ΑΔΕΛΦΟΙ ΤΥΜΒΙΟΙ ΛΤΔ ν. FIVE OCEANS SEAFOOD AQUACULTURE LTD, Αρ. Αγωγής:: 1634/04, 06.10.2009

(1)(ee) των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών. Τα δε γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση αυτή και που σύμφωνα με τους Αιτητές δικαιολογούν την επιτυχία της, περιέχονται σε ένορκο δήλωση του διευθυντή των Αιτητών, κυρίου Κώστα Σοφοκλέους, ημερομηνίας 03.06.2009, ο οποίος απλά δηλώνει πως έντιμα και ειλικρινά πιστεύει αλλά και όπως το συμβουλεύει ο δικηγόρος των Αιτητών οι Καθ' ων η αίτηση δεν διαθέτουν περιουσία ή σημαντική περιουσία ώστε σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης να τους επιστρέψουν το καταβληθέν ποσό της δικαστικής απόφασης με αποτέλεσμα να υπάρχει έτσι ο κίνδυνος βλάβης των δικαιωμάτων των Αιτητών. Στις 18.09.2009 καταχωρήθηκε ένσταση από μέρους των Καθ' ων η αίτηση επί των ακόλουθων λόγων:

(1)Η αναστολή της απόφασης παρεμποδίζει τους Καθ' ων η αίτηση να δρέψουν τους καρπούς της επιτυχίας τους.

(2)Οι Αιτητές δεν αποκαλύπτουν λόγους που να δικαιολογούν την αναστολή της απόφασης και/ή οι λόγοι πάνω στους οποίους βασίζεται η αίτηση τους είναι αβάσιμοι, αδικαιολόγητοι και ανυποστήρικτοι. Η ένσταση στηρίζεται στη Διάταξη 35 Κανονισμό 18 και στη Διάταξη 48 Κανονισμούς 1, 2, 3, 4, 5, 7 και 8

(1)(ee) των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών, στις αρχές επιείκειας και στη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση ενός εκ των διευθυντών των Καθ' ων η αίτηση, κυρίου Λοΐζου Τύμβιου, ο οποίος εν συντομία δηλώνει τα εξής: - Απορρίπτει κατηγορηματικά τον ισχυρισμό του ενόρκως δηλούντα των Αιτητών ότι δεν διαθέτουν περιουσία ή σημαντική περιουσία ώστε σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης να τους επιστρέψουν το καταβληθέν ποσό της δικαστικής απόφασης με αποτέλεσμα να υπάρχει έτσι ο κίνδυνος βλάβης των δικαιωμάτων των Αιτητών καθότι κάτι τέτοιο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. - Οι Καθ' ων η αίτηση είναι αξιόχρεο πρόσωπο που διαθέτει σημαντική κινητή και ακίνητη περιουσία και μπορούν να εξασφαλίσουν την επιστροφή του ποσού της απόφασης αν αυτή ανατραπεί στην έφεση. Προς τεκμηρίωση του ισχυρισμού τους αυτού παρέχονται λεπτομέρειες μερικών από τα περουσιακά στοιχεία των Καθ' ων η αίτηση μαζί με την εκτιμημένη αξία τους, όπως ιδιοκτησία 4 οικοπέδων στην περιοχή Τσιφλικούδια τα οποία ενοικιάζονται προς €3.000,00 μηνιαίως με εκτιμημένη αξία των οικοπέδων εκ €1.000.000,00 έκαστο οικόπεδο καθώς επίσης ιδιοκτησία εργοστασίου κατασκευής αλουμινίων και σιδεροκατασκευών στη βιομηχανική περιοχή του Ύψωνα προς €14.000,00 μηνιαίως με εκτιμημένη αξία εργοστασίου εκ €2.000.000,00. - Οι Καθ' ων η αίτηση είναι έτοιμοι να δώσουν τραπεζική εγγύηση στους Αιτητές που να διασφαλίζουν την επιστροφή του ποσού σε περίπτωση ακύρωσης της πρωτόδικης απόφασης. - Οι Καθ' ων η αίτηση είναι μία καθόλα ενεργός και επιτυχημένη εργοληπτική εταιρεία εδώ και 30 έτη. - Μέσα από την ένορκη δήλωση τους οι Αιτητές δεν αποκαλύπτουν βάσιμους και δικαιολογημένους λόγους που να δικαιολογούν την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης αλλά ούτε και εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν παρέκκλιση από την αρχή της τελεσιδικίας και ως εκ τούτου η έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης θα ήταν πράγμα άδικο για τους Καθ' ων η αίτηση επειδή χωρίς σπουδαίους λόγους θα τους αποστερήσει από το ευεργέτημα της απόφασης και τους καρπούς της επιτυχίας τους. - Η άμεση εκτέλεση της δικαστικής απόφασης δεν εμποδίζει την απόδοση δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο αν οι Αιτητές επιτύχουν στην έφεση τους. Κατά την ακρόαση της υπό κρίσης αίτησης, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι περιορίστηκαν σε αγορεύσεις προς υποστήριξη των θέσεων και ισχυρισμών τους. Συγκεκριμένα, ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή αφού επανέλαβε τα γεγονότα που εκτίθενται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την αίτηση εισηγήθηκε όπως οι πελάτες του πληρώσουν αμέσως τα δικηγορικά έξοδα με παράλληλη παράδοση επιστολής από μέρους των Καθ' ων η αίτηση με την οποίαν να αναλάβουν δέσμευση να επιστρέψουν στους Αιτητές το ποσό των εξόδων που θα εισπράξουν από αυτούς σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης που καταχώρησαν κατά της πρωτόδικης απόφασης. Περαιτέρω, δήλωσε πως οι Αιτητές είναι έτοιμοι να δώσουν στους Καθ' ων η αίτηση τραπεζική εγγύηση ίση με το ποσό που επιδικάστηκε στη δικαστική απόφαση, η οποία θα μπορεί να εξαργυρωθεί σε περίπτωση που η έφεση αποτύχει. Ο κύριος Πούγιουρος πρόσθεσε πως η αρχή της τελεσιδικίας καλύπτεται πλήρως με την παροχή τραπεζικής εγγύησης αφού η είσπραξη είναι απλώς θέμα χρόνου. Το δε δικαίωμα της έφεσης υπάρχει, είπε, έτσι και αλλιώς. Περαιτέρω, ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών παραδέκτηκε ότι οι πελάτες του αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες και άφησε να εννοηθεί ότι τυχόν χορήγηση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης θα ήταν μορφή διευκόλυνσης για τους Αιτητές και ταυτόχρονα λόγος επί του οποίου θα έπρεπε, κατά τη γνώμη του, να ικανοποιηθεί το αίτημα τους. Αντίθετη ήταν η επιχειρηματολογία της ευπαιδεύτου συνηγόρου των Καθ' ων η αίτηση, η οποία, αφού επανέλαβε τους λόγους ένστασης αλλά και τα γεγονότα που εκτίθενται στην ένορκο δήλωση που συνοδεύει την ένσταση δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι η ένορκος δήλωση των Αιτητών είναι γενική και αόριστη. Περαιτέρω, η κυρία Ιωάννου ισχυρίστηκε πως το ότι οι Αιτητές αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες δεν αποτελεί λόγο αναστολής εκτέλεσης της απόφασης και προς τούτο παρέπεμψε το Δικαστήριο σε κυπριακή νομολογία. Η κυρία Ιωάννου ακόμη είπε πως επειδή καταχωρήθηκε ειδοποίηση έφεσης από μέρους των Αιτητών δεν σημαίνει ότι θα πρέπει ν' ανασταλεί η εκδοθείσα δικαστική απόφαση. Αναφορικά με τον ισχυρισμό των Αιτητών περί περουσιακής ανεπάρκειας των Καθ' ων η αίτηση ώστε σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης οι Καθ' ων η αίτηση να είναι σε θέση να επιστρέψουν στους Αιτητές το καταβληθέν ποσό της δικαστικής απόφασης με αποτέλεσμα να υπάρχει έτσι ο κίνδυνος βλάβης των δικαιωμάτων των Αιτητών, η κυρία Ιωάννου δήλωσε πως η μαρτυρία που οι πελάτες της έδωσαν επί του θέματος αυτού μέσα από την ένορκο δήλωση τους παρέμεινε αναντίλεκτη αφού οι Αιτητές δεν πρόσφεραν ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία που να αντικρούει τη μαρτυρία των Καθ' ων η αίτηση αλλά ούτε και προέβηκαν σε αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα των Καθ' ων η αίτηση. Καταλήγοντας, η ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση κάλεσε το Δικαστήριο να υποστηρίξει και να εφαρμόσει την εκδοθείσα δικαστική απόφαση απορρίπτοντας την παρούσα αίτηση των Αιτητών. Κατ' αρχήν, αξίζει να σημειωθεί ότι, με βάση τη Διάταξη 48 Θεσμός 4

(2)των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όπως αυτός τροποποιήθηκε[1], αλλά και την υφιστάμενη νομολογία[2], η ακρόαση και κατ' επέκταση απόδειξη των αμβισβητουμένων θέσεων και ισχυρισμών του κάθε διαδίκου σε τέτοιες αιτήσεις βασίζεται στο περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων που τυχόν συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση αλλά και σε μαρτυρία που δυνατό να προσφερθεί είτε μέσω συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων που δύναται να καταχωρηθούν μετά από αίτημα οποιουδήποτε διαδίκου και σχετικής άδειας του Δικαστηρίου είτε μέσω προφορικής μαρτυρίας είτε μέσω αντεξέτασης του ενόρκως δηλούντα την ημέρα που η αίτηση είναι ορισμένη για ακρόαση είτε συνδυασμός αυτών, ανάλογα βέβαια με το ποιος έχει την ευθύνη ν' αποσείσει το βάρος απόδειξης. Σε περιπτώσεις όπως είναι η προκειμένη, το βάρος απόδειξης ότι θα πρέπει να εκδοθεί το διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης για τους λόγους που ο αιτητής επικαλείται βρίσκεται στους ώμους του αιτητή. Από εκεί και πέρα, η κάθε πλευρά ευθύνεται για την απόδειξη των αμφισβητουμένων ισχυρισμών της, όπως αυτοί περιέχονται σε αίτηση και ένσταση αντίστοιχα. Ως γενική αρχή, οποιαδήποτε δικαστική απόφαση είναι δεσμευτική για τους διαδίκους, οι οποίοι καλούνται να συμμορφωθούν με αυτήν ευθύς μόλις αυτή εκδοθεί, ανεξαρτήτως εάν αυτή έχει εφεσιβληθεί για την ορθότητα της. Παρόλα αυτά όμως, εάν το Δικαστήριο που έκδωσε την εν λόγω απόφαση ή το Εφετείο κρίνει ότι κάτι τέτοιο είναι πρέπον, δύναται να εκδώσει διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης της για όσο χρονικό διάστημα και κάτω από τέτοιους όρους που ήθελε θεωρήσει ορθό.[3] Το ζήτημα της αναστολής εκτέλεσης δικαστικής απόφασης διέπεται ειδικότερα από τη Διάταξη 35 Κανονισμό 18 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών και γενικά ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται με βάση αρχών που προσδιορίστηκαν μέσα από την κυπριακή νομολογία. Συγκεκριμένα, ο Κανονισμός 18 της Διάταξης 35 προνοεί, μεταξύ άλλων, ως γενική αρχή ότι η έφεση δεν θα ενεργεί ως αναστολή εκτελέσεως ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται ή του Εφετείου. Μέσα από τις διάφορες αποφάσεις που ασχολούνται με το θέμα αυτό αναδύεται από την μια η ανάγκη διασφάλισης του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης καθώς και η μη αποστέρηση, χωρίς ουσιαστικό λόγο, στον επιτυγχάνοντα διάδικο από τους καρπούς της επιτυχίας του, ενώ από την άλλη να λαμβάνεται πρόνοια έτσι ώστε η έφεση που ασκείται από το αποτυγχάνοντα διάδικο να μην καθίσταται ανενεργή ως αποτέλεσμα της απόρριψη της αίτησης του για αναστολή εκτέλεσης της εκδοθείσας δικαστικής απόφασης. Στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου v Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147 τονίστηκαν, ανάμεσα σ' άλλα, τα εξής: "Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35 Θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατ' εξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για άσκηση έφεσης. " Στην ABP Holdings Ltd και άλλος v Κιταλίδη και άλλων (αρ.1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 287 υπογραμμίστηκε πως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται στη βάση των πιο κάτω αρχών: "(α) Ο διάδικος που επιτυγχάνει δεν πρέπει, χωρίς ουσιαστικό λόγο, να στερείται των καρπών της επιτυχίας του και (β) Το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του." Μόνο όμως η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής, σε βάρος της πρώτης.[4] Στη δε υπόθεση Πραξιτέλης Βογαζιανού v Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1997)1 Α.Α.Δ. 591 επιβεβαιώθηκαν αυτά που αναφέρθηκαν στην Ναυτικός Όμιλος Πάφου (βλέπε πιο πάνω), ότι δηλαδή η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγοντας στην επίλυση ενός τέτοιου ζητήματος. Υποδείκτηκε πως το ορθό κριτήριο για την έγκριση αιτήματος αναστολής δικαστικής απόφασης βρίσκεται στην εξισορρόπηση της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του στο δικαστικό αγώνα που διεξήγαγε με την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μην απωλέσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Επίσης, στην υπόθεση αυτή τονίστηκε ότι οι οποιεσδήποτε οικονομικές δυσχέρειες του εξ' αποφάσεως οφειλέτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του που πηγάζουν από την απόφαση δεν μπορούν να προβληθούν ως λόγοι για την παροχή αναστολής επειδή αν κάτι τέτοιο γινόταν δεκτό τότε οι επιπτώσεις, ιδιαίτερα σε μακρούς δικαστικούς αγώνες, θα ήταν επικίνδυνα αρνητικές στην αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Έχοντας υπόψην μου τις πιο πάνω νομολογημένες αρχές και αφού εξέτασα τόσο την αίτηση όσο και την ένσταση με τις ενόρκους δηλώσεις που τις συνοδεύουν αντίστοιχα, δεν διαπιστώνω μέσα από το περιεχόμενο της αίτησης αλλά και της ενόρκου δηλώσεως της οτιδήποτε που να με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είναι ορθή, πρέπουσα, εύλογη και δίκαιη ενέργεια η έκδοση διατάγματος για αναστολή εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης. Κατά τη νομική επιχειρηματολογία του, ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών προέβαλε την πρόθεση των πελατών του να παρέχουν στους Καθ' ων η αίτηση τραπεζική εγγύηση η οποία να δύναται καλύψει το ποσό της απόφασης (πλην των δικηγορικών εξόδων τα οποία προτίθενται να πληρώσουν αμέσως) μόνο σε περίπτωση αποτυχίας της έφεσης, ως πράξη διασφάλισης της αρχής της δικαστικής ετυμηγορίας. Με όλο το σεβασμό προς τον κύριο Πούγιουρο, ο ισχυρισμός αυτός των Αιτητών γίνεται εκ των υστέρων και δεν περιέχεται στην ένορκο δήλωση του διευθυντή των Αιτητών. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο. Και να ληφθεί όμως υπόψη, η θέση αυτή των Αιτητών έρχεται σε αντίθεση σε βαθμό που αυτοαναιρείται με τον επίσης εκ των υστέρων ισχυρισμό των Αιτητών ότι αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες. Κάποιος λογικά σκεπτόμενος μπορεί να διερωτηθεί ποιος χρηματοπιστωτικός οργανισμός θα προσφέρει τραπεζική εγγύηση για ποσό πέραν των €40.000,00, όπως αποκάλυψε ο κύριος Πούγιουρος, προς όφελος των Αιτητών, τη στιγμή που οι ίδιοι οι Αιτητές, όπως οι ίδιοι παραδέκτηκαν, αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις, η πρόταση αυτή των Αιτητών είναι ανέφικτη. Όπως προανάφερα, οι Αιτητές επικαλούνται εκ των υστέρων οικονομικές δυσχέρειες ως επιπρόσθετο λόγο για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Με το ίδιο σκεπτικό που ανέπτυξα προηγουμένως, ο εν λόγω ισχυρισμός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός αφού δεν περιέχεται στην ένορκη δήλωση του διευθυντή των Αιτητών. Και να μπορούσε όμως να ληφθεί υπόψη, με βάση την υπόθεση Πραξιτέλη Βογαζιανού (βλέπε πιο πάνω), οι οικονομικές δυσχέρειες που επικαλούνται οι Αιτητές δεν αποτελούν λόγους που δικαιολογούν την αναστολή εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης. Ούτε και το γεγονός ότι οι Αιτητές εφεσίβαλαν την ορθότητα της δικαστικής απόφασης αποτελεί λόγο για τον οποίον απαραίτητα παρέχεται διάταγμα αναστολής εκτέλεσης δικαστικής απόφασης. Όπως λέχθηκε πιο πάνω, η καταχώρηση έφεσης από μόνη της δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης που ήδη εκδόθηκε αλλά ούτε και μειώνει το κύρος της. Είναι δυνατό όμως να έχει κάποια σημασία στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Συγκεκριμένα, όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.[5] Βέβαια σε τέτοια περίπτωση θα πρέπει να περιέχεται αντίστοιχος ισχυρισμός στην ένορκη δήλωση του αιτητή και ταυτόχρονα να δοθούν λεπτομέρειες του ισχυρισμού ότι η έφεση έχει καλές πιθανότητες να ευδοκιμήσει.[6] Στην μεταγενέστερη όμως υπόθεση ABP Holdings Ltd και άλλος (βλέπε πιο πάνω) τονίστηκε ότι οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός αλλά οριακής σημασίας. Στη δε επίσης μεταγενέστερη υπόθεση Πραξιτέλης Βογαζιανού (βλέπε πιο πάνω) λέχθηκε ότι η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγοντας στην επίλυση ενός τέτοιου ζητήματος. Με βάση τις προαναφερόμενες νομολογιακές παραμέτρους, δεν έχω οποιεσδήποτε σαφείς ενδείξεις ως προς τις προοπτικές επιτυχίας της έφεσης. Ειδικότερα, οι ίδιοι οι Αιτητές, μέσα από την ένορκο δήλωση του διευθυντή τους δεν αναφέρουν οτιδήποτε που να σχετίζεται με τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης που καταχώρησαν κατά της πρωτόδικης απόφασης. Ούτε και αναφέρουν οποιαδήποτε συγκεκριμένα στοιχεία και λεπτομέρειες περί καλών πιθανοτήτων της έφεσης να ευδοκιμήσει. Ούτε και οι Αιτητές ήταν σε θέση να εξηγήσουν με ποιο τρόπο το δικαίωμα της έφεσης τους πλήττεται αποτελεσματικά εάν συμμορφωθούν με την εκδοθείσα πρωτόδικη δικαστική απόφαση, λαμβάνοντας υπόψη και την αναφορά των Καθ' ων η αίτηση, μέσα από την ένορκη δήλωση του διευθυντού τους, ότι είναι σε θέση να εξασφαλίσουν την επιστροφή του ποσού της απόφασης σε περίπτωση που αυτή ανατραπεί στην έφεση και προς το σκοπό αυτό είναι έτοιμοι, αν τους ζητηθεί, να παρέχουν στους Αιτητές τραπεζική εγγύηση που να διασφαλίζει κάτι τέτοιο, μαρτυρία που δεν αντικρούστηκε και έτσι παρέμεινε αναντίλεκτη. Εάν απλώς η καταχώρηση έφεσης εναντίον της πρωτόδικης απόφασης ή η πρόταξη παροχής εγγύησης καθώς και η επίκληση οικονομικών δυσχερειών από μέρους των Εναγομένων αποτελούσαν λόγους χορήγησης τέτοιων διαταγμάτων, τότε η καταχώρηση παρόμοιων αιτήσεων θα αποτελούσε καθημερινό φαινόμενο από τους διαδίκους που αποτύγχαναν στην υπόθεση τους στα πλαίσια των προσπαθειών που θα κατέβαλλαν με σκοπό την καθυστέρηση και εν τέλει αποφυγή συμμόρφωση τους με τη δικαστική ετυμηγορία και το Δικαστήριο, κάτω από τέτοια δεδομένα, θα ήταν υποχρεωμένο να εκδίδει τέτοιας μορφής διατάγματα. Αυτό θα είχε ως άμεση συνέπεια την έκθεση της αρχής της τελεσιδικίας σε κίνδυνο καθώς και πλήγμα στο σεβασμό και του κύρους της απόφασης του πρωτόδικου δικαστηρίου με αποτέλεσμα τη μη αποτελεσματική απονομή δικαιοσύνης. Οι Αιτητές περαιτέρω ισχυρίζονται ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν διαθέτουν περιουσία ή σημαντική περιουσία ώστε σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης να τους επιστρέψουν το καταβληθέν ποσό της δικαστικής απόφασης με αποτέλεσμα να υπάρχει έτσι ο κίνδυνος βλάβης των δικαιωμάτων των Αιτητών. Πέραν από αυτήν την γενική και αόριστη αναφορά, ουδεμία μαρτυρία προσφέρθηκε από μέρους των Αιτητών που να παρέχει λεπτομέρειες επ' αυτού, να εξειδικεύει και κατ' επέκταση να αποδεικνύει τη θέση αυτή. Ιδιαίτερα όταν οι Καθ' ων η αίτηση μέσα από την ένορκο δήλωση του διευθυντή τους απορρίπτουν κατηγορηματικά την αναφορά αυτή και ταυτόχρονα παρέχουν λεπτομέρειες και συγκεκριμένα στοιχεία προς υποστήριξη της δικής τους εκδοχής, ότι δηλαδή οι Καθ' ων η αίτηση είναι ιδιοκτήτες ακίνητης ιδιοκτησίας με σημαντικά έσοδα από αυτήν και συνεπώς σε θέση να επιστρέψουν στους Αιτητές το καταβληθέν ποσό της δικαστικής απόφασης σε περίπτωση που ανατραπεί η πρωτόδικη δικαστική απόφαση. Προς αντίκρουση των λεπτομερειών και πληροφοριών αυτών, οι Αιτητές ουδεμία μαρτυρία έχουν προσφέρει. Ούτε και έχουν εξασκήσει το δικαίωμα που είχαν για αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα στην ένσταση των Καθ' ων η αίτηση με αποτέλεσμα η μαρτυρία των Καθ' ων η αίτηση να παραμείνει αναντίλεκτη. Μαρτυρία η οποία περιέχει καθορισμένα στοιχεία φερεγγυότητας των Καθ' ων η αίτηση και παράλληλα εχέγγυα που διασφαλίζουν την επιστροφή του ποσού στους Αιτητές σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Υπό το φως των πιο πάνω παραμέτρων και στη βάση της προσκομισθείσας μαρτυρίας, δεν έχω διαπιστώσει οποιεσδήποτε ειδικές περιστάσεις που δικαιολογούν την κλίση της πλάστιγγας υπέρ της αρχής ότι "το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του" και ταυτόχρονα εις βάρος και κατά παρέκκλιση της αρχής ότι "ο διάδικος που επιτυγχάνει δεν πρέπει, χωρίς ουσιαστικό λόγο, να στερείται των καρπών της επιτυχίας του." Δεν έχω δηλαδή διαπιστώσει οτιδήποτε που θα με οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι η συμμόρφωση με τη δικαστική ετυμηγορία θα καθιστούσε αναποτελεσματική και άνευ σημασίας την έφεση των Αιτητών επί της εκδοθείσας πρωτόδικης δικαστικής απόφασης. Συνεπώς, οι Αιτητές απέτυχαν να αποσείσουν από τους ώμους τους το βάρος απόδειξης που είχαν για να εκδοθεί το διάταγμα αναστολής εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης με βάση τους λόγους που αυτοί επικαλέστηκαν. Εξασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που μου παρέχει ο νόμος η αίτηση των Αιτητών θα πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον των Αιτητών. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Πρ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία/Αίτηση για έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης δικαστικής απόφασης λόγω έφεσης [1] Ο Περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 3) Διαδικαστικός Κανονισμός του 1999 [2] Βλέπε Παρασκευά Δημητρίου v Γαβριήλ Γαβριήλ

(2001)1 ΑΑΔ 16, Iacovou Brothers (Constructions) v Fashionwise Ltd

(2000)1 ΑΑΔ 1377 [3] Άρθρο 47 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60μετά των συναφών τροποποιήσεων [4] Μέγας Χ' Ευαγγέλου v Dorami Marine Ltd & Others

(1991)1 Α.Α.Δ. 172 [5] Ναυτικός Όμιλος Πάφου v Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147 [6] Παπακόκκινου v Glykys & Araouzos (Insurances) Ltd ως εκπροσώπου της Pearl Assurances Plc κ.α.

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 513 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο