσικλέτας με αριθμό εγγραφής ΗΝΥ
  2. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω κρίνω ότι δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου αποδεικτικό υλικό ότι ο εναγόμενος 2 είναι υπεύθυνος εκ προστήσεως για την αμέλεια του οδηγού της μοτοσικλέτας, εναγομένου
  3. Θα προχωρήσω τώρα στην εξέταση του θέματος των ειδικών και των γενικών αποζημιώσεων. Ειδικές Αποζημιώσεις Σύμφωνα με τις νομολογιακές αρχές οι ειδικές ζημιές θα πρέπει να καταγράφονται στις έγγραφες προτάσεις με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται αυστηρότατα (βλ. Τηλεμάχου ν. Παπακυριακού
(1986)1 Α.Α.Δ. 705 και Ηρακλέους ν. Πέτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239). Περαιτέρω στην υπόθεση Μιχαηλίδη ν. Κακουλλή
(1992)1 Α.Α.Δ. 673 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Είναι πρωτίστως καθήκον του εφεσείοντα να ικανοποιήσει το Δικαστήριο με αξιόπιστη μαρτυρία για τη βασιμότητα της απαίτησης του και όχι για τον εφεσίβλητο να την αντικρούσει». Από την έκθεση απαίτησης προκύπτει ότι ο ενάγοντας απαιτεί το ποσό των €18,79 για το ιατρικό πιστοποιητικό του Νοσοκομείου Λεμεσού, €85,43 για τη λήψη της Αστυνομικής έκθεσης και €1.050 για τα έξοδα της Δρ Νικολάου - Σερδάρη. Το ποσό το οποίο ο ενάγοντας ζητά στην έκθεση απαίτησης του ως έξοδα μελλοντικής θεραπείας δεν θα με απασχολήσει ενόψει της δήλωσης της δικηγόρου του στο στάδιο των αγορεύσεων ότι δεν επιμένουν πλέον σε αυτό. Ο ενάγοντας μετά το ατύχημα και μετά την έξοδο του από το Νοσοκομείο επέλεξε για την εξέταση και την αποθεραπεία του σε σχέση με τους τραυματισμούς του στα δόντια ιδιώτη γιατρό. Η απόφαση του αυτή κρίνω ότι ήταν δικαιολογημένη, αφού αποτελεί δικαίωμα του κάθε θύματος να απευθύνεται σε γιατρό της προτίμησης του, νοουμένου ότι δεν προβαίνει σε αδικαιολόγητες και αλόγιστες δαπάνες. Ως εκ τούτου θεωρώ ο ενάγοντας δικαιούται στο ποσό των €1.050, αφού αυτό αποδεικνύεται τόσο από την ένορκη δήλωση του όσο και από το ιατρικό πιστοποιητικό της Δρ Νικολάου - Σερδάρη (Τεκμήριο 5). Η αξίωση του επίσης για το ποσό των €18,79 για τη λήψη του ιατρικού πιστοποιητικού του Νοσοκομείου δέχομαι επίσης ότι έχει αποδειχθεί αφού και αυτή υποστηρίζεται από το Τεκμήριο 4. Η απαίτηση του ενάγοντα για το ποσό των €85,43 δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.Είναι νομολογιακά γνωστό ότι η απαίτηση αυτή δεν θα μπορούσε να γίνει δεκτή, αφού το ποσό αυτό δεν αποτελεί ειδική ζημιά, αλλά δαπάνη στην οποία προβαίνει ο διάδικος (προαιρετικά) για να διαμορφώσει άποψη για το δυστύχημα. Γενικές Αποζημιώσεις Κατά τον προσδιορισμό των γενικών αποζημιώσεων είναι πλέον νομολογιακά καθιερωμένο ότι παράγοντες οι οποίοι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη αποτελούν μεταξύ άλλων η σοβαρότητα των τραυμάτων που υπέστη το πρόσωπο που διεκδικεί τις αποζημιώσεις, ο πόνος, η οδύνη η ταλαιπωρία και η διάρκεια της δυσχέρειας (βλ. Μαυροπετρή ν Λουκά
(1995)1 Α.Α.Δ. 66 και Ηρακλέους ν Πίτρου
(1994)1 Α.Α.Δ. 239). Όπως έχει λεχθεί και στην υπόθεση Paraskevaides (Overseas) Ltd and Another v Christofi
(1982)1 CLR 789, ο σκοπός της επιδίκασης αποζημιώσεων είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και στη ζημιά χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα. Το ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό. Συνεπώς η κοινωνική δεοντολογία κατά τον ουσιώδη χρόνο είναι σε κάθε περίπτωση παράγοντας σχετικός προς το έργο του Δικαστηρίου ειδικά σε σχέση με μη χρηματική απώλεια. Επίσης η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει επιδείξει μια σταθερή άνοδο του επιπέδου των γενικών αποζημιώσεων, και έχει τονίσει την ανάγκη για μια πιο δίκαιη και φιλελεύθερη αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου και των πολλαπλών στερήσεων που προκαλούν αναπηρίες στα θύματα της αμέλειας (βλ. Κωμιάτη ν Πόλιτσου κ.ά.
(2001)1 (Α) ΑΑΔ 226, Παναγιώτου ν Φραγκέσκου κ.ά.
(1999)1 Α.Α.Δ. 687, Παναγή ν Θεοδώρου
(1992)1 Α.Α.Δ. 1303). Στην υπόθεση Φοινικαρίδης κ.ά. ν Γεωργίου κ.ά.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475, υιοθετήθηκε η καθιερωμένη αρχή ότι οι προηγούμενες αποφάσεις των Κυπριακών Δικαστηρίων προσφέρουν καθοδήγηση στο βαθμό που είναι συγκριτικές ως αποκαλυπτικές της επικρατούσας τάσης χωρίς να είναι δεσμευτικές. Σε κάθε υπόθεση είναι ανάγκη να γίνονται οι αναγκαίες προσαρμογές έχοντας υπόψη τα ιδιαίτερα περιστατικά της και βέβαια πρέπει να συνυπολογίζεται η μείωση της αξίας του χρήματος με την πάροδο του χρόνου. Περαιτέρω στην υπόθεση Νεοφύτου ν Δημητρίου
(1992)1 Α.Α.Δ.430, επισημάνθηκε ότι το Δικαστήριο οφείλει πάντοτε να προβαίνει στις αναγκαίες αναπροσαρμογές λαμβάνοντας υπόψη ότι τα ουσιώδη γεγονότα δύο υποθέσεων δεν είναι ποτέ ταυτόσημα. Για τον καθορισμό των γενικών αποζημιώσεων έχω διεξέλθει με προσοχή όλες τις σχετικές αποφάσεις για αποτελεσματική αντιμετώπιση του θέματος. Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Κώστα Παναγή ν. Θεόδωρου Θεοδώρου
(1992)1 Α.Α.Δ. 1303, η τάση είναι να αυξάνεται το ποσό των αποζημιώσεων για μια πιο δίκαιη και φιλελεύθερη αποτίμηση του ανθρώπινου πόνου. Στην υπόθεση Polycarpou & another v. Adamou
(1988)1 Α.Α.Δ. 727 αναφέρθηκε ότι προηγούμενες επιδικάσεις αποζημιώσεων δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο, αλλά λαμβάνονται υπόψη ως καθοδηγητικές και ότι όσον αφορά επιδικάσεις αποζημιώσεων ξένων Δικαστηρίων, αυτές θα πρέπει να αντιμετωπίζονται μέσα στην κυπριακή πραγματικότητα. Από την έρευνα που έκανα σχετικά με το θέμα των γενικών αποζημιώσεων, συνοψίζοντας τα πιο πάνω, λαμβάνω υπόψη μου τον πόνο και την ταλαιπωρία που υπέστη ο ενάγοντας συνεπεία των τραυματισμών του όπως διαφαίνεται από τα ευρήματα μου πιο πάνω, την απουσία μαρτυρίας για το χρόνο αποθεραπείας του όπως επίσης και την έλλειψη αποδεκτής μαρτυρίας για τη σημερινή του κατάσταση, κρίνω ότι ο ενάγοντας δικαιούται σε γενικές αποζημιώσεις το ποσό των €10.000 επί πλήρους ευθύνης, το οποίο θεωρώ ότι είναι δίκαιη και εύλογη αποζημίωση για το τι έχει υποστεί (βλ. Γεωργίου ν Αντωνίου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1098, Συκοπετρίτης Λτδ ν Αθηνάκη
(2005)1(Β)Α.Α.Δ. 844, Γεωργίου (ανήλικη ) ν Νικολάου
(2006)1(Α)Α.Α.Δ. 83, Νεάρχου ν Στεφανίδη
(2003)1 Α.Α.Δ. 351, Στεφάνου ν Νεοφύτου
(2002)1(Α)Α.Α.Δ. 666, Φραγκούδη (ανήλικη) ν Αυξεντίου
(1990)1 Α.Α.Δ. 648, τις οποίες θεωρώ υποβοηθητικές παρόλο που αφορούν σοβαρότερους τραυματισμούς). Όσον αφορά το θέμα του τόκου καμία αναφορά δεν έγινε από τη δικηγόρο του ενάγοντα πλην της αναφοράς του ίδιου του ενάγοντα στην ένορκη δήλωση του για επιδίκαση νόμιμου τόκου. Σύμφωνα με τις καθιερωμένες αρχές, εκτός εάν διαπιστωθεί αδικαιολόγητη καθυστέρηση ή ολιγωρία από μέρους του ενάγοντα, επιδικάζεται νόμιμος τόκος από την ημέρα γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος επί των γενικών αποζημιώσεων, όπως επίσης και επί των ειδικών αποζημιώσεων, μειωμένος κατά το ήμισυ μέχρι την ημέρα έκδοσης της απόφασης (βλ. Φοινικαριδης ν Γεωργίου
(1991)1 Α.Α.Δ.475, Miller v Petek
(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2091, Θεοδούλου ν A. Panayides Contracting Ltd
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 2134). Στην παρούσα υπόθεση το ατύχημα συνέβηκε στις 16.12.2005, η αγωγή καταχωρήθηκε στις 12.12.2007 και η έκθεση απαίτησης στις 13.3.
  1. Δεν έχω ενώπιον μου μαρτυρία για το πότε ο ενάγοντας κατέβαλε τα ιατρικά έξοδα προς τη Δρ Νικολάου - Σερδάρη, ποσό το οποίο αποτελεί και το μεγαλύτερο κονδύλι της απαίτησης του. Με βάση τα πιο πάνω θεωρώ ότι η καταχώρηση της αγωγής σχεδόν δύο χρόνια μετά το συμβάν συνιστά καθυστέρηση από την πλευρά του ενάγοντα η οποία δεν αιτιολογήθηκε. Η ίδια είναι η θέση μου και για την προώθηση της υπόθεσης αφού και η έκθεση απαίτησης του καταχωρήθηκε περίπου δύο χρόνια μετά την καταχώρηση της αγωγής και σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά το ατύχημα. Τα πιο πάνω δεδομένα θεωρώ ότι αποτελούν καλό λόγο για τη διαφοροποίηση της αρχής ότι ο τόκος επί των αποζημιώσεων επιδικάζεται από την ημερομηνία γένεσης του αγώγιμου δικαιώματος. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω και ασκώντας τη διακριτική μου ευχέρεια θεωρώ ορθό όπως ο τόκος επιδικαστεί από την ημερομηνία καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης του ενάγοντα. Ως εκ τούτου εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου 1 για το ποσό των €10.000 ως γενικές αποζημιώσεις με νόμιμο τόκο ετησίως από 13.3.2009, ημερομηνία καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης, μέχρι τελικής εξόφλησης. Επιπλέον εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου 1 για το ποσό των €1.068,79 ως ειδικές αποζημιώσεις με νόμιμο τόκο ετησίως επί του ½ του πιο πάνω ποσού από τις 13.3.20097, ημερομηνία καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης, μέχρι και σήμερα πλέον νόμιμο τόκο επί ολόκληρου του ποσού των €1.068,79 από σήμερα μέχρι τελικής εξόφλησης. Τέλος επιδικάζονται έξοδα υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου 1 όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η αγωγή εναντίον του εναγομένου 2 για τους λόγους που έχω αναφέρει πιο πάνω δεν μπορεί να πετύχει. Ενόψει της κατάληξης μου πιο πάνω θεωρώ ορθό όπως μην εκδώσω οποιαδήποτε διαταγή ως προς τα έξοδα σε σχέση με τον εναγομένου
  2. Ως εκ τούτου η αγωγή εναντίον του εναγομένου 2 απορρίπτεται χωρίς διαταγή ως προς τα έξοδα. (Υπ.) ............... Φ. Καπετάνιου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject:Civil/Other Actions/Final Αναφορά: Δυστύχημα-Απόδειξη cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.