Διευθυντή Τμήματος Αναπτύξεως Υδάτων ν. Βάκη Μάρκου, Αρ. Αγωγής: 1999/09, 05.10.2009

(2)) και στις εγγενείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Επιπλέον η επίδικη αίτηση υποστηρίζεται από επισυνημμένη ένορκη δήλωση του αιτητή, κρίνεται όμως πως δεν είναι αναγκαίο να παρατεθούν τα όσα αναφέρονται σ΄ αυτήν. Η Ένσταση: Στην πιο πάνω επίδικη αίτηση ο καθ΄ ου η αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στηριζόμενος στους ακόλουθους λόγους:

1. Η αίτηση του εναγόμενου είναι νόμω και ουσία αβάσιμη.
2. Η αίτηση του εναγόμενου είναι κακόπιστη και καταχρηστική και γίνεται μόνο για σκοπούς καθυστέρησης και επιβάρυνσης της διαδικασίας με επιπλέον έξοδα.
3. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση του εναγόμενου είναι γενική και αόριστη και δεν παρουσιάζει στοιχεία που δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.27 θ.2 και 3, Δ.9 Θ.10 και 11, Δ.5 Θ.1,2 και Δ.48 Θ.1-4 και 9, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στον περί Κυβερνητικών Υδατικών Έργων Νόμο Κεφ. 341, όπως αυτός τροποποιήθηκε με τους Νόμους 129/68, 51/1972, 1/1977, 50(Ι)/1994, 1(Ι)/1996, 57(Ι)/1999, 89(Ι)/1999 και 71(Ι)/2005, στην πρακτική και στις εγγενείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Σημειώνεται περαιτέρω πως η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Μιχάλη Καραϊσκάκη ο οποίος είναι τεχνικός στην υπηρεσία του ενάγοντα-καθ΄ ου η αίτηση. Κρίνεται ως μη αναγκαία η παράθεση των όσων εκτίθενται στην εν λόγω ένορκη δήλωση και οι λόγοι θα εξηγηθούν σε μεταγενέστερο στάδιο. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων έχουν προωθήσει την εκδοχή των πελατών τους όπως εκφράζεται από τους λόγους που υποστηρίζουν την αίτηση και την ένσταση με επιχειρήματα επικαλούμενοι νομολογία. Νομική πτυχή: Έχοντας ως αφετηρία τη Δ.27 Κ.3 η οποία έχει τεθεί σαν βάση στην υπό εκδίκαση αίτηση κρίνεται ορθό να παρατεθεί αυτούσιο το λεκτικό της σχετικής διάταξης: «Order 27 K.3 "The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleading to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to entered accordingly as may be just». Είναι σαφές ότι με βάση την πιο πάνω διαταγή τα Δικαστήρια έχουν εξουσία υπό κάποιες προϋποθέσεις βέβαια, να αναστείλουν ή να απορρίψουν αγωγή ή να εκδώσουν οποιαδήποτε απόφαση την οποία θεωρούν δίκαιη. Βασικές δε προϋποθέσεις είναι να συντρέχουν λόγοι περί μη αποκάλυψης μέσα από το δικόγραφο εύλογης αιτίας αγωγής ή το δικόγραφο να είναι επιπόλαιο, κακόβουλο και ενοχλητικό (frivolous and vexatious). Θα πρέπει να αναφερθεί ότι η διαταγή αυτή αντλεί την καταγωγή της μέσα από τους παλαιούς αγγλικούς θεσμούς Δ.25 Θ.
4. Κρίνεται επίσης ορθό να παρατεθεί αυτούσιο απόσπασμα της απόφασης στην υπόθεση In Re Pelmako Development Ltd v. In Re the Companies Law Cap 113, Πολιτική Έφεση 7883, ημερομηνίας 28.02.1991,από τη σελίδα 255 προκειμένου για την εφαρμογή της γενικής αρχής με την οποία θα πρέπει να κρίνει το Δικαστήριο μια παρόμοια και σχετική αίτηση για διαγραφή δικογράφου: «Η διαγραφή δικογράφου και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος του διαδίκου να προσφύγει ενώπιον Δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος το οποίο κατοχυρώνει τέτοιο δικαίωμα μέσα από το άρθρο 30 παράγραφος 1». Ειδικότερα, όσον αφορά την έννοια του αγώγιμου δικαιώματος αυτή μπορεί να αναζητηθεί μέσα από σωρεία αυθεντιών όπως είναι το σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση και Bullen & Leake. Επιπρόσθετα γίνεται παραπομπή στο σύγγραμμα Annual Practice, 1958, σελ. 575, όπου αναφέρεται ότι η αίτηση θα πρέπει να γίνεται σύντομα όχι βέβαια πριν την καταχώρηση έκθεσης απαίτησης. Στο εν λόγω σύγγραμμα γίνεται παραπομπή στην υπόθεση A.G. Duchy of Lancaster v. L & M. W. Ry,

(1982)3 Ch. 274. Επιπλέον στο σύγγραμμα του Stuart Sime A Practical Approach to Civil Procedure

(1994)3η έκδοση, σελ. 364, αναφέρονται τα εξής: «Applications to strike out should normally be made promptly and within the time for delivering the next pleading. This is because a successful application will obviate or alter the need for further pleadings, and unless the application is made early, unnecessary costs will inevitably be incurred. (In Halliday v. Shoesmith

(1993)1 W.L.R. 1 CA).." Αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών και συμπέρασμα: Προκειμένου για την αξιολόγηση των εκατέρωθεν εκδοχών και εν όψει του ότι τόσο η αίτηση όσο και η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης συνοδεύονται από ένορκη δήλωση, κρίνεται ορθό να διατυπωθεί από το Δικαστήριο πως, από το περιεχόμενο των δύο ενόρκων δηλώσεων διαπιστώνεται, ότι αυτές, πέραν από κάποια γεγονότα που σχετίζονται με την εξέλιξη της διαδικασίας μέχρι σήμερα και τα οποία ούτως ή άλλως προκύπτουν από το φάκελο της υπόθεσης, περιέχουν κατά παράβαση των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας ισχυρισμούς και επιχειρήματα, στοιχεία τα οποία θα έπρεπε να προωθηθούν μόνο σε επίπεδο αγορεύσεων από τους συνηγόρους. Έχοντας κατά νου όλα τα προαναφερθέντα και αξιολογώντας τα όσα επικαλείται ο αιτητής κρίνεται και αποφασίζεται πως παρ΄ όλο ότι έχει αποταθεί έγκαιρα και ορθώς στο Δικαστήριο οι λόγοι που αυτός επικαλείται στην αίτηση του δεν είναι ικανοί να στηρίξουν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Δίδονται στη συνέχεια οι εξηγήσεις: (α) Κατ΄ αρχήν δεν έχει προβληθεί οτιδήποτε ή έχει αναπτυχθεί οποιαδήποτε επιχειρηματολογία που να δικαιολογεί συμπέρασμα ότι το θέμα που αποτελεί και το έρεισμα για το αιτούμενο διάταγμα ρυθμίζεται από οποιοδήποτε κανονισμό Πολιτικής Δικονομίας, συνεπώς δεν νοείται να κριθεί ότι υπάρχει οποιαδήποτε αντικανονικότητα σε σχέση με τη διαδικασία ή τον τίτλο της αγωγής. (β) Κρίνεται έτσι πως θα ήταν πολύ παρακινδυνευμένο για το Δικαστήριο αν όχι ξεκάθαρη στέρηση συνταγματικού δικαιώματος του ενάγοντα, να μην του επιτρέψει να ακουσθεί σε κανονική δίκη και να προβάλει τη θέση του αλλά και να επιχειρήσει να την αποδείξει στη δίκη. (γ) Με βάση τα πιο πάνω καθίσταται σαφές ότι ο αιτητής δεν απόδειξε ότι η καταχώρηση της παρούσας αγωγής έγινε για αλλότριους σκοπούς. Και αν ακόμη προκειμένου να προωθηθεί ορθά η αγωγή μέχρι το τέλος της δίκης χρειάζεται τροποποίηση τότε πάλι το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να παραμερίσει το συγκεκριμένο κλητήριο ένταλμα γεγονός που θα έχει τη στέρηση του διαδίκου να ακουσθεί. Παραμένει επομένως να εξετασθεί αν με την έγερση της αγωγής από πλευράς του ενάγοντα προκύπτει οποιαδήποτε παράβαση Νόμου ή του Συντάγματος όπως ισχυρίζεται ο εναγόμενος-αιτητής. Αναφορικά δε με παράβαση Νόμου, σε αντίθεση με ότι προωθήθηκε από πλευράς αιτητή ο Νόμος περί Κυβερνητικών Υδατικών Έργων, Κεφ. 341, στο άρθρο 21

(7)προβλέπει τα ακόλουθα: «Ο Διευθυντής ή η Επιτροπή του Κυβερνητικού Υδατικού Έργου μπορεί να ενάγει και να ανακτά με αστική διαδικασία από οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο παραλείπει να καταβάλει οποιαδήποτε δικαιώματα, τέλη ή τόκους, τα οποία καθορίζονται στον παρόντα Νόμο ή τους Κανονισμούς οι οποίοι εκδόθηκαν δυνάμει του Νόμου αυτού .». Είναι πλήρως ξεκάθαρο ότι εκ του πιο πάνω Νόμου έχει θεσμοθετηθεί νομιμοποίηση του Διευθυντή ή της Επιτροπής Κυβερνητικού Υδατικού Έργου για ανάκτηση οποιουδήποτε ποσού τυχόν οφείλεται προερχόμενο από την εφαρμογή του εν λόγω Νόμου. Συνακόλουθα η εισήγηση από πλευράς αιτητή για παράβαση ή υπέρβαση νόμου επί του επίδικου θέματος δεν είναι δυνατό να ευσταθήσει και ως εκ τούτου απορρίπτεται και αυτός ο λόγος που υποστηρίζει την αίτηση. Διαζευκτικά βέβαια ο αιτητής υποστηρίζει πως οποιαδήποτε ρύθμιση με νόμο του εν λόγω θέματος αυτή είναι αντισυνταγματική καθ΄ ότι προσκρούει στη διάταξη του άρθρου 113

(2)του Συντάγματος. Έχοντας κατά νου τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης κρίνεται ότι η απλή αναφορά στην αίτηση όπου ζητείται η απόρριψη ή ο παραμερισμός ή η ακύρωση του κλητηρίου εντάλματος για το λόγο ότι η διαδικασία στην αγωγή αντιβαίνει μεταξύ άλλων στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι επαρκής ούτως ώστε να δικαιολογεί την ενεργοποίηση της εξουσίας του Δικαστηρίου για τέτοια εξέταση, ήτοι κατά πόσο το άρθρο 21

(7)του Κεφ. 341 όπως έχει τροποποιηθεί ή μέρος αυτού αντιβαίνει στο άρθρο 113

(2)του Συντάγματος, στοιχεία τα οποία εξιδεικεύτηκαν μόνο κατά την επίκληση του άρθρου 21

(7)από πλευράς καθ΄ ού η αίτηση στο στάδιο της αγόρευσης. Σημειώνεται επίσης πως ακόμη και στην αγόρευση της πλευράς του αιτητή δεν έγινε σαφής μνεία για αντισυνταματικότητα της εν λόγω διάταξης αλλά η τοποθέτηση ήταν, πως σε κανένα σχετικό προς την παρούσα αγωγή νόμο ρυθμίζεται και/ή δεν γίνεται πρόνοια για τη δυνατότητα του ενάγοντα να ενάγει και να ενάγεται (δεν χρειάζεται αυτή η προϋπόθεση αφού είναι ενάγων) και παράλληλα ο αιτητής ισχυρίζεται ότι και αν ακόμα ρυθμίζεται από οποιοδήποτε νόμο αυτός είναι αντισυνταγματικός λόγω του άρθρου 113

(2). Από όλα τα πιο πάνω και με αναφορά στη σχετική νομολογία (Α. Νικολάου ν. Β. Βασιλείου

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1556) αλλά και τη φύση της αίτησης ως έχει καταχωρηθεί κρίνεται ότι δεν δικαιολογείται με τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία να εξετασθεί θέμα αντισυνταγματικότητας του άρθρου 21

(7)του Κεφ.

1. Περαιτέρω εν όψει όλων των ανωτέρω κρίνεται πως είναι δικαιολογημένο να απορριφθεί η αίτηση του αιτητή αφού ουδείς λόγος από αυτούς που την υποστηρίζουν έχει στοιχειοθετηθεί. Συνακόλουθα η επίδικη αίτηση απορρίπτεται, τα έξοδα της διαδικασίας στην αίτηση επιδικάζονται προς όφελος του καθ΄ ου η αίτηση-ενάγοντα, να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, να πληρωθούν στο τέλος της δίκης στην αγωγή. (Υπ.) ........... Δ. Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΤΑ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - Αίτηση για απόρριψη - Ενάγοντας με βάση Νόμο Κεφ. 341, Αίτηση Δ.27 Κ.
2. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο