Επί τοις αφορώσι τον Sergei Piliugin, Αρ. Αίτησης 335/07, 13.10.09 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A237 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης 335/07 Σε πτώχευση Επί τοις αφορώσι τον Sergei Piliugin, από τη Λεμεσό (Αίτηση ημερ. 31/7/09) 13.10.09 Για αιτητή: κος Αλ. Μελάς Για καθ'ων η αίτηση: κος Μ. Αγιομαμίτης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Κοιτάζοντας τον αριθμό καταχώρησης της παρούσας αίτησης οποιοσδήποτε θα εκπλαγεί διαπιστώνοντας ότι πρόκειται για πτωχευτική διαδικασία που εκκρεμεί από το 2007. Οι λόγοι αναβολών είναι πολλοί και δεν μπορούν εύκολα να αναγνωσθούν όλοι αφού πολλά από τα πρακτικά είναι στενογραφημένα και ο φάκελος ογκώδης. Είναι ορθό αυτό που ανάφερε ο κος Αγιομαμμίτης ότι η έννοια της σύντομης εκδίκασης στη πτωχευτική διαδικασία είναι αυστηρότερη από αυτή των αγωγών ως εμφαίνεται και εκ των τασσομένων προθεσμιών. Θα παρατηρήσω ωστόσο ότι δεν μπορεί η ενδεχόμενη καθυστέρηση στην εκδίκαση να αποτελεί τροχοπέδη σε μια δικαιολογημένη αίτηση τροποποίησης, όπως η παλαιότερη νομολογία σαφώς καταδεικνύει αλλά και η νεότερη σαφώς τονίζει. Έχω μελετήσει την αίτηση, την ένσταση, τις στηρικτικές αντίστοιχες ένορκες δηλώσεις καθώς και τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω στην πλήρη εμβέλεια ούτε τη νομολογία που στηρίζει το επιτρεπτό ή μη της τροποποίησης ούτε και «τις εκδοχές» των δύο πλευρών επί του πρακτέου. Είναι καλά γνωστές οι αρχές και οι συνήγοροι επιμελώς τις έχουν αναφέρει στις αγορεύσεις τους. Μελετώντας τους λόγους ένστασης των Αιτητών (στην κυρίως αίτηση) βρίσκω ότι εκείνο που με έκανε να προβληματιστώ είναι αν οι λόγοι που επιχειρείται να ενταχθούν στην ένσταση διά της τροποποίησης είναι έγκυροι με βάση το πτωχευτικό κυρίως δίκαιο. Ο αιτούμενος την τροποποίηση ζητά να εισάξει ως λόγο ένστασης στην Αίτηση Πτώχευσης την ύπαρξη ανταπαίτησης σε δύο ουσιαστικά παραμέτρους εκ δυσφήμισης και δυνάμει συμφωνίας εκχώρησης ως λεπτομερώς καταγράφονται στις παρ. 4 και 5 της ένορκης δήλωσης του που στηρίζει την Αίτηση. Επίσης τίθεται θέμα από τον ίδιο σε σχετικές παραγράφους της ένορκης δήλωσης η οποία αγγίζει την εγκυρότητα της απόφασης στην αγωγή 1596/05 που σημειωτέον είναι η απόφαση - οφειλή στην οποία κλήθηκε να συμμορφωθεί με την ειδοποίηση πτώχευσης που προηγήθηκε της παρούσας διαδικασίας. Συγκεκριμένα επί του τελευταίου σημείου της εγκυρότητας της απόφασης ο αιτών ισχυρίζεται: (α) Ότι το εξ αποφάσεως χρέος περιέχει παράνομες και/ή αυθαίρετες και/ή καταχρηστικές χρεώσεις και/ή χρεώσεις κατά παράβαση των σχετικών συναλλακτικών ηθών και/ή των κανόνων επιείκειας και του καθήκοντος πίστης και πρόνοιας κάτι που το Δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση παρέλειψε και/ή αμέλησε να εξετάσει. (β) Ότι ο καθ' ου η αίτηση στερήθηκε δίκαιης και κανονικής δίκης και ότι οι συνθήκες εξασφάλισης της απόφασης ήταν ύποπτες, έτσι ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να τις ερευνήσει πηγαίνοντας πίσω από την απόφαση. Οι λόγοι αυτοί στηρίχθηκαν από τον κον Μελά στην αγόρευσή του στη βάση της ανεπανόρθωτης βλάβης που θα υποστεί ο πελάτης του αν δεν μπορέσει να ασκήσει το συνταγματικό του δικαίωμα να προβάλει ισχυρισμούς ενώπιον του Δικαστηρίου. Είναι ορθό ότι το Δικαστήριο στο στάδιο αίτησης για τροποποίηση δεν ελέγχει την ορθότητα ή το αληθές της θέσης που γίνεται αίτηση να ενταχθεί στο δικογραφικό υλικό. Αυτό θα συντελεσθεί κατά την ακρόαση. Ελέγχει ωστόσο, με αντικειμενικό τρόπο, τη βασιμότητα της προτεινόμενης τροποποίησης με την έννοια όχι της εξέτασης της αλήθειας του προτεινόμενου ισχυρισμού αλλά της εκ νόμου δυνατότητας ή μη προβολής του, π.χ. αν ένα δικαίωμα είναι παραγεγραμμένο ποιο το νόημα προβολής του στη δικογραφία. Αυτή είναι η έννοια των όρων «ουσιώδεις και αχρείαστες τροποποιήσεις» που δίδεται στο Annual Practice του 1958 που περιέχει ανάλυση του 0.28 που είναι το αντίστοιχο της Δ.25 η οποία αποτελεί την νομική βάση της παρούσας αίτησης. Στη σελ. 627 αναφέρονται τα ακόλουθα: "Immaterial and Useless Amendments The Court will always look at the materiality of the proposed amendment (Wood n. Earl of Durham, 21 Q.B.D. 501). An inconsistent or useless amendment will not be allowed (Sinclair v. James, [1894] 3 Ch. P. 557; Durham v. Roberstson, [1898] 1 Q.B. p. 774; Bevan v. Barnett, 13 T.L.R. 310); nor an addition of a claim which the plaintiff had precluded himself from raising (Morel Brothers v. Westmoreland, [1903] 1 K. B. p. 77; [1904] A. C.11). Leave will not be given to amend a defence by adding a plea which was no answer to the action (The Central Queensland Meat, etc., Co. v. Gallop, 8 T. L. R. 225); nor to add an unnecessary counterclaim (not allowed in Marshall v. Langley, [1889] W. N. 222, and Factories Insurance Co., Ltd. N. Anglo-Scottish, etc.
(1913)29 T.L.R. 312, C.A.);" Και για να είμαι ξεκάθαρη θεωρώ ότι τέτοιοι αποκλεισμοί θέσεων μπορεί να γίνουν όταν είναι αρκετή η αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων και όχι βέβαια ο,τιδήποτε που θα παρέσφρυε στην αξιολόγηση εκδοχής. Το ερώτημα λοιπόν μόνον αντικειμενικά θα πρέπει να τεθεί. Είναι επιτρεπτό να γίνει στην πτωχευτική διαδικασία, αμφισβήτηση του εξ αποφάσεως χρέους; Είναι επιτρεπτό να τεθεί θέμα ανταπαίτησης στη πτωχευτική διαδικασία (στο petition); Θα ασχοληθώ με το πρώτο ερώτημα. Στο σύγγραμμα Williams & Μuir Hunter on Bankruptcy - 19th ed. σελ. 60 καθορίζονται οι λόγοι για απόρριψη Αίτησης Πτώχευσης. Δέουσα παραπομπή πρέπει να γίνει και στο ίδιο το άρθρο του Περί Πτωχεύσεων Νόμου (ειδικά στο άρθ. 6
(2)όπου καθορίζονται - περιοριστικά - τα γεγονότα που το Δικαστήριο απαιτεί να αποδειχθούν κατά την ακρόαση της Αίτησης Πτώχευσης. Τα άρθρα 6
(6)και
(7)του Νόμου επίσης αναφέρουν ότι το Δικαστήριο μπορεί να αναστείλει την εκδίκαση της Αίτησης Πτώχευσης όταν ο οφειλέτης αρνείται ότι οφείλει στον Αιτούμενο Πιστωτή ή ότι οφείλει τέτοιο ποσό που όντως θα νομιμοποιούσε τον Αιτητή στην υποβολή Αίτησης Πτώχευσης. Ο κος Αγιομαμίτης εισηγείται ότι για την εισαγωγή του λόγου ένστασης που αφορά την εγκυρότητα του εκ της αποφάσεως χρέους, το Πτωχευτικό Δικαστήριο θα ενεργήσει ως δευτεροβάθμιο Δικαστήριο ελέγχοντας την ορθότητα της απόφασης στην αγωγή 1596/2005 η οποία είναι τελεσίδικη και δεν έχει εφεσιβληθεί. Κάτι που βέβαια δεν είναι επιτρεπτόν. Δέον να αναφερθεί ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε μετά από αίτηση για συνοπτική απόφαση βάσει της Δ.18, κατεχωρήθηκε ένσταση, διεξήχθη ακροαματική διαδικασία επί της αίτησης και εξεδόθη τελική αιτιολογημένη απόφαση του κ. Παμπαλλή η οποία δεν εφεσιβλήθηκε. Ο κος Αγιομαμίτης με παρέπεμψε στην αυθεντία in re Flatau ex parte Scotch Whisky Distillers Ltd
(188)Q.B.D. 83 όπου αναφέρονται: "It is true that in some cases the Court of Bankruptcy has gone behind a judgment, when it has been obtained by fraud, collusion, or mistake. But this power has never, so far as I am aware, been extended to cases in which a judgment has been obtained after issues have been tried out before a Court." Τονίζεται η φράση some cases ως εξαίρεση. Θα πρόσθετα ωστόσο ότι κατόπιν προσεκτικής μελέτης της in re Flatau (αλλά και άλλων Ex parte Lennox (16 Q.B.D. 315 και In re Saville (4 Morrel, Bky.as. 277), εμφαίνεται ότι τέτοια αμφισβήτηση της απόφασης επιτρέπεται όταν υπάρχει έφεση ή άλλο ένδικο μέσο. Κάτι που συμβαδίζει και με τη δυνατότητα του Δικαστηρίου να αναστείλει τη διαδικασία πτώχευσης αν υπάρχει έφεση επί της απόφασης. Εύλογα αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατό να αμφισβητηθεί μια απόφαση που εξεδόθηκε από αρμόδιο Δικαστήριο κατόπιν δίκης και δεν εφεσιβλήθηκε. Κάτι τέτοιο θα ήταν αντινομικό με την ίδια αρχή της τελεσιδικίας της απόφασης. Δεν είναι νοητό - χωρίς - επαναλαμβάνω ένδικο μέσο εναντίον της - να προβάλλεται, είτε θέμα κακοδικίας ή πλημμέλειας, είτε υπόπτων συνθηκών μιας τελεσίδικης απόφασης.. Προκύπτει καθαρά σ' άλλο σημείο της in re Flatau (βλ. σελ. 84 και 85) ότι η έφεση είναι απαραίτητο υπόβαθρο για να τεθεί η δυνατότητα στο Πτωχευτικό Δικαστήριο να πάει πίσω από την απόφαση και να διερευνήσει την εγκυρότητα του χρέους. Βλέπετε και στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England (3rd ed.) Vol.2 σελ. 286 κ. επ. Είναι συνεπώς η κατάληξη ότι δεν μπορεί να προβληθεί στην ακρόαση της Πτωχευτικής Αίτησης ισχυρισμός πίσω από την εκδοθείσα απόφαση και το δυνάμει αυτής χρέος. Το αμέσως επόμενο ερώτημα είναι αυτό της δυνατότητας έγερσης ένστασης επί θέματος ανταπαίτησης και/ή ανταγωγής εναντίον του Αιτητή (βλ. 4(Α)(Β) και (Γ) κυρίως της Ένορκης Δήλωσης του Αιτουμένου την τροποποίηση). Το άρθ. 3
(1)(ζ) του Νόμου και ο κ.40
(2)των Πτωχευτικών Κανονισμών ορίζουν το συγκεκριμένο τρόπο δύναται να προβληθεί ισχυρισμός ανταπαίτησης, συμψηφισμού ή ανταγωγής. Οι σχετικές πρόνοιες έχουν ως εξής: 3
(1)(ζ) Κεφ.5: «Αν πιστωτής εξασφάλισε εναντίον του τελεσίδικη απόφαση ή διάταγμα για οποιοδήποτε ποσό, και, ενώ δεν αναστάληκε η εκτέλεση της απόφασης ή του διατάγματος, επεδόθηκε σ' αυτόν στη Δημοκρατία ή αλλού με άδεια του Δικαστηρίου, ειδοποίηση πτωχεύσεως βάσει του Νόμου αυτού, και μέσα σε επτά μέρες μετά την επίδοση της ειδοποίησης, σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται αλλού μέσα στον καθορισμένο από το διάταγμα που παρέχει την άδεια για επίδοση χρόνο ο οφειλέτης είτε δε συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης, είτε δεν ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή η οποία εξισώνεται ή υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους ή το ποσό που διατάχθηκε να πληρώσει και την οποία δε μπορούσε να προβάλει στην αγωγή ή τη διαδικασία στην οποία εξασφαλίσθηκε η απόφαση ή το διάταγμα.» Κ.40
(2): «Θα πρέπει να οπισθογραφείται επίσης ένδειξη στον οφειλέτη ότι αν έχει ανταξίωση, συμψηφισμό, ή ανταγωγή η οποία ισοδυναμεί ή υπερβαίνει το ποσό της εξ αποφάσεως οφειλής ή ποσό που διατάχθηκε να πληρωθεί και το οποίο δε μπορούσε να προβληθεί στην αγωγή ή στη διαδικασία στην οποία εξασφαλίστηκε η απόφαση ή το διάταγμα, πρέπει αυτός μέσα στο χρόνο που καθορίζεται στην ειδοποίηση να καταχωρήσει στον πρωτοκολλητή ένορκο δήλωση προς το σκοπό αυτό. Τέτοια ένορκος δήλωση θα οπισθογραφείται με διεύθυνση μέσα στην πόλη στην οποία μπορούν να αφήνονται ειδοποιήσεις στον οφειλέτη από τον πρωτοκολλητή.» Από τη συνδυασμένη εφαρμογή των πιο πάνω με το άρθ. 6 που ορίζει τι απαιτείται να αποδειχθεί κατά την ακρόαση της Αίτησης Πτώχευσης προκύπτει ότι ισχυρισμός ανταπαίτησης μπορεί να προβληθεί μόνο στα πλαίσια της Ειδοποίησης Πτώχευσης και όχι στα πλαίσια της Αίτησης Πτώχευσης (βλ. και τον Williams ανωτέρω όπου ορίζεται: "The debtor must, within the time prescribed by B.R. 138 (for a notice served in England, seven days; for a notice served elsewhere, such longer time as the registrar may fix) file in court an affidavit showing with a reasonable degree of particularity the nature and amount of the set-offs, etc., so as to satisfy the registrar that "sufficient cause is shown" under B.R. 139."). Εν όψει της θεώρησης μου για εξ αντικειμένου αδυναμία εισδοχής των θεμάτων αυτών στη δικογραφία της ένστασης δεν θα εξετάσω - ούτε κάτι τέτοιο θα ήταν επιτρεπτό - την εκδοχή των Αιτητών - καθ' ών η αίτηση στην τροποποίηση για την κακοπιστία ή στην ουσία βασιμότητα ή μη των θέσεων του Αιτητή. Η αντίκρυση μου ως πιο πάνω οδηγεί σε απόρριψη το μέρος της Αίτησης που αφορά τους συναφείς λόγους ένστασης. Όμως δεν έχω την ίδια γνώμη για το υπόλοιπο μέρος της Αίτησης. Βρίσκω ότι δύναται να προβληθούν ισχυρισμοί για την εγκυρότητα της επίδοσης τόσο της αίτησης όσο και της ειδοποίησης αλλά και για τη γενική ένσταση που αφορά τη μη πλήρωση των προϋποθέσεων του Νόμου. Ο κος Αγιομαμίτης εισηγείται ότι και εδώ πρόκειται για αχρείαστη τροποποίηση εφόσον το Δικαστήριο αυτεπάγγελτα έχει υποχρέωση να εξετάσει τις υπό του Νόμου προϋποθέσεις. Δεν με βρίσκει σύμφωνη αυτή η προσέγγιση. Είναι δικαίωμα του Αιτητή να προβάλει τα θέματα στα σημεία που νομίζει ότι στοιχειοθετείται η ένστασή του. Και σίγουρα μπορεί να θέσει θέμα ελαττωματικής επίδοσης ακόμα και της ειδοποίησης πτώχευσης. Η απόσυρση ένορκης δήλωσης -ένσταση που έγινε, στα πλαίσια της πτωχευτικής ειδοποίησης αφορά ουσία θέσεως και δεν θα εξεταστεί η βαρύτητα της εν προκειμένω. Στην υπόθεση Re Cole, Ex parte Attenborough [1898] 1 GB 290 at 293 δηλώνεται ότι στην ακρόαση της Πτωχευτικής Αίτησης είναι επιτρεπτή ένσταση επί ελαττώματος της πτωχευτικής ειδιοποίησης (the court. on the hearing of the petition, it will allow the debtor to take any other objections to the notice (βλ. και Re G.E.E.B. (A Debtor) 1963 2 K.B. 340 C.A.). Πριν την τελική μου κατάληξη οφείλω να εξετάσω το βάρος της καθυστέρησης στη διαδικασία εκ της τροποποίησης. Έχω εξετάσει τα δεδομένα της παρούσας αίτησης υπό το βάρος της αγωνίας των Αιτητών για την εν γένει καθυστέρηση στην εκδίκαση στη Πτωχευτική διαδικασία η οποία εκ της φύσεως της είναι συνοπτική διαδικασία καθώς και τον ισχυρισμό τους για κατάχρηση των διαδικασιών ως εκ των πολλαπλών ενδιάμεσων αιτήσεων που εγείρει ο καθ' ου η Αίτηση. Έχω όντως προβληματιστεί για την καθυστέρηση. Σίγουρα αργοπορία των διαδικασιών προκάλεσαν διάφορες ενδιάμεσες αιτήσεις του καθ' ου η αίτηση. Όμως η καθυστέρηση δεν μπορεί να αποδοθεί εξ ολοκλήρου σ' αυτό το παράγοντα. Το θέμα κρίνεται σε συνάρτηση και με την προηγούμενη αίτηση τροποποίησης. Ο Αιτών και ο συνήγορος του προφανώς έχουν την προσέγγιση - άποψη για την αναγκαιότητα της τροποποίησης που οδήγησε στις αιτήσεις αυτές. Η παρούσα καταχωρήθηκε έγκαιρα αφού αποσύρθηκε η άλλη και εξηγήθηκε γιατί. Η συγκεκριμένη αίτηση καθόλου δεν καθυστέρησε σε σχέση μ' αυτή που αποσύρθηκε και είναι σημαντικό ότι η εκδίκαση της Πτωχευτικής Διαδικασίας δεν άρχισε ακόμη. Παρά το δικαιολογημένο της ανησυχίας του συνηγόρου των Αιτητών δεν θα έφθανα με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα σε συμπέρασμα κατάχρησης σε συνάρτηση με την παρούσα Αίτηση. Συνεπακόλουθα των πιο πάνω η Αίτηση αποτυγχάνει στο παρακλητικό Α1 και 2 ενώ εγκρίνεται στο παρακλητικό Α 3, 4, 5 και Β. Ο αιτών να καταχωρήσει την τροποποιημένη ένσταση σε 15 ημέρες από σήμερα. Το διάταγμα να πληρωθεί εντός δύο ημερών από σήμερα. Τα έξοδα της αίτησης και τα έξοδα τα απορρέοντα εκ της τροποποίησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της κυρίως αίτησης. Πληρωτέα στο τέλος είναι επίσης και τα έξοδα της προηγούμενης αίτησης ημερ. 6/3/09. Εάν όμως η εκδίκαση της κυρίως αίτησης (του Petition) δεν αποπερατωθεί σε 4 μήνες από σήμερα οι Αιτητές (στην κυρίως αίτηση) θα έχουν το δικαίωμα με την λήξη της προθεσμίας των 4 μηνών να ζητήσουν υπολογισμό και πληρωμή των εξόδων που επιδικάσθηκαν υπέρ τους στην παρούσα αίτηση και στην προηγουμένη αίτηση τροποποίησης ημερ. 6.3.09 (βλ. πρακτικό ημερ. 9./9/09)). (Υπ.) ............. Τ. Ψαρά-Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - πτωχευτική διαδικασία - τροποποίηση ένστασης) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο