← Κύπρος

Μιχάλη Παφιτανή ν. Nicolaou Freightways Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 647/05, 16.09.2009

Μιχάλη Παφιτανή ν. Nicolaou Freightways Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 647/05, 16.09.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A221 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Δ. Ι. Κίτσιου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 647/05 Μεταξύ: Μιχάλη Παφιτανή, από τη Λεμεσό Ενάγοντα και

  1. Nicolaou Freightways Ltd, από τη Λεμεσό
  2. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Εναγόμενων --------------------- Ημερομηνία: 16.09.2009 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντα: κ. Π. Κλεοβούλου Για Εναγόμενους: κ. Μ. Μιχαηλίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή: Η αξίωση του ενάγοντα στην παρούσα αγωγή είναι σύμφωνα με το κλητήριο ένταλμα Λ.Κ. 30.000,00 ως γενικές αποζημιώσεις και άλλες ζημιές, στρέφεται πλέον μόνο εναντίον των εναγομένων 1 (στις 28.09.2007 αποσύρθηκε εναντίον του εναγόμενου 2) και στηρίζεται σε δόλο και/ή απάτη και διαζευκτικά στη βάση επαγγελματικής αμέλειας και/ή παράβασης των νομίμων καθηκόντων των εναγομένων 1 ως θεματοφύλακες μίας δεξαμενής οινοποίησης καθώς και ότι άφησαν και/ή μεθόδευσαν όπως η εν λόγω δεξαμενή πωληθεί από το Τμήμα Τελωνείων σε δημόσιο πλειστηριασμό. Ειδικότερα και σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι σύναψε συμφωνία με τους εναγόμενους 1 για να μεταφέρουν από τον Πειραιά στη Λεμεσό για λογαριασμό του, κάποια αντικείμενα τα οποία ήταν αναγκαία για το οινοποιείο του, μεταξύ αυτών και μία δεξαμενή ψύξης αξίας €4.000,
  3. Αρχικά είχαν φτάσει στην Κύπρο τρία φορτία και οι εναγόμενοι εξανάγκασαν τον ενάγοντα να τους καταβάλει υπερβολικά ναύλα ύψους ΛΚ1.055,07 και όταν τέθηκε το θέμα από τον ενάγοντα οι εναγόμενοι τον διαβεβαίωσαν ότι η διαφορά θα διευθετούνταν με την παράδοση του τελευταίου φορτίου στο οποίο ήταν η επίδικη δεξαμενή ψύξης. Στη συνέχεια και όταν έφτασε στην Κύπρο το τελευταίο φορτίο οι εναγόμενοι παρέλειψαν να τηρήσουν την υπόσχεση τους και απαίτησαν από τον ενάγοντα να τους καταβάλει ποσό ΛΚ800,00 ως ναύλο για την επίδικη δεξαμενή ενώ ο ενάγοντας προέβαλλε ως λογική τιμή το ποσό των ΛΚ150,
  4. Ως αποτέλεσμα της διαφωνίας και επειδή οι εναγόμενοι δεν του παρέδωσαν το διατακτικό παραλαβής της επίδικης δεξαμενής αυτός δεν μπορούσε να την παραλάβει οπότε παρέμεινε στις αποθήκες του λιμανιού Λεμεσού και ως εκ τούτου το τελωνείο προχώρησε σε δημόσιο πλειστηριασμό αυτής σε τρίτο πρόσωπο. Ακολούθως και προς μετριασμό της ζημιάς του ο ενάγοντας αγόρασε από το τρίτο πρόσωπο, ονόματι Στέλιος Δημητρίου, την εν λόγω δεξαμενή για το ποσό των ΛΚ1.500,
  5. Επειδή ως ο ενάγοντας ισχυρίζεται οι εναγόμενοι παράνομα κατακράτησαν την επίδικη δεξαμενή αυτός υπέστηκε ζημιές τις οποίες διεκδικεί ως ακολούθως: (α) ΛΚ1.500,00 ποσό το οποίο πλήρωσε για να αγοράσει εκ νέου τη δεξαμενή μετά το δημόσιο πλειστηριασμό. (β) ΛΚ3.000,00 ως απώλεια χρήσης της δεξαμενής από 11.08.2004 οπότε θα έπρεπε και μπορούσε η δεξαμενή να εκτελωνισθεί μέχρι 12.02.2005 που την παρέλαβε αυτός. Επιπλέον ο ενάγοντας ζητά γενικές και/ή τιμωρητικές αποζημιώσεις πλέον τόκους και έξοδα. Στην υπεράσπιση τους οι εναγόμενοι 1 προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι σε κάθε περίπτωση των ενεργειών τους ενεργούσαν ως αντιπρόσωποι της εταιρείας EUROTRANS που εδρεύει στην Ελλάδα η οποία ανέλαβε να μεταφέρει τα εμπορεύματα του ενάγοντα από την Ελλάδα στην Κύπρο, έπαιρναν δε οδηγίες από αυτή. Περαιτέρω και αναφορικά με το γεγονός ότι δεν παραδόθηκε στον ενάγοντα το διατακτικό παράδοσης για την επίδικη δεξαμενή, αυτό οφείλεται στον ενάγοντα ο οποίος αρνήθηκε να καταβάλει το ποσό που χρεώθηκε για τις υπηρεσίες μεταφοράς της επίδικης δεξαμενής στην Κύπρο από την Eurotrans. Επιπλέον η πληρωμή δεν έγινε λόγω άρνησης του ενάγοντα να πληρώσει με μετρητά, όπως αυτοί ζητούσαν, εξαιτίας προηγούμενου περιστατικού με πληρωμή από τον ενάγοντα διά επιταγής η οποία αρχικά δεν είχε πληρωθεί. Τέλος ενώ αποδέχονται ότι η επίδικη δεξαμενή εκποιήθηκε από το τελωνείο αρνούνται την ύπαρξη οποιασδήποτε ζημιάς και/ή εν πάση περιπτώσει πρόκειται για ψηλή και/ή υπέρογκη ζημιά. Στην Απάντηση που ο ενάγοντας έχει καταχωρήσει ισχυρίζεται ότι οι εναγόμενοι ουδέποτε του δήλωναν ότι ενεργούσαν για λογαριασμό της Eurotrans αντίθετα του ανέφεραν ότι ήταν γραφείο διεκπεραίωσης ναυτιλιακών εργασιών, εισαγωγών και εκτελωνίσεων. Ακόμη ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι ο τρόπος με τον οποίο ενήργησαν οι εναγόμενοι 1 καθίστανται προσωπικά υπεύθυνοι έναντι του. Τέλος ο ενάγοντας αρνείται ότι χρεώθηκε για προγενέστερα φορτία το ποσό των Λ.Κ. 1.055,07 από τη Eurotrans, αλλά η χρέωση έγινε από τους εναγόμενους και όταν αυτός σταμάτησε την πληρωμή ισάξιας επιταγής λόγω υπερχρέωσης του, τότε οι εναγόμενοι συμφώνησαν πως θα του πίστωναν το ποσό, με το οποίο τον υπερχρέωσαν, στην τιμολόγηση του νέου φορτίου δηλαδή της επίδικης δεξαμενής. Προσαχθείσα μαρτυρία: Κατά την ακροαματική διαδικασία κατέθεσε για την απαίτηση ο ενάγοντας και κατατέθηκαν εκ συμφώνου παραδεκτά γεγονότα καθώς και εκ συμφώνου έγγραφα. Για την υπεράσπιση κατέθεσαν δύο μάρτυρες. Συνολικά κατατέθηκαν ως τεκμήρια τα ακόλουθα έγγραφα: Τεκμήριο 1: Επιστολή ημερομηνίας 06.09.2004 από ενάγοντα προς Eurotrans Ltd. Τεκμήριο 2: Επιστολή ημερομηνίας 07.09.2004 από Eurotrans Ltd προς ενάγοντα. Τεκμήριο 3: Τηλεομοιότυπο ημερομηνίας 30.09.2004 από Eurotrans Ltd προς Ν. Γαβαλάς - Ι. Βλάχος & Σία. Τεκμήριο 4: Τηλεομοιότυπο ημερομηνίας 19.11.2004 από Eurotrans Ltd προς Ν. Γαβαλάς - Ι. Βλάχος & Σία. Τεκμήριο 5: Επιστολή ημερομηνίας 05.10.2004 από ενάγοντα προς Eurotrans Ltd. Τεκμήριο 6: Επιστολή ημερομηνίας 08.10.04 από Eurotrans Ltd προς ενάγοντα. Τεκμήριο 7: Τηλεομοιότυπο ημερομηνίας 03.02.2005 από Eurotrans Ltd προς Salamis Shipping S.A. Τεκμήριο 8(α)-(ξ): Δέσμη εγγράφων παραλαβής. Τεκμήριο 9(α)-(γ): Δέσμη τριών

(3)εγγράφων. Τεκμήριο 10: Απόδειξη ημερομηνίας 10.02.2005 για το ποσό των Λ.Κ. 1.500,00. Τεκμήριο 11: Δέσμη τριών
(3)εγγράφων. Τεκμήριο 12: Δελτίο αποστολής - τιμολόγιο από Ν. Γαβαλάς-Ι. Βλάχος & Σία ημερομηνίας 27.08.
  1. Τεκμήριο 13: Φωτοτυπία εγγράφου από εταιρεία EPSI προς τον ενάγοντα για αγορά ψυκτικού μηχανήματος ημερομηνίας 09.08.04 για ποσό $158,
  2. Τεκμήριο 14: Φωτοτυπία εγγράφου από Μαρία Βόρδου Καρδάτου προς τον ενάγοντα ημερομηνίας 05.08.04 για ποσό $140,
  3. Τεκμήριο 15: Φωτοτυπία εγγράφου προς τον ενάγοντα ημερομηνίας 09.08.04 για ποσό $588,
  4. Τεκμήριο 16: Επιστολή δικηγόρου εναγομένων 1 προς το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Αυτοτελώς Εργαζομένων Κύπρου Λτδ ημερομηνίας 25.08.
  5. Τεκμήριο 17: Επιστολή δικηγόρου εναγομένων 1 προς Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών Κύπρου ημερομηνίας 27.08.
  6. Τεκμήριο 18: Επιστολή Romilos Russano προς εναγόμενους 1 ημερομηνίας 31.08.
  7. Τεκμήριο 19 (α-η): Δέσμη επτά εγγράφων. Τεκμήριο Α: Γραπτή κατάθεση ενάγοντα. Τεκμήριο Β: Γραπτή κατάθεση Νίκου Νικολάου, διευθυντή εναγομένων 1 (ΜΥ1). Τεκμήριο Γ: Γραπτή κατάθεση Σωτήρη Κατράνη (ΜΥ2). Αναφορικά με την προφορική μαρτυρία ως μοναδικός μάρτυρας για την απαίτηση ως ήδη αναφέρθηκε ήταν ο ενάγοντας. Η ουσία της μαρτυρίας του παρατίθεται στη συνέχεια. Σύμφωνα με τον ενάγοντα, ο οποίος είναι γεωργός το έτος 2004 ίδρυσε οινοποιείο στο χωριό Πάχνα της Επαρχίας Λεμεσού. Τον Ιούλιο του ιδίου έτους μετέβηκε στην Αθήνα όπου και αγόρασε τοις μετρητοίς εξοπλισμό για το οινοποιείο του. Ο εξοπλισμός συνίστατο σε ένα μηχάνημα συμπίεσης σταφυλιών, μία αλεστική μηχανή σταφυλιών, ένα ψυκτικό μηχάνημα, είκοσι κιβώτια ασκούς για κρασί, εννέα δεξαμενές για κρασί καθώς και μια δεξαμενή ψύξης. Μετά την αγορά του πιο πάνω εξοπλισμού ανέθεσε τη μεταφορά του στην εταιρεία Eurotrans η οποία εδρεύει στον Πειραιά και η οποία συνεργάζεται στη Λεμεσό με τους εναγόμενους 1, όταν δε ήρθε σε άμεση επαφή με τους εναγόμενους 1 του δημιουργήθηκε η πεποίθηση ότι συμβαλλόταν άμεσα μ΄ αυτούς, και έτσι οι εναγόμενοι 1 ανέλαβαν τη μεταφορά του εξοπλισμού του προς την Κύπρο. Στη συνέχεια και όταν ήρθαν τα πρώτα τρία φορτία με τον εξοπλισμό του οι εναγόμενοι τον εξανάγκασαν να πληρώσει ως ναύλα το ποσό των ΛΚ1.055,07 και όταν αυτός αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο για υπερβολική και αδικαιολόγητη χρέωση σταμάτησε την επιταγή αξίας ΛΚ879,64 που είχε εκδώσει ως μέρος της χρέωσης (ΛΚ1.055,07) και έθεσε το θέμα υπερχρέωσης στους εναγόμενους
  8. Οι τελευταίοι τον διαβεβαίωσαν ότι η διαφορά τους θα λυνόταν και θα διευθετούνταν με την παραλαβή του τέταρτου φορτίου, οπότε αυτός έδωσε οδηγίες για πληρωμή της επιταγής. Με την άφιξη του τέταρτου φορτίου το οποίο αφορούσε στην επίδικη δεξαμενή ψύξης, οι εναγόμενοι αρνήθηκαν να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους και του ζήτησαν να πληρώσει ως ναύλο το ποσό των ΛΚ800,00, αυτός αρνήθηκε και απαιτούσε να πληρώσει το εύλογο ναύλο των ΛΚ150,00 και να γίνει συνολικός διακανονισμός για όλα τα ναύλα ωστόσο οι εναγόμενοι εκβιαστικά κατακράτησαν την επίδικη δεξαμενή και αρνήθηκαν να του παραδώσουν το διατακτικό παράδοσης. Ακολούθως, περί τις 05.02.05 πληροφορήθηκε ότι η δεξαμενή του είχε πωληθεί σε δημόσιο πλειστηριασμό από το τελωνείο στις 04.02.2005 και προκειμένου αυτός να μειώσει τη ζημιά του, αφού η εν λόγω δεξαμενή ήταν ειδικών προδιαγραφών και χωρίς αυτή δεν λειτουργούσε το οινοποιείο του, προχώρησε στην εκ νέου αγορά της καταβάλλοντας ΛΚ1.500,00 από το πρόσωπο που την αγόρασε στο δημόσιο πλειστηριασμό, συνακόλουθα δε της συμπεριφοράς των εναγομένων 1 υπέστηκε ζημιές ως αναφέρεται στην έκθεση απαίτησης του. ΜΥ1 κατέθεσε ο Νίκος Νικολάου, είναι διευθυντής των εναγομένων 1 οι οποίοι είναι εταιρεία που εδρεύει στη Λεμεσό και ασχολείται με μεταφορές εμπορευμάτων διεθνώς, δεν είναι όμως ναυτιλιακή εταιρεία. Συνεργάζεται ωστόσο με την εταιρεία Eurotrans στην Ελλάδα και το καλοκαίρι του 2004 πήρε ειδοποίηση από αυτή ότι συμφώνησε με τον ενάγοντα για να του μεταφέρει στην Κύπρο κάποια εμπορεύματα και ότι τα φορτωτικά έγγραφα θα εκδίδονταν στο όνομα των εναγομένων 1, με οδηγίες εφόσον ο ενάγοντας θα κατέβαλλε τα έξοδα μεταφοράς θα του παρέδιδαν όλα τα φορτωτικά έγγραφα για να παραλάβει τα εμπορεύματα του. Οι χρεώσεις για όλα τα εμπορεύματα έγιναν από τη Eurotrans και όχι από τους εναγόμενους
  9. Όταν στη συνέχεια έφτασαν στην Κύπρο τρία φορτία με εμπορεύματα του ενάγοντα αφού έγινε πληρωμή εκ μέρους του για τα έξοδα με επιταγή του παραδόθηκαν τα αναγκαία φορτωτικά έγγραφα και ο ενάγοντας παρέλαβε τα εμπορεύματα του, ωστόσο η επιταγή αξίας ΛΚ879,64 που τους είχε δώσει για μέρος της αξίας των ναύλων και άλλων εξόδων ύψους ΛΚ1.055,07, όταν κατατέθηκε σε τράπεζα δεν πληρώθηκε κατόπιν οδηγιών του ενάγοντα. Η πληρωμή της επιταγής έγινε όμως κατορθωτή κατόπιν παραστάσεων του δικηγόρου των εναγομένων προς την εκδότρια τράπεζα διότι επρόκειτο για τραπεζική επιταγή του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Αυτοτελώς Εργαζομένων Κύπρου Λτδ και όχι προσωπική επιταγή του Ενάγοντα. Λόγω αυτής τους της αρνητικής εμπειρίας και επειδή ο ενάγοντας ζητούσε από την Eurotrans να αποσταλούν τα υπόλοιπα εμπορεύματα του μέσω άλλου γραφείου, το τελευταίο φορτίο έφτασε στην Κύπρο μέσω της ναυτιλιακής εταιρείας Salamis Lines αποστέλλοντας και τα φορτωτικά έγγραφα στη Salamis Lines, θα έπρεπε όμως, προηγουμένως να περάσει ο ενάγοντας από τα γραφεία των εναγομένων 1 για να πληρώσει τα έξοδα μεταφοράς με βάση την κατάσταση εξόδων που είχε στείλει η Eurotrans και τα οποία έπρεπε να πληρωθούν σε μετρητά λόγω προηγούμενου περιστατικού με την επιταγή. Όταν ακολούθως έφτασε στην Κύπρο το τελευταίο φορτίο με τη δεξαμενή ψύξης, ο ενάγοντας αρνήθηκε να καταβάλει τα έξοδα με βάση τη χρέωση της Eurotrans ενώ άρχισε αλληλογραφία μεταξύ ενάγοντα και Eurotrans προς επίλυση της διαφωνίας για τη χρέωση. Η διαφωνία δεν επιλύθηκε, ο ενάγοντας αρνήθηκε να καταβάλει στους εναγόμενους 1 τα έξοδα της Eurotrans που ανέρχονταν σε USD$545,50 οπότε δεν του δόθηκε το διατακτικό παραλαβής ως οι οδηγίες της Eurotrans ως εκ τούτου το τελωνείο αφού ο ενάγοντας δεν μπορούσε να παραλάβει την επίδικη δεξαμενή, προχώρησε και την πώλησε σε δημόσιο πλειστηριασμό. Τέλος ο ΜΥ1 ανέφερε ότι οι εναγόμενοι 1 καμία συμφωνία σύναψαν με τον ενάγοντα και ούτε είχαν οποιαδήποτε ανάμειξη στη χρέωση των ναύλων για τη μεταφορά των εμπορευμάτων του στην Κύπρο. Το μόνο που θα έκαναν, ειδικότερα για το τελευταίο φορτίο, ήταν απλά να εισπράξουν τα έξοδα της Eurotrans και να παραδώσουν το διατακτικό παραλαβής στον ενάγοντα, δεν το έπραξαν όμως κατόπιν οδηγιών της Eurotrans αφού ο ενάγοντας δεν πλήρωσε τα ναύλα. ΜΥ2 κατέθεσε ο Σωτήρης Κατράνης, εργάζεται στην εταιρεία Salamis Shipping Services Ltd ως διευθυντής δραστηριοτήτων, ως ανέφερε στις 02.05.2004 φορτώθηκε σε πλοίο της πιο πάνω εταιρείας στον Πειραιά, μέσω της εταιρείας Eurotrans μια δεξαμενή ψύξης με προορισμό τη Λεμεσό, για το εν λόγω εμπόρευμα εκδόθηκαν φορτωτικά έγγραφα από την εταιρεία Eurotrans με παραλήπτη ως εξής: "The Bearer of the original Rival B/L Nr. GRPIR1114". Όταν έφτασαν τα εμπορεύματα στην Κύπρο ειδοποιήθηκε το πρότυπο οινοποιείο Παφιτανής το οποίο αναφερόταν (Notify address) στα φορτωτικά έγγραφα και εξηγήθηκε ο τρόπος με τον οποίο θα γινόταν η παραλαβή. Δηλαδή ότι για να του παραδοθεί η δεξαμενή θα έπρεπε να παρουσιαστούν τα φορτωτικά έγγραφα ωστόσο ουδέποτε παρουσιάστηκαν στην εταιρεία που εργάζεται τα αναφερόμενα φορτωτικά έγγραφα, δηλαδή το πιο πάνω Original Rival. Λόγω της καθυστέρησης στην παραλαβή το εμπόρευμα πωλήθηκε σε δημόσιο πλειστηριασμό από το Διευθυντή Τελωνείου Λεμεσού. Μετά την παρουσίαση της υπόθεσης από τις δύο πλευρές οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προχώρησαν σε αγορεύσεις προωθώντας τις εκατέρωθεν εκδοχές τους. Η πλευρά του ενάγοντα εμμένοντας στη δικογραφημένη θέση της εισηγήθηκε πως μέσα από την ακροαματική διαδικασία φάνηκε ότι οι εναγόμενοι 1 είχαν ρόλο στη μεταφορά και παράδοση του επίδικου φορτίου, δηλαδή της δεξαμενής ψύξης, και κατ΄ επέκταση ευθύνη για το ότι δεν παραλήφθηκε από τον ενάγοντα ο οποίος μετά το δημόσιο πλειστηριασμό αναγκάστηκε να την ξαναγοράσει καταβάλλοντας έτσι το ποσό των ΛΚ1.500,00 το οποίο προέκυψε ως ζημιά του εξαιτίας συμπεριφοράς των εναγομένων
  10. Οι τελευταίοι ευθύνονται έναντι του ως αντισυμβαλλόμενοι του, όπως συνάγεται από τα φορτωτικά έγγραφα που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Γενικότερα έγινε αναφορά από την πλευρά του ενάγοντα για απόρριψη της εκδοχής των εναγομένων 1 λόγω όψιμων θέσεων προκειμένου να αποποιηθούν των ευθυνών τους. Περαιτέρω ως προς το τεκμήριο 19(β) προωθήθηκε η άποψη ότι αυτό αποτελεί σύμβαση φορτωτικής όπου σ΄ αυτήν αναφέρονται και οι εναγόμενοι 1, η εν λόγω φορτωτική έχει νομική φύση αξιόγραφου με παραλήπτη τον ενάγοντα, συνεπώς η επ΄ ονόματι του ενάγοντα έκδοση της φορτωτικής ενσωματώνει το δικαίωμα εξουσίας επί της δεξαμενής, έτσι μετά την παράδοση των εγγράφων της δεξαμενής στους εναγόμενους 1 οι τελευταίοι κατέστηκαν θεματοφύλακες και ως εκ τούτου δημιουργήθηκαν συνθήκες παρακαταθήκης έναντι του ενάγοντα. Συνακόλουθα της προαναφερόμενης συλλογιστικής ο συνήγορος του ενάγοντα εισηγήθηκε ότι οι εναγόμενοι 1 δυνάμει του άρθρου 119 του Κεφ. 149 ευθύνονται για την απώλεια των παρακαταθέντων (της δεξαμενής). Τέλος η πλευρά του ενάγοντα εισηγήθηκε πως οι εναγόμενοι 1 ευθύνονται για παράνομη κατακράτηση πράγματος δυνάμει του άρθρου 37 του Κεφ. 148 αφού παράνομα δεν παρέδωσαν στον ενάγοντα τα φορτωτικά έγγραφα, οι δε εναγόμενοι δεν απέδειξαν ότι η κατακράτηση ήταν νόμιμη. Από την άλλη πλευρά ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων 1 χαρακτήρισε συνεπή τη γραμμή της υπεράσπισης, ως προέκυψε τόσο μέσα από το δικόγραφο των εναγομένων 1 αλλά και τη μαρτυρία που προσκομίστηκε από αυτούς, σε αντίθεση, με τη δικογραφημένη εκδοχή του ενάγοντα και της αντιφατικής του μαρτυρίας στο δικαστήριο. Εισηγήθηκε πως το μόνο λογικό συμπέρασμα που προκύπτει από την προσαχθείσα μαρτυρία είναι πως οι εναγόμενοι 1 λειτουργούσαν ως αντιπρόσωποι της εταιρείας Eurotrans με την οποία ο ενάγοντας συμβλήθηκε για τη μεταφορά του εξοπλισμού του οινοποιείου του από τον Πειραιά στο λιμάνι Λεμεσού, συνεπώς ουδεμία ευθύνη εγείρεται ή στοιχειοθετείται για τους εναγόμενους
  11. Συνακόλουθα τελική εισήγηση ήταν πως το Δικαστήριο θα πρέπει να απορρίψει την αγωγή του ενάγοντα με έξοδα προς όφελος των εναγομένων
  12. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευχέρεια και παρακολούθησε με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με γνώμονα την όλη συμπεριφορά και στάση τους στο εδώλιο του μάρτυρα, κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με το περιεχόμενο των τεκμηρίων της υπόθεσης, το Δικαστήριο προβαίνει στη συνέχεια σε αξιολόγηση τους. Ο ΜΕ, ήταν ο ίδιος ο ενάγοντας, διερχόμενο το Δικαστήριο τη μαρτυρία του κρίνει πως δεν δικαιολογείται να την κρίνει αξιόπιστη και να βασιστεί σ΄ αυτή για τους πιο κάτω λόγους: 1.Κατ΄ αρχήν διαφαίνεται πως κατά τη μαρτυρία του ξέφυγε από τη βασική δικογραφημένη του εκδοχή, δηλαδή ενώ στην παράγραφο 2 της έκθεσης απαίτησης του ισχυρίζεται ότι σύναψε συμφωνία με τους εναγόμενους 1 για να του μεταφέρουν τον εξοπλισμό που αγόρασε από τον Πειραιά στην Κύπρο, στη μαρτυρία του δεν έδωσε απαραίτητα στοιχεία για τέτοια ξεκάθαρη θέση. Ως διαφάνηκε άλλοτε ανέφερε πως συμφώνησε και με την Eurotrans άλλοτε ότι αντιλήφθηκε πως είναι με τους εναγόμενους 1 που συμφωνούσε, εν πάση περιπτώσει στη μαρτυρία του περιέπλεξε τη θέση του όπως τη διατύπωσε στο δικόγραφο του. Τέτοια στοιχεία από τη μαρτυρία του αποτελούν τα πιο κάτω: (α) Σε ερώτηση ποια σχέση είχε με τη Eurotrans απάντησε ως εξής: «Εγώ δεν γνώριζα κανένα πριν. Όταν αγόρασα από την Ελλάδα τις δεξαμενές μου σύστησαν τη Eurotrans, δεν έκανα επαφή μαζί τους. Όταν ήρθα στην Κύπρο πήρα ειδοποίηση από τους εναγόμενους 1, ελάτε να παραλάβετε κάποια αντικείμενα, έτσι εγώ γνώρισα τις δύο εταιρείες. Όμως από επαφή που είχα με τους εναγόμενους 1 και Ν. Νικολάου (ΜΥ1) μου άφησαν να αντιληφθώ ότι ενεργούσε ως αντιπρόσωπος και συνεργάτης της Eurotrans στην Κύπρο». Το πιο πάνω απόσπασμα κρίνεται πως ομιλεί από μόνο του και παρόλο που θα μπορούσε να γίνει εκτενής ανάλυση, είναι αρκετό να αναφερθεί πως (α) δεν υποστηρίζει τη δικογραφημένη θέση ότι ο ενάγοντας συμφώνησε με τους εναγόμενους 1 για να του μεταφέρουν από τον Πειραιά στην Κύπρο τον εξοπλισμό που αγόρασε. Επί του ιδίου θέματος είναι αναγκαίο να προστεθεί πως ο ενάγοντας αποδέχθηκε σε άλλο στάδιο της μαρτυρίας του πως ειδικά για την επίδικη δεξαμενή (εφόσον υπήρχε και άλλος εξοπλισμός) ζήτησε από τη Eurotrans να του σταλεί μέσω άλλης μεταφορικής εταιρείας διότι είχε ήδη δημιουργηθεί κάποια διαφωνία για τα πρώτα τρία φορτία ως προς τη χρέωση, και ως διαφάνηκε το τέταρτο φορτίο ήρθε μέσω της εταιρείας Salamis. Ως εκ τούτου υπάρχει ένα ακόμη στοιχείο το οποίο κρίνεται ότι δεν βοηθά την εκδοχή του ενάγοντα ότι συμφώνησε με τους εναγόμενους 1 για τη μεταφορά της επίδικης δεξαμενής. (β) Ως επακόλουθο των πιο πάνω και αρνητικό στοιχείο στην αξιοπιστία του ενάγοντα λειτουργεί η αντίφαση που προκύπτει αφ΄ ενός μεν από τη θέση μαρτυρία του ότι για το τέταρτο φορτίο ζήτησε και αυτό θα ερχόταν μέσω άλλης μεταφορικής εταιρείας, και αφ΄ ετέρου από τη θέση μαρτυρία ότι οι εναγόμενοι 1 δεσμεύτηκαν να γίνει διακανονισμός ως προς τα ναύλα κατά την παραλαβή του τέταρτου φορτίου. Εν πάση όμως δε περιπτώσει ουδέποτε ο ενάγοντας στη δίκη εξειδίκευσε τι διακανονισμός θα γινόταν ή τι υποσχέσεις του δόθηκαν από τους εναγόμενους 1 ως προς τη νέα χρέωση, ακόμη δε πιο παράδοξα ακούστηκε η μαρτυρία του ότι ενώ θα γινόταν «διακανονισμός» αυτός επέμενε από μόνος του στη πληρωμή ΛΚ150,00 ως εύλογο ναύλο. Πρέπει ακόμη εδώ να αναφερθεί πως η διαφωνία του για τα ναύλα δεν υποστηρίχθηκε με οποιοδήποτε αναγκαίο υπόβαθρο, αφού σε καμία περίπτωση ανέφερε πως είχε συμφωνήσει συγκεκριμένο ποσό ενώ αργότερα τον χρέωσαν με άλλο ποσό, ούτως ώστε, να είχε βάση, (α) η άρνηση του να πληρώσει για το τέταρτο φορτίο και (β) η θέση του ότι έγινε υπερχρέωση. (γ) Από το πιο πάνω απόσπασμα συνάγεται περαιτέρω ότι ο ίδιος ο ενάγοντας θεωρούσε τους εναγόμενους 1 ως αντιπροσώπους ή συνεργάτες της Eurotrans, ωστόσο η δικογραφημένη του θέση είναι ότι συμβλήθηκε με τους εναγόμενους
  13. 2.Περαιτέρω σε κρίσιμες ερωτήσεις που υποβλήθηκαν στον ενάγοντα κατά την αντεξέταση, αναφορικά με την αξία της δεξαμενής που στο τιμολόγιο (τεκμήριο 12) αναγράφεται €3.400,00 και όχι €4.000,00 ως ισχυρίζεται ο ενάγοντας, τόσο στην έκθεση απαίτησης του όσο και στην ένορκη κατάθεση του, κατά την κύρια εξέταση, δεν έδωσε πειστική εξήγηση, μάλλον για κατασκεύασμα της στιγμής επρόκειτο καθ΄ ότι αν το ποσό των €4.000,00 αφορούσε και άλλα εξαρτήματα της δεξαμενής τα οποία όμως έφερε μαζί του όταν ταξίδευε από Πειραιά προς Κύπρο ως ανέφερε, συνεπώς τα είχε ήδη στην κατοχή του, τότε η αξία τους δεν θα ήταν μέρος της απαίτησης του και της αξίας της δεξαμενής. Σε ερώτηση δε γιατί δε ξεκαθάρισε το θέμα αυτό τουλάχιστο στην κύρια εξέταση του δεν τοποθετήθηκε αλλά έδωσε απάντηση άλλη προς το ερώτημα. 3.Ως αρνητική στην εκδοχή που παρουσίασε ο ενάγοντας, θέλοντας να στοιχειοθετήσει συμφωνία με τους εναγόμενους 1, λειτουργεί η μαρτυρία του με την οποία ανέφερε πως δεν γνώριζε τη Eurotrans, διότι, είναι οι προμηθευτές του εξοπλισμού που αγόρασε που ανέλαβαν να του τον στείλουν στην Κύπρο μέσω της Eurotrans ωστόσο δεν μπορεί αυτός να μην είχε ιδέα ή να μην συμμετείχε στη διαδικασία, άλλωστε από την αλληλογραφία που είχε με την Eurotrans συνάγεται το αντίθετο (βλέπε τεκμήρια 1, 2, 3, 4, 5). Και αυτή όμως η μαρτυρία δεν δικαιολογεί τη θέση ότι συμβλήθηκε ο ενάγοντας με τους εναγόμενους
  14. Πολύ δε περισσότερο η αναφορά του στην παράγραφο 3 του τεκμηρίου Α (ως μέρος της κύριας εξέτασης του) όπου αναφέρει ότι ανέθεσε τη μεταφορά του εξοπλισμού του στην Eurotrans. Γενικά μέσα από όλη τη μαρτυρία του ενάγοντα κρίνεται πως θα ήταν ακροασφαλές για το Δικαστήριο να στηριχθεί σ΄ αυτήν και εν όψει των πιο πάνω την απορρίπτει. ΜΥ1, κατέθεσε ο Ν. Νικολάου, είναι διευθυντής στην εναγόμενη 1 εταιρεία, η μαρτυρία του ήταν πολύ συγκεκριμένη και συνεπής σ΄ όλη τη διάρκεια της δεν έχει παρατηρηθεί οποιαδήποτε αντίφαση στα ουσιώδη γεγονότα, απαντούσε ευθέως και χωρίς περιστροφές, πρόθυμα και επεξηγηματικά. Ήταν σταθερός και κατηγορηματικός στη μαρτυρία του, η οποία, με παραπομπή στο περιεχόμενο των τεκμηρίων που έχουν κατατεθεί στη δίκη και την επεξήγηση τους από αυτόν, κυρίως τα τεκμήρια 8 και 19, έχουν ικανοποιήσει πλήρως το Δικαστήριο ότι αποτελούν στοιχεία που συνάδουν με την αλήθεια και ως εκ τούτου προσδίδουν αξιοπιστία στη μαρτυρία του την οποία το Δικαστήριο αποδέχεται. ΜΥ2, κατέθεσε ο Σωτήρης Κατράνης, η εικόνα που άφησε στο Δικαστήριο είναι κατ΄ αρχήν πως είχε το ολιγότερο εσφαλμένη εντύπωση για τον τρόπο που διεξάγονται οι δίκες στα Δικαστήρια, αφού σε κάποια στιγμή οδήγησε το Δικαστήριο να παρέμβει και να του εξηγήσει τα απαραίτητα, εν πάση όμως περιπτώσει, η μαρτυρία του δεν είναι καθοριστικής σημασίας, άλλωστε το μόνο ουσιώδες αυτής ήταν πως η επίδικη δεξαμενή έφτασε στην Κύπρο μέσω της εταιρείας Salamis Services Ltd στην οποία εργάζεται γεγονός το οποίο αποδέχονται και οι δύο διάδικοι. Ευρήματα Δικαστηρίου: Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση και αποδεκτή μαρτυρία διαπιστώνεται πως τα ουσιώδη πραγματικά γεγονότα που διέπουν την παρούσα υπόθεση και τα οποία αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου έχουν ως ακολούθως: Περί το Μάιο του 2004 ο ενάγοντας μετέβηκε στην Ελλάδα και αγόρασε εξοπλισμό για το οινοποιείο του το οποίο διατηρεί στο χωριό Πάχνα. Η μεταφορά του εν λόγω εξοπλισμού διευθετήθηκε μέσω της εταιρείας Eurotrans η οποία εδρεύει στην Ελλάδα και η οποία ανέλαβε τη μεταφορά τους στην Κύπρο έναντι αμοιβής η οποία θα πληρωνόταν σε εταιρεία στην Κύπρο, αντιπρόσωπο της Eurotrans δηλαδή την Nicolaou Freightways Ltd, εναγόμενους
  15. Η εν λόγω εταιρεία είχε την υποχρέωση αφού πληρωθεί και εισπράξει τα ναύλα της Eurotrans να παραδώσει στον ενάγοντα όλα τα διατακτικά παραλαβής των αντικειμένων του. Αρχικά έφτασαν στην Κύπρο τρία φορτία, ο ενάγοντας πλήρωσε το ποσό των ΛΚ1.055,07, μέρος αυτού ήταν σε μετρητά και με επιταγή των ΛΚ879,64 για το υπόλοιπο μέρος της αξίας των ναύλων. Η επιταγή ωστόσο δεν πληρώθηκε κατά την παρουσίαση της στην Τράπεζα λόγω οδηγιών του ενάγοντα, πληρώθηκε όμως αργότερα με την αποστολή επιστολών (τεκμήρια 16 και 17) προς τον Έφορο Συνεργατικών Εταιρειών Κύπρου. Στη συνέχεια και λόγω του ότι ο ενάγοντας θεώρησε ότι χρεώθηκε υπερβολικά ζήτησε από την Eurotrans όπως το τέταρτο φορτίο (επίδικη δεξαμενή) του αποσταλεί με άλλο μεταφορέα και όχι μέσω των εναγομένων 1 όπως και έγινε, οπότε το τέταρτο φορτίο έφτασε στην Κύπρο μέσω της εταιρείας Salamis Services Ltd. Με βάση το τεκμήριο 19 ο ενάγοντας όφειλε να πληρώσει τους εναγόμενους 1 οι οποίοι ήταν αντιπρόσωποι της Eurotrans στην Κύπρο αφού η Salamis δεν ανελάμβανε την είσπραξη για τα ναύλα μεταφοράς της Eurotrans και τότε να παραδώσουν στον ενάγοντα το Διατακτικό παραλαβής που ήταν το Original Rival αρ. GRPIR
  16. Παρουσιάζοντας το εν λόγω έγγραφο ο ενάγοντας στη Salamis θα μπορούσε να παραλάβει τη δεξαμενή του. Ακολούθως και όταν ζητήθηκε από τους εναγόμενους 1 η πληρωμή του ποσού των US$545,50 σε μετρητά ως ναύλα, λόγω της εμπειρίας που προηγήθηκε με τη μη πληρωμή άμεσα της επιταγής, ο ενάγοντας αρνήθηκε να το πληρώσει και ως εκ τούτου δεν του δόθηκαν τα αναγκαία φορτωτικά έγγραφα, έτσι, δεν μπορούσε να παραλάβει τη δεξαμενή του η οποία παρέμεινε στις αποθήκες του λιμανιού Λεμεσού οπότε το τελωνείο προχώρησε σε δημόσιο πλειστηριασμό. Περαιτέρω είναι εύρημα του Δικαστηρίου ότι σε καμία περίπτωση συνάφθηκε συμφωνία μεταξύ του ενάγοντα για μεταφορά του εξοπλισμού του με τους εναγόμενους 1 και ως εκ τούτου οι τελευταίοι λειτουργούσαν ως αντιπρόσωποι της Eurotrans για να εισπράξουν τη χρέωση που η Eurotrans έκανε για τη μεταφορά της επίδικης δεξαμενής κατόπιν οδηγιών οπότε θα έδιναν τα φορτωτικά έγγραφα του ενάγοντα για να την παραλάβει. Νομική πτυχή: Η παρούσα υπόθεση είναι πολιτική, η απόσειση του βάρους απόδειξης θα κριθεί με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Επιπλέον, το βάρος απόδειξης βρίσκεται στον Ενάγοντα, να αποδείξει τους ισχυρισμούς του οι οποίοι περιλαμβάνονται στην έκθεση απαίτησης. Η απόσειση του βάρους απόδειξης θα αποτιμηθεί υπό το φως της παραδεκτής μαρτυρίας και όχι το παραδεκτό της μαρτυρίας, υπό το πρίσμα πάντοτε του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου διευκρινίζεται και τονίζεται πως η απόσειση του βάρους απόδειξης συναρτάται αποκλειστικά με την μαρτυρία η οποία κρίνεται αξιόπιστη. Ο ενάγοντας παρά τις πολλαπλές βάσεις αγωγής που έθεσε στο κλητήριο ένταλμα στην ακρόαση προώθησε κυρίως την εκδοχή για ύπαρξη συμβατικής σχέσης με τους εναγόμενους 1 και/ή ότι εκ των πραγμάτων συνάφθηκε σύμβαση παρακαταθήκης. Συνακόλουθα κρίνεται ορθό να αναφερθεί πως στις περιπτώσεις ύπαρξης συμφωνίας, πέραν από τις αναγκαίες λεπτομέρειες που πρέπει να δίδονται στο δικόγραφο θα πρέπει αυτές να προσδιορίζονται μέσα από τη μαρτυρία και να αποδεικνύονται τα στοιχεία της συμφωνίας. Περαιτέρω στο άρθρο 106(β) του Κεφ. 149 προνοούνται τα ακόλουθα: «»παρακαταθήκη εν ευρεία εννοία» είναι η παράδοσις αγαθών υπό τινος προς έτερον διά τινα σκοπόν, επί τω συμβατικώ όρω ότι, άμα ως εκπληρωθή ο σκοπός δι΄ ον παρεδόθησαν, ταύτα θέλουν επιστραφή ή άλλως πως διατεθή κατά τας οδηγίας του παραδόντος ταύτα. Ο παραδούς τα αγαθά καλείται «παρακαταθέτης» ο δε προς ον παρεδόθησαν «θεματοφύλαξ». Συμπέρασμα Δικαστηρίου: Εξετάζοντας στη συνέχεια το κατά πόσο έχει αποδειχθεί οποιαδήποτε βάση αγωγής την οποία επικαλείται ο ενάγοντας, με βάση την αποδεκτή μαρτυρία και ευρήματα του Δικαστηρίου κρίνεται πως ο ενάγοντας δεν έχει αποδείξει οποιαδήποτε από τις νομικές βάσεις που επικαλείται στην αγωγή του, ειδικότερα: (α) Καμία μαρτυρία δικαιολογεί ευρήματα ή συμπέρασμα για δόλο ή απάτη εκ μέρους των εναγομένων 1 έναντι του ενάγοντα και ούτε άλλωστε υπήρξαν τέτοιες λεπτομέρειες στην έκθεση απαίτησης ή προωθήθηκαν στη μαρτυρία του ενάγοντα. (β) όπως έχει αποφασισθεί δεν υπήρξε οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ ενάγοντα και εναγομένων 1 συνεπώς οι τελευταίοι δεν κρίνεται ότι παραβίασαν οποιοδήποτε συμβατικό όρο. Τα πιο πάνω οδηγούν εύλογα το Δικαστήριο να συμπεράνει πως ο ενάγοντας για λόγους άγνωστους στο Δικαστήριο προτίμησε να εναγάγει τους εναγόμενους 1 χωρίς ωστόσο να έχει συμφωνήσει μαζί τους άλλωστε από την αλληλογραφία την οποία ο ίδιος είχε για τη μεταφορά του εξοπλισμού του (βλέπε τεκμήρια 1, 2, 4 και 5) δεν επιτρέπουν οποιοδήποτε άλλο συμπέρασμα παρά ότι οι εναγόμενοι 1 δεν συμφώνησαν για τη μεταφορά του εξοπλισμού του ενάγοντα στην Κύπρο αλλά ούτε και καθόρισαν τις χρεώσεις προς αυτόν. Συνεπώς το περιεχόμενο της εν λόγω αλληλογραφίας αντιστρατεύεται τη μαρτυρία του ενάγοντα γι΄ αυτό δεν την αποδέχεται το Δικαστήριο και την κρίνει ως εκ των υστέρων σκέψεις για να στοιχειοθετηθεί ευθύνη στους εναγόμενους
  17. Συνακόλουθα με όλα τα πιο πάνω εφ΄ όσον οι εναγόμενοι 1 λειτουργούσαν ως αντιπρόσωποι της Eurotrans με την οποία ουσιαστικά ο ενάγοντας συμβλήθηκε και το γνώριζε δεν είναι δικαιολογημένο να είχαν οποιαδήποτε ευθύνη (βλέπε υποθέσεις
(1)Hotel Association v. Ν. Κοσμά κ.ά.
(1998)1 Α.Α.Δ 932
(2)Άρης Ευθυμίου ν. Philippides Spring Co Ltd
(1996)1 Α.Α.Δ. 1107). Περιπλέον κρίνεται ότι σε καμία περίπτωση τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης δικαιολογούν ευθύνη ή από κοινού ανάληψη ευθύνης των εναγομένων 1 με την Eurotrans. (γ) Μια άλλη βάση αγωγής η οποία προωθήθηκε κυρίως με νομικά επιχειρήματα είναι πως οι εναγόμενοι κατέστησαν θεματοφύλακες της επίδικης δεξαμενής και ως εκ τούτου φέρουν ευθύνη. Τέτοια θέση δεν μπορεί να ευσταθήσει αφού τα αποδεκτά γεγονότα ενώπιον του Δικαστηρίου δεν την δικαιολογούν αλλά ούτε και η συλλογιστική του ευπαιδεύτου συνηγόρου του ενάγοντα μπορεί να γίνει αποδεκτή αφού η όλη σχέση για τη μεταφορά ήταν καθορισμένη, οι εναγόμενοι 1 στο τελευταίο φορτίο είχαν, ως αντιπρόσωποι, εντολή από τη Eurotrans να παραδώσουν το διατακτικό παραλαβής μόνο εφόσον πληρώνονταν τα ναύλα για την Eurotrans και ουδόλως θα μπορούσαν να καταστούν θεματοφύλακες εντός της έννοιας του άρθρου 106(β) του Κεφ.
  1. (δ) Τέλος ούτε η βάση για παράνομη κατακράτηση μπορεί να επιτύχει αφού οι εναγόμενοι 1 εκτελούσαν οδηγίες της Eurotrans η οποία είχε θέσει με τα φορτωτικά έγγραφα που εξέδωσε την παράδοση της επίδικης δεξαμενής υπό την προϋπόθεση ότι ο ενάγοντας θα παρουσίαζε το original Rival και αφού προηγουμένως θα είχε πληρώσει για τα ναύλα, κάτι που ήταν προφανώς νόμιμο εκ μέρους της Eurotrans ως μεταφορέα, δεν υπήρξε άλλωστε μαρτυρία ή θέση ότι η πληρωμή των ναύλων θα γινόταν μετά την παράδοση. Εν όψει όλων των πιο πάνω κρίνεται ότι η αγωγή του ενάγοντα εναντίον των εναγομένων 1 είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και τα πιο πάνω συμπεράσματα του Δικαστηρίου δεν δικαιολογούν την επιδίκαση οποιαδήποτε αποζημίωσης για ζημιά που προκλήθηκε στον ενάγοντα, άλλωστε η μόνη ζημιά που προωθήθηκε στη δίκη είναι το ποσό των ΛΚ1.500,00 για την εκ νέου αγορά της επίδικης δεξαμενής μετά τον δημόσιο πλειστηριασμό της αποτέλεσμα για το οποίο ως έχει κριθεί δεν ευθύνονται οι εναγόμενοι
  2. Συνακόλουθα η αγωγή του ενάγοντα εναντίον των εναγομένων 1 απορρίπτεται, τα έξοδα της δίκης επιδικάζονται προς όφελος των εναγομένων 1 και εναντίον του ενάγοντα, να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .. ............ Δ. Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΤΑ Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: Συμβάσεις - Παρακαταθήκη - Απόρριψη αγωγής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.