ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΑΥΡΗΣ ν. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΚΤΙΝΟΣ ΛΙΜΙΤΕΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1697/2005, 22.10.2009

(1)Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει και/ή υποστηρίζει την αίτηση του Αιτητή δεν αποκαλύπτει εύλογη, καλόπιστη και νόμιμη δικαιολογία και γεγονότα που να επιτρέπουν και/ή δικαιολογούν το νόμω και/ή ουσία βάσιμο του αιτήματος του Αιτητή.

(2)Η παρούσα αίτηση καταχωρείται σε ιδιαίτερα προχωρημένο στάδιο, ήτοι στο στάδιο των τελικών αγορεύσεων και δημιουργείται ουσιαστική ανατροπή και καθυστέρηση στην εκδίκαση και περάτωση της υπόθεσης.

(3)Η παρούσα διαδικασία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας για τους εξής λόγους: α) Η έκθεση απαίτησης καταχωρήθηκε στις 14.04.2005 β) Η υπεράσπιση καταχωρήθηκε στις 20.05.2005 γ) Το επίδικο δημοσίευμα αποτελεί γεγονός που έλαβε χώρα την 19.05.2004 και ήταν σε γνώση του Αιτητή αυθημερόν δ) Οι όποιες 'επιφυλάξεις', όπως χαρακτηρίζονται στην παράγραφο 4 της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή, έτσι όπως διατυπώνονται στην υπεράσπιση τους, ήταν γνωστές στον Αιτητή από την ημέρα καταχώρησης της. ε) Η υπέρμετρη καθυστέρηση υπό τις περιστάσεις στην υποβολή της αίτησης για γεγονότα που ήταν γνωστά από το 2004 προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. στ) Επιπροσθέτως και/ή διαζευκτικά των πιο πάνω λόγων, το επίδικο δημοσίευμα είναι ήδη κατατεθειμένο στο Δικαστήριο ως τεκμήριο.

(4)Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την ικανοποίηση των αιτούμενων θεραπειών.

(5)Τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα επιφέρει επιπτώσεις ως επίσης θα δημιουργήσει αδικία στα καλώς νοούμενα συμφέροντα των Εναγομένων εκτός των άλλων και κατά κύριο λόγο γιατί η ακροαματική διαδικασία έχει ολοκληρωθεί. Δεν θα υπάρχει εκ των πραγμάτων, κατά την άποψη των Καθ' ων η αίτηση, δυνατότητα εξέτασης των μαρτύρων επί της τροποποιηθείσας έκθεσης απαίτησης. Η ένσταση στηρίζεται στη Διάταξη 25, στη Διάταξη 48 Κανονισμούς 1, 2, 3, 4, 7 και 9 των Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Θεσμών, στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος, στη συμφυή εξουσία, πρακτική και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και τη σχετική νομολογία. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκο δήλωση του κυρίου Σωτήρη Παρούτη, ενός, όπως αναφέρει, εκ των διευθυντών της Καθ' ης η αίτηση 1, εκ των αρχισυντακτών της εφημερίδας 'Πολίτης', συντάκτης του επίδικου δημοσιεύματος και δεόντως εξουσιοδοτημένος από τους Καθ' ων η αίτηση να προβεί στην εν λόγω ένορκο δήλωση, στην οποία ουσιαστικά επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης. Περαιτέρω, ο κύριος Παρούτης αναφέρει ότι με την καθυστερημένη, όψιμη και αβάσιμη αίτηση τροποποίησης, η προσδιοριζόμενη πορεία της υπόθεσης έχει ήδη εκτροχιαστεί. Είναι η θέση του κυρίου Παρούτη ότι τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα επιφέρει αδικία και ζημιά στους Καθ' ων η αίτηση, η οποία δεν διορθώνεται με τον επιδικασμό εξόδων υπέρ των Καθ' ων η αίτηση που μάλιστα ο Αιτητής δεν προσφέρει ούτως ή άλλως μέσα από την αίτηση και ένορκο δήλωση του. Ακροαματική διαδικασία Κατά την ακρόαση της υπό κρίσης αίτησης, δεν προσφέρθηκε οποιαδήποτε προφορική μαρτυρία αλλά ούτε και αντεξετάστηκε οποιοδήποτε πρόσωπο και έτσι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι περιορίστηκαν σε αγορεύσεις προς υποστήριξη των θέσεων και ισχυρισμών τους. Συγκεκριμένα, ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή δήλωσε, μεταξύ άλλων, ότι μέσα στα πλαίσια αποτελεσματικής απονομής της δικαιοσύνης η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα σε κάθε στάδιο της διαδικασίας εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο, δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την επιδίκαση εξόδων. Παράλληλα, όμως παραδέκτηκε πως με την έναρξη της δίκης η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από την προσδιορισθείσα πορεία αλλά και τις επιπτώσεις που ενδεχομένως να προκληθούν στα δικαιώματα της άλλης πλευράς. Η σημασία της δικαιολόγησης της καθυστέρησης, είπε ο κύριος Αδάμου, ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης κυρίως σε συσχετισμό προς τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Προς υποστήριξη των νομικών επιχειρημάτων του ο κύριος Αδάμου παρέπεμψε το Δικαστήριο σε διάφορες κυπριακές και αγγλικές υποθέσεις. Περαιτέρω, ο κύριος Αδάμου ισχυρίστηκε πως στην προκειμένη περίπτωση η τροποποίηση που επιδιώκεται: · είναι τυπική και αν επιτραπεί δεν θα έχει ως αποτέλεσμα τον επαναπροσδιορισμό των επίδικων θεμάτων. · δεν έρχεται σε αντίθεση με τη μαρτυρία που έχει ήδη κατατεθεί κατά τη διεξαγωγή της δίκης αλλά αντίθετα είναι ένα νομικό θέμα το οποίο έχει εγερθεί από τους Καθ' ων η αίτηση στην υπεράσπιση τους και τυχόν έγκριση της θα επιλύσει νομικά ζητήματα που ενδεχομένως να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου · οι Καθ' ων η αίτηση δεν βρέθηκαν προ εκπλήξεως · δεν υπάρχει η αναγκαιότητα εξέτασης άλλων μαρτύρων επί της τροποποιημένης έκθεσης απαίτησης · δεν θα προκαλέσει οποιαδήποτε αδικία στα συμφέροντα των Καθ' ων η αίτηση, η οποία δεν μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα Καταλήγοντας, ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή κάλεσε το Δικαστήριο να εγκρίνει τις αιτούμενες τροποποιήσεις, οι οποίες μέσα από τα γεγονότα φαίνεται ότι έγιναν καλόπιστα και να ορίσει μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα την υπόθεση για τελικές αγορεύσεις. Αντίθετη ήταν η επιχειρηματολογία της ευπαιδεύτου συνηγόρου των Καθ' ων η αίτηση, η οποία, αφού υιοθέτησε το περιεχόμενο της ένστασης και της ενόρκου δηλώσεως που τη συνοδεύει, ανάμεσα σ' άλλα, εξέφρασε απορία γιατί η ανάγκη τροποποίησης δεν προέκυψε με την καταχώρηση της υπεράσπισης, ήτοι στις 20.05.2005, ή γιατί τουλάχιστο τέτοια ανάγκη δεν προέκυψε μετά την καταχώρηση του τεκμηρίου 1Α και 1Β κατά την πρώτη ημέρα της ακροαματικής διαδικασίας. Η κυρία Παρούτη είπε πως ο Αιτητής μέσα από την ένορκο δήλωση του δεν αναφέρει καμία δικαιολογία ή αιτιολογία για την καθυστέρηση αλλά ούτε και οποιοδήποτε γεγονός που να δικαιολογεί το βάσιμο του αιτήματος του. Οι λόγοι που προβάλλει ο Αιτητής, είπε η κυρία Παρούτη, είναι ελλειπής, ασαφείς και μη ειλικρινείς. Κατά την ευπαίδευτη συνήγορο αυτό που επιδιώκεται από τον Αιτητή είναι να καλύψει πιθανές ελλείψεις ή κενά που προέκυψαν κατά την ακροαματική διαδικασία και/ή τον ουσιώδη χρόνο, κάτι που δεν πρέπει να επιτραπεί από το Δικαστήριο. Προς υποστήριξη των νομικών επιχειρημάτων της η κυρία Παρούτη επίσης παρέπεμψε το Δικαστήριο σε διάφορες κυπριακές και αγγλικές υποθέσεις. Περαιτέρω, η κυρία Παρούτη ισχυρίστηκε ότι τυχόν έγκριση της επιδιωκόμενης τροποποίησης θα αποτελέσει δικαιολογία από μέρους του Αιτητή για υποβολή νέων αιτημάτων όπως επανακλήτευση μαρτύρων ή και επαναστοιχειοθέτηση επίδικων θεμάτων με δυσμενείς έτσι επιπτώσεις για τα συμφέροντα των Καθ' ων η αίτηση. Αυτό ακόμη, σύμφωνα με την κυρία Παρούτη, θα έχει ως συνέπεια επιπλέον παράταση της εκδίκασης της παρούσας υπόθεσης γεγονός που με τη σειρά του θα οδηγήσει στην έκδοση απόφασης έξω από το συνταγματικό πλαίσιο του εύλογου χρόνου για διεξαγωγή και περάτωση της δίκης. Επίσης, η ευπαίδευτος συνήγορος ισχυρίστηκε ότι η υπό κρίση αίτηση είναι άνευ αντικειμένου επειδή το επίδικο δημοσίευμα έχει κατατεθεί εκ συμφώνου από τα μέρη στο σύνολο του ως τεκμήριο 1Α και 1Β κατά την πρώτη ημέρα της ακροαματικής διαδικασίας της υπόθεσης. Καταλήγοντας, η κυρία Παρούτη δήλωσε ότι η πορεία της υπόθεσης έχει ήδη εκτροχιαστεί και όντας η αίτηση τροποποίησης, όπως η ίδια ισχυρίστηκε, καθυστερημένη, όψιμη και αβάσιμη κάλεσε το Δικαστήριο να την απορρίψει με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση. Έχοντας σκιαγραφήσει τις πιο πάνω βασικές θέσεις και ισχυρισμούς των μερών δεν προτίθεμαι να αναφέρω αυτολεξεί το περιεχόμενο τόσο της αίτησης, ένστασης και ενόρκων δηλώσεων που τις συνοδεύουν όσο και των αγορεύσεων των ευπαιδεύτων συνηγόρων των διαδίκων αφού κάτι τέτοιο είναι ήδη καταγραμμένο μέσα από τα έγγραφα που υπέβαλαν ενώπιον του Δικαστηρίου καθώς και μέσα από τα επίσημα πρακτικά που τηρούνται στα πλαίσια εκδίκασης της υπό κρίσης αίτησης. Σύντομο ιστορικό της υπόθεσης Προτού προχωρήσω στην εξέταση της παρούσας αίτησης θεωρώ ορθό και χρήσιμο να προβώ σε μία σύντομη χρονική ανασκόπηση της υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγής. Συγκεκριμένα: § Η αγωγή καταχωρήθηκε υπό τη μορφή γενικού οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος στις 31.03.

1. § Ο Καθ' ου η αίτηση καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης στις 07.04.2005 ενώ ο Καθ' ου η αίτηση 2 στις 11.04.
2. § Η έκθεση απαίτησης καταχωρήθηκε στις 14.04.
3. § Στις 05.05.2005 ο Αιτητής καταχώρησε αίτηση για έκδοση δικαστικής απόφασης εναντίον των Καθ' ων η αίτηση λόγω μη καταχώρησης υπεράσπισης από μέρους τους. § Στις 20.05.2005 καταχωρήθηκε η υπεράσπιση των Καθ' ων η αίτηση. § Στις 02.06.2005 ο Αιτητής καταχώρησε νέα αίτηση με την οποίαν ζητούσε τον παραμερισμό του εγγράφου της υπεράσπισης λόγω παρατυπίας και/ή λόγω εκπρόθεσμης καταχώρησης και/ή καταχώρησης άνευ προηγούμενης άδειας και/ή διαταγής του Δικαστηρίου. § Στις 06.06.2005 οι Καθ' ων η αίτηση αιτήθηκαν, μέσω σχετικής αίτησης τους, διάταγμα το οποίο να επιτρέπει ως εμπρόθεσμη την καταχώρηση της υπεράσπισης τους, κάτι που εγκρίθηκε από το Δικαστήριο και έτσι οδήγησε στην απόσυρση των αιτήσεων του Αιτητή ημερομηνίας 05.05.2005 και 02.06.2005 αντίστοιχα. § Στις 09.06.2005 οι Καθ' ων η αίτηση ζήτησαν γραπτώς από τον πρωτοκολλητή ορισμό ημερομηνίας και ώρας ακρόασης. § Στις 27.06.2005 καταχωρήθηκε το δικόγραφο απάντηση στην υπεράσπιση αφού πρώτα ο Αιτητής με αίτηση του ημερομηνίας 10.06.2005 εξασφάλισε την έκδοση δικαστικού διατάγματος το οποίο του επέτρεπε την καταχώρηση του εν λόγω εγγράφου σε 7 (επτά) ημέρες από την έκδοση του. § Στις 08.07.2005 ο Αιτητής ζήτησε και αυτός γραπτώς από τον πρωτοκολλητή ορισμό ημερομηνίας και ώρας ακρόασης. § Στα πλαίσια της Διάταξης 30 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η αγωγή ορίστηκε για οδηγίες από το Δικαστήριο στις 06.10.2005 και 09.11.
4. § Η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 23.03.
5. § Με γραπτή αίτηση της δικηγόρου τους ημερομηνίας 01.03.2006, οι Καθ' ων η αίτηση αιτήθηκαν αναβολή της προγραμματισμένης ακρόασης για το λόγο ότι η δικηγόρος τους θα ήταν απασχολημένη στην ακρόαση της πολιτικής έφεσης αριθμό 11916 στο Ανώτατο Δικαστήριο. Σαν αποτέλεσμα της εξέλιξης αυτής, η αγωγή επαναορίστηκε για ακρόαση στις 04.07.2006 που όμως αναβλήθηκε λόγω απουσίας του δικηγόρου του Αιτητή και ορίστηκε εκ νέου για ακρόαση στις 29.11.
6. § Στις 22.11.2006 καταχωρήθηκε γραπτή ειδοποίηση αλλαγής δικηγόρου από μέρους των Καθ' ων η αίτηση, γεγονός που οδήγησε σε αναβολή της προγραμματισμένης ακρόασης, η οποία ορίστηκε εκ νέου για τις 23.05.
7. § Έκτοτε η αγωγή αναβλήθηκε διάφορες φορές, ήτοι στις 23.05.2007 λόγω σχετικού κοινού αιτήματος των μερών, στις 30.11.2007 (λόγω έλλειψης χρόνου του Δικαστηρίου), στις 23.05.2008 (λόγω έλλειψης χρόνου του Δικαστηρίου), στις 19.12.2008 (λόγω ασθένειας της δικηγόρου των Καθ' ων η αίτηση), στις 02.04.2009 και 15.04.2009 (λόγω ασθένειας του Αιτητή). § Τελικά η έναρξη των ακροαματικών συνεδριάσεων της αγωγής πραγματοποιήθηκε στις 04.05.2009 ενώ οι τελικές αγορεύσεις των συνηγόρων των μερών ορίστηκαν στις 09.07.2009, αφού προηγουμένως εκδόθηκαν 3 (τρεις) ενδιάμεσες δικαστικές αποφάσεις. § Στις 02.07.2009 καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση, η ακρόαση της οποίας διεξήχθηκε στις 02.10.
8. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αναβολή διεξαγωγής των τελικών αγορεύσεων μέχρις ότου εκδικαστεί η υπό εξέταση αίτηση. Νομική Πτυχή Το ζήτημα της τροποποίησης δικογράφου, όπως της έκθεσης απαίτησης στην προκειμένη περίπτωση, διέπεται ειδικότερα από τη Διάταξη 25 Κανονισμό 1 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και γενικά ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται στη βάση αρχών που προσδιορίστηκαν μέσα από την κυπριακή νομολογία. Συγκεκριμένα, ο Κανονισμός 1 της Διάταξης 25, ο οποίος ας σημειωθεί ότι έτυχε εκτενής ανάλυσης και βαθιάς ερμηνείας μέσα από σωρεία κυπριακών αποφάσεων, σημειώνει τα εξής: "The court or a judge may, at any stage of the proceedings allow either party to alter or amend his indorsement or pleadings, in such manner and on such terms as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy between the parties." Σε ελεύθερη μετάφραση: "Το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί σε οιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας να επιτρέψει σε οιονδήποτε από τους διαδίκους να διορθώσει ή τροποποιήσει την οπισθογράφηση ή τα δικόγραφα με τέτοιο τρόπο και με τέτοιους όρους που θα είναι δίκαιοι και όλες οι τέτοιες τροποποιήσεις θα πρέπει να γίνουν σαν αναγκαίες για σκοπούς αποπερατώσεως των πραγματικών ζητημάτων που είναι αμφισβητούμενα μεταξύ των διαδίκων." Στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική 1958 (The Annual Practice 1958) και ειδικότερα στη σελίδα 622 αναφέρονται, ανάμεσα σ' άλλα, τα εξής: "An amendment ought to be allowed if thereby the real substantial question can be raised between the parties and multiplicity of legal proceedings avoided." Στο δε σύγγραμμα Halsbury's The Laws of England, 3η έκδοση, Τόμος 3 στην παράγραφο 73 της σελίδας 35 αναγράφονται τ' ακόλουθα υπό τον τίτλο 'Time for making amendment': "An amendment may be allowed at any stage of the proceedings, even after trial.[1] " Επομένως με βάση τα πιο πάνω, προκύπτει πως η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου δύναται ν' ασκηθεί και να επιτρέψει τροποποίηση δικογράφου σε οποιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας περιλαμβανομένου και του σταδίου μετά της έναρξης της ακροαματικής συνεδρίασης με τέτοιο τρόπο και κάτω από τέτοιους όρους που κριθούν αναγκαίοι. Σκοπός της τροποποίησης δικογράφου είναι να διευκολυνθεί ο προσδιορισμός και η επίλυση των επίδικων θεμάτων και της ουσίας των πραγματικών διαφορών που υφίστανται μεταξύ των μερών καθώς και η αποφυγή πολλαπλότητας διαδικασιών.[2] Στην υπόθεση Στέλιος Φοινιώτης v Greenmar Navigation Ltd κ.α.

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 33 συνοψίστηκαν οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως ακολούθως: "α) Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. β) Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στη συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από ην τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου. γ) Η τροποποίηση δικογράφου επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο, δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. δ) Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης. Στο στάδιο αυτό όμως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από την προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. Στην υπόθεση Hipgrave v Case 28 Ch.D. 361 υποδείχθηκε ότι το Δικαστήριο αντιμετωπίζει με διστακτικότητα αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας κατά την δίκη." Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του παράγοντες με ποικίλλουσα βαρύτητα ανάλογα με τα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση.[3] Σημαντικό στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας είναι η παροχή δυνατότητας σε κάθε διάδικο να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το σύνολο των πραγματικών διαφορών των διαδίκων.[4] Κυρίαρχος όμως παράγοντας είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης[5], χωρίς βέβαια να αγνοείται το στοιχείο του κατά πόσο προκαλείται ζημιά η οποία δεν θεραπεύεται με την επιδίκαση εξόδων.[6] Ένα άλλο στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο είναι αυτό της κακοπιστίας.[7] Τα πιο πάνω επιβεβαιώθηκαν στην υπόθεση Συμβούλιο Βελτιώσεως Αγλαντζιάς v Χαρικλείδη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1608 όπου λέχθηκε ότι η τροποποίηση δικογράφου είναι επιτρεπτή και μάλιστα σε οποιονδήποτε στάδιο όταν και εφόσον οι ανάγκες της υπόθεσης το απαιτούν ώστε να προσδιοριστεί η ουσία της διαφοράς. Στην Περικτιόνη Χρίστου v Ανδρέα Στυλιανού Αζά

(1992)1 Α.Α.Δ. 704, υπόθεση που αφορούσε αίτηση τροποποίησης της έκθεσης απαίτησης μετά την έναρξη της δίκης για να συνάδει με τη μαρτυρία, το Ανώτατο Δικαστήριο ανατρέποντας την πρωτόδικη απόφαση έγκρινε την αιτούμενη τροποποίηση τονίζοντας ότι νομικά δεν είναι επιλήψιμη η επιδίωξη τροποποίησης για να συνάδει η προσαχθείσα μαρτυρία με το δικόγραφο του διαδίκου. Στην υπόθεση Δόμνα Χριστοδούλου v Αθηναΐδος Ι. Χριστοδούλου κ.α.

(1991)1 Α.Α.Δ. 934 αναφέρθηκε ότι η σύγχρονη τάση είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις έστω και αν η αναγκαιότητα τροποποίησης είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου ότι δεν προκαλείται ζημιά στην άλλη πλευρά που δεν αποζημιώνεται με χρήμα. Η θέση αυτή όμως περιορίστηκε στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ v Ανδρέα Παύλου

(1995)1 Α.Α.Δ. 560 όπου τονίστηκε πως το ζήτημα της τροποποίησης εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου που πρέπει να ασκείται έχοντας υπόψη του το σύνολο των περιστατικών της υπόθεσης. Το αίτημα για τροποποίηση δικογράφου πρέπει, υπό τις περιστάσεις, να υποβάλλεται έγκαιρα. Όπου υπάρχει καθυστέρηση απαιτείται η παροχή κάποιας εξήγησης.[8] Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στη διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει ν' αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος τροποποίησης.[9] Στην υπόθεση C & A Pelekanos Associates Ltd v Ανδρέα

(2001)1 Α.Α.Δ. 2075 διασαφηνίστηκε ότι η σημασία του παράγοντα 'καθυστέρηση' αποκτά την έννοια όχι αφεαυτής της μακράς εκκρεμότητας της αγωγής αλλά της αργοπορίας στην εκδήλωση διαβήματος για άδεια τροποποίησης, εκεί όπου προϋποτίθεται η δυνατότητα έγκαιρης ενέργειας και δεν εξηγείται ικανοποιητικά η παράλειψη. Στη δε υπόθεση Saba & Co (T.M.P.) v T.M.P. Agents

(1994)1 Α.Α.Δ. 426 αποφασίστηκε πως η σημασία του θέματος της δικαιολόγησης της καθυστέρησης ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και σχετίζεται με τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Ας σημειωθεί ότι στην υπόθεση αυτή επετράπηκε τροποποίηση για εισαγωγή ισχυρισμών περί δυσφήμισης επιπρόσθετα των ισχυρισμών για επιζήμια ψευδολογία με την υπόδειξη ότι δημιουργείτο νέα βάση αγωγής εφόσον όλα τα γεγονότα προέκυψαν από την ισχυριζόμενη επιζήμια ψευδολογία. Επομένως, κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ο παράγοντας 'καθυστέρηση' συνεκτιμάται ως λογική απόρροια των διατάξεων του άρθρου 30.2 του Συντάγματος.[10] Ο παράγοντας 'καθυστέρηση' είναι μεν σχετικός αλλά δεν είναι εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας.[11] Παρόλο που κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της περιστατικά, εντούτοις παράγοντες όπως 'το συμφέρον της δικαιοσύνης', 'η πρόκληση βλάβης ή ζημιάς στην άλλη πλευρά που δεν αποζημιώνεται με χρήμα', 'ο προσδιορισμός των επίδικων θεμάτων' και 'η αποφυγή πολλαπλότητας διαδικασιών' είναι μείζονος σημασίας κατά την συνεκτίμηση των δεδομένων μιας υπόθεσης και ασφαλώς υπερισχύουν, πάντοτε συγκριτικά, του παράγοντα 'καθυστέρηση'. Αξιολόγηση θέσεων των Μερών και συμπεράσματα Δικαστηρίου Συνοψίζοντας τις πιο πάνω αρχές που η νομολογία καθιέρωσε προκύπτουν τα πιο κάτω συμπεράσματα:

1. Η τροποποίηση δικογράφου εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Αναδύεται ως θεμελιακή αρχή ο προσδιορισμός της ουσίας της διαφοράς και η αποτροπή της πολλαπλότητας των διαδικασιών.
2. Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη και τον παράγοντα 'καθυστέρηση'. Παρόλο που ο παράγοντας αυτός δεν είναι καθοριστικός αλλά συνυπολογίζεται με όλους τους άλλους παράγοντες που η νομολογία καθιέρωσε, εντούτοις στην περίπτωση όπου δεν υποβάλλεται έγκαιρα τέτοιο αίτημα αλλά κατόπιν μεγάλης καθυστέρησης θα πρέπει να παρέχονται ικανοποιητικοί λόγοι για να δικαιολογείται η μη έγκαιρη υποβολή του.
3. Το Δικαστήριο δεν θα δώσει την άδεια για τροποποίηση μόνο με τη διαπίστωση για το επανορθώσιμο της ζημιάς που επιφέρει στον αντίδικο αλλά θα πρέπει να συνεκτιμήσει όλους τους παράγοντες της υπόθεσης όπως καθιερώθηκαν από την κυπριακή νομολογία.
4. Δεν δίδεται άδεια για τροποποίηση στις περιπτώσεις που αυτή επιφέρει βλάβη ή ζημιά στον αντίδικο που δεν αποζημιώνεται με χρήμα και όπου η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής.
5. Παράγοντες όπως 'το συμφέρον της δικαιοσύνης', 'η πρόκληση βλάβης ή ζημιάς στην άλλη πλευρά που δεν αποζημιώνεται με χρήμα', 'ο προσδιορισμός των επίδικων θεμάτων' και 'η αποφυγή πολλαπλότητας διαδικασιών' είναι αποφασιστικής σημασίας σε αντίθεση με τον παράγοντα 'καθυστέρηση' που απλώς συνεκτιμάται ανάλογα με την αναγκαιότητα ή το βαθμό χρησιμότητας της τροποποίησης. Έχοντας κατά νου τις προαναφερόμενες νομολογιακές αρχές, προχωρώ στην εξέταση της παρούσας αίτησης. Με τον πρώτο λόγο ένστασης τους οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει και/ή υποστηρίζει την αίτηση του Αιτητή δεν αποκαλύπτει εύλογη, καλόπιστη και νόμιμη δικαιολογία και γεγονότα που να επιτρέπουν και/ή δικαιολογούν το νόμω και/ή ουσία βάσιμο του αιτήματος του Αιτητή. Εξετάζοντας το περιεχόμενο της αιτούμενης τροποποίησης διαπιστώνω ότι το εν λόγω αίτημα αποσκοπεί στη δικογράφηση του υπολοίπου περιεχομένου του επίδικου δημοσιεύματος, μέρος του οποίου έχει ήδη παρατεθεί στην παράγραφο 4 της έκθεσης απαίτησης του αιτητή. Συγκεκριμένα ενώ έχει δικογραφηθεί το κομμάτι που περιέχετο στην σελίδα 1 καθώς και μέρος του κομματιού στη σελίδα 19 της εφημερίδας 'Πολίτης' που δημοσιεύτηκε στις 19.05.2004, δεν έχει περιληφθεί στο εν λόγω δικόγραφο το υπόλοιπο του μέρους του δημοσιεύματος που περιέχετο στη σελίδα 19 τη εφημερίδας. Με γνώμονα ότι: (α) Οι ίδιοι οι Καθ' ων η αίτηση στην παράγραφο 6 της υπεράσπισης τους παραδέχονται ότι το κομμάτι του επίδικου δημοσιεύματος που περιλαμβάνεται στην έκθεση απαίτησης αποτελεί μέρος μεγαλύτερων δημοσιευμάτων και/ή άρθρων για τα οποία οι Καθ' ων η αίτηση επιφυλάχθηκαν ν' αναφερθούν κατά τη δικάσιμο (β) Ολόκληρο το επίδικο δημοσίευμα έχει κατατεθεί εκ συμφώνου από τα μέρη ως Τεκμήριο 1Α και Β στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας (γ) Έχει δικογραφηθεί το μέρος που περιέχεται στο Τεκμήριο 1Α καθώς και ένα κομμάτι που περιέχεται στο Τεκμήριο 1Β και βασικά ζητείται η δικογράφηση και του υπολοίπου μέρους του Τεκμηρίου 1Β (δ) Το μέρος για το οποίο ζητείται να προστεθεί στην έκθεση απαίτησης σχετίζεται και αποτελεί μέρος, προέκταση και συνέχεια του κομματιού που έχει ήδη δικογραφηθεί (ε) Το περιεχόμενο ολόκληρου του επίδικου δημοσιεύματος (τεκμήριο 1Α και Β), περιλαμβανομένου και αυτού που ζητείται να προστεθεί στην έκθεση απαίτησης υπό τη μορφή τροποποίησης, είναι παραδεκτό από τους διαδίκους, γεγονός το οποίο έχει δηλωθεί και καταγραφεί αμέσως πριν από την έναρξη της ακρόασης της αγωγής αυτής (στ) Έχει ήδη δοθεί μαρτυρία επί γεγονότων που πηγάζουν και/ή προέρχονται και/ή σχετίζονται με το περιεχόμενο του κομματιού του επίδικου δημοσιεύματος που δεν έχει δικογραφηθεί χωρίς να υπάρξει ένσταση ή παράπονο από μέρους των Καθ' ων η αίτηση (ζ) Μάρτυρες τόσο του Αιτητή όσο και των Καθ' ων η αίτηση έχουν κυρίως εξεταστεί και αντεξεταστεί επί του περιεχομένου του κομματιού του επίδικου δημοσιεύματος που δεν έχει δικογραφηθεί χωρίς να υπάρξει ένσταση ή παράπονο από μέρους των Καθ' ων η αίτηση αλλά και το ότι δεν έχω διαπιστώσει οποιαδήποτε κακόπιστη συμπεριφορά του Αιτητή αναφορικά με το θέμα αυτό αλλά ούτε και προσφέρθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία από τους Καθ' ων η αίτηση προς τεκμηρίωση αυτού του ισχυρισμού ως όφειλαν να πράξουν, οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι η αιτούμενη τροποποίηση είναι δικαιολογημένη και αποκτά τυπικό χαρακτήρα. Πέραν αυτού, η αιτούμενη τροποποίηση θα διευκολύνει τον προσδιορισμό και την επίλυση των επίδικων θεμάτων και της ουσίας των πραγματικών διαφορών που υφίστανται μεταξύ των μερών και γενικότερα θα εξυπηρετήσει το συμφέρον της δικαιοσύνης. Ως εκ τούτου, κρίνω ότι ο λόγος αυτός ένστασης είναι ανεδαφικός και συνεπώς απορρίπτεται. Με τον δεύτερο λόγο ένστασης τους οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι η παρούσα αίτηση καταχωρείται σε ιδιαίτερα προχωρημένο στάδιο, ήτοι στο στάδιο των τελικών αγορεύσεων και δημιουργείται ουσιαστική ανατροπή και καθυστέρηση στην εκδίκαση και περάτωση της υπόθεσης. Ούτε αυτός ο λόγος ευσταθεί. Αρκεί να αναφέρω ότι η αίτηση τροποποίησης καταχωρήθηκε στις 02.07.2009 ενώ στις 09.07.2009, τελευταία ημέρα του δικαστικού έτους και ημερομηνία κατά την οποίαν η υπόθεση ήταν αρχικά ορισμένη για τελικές αγορεύσεις, καταχωρήθηκε η ένσταση των Καθ' ων η αίτηση. Η ακρόαση της υπό κρίση αίτησης διεξήχθηκε στις 02.10.
6. Δεδομένου ότι σήμερα εκδόθηκε απόφαση στην αίτηση αυτή και οι τελικές αγορεύσεις θα οριστούν σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα συμπαρασύροντας στο διάστημα αυτό την καταχώρηση των τροποποιημένων δικογράφων, εκτιμώ πως δεν δημιουργείται ουσιαστική ανατροπή και καθυστέρηση αλλά ούτε και σοβαρός εκτροχιασμός στην αποπεράτωση της εκδίκασης της αγωγής συνεπεία της αίτησης αφού το μόνο που απέμεινε είναι οι τελικές αγορεύσεις των ευπαιδεύτων συνηγόρων των μερών με αποτέλεσμα έτσι να μην επηρεάζονται κατά τρόπο αρνητικό οι διατάξεις του άρθρου 30.2 του Συντάγματος. Όσον αφορά την καθυστέρηση που αφορά την εκκρεμότητα της αγωγής μέχρι την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, κατόπιν μελέτης του ιστορικού της υπόθεσης, διαπιστώνω ότι γι' αυτήν δεν ευθύνεται αποκλειστικά ο Αιτητής αλλά και τα δύο μέρη. Προς απόδειξη της θέσης αυτής παραπέμπω στο μέρος της απόφασης που σημειώνει περιληπτικά το ιστορικό της παρούσας αγωγής. Σχετικά με την ακροαματική διαδικασία, αυτή, υπό τις περιστάσεις, διεξήχθηκε χωρίς οποιαδήποτε καθυστέρηση, ιδιαίτερα εάν κάποιος λάβει υπόψη του τις 3 (τρεις) ενδιάμεσες αποφάσεις που το παρόν Δικαστήριο έκδωσε κατά τη διάρκεια αυτής, ως αποτέλεσμα νομικών ζητημάτων που τα μέρη υπέβαλαν στο Δικαστήριο. Όσον αφορά την εκδίκαση της υπό εξέτασης αίτησης αυτή εκδικάστηκε το συντομότερο δυνατό μετά τις θερινές διακοπές και έναρξη του νέου δικαστικού έτους (02.10.2009). Κατά συνέπεια, ούτε εδώ δικαιολογείται επίκληση των διατάξεων του άρθρου 30.2 του Συντάγματος. Είναι γεγονός ότι το αίτημα υποβάλλεται μετά την έναρξη της αγωγής και σε ιδιαίτερα καθυστερημένο στάδιο χωρίς να παρέχεται οποιαδήποτε εξήγηση για τη μη έγκαιρη υποβολή του. Επειδή όμως πρόκειται για μια τροποποίηση που αγγίζει τα όρια της τυπικότητας και αποσκοπεί στη δικογράφηση γεγονότων έτσι ώστε το δικόγραφο να συνάδει με μαρτυρία που ήδη προσάχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, ενέργεια η οποία είναι νομικά επιτρεπτή (βλέπε Περικτιόνη Χρίστου πιο πάνω) και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο παράγοντας 'καθυστέρηση' δεν είναι εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας (βλέπε Astor Manufacturing & Exporting Co κ.α πιο πάνω) σ' αντίθεση με παράγοντες όπως 'το συμφέρον της δικαιοσύνης' που είναι κυρίαρχη παράμετρος καθώς και 'η πρόκληση βλάβης ή ζημιάς στην άλλη πλευρά που δεν αποζημιώνεται με χρήμα', 'ο προσδιορισμός των επίδικων θεμάτων' και 'η αποφυγή πολλαπλότητας διαδικασιών' οι οποίοι είναι αποφασιστικής σημασίας παράμετροι, εκτιμώ ότι υπό τις περιστάσεις ο παράγοντας 'καθυστέρηση' είναι ήσσονος σημασίας. Ο δε τυπικός χαρακτήρας που προσλαμβάνει η αιτούμενη τροποποίηση σε σχέση πάντοτε με την ανάγκη δικογράφησης γεγονότων που να συνάδουν με την προσκομισθείσα μαρτυρία καθώς και όλα τα στοιχεία (α) έως (ζ) που σημειώθηκαν κατά την εξέταση του πρώτου λόγου ένστασης εξουδετερώνουν την ανάγκη παροχής εξήγησης περί της μη έγκαιρης υποβολής τέτοιου αιτήματος. Σχετική προς τούτο είναι και η υπόθεση Αθηνόδωρος Βασιλειάδης v Πετρολίνα Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 16 όπου το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε ότι η καθυστέρηση των 11 μηνών που παρατηρήθηκε και το γεγονός ότι η ακρόαση της υπόθεσης είχε ήδη αρχίσει δεν είχαν από μόνα τους αποφασιστική σημασία και ως εκ τούτου έγκρινε την αιτούμενη τροποποίηση, ανατρέποντας έτσι την απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου, επειδή τα γεγονότα αυτά είχαν άμεση σχέση με την αρχική βάση της αγωγής. Με τον τρίτο λόγο ένστασης τους οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι η παρούσα διαδικασία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας για τους λόγους που επικαλούνται στο σώμα της ένστασης τους. Κρίνοντας την υπόθεση αυτή με βάση τα δικά της περιστατικά και επαναλαμβάνοντας όλα τα πιο πάνω συμπεράσματα του Δικαστηρίου, δεν διαπιστώνω οποιαδήποτε κατάχρηση στη δικαστική διαδικασία και/ή περιφρόνηση του Δικαστηρίου από μέρους του Αιτητή για κανένα από τα σημεία που οι Καθ' ων η αίτηση επικαλούνται στον εν λόγω λόγο και ως εκ τούτου ούτε αυτός ο λόγος ένστασης ευσταθεί. Με τον τέταρτο λόγο ένστασης τους οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την ικανοποίηση των αιτούμενων θεραπειών. Επαναλαμβάνοντας και παραπέμποντας σε όλα όσα προανέφερα κρίνω ότι ο λόγος αυτός ένστασης παρέμεινε ατεκμηρίωτος και συνεπώς απορρίπτεται. Με τον πέμπτο λόγο ένστασης τους οι Καθ' ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα επιφέρει επιπτώσεις ως επίσης θα δημιουργήσει αδικία στα καλώς νοούμενα συμφέροντα των Καθ' ων η αίτηση εκτός των άλλων και κατά κύριο λόγο γιατί η ακροαματική διαδικασία έχει ολοκληρωθεί. Δεν θα υπάρχει επίσης εκ των πραγμάτων, κατά την άποψη των Καθ' ων η αίτηση, δυνατότητα εξέτασης των μαρτύρων επί της τροποποιηθείσας έκθεσης απαίτησης. Με βάση όλες τις προηγούμενες τοποθετήσεις του Δικαστηρίου σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η αιτούμενη τροποποίηση δεν εισάγει νέα βάση αγωγής, ούτε νέα επίδικα θέματα, ούτε και μεταβάλλει τη φύση της υφιστάμενης βάσης αγωγής, κρίνω ότι τυχόν έγκριση της αιτούμενης τροποποίησης δεν θα προκαλέσει οποιαδήποτε αδικία εις βάρος των Καθ' ων η αίτηση όπως ούτε και θα προκαλέσει οποιαδήποτε ζημιά ή βλάβη στα συμφέροντα και/ή δικαιώματα τους που δεν αποζημιώνεται με χρήμα. Η ουσία όμως παραμένει: πρόκειται για μια τυπική τροποποίηση επί του περιεχομένου της οποίας έχει ήδη δοθεί μαρτυρία από αμφότερα τα μέρη κατά την ακρόαση της αγωγής. Εάν δεν θα υπάρξει δυνατότητα εξέτασης μαρτύρων επί της τροποποιηθείσας έκθεσης απαίτησης είναι επειδή ούτε ο Αιτητής πιθανόν να έχει τέτοια ευκαιρία. Εξάλλου δεν μπορώ να φανταστώ προς τι η ανάγκη οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας από οποιονδήποτε μέρος, τη στιγμή που ήδη έχει κατατεθεί από αμφότερες τις πλευρές μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου που αφορά την αιτούμενη τροποποίηση. Αλλά και στην περίπτωση που επιτραπεί η προσαγωγή οποιασδήποτε επιπρόσθετης μαρτυρίας από τον Αιτητή θα υπάρχει και/ή θα δοθεί στους Καθ' ων η αίτηση το δικαίωμα αντεξέτασης και αντίκρουσης με μαρτυρία. Παράλληλα, πιστεύω πως θα είναι προς όφελος και προς το συμφέρον των Καθ' ων η αίτηση να εισαχθεί αυτούσια ολόκληρο το επίδικο δημοσίευμα, το περιεχόμενο του οποίου αποτελεί τόσο τη βάση της αγωγής της απαίτησης του Αιτητή όσο και την υπεράσπιση των Καθ' ων η αίτηση. Αντίθετα, εκτιμώ ότι εάν υπάρχει κάποιος που μπορεί ν' αδικηθεί σε περίπτωση μη έγκρισης της αιτούμενης τροποποίησης αυτός είναι ο Αιτητής επειδή τελικά δεν θα έχει την ευκαιρία να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τα γεγονότα στην ολοκληρωμένη τους μορφή και διάσταση που κατά την άποψη του στοιχειοθετούν τη βάση αγωγής και κατ' επέκταση την απαίτηση του. Υπό το φως των πιο πάνω νομολογιακών αρχών αλλά και παραμέτρων και περιστατικών που περιβάλλουν την παρούσα περίπτωση καθώς και στη βάση της προσκομισθείσας μαρτυρίας και συμπερασμάτων στα οποία κατέληξε το παρόν Δικαστήριο, θεωρώ πως, υπό τις περιστάσεις, είναι προς το συμφέρον της απονομής δικαιοσύνης η έγκριση της αιτούμενης τροποποίησης και ως εκ τούτου η αίτηση εγκρίνεται. Εξασκώντας επομένως τη διακριτική ευχέρεια που μου παρέχει ο νόμος εκδίδεται διάταγμα τροποποίησης της έκθεσης απαίτησης ως η παράγραφος 1 (Α) και (Β) της αίτησης του Αιτητή ημερομηνίας 02.07.2009. Η τροποποιημένη έκθεση απαίτησης να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από τη σύνταξη του παρόντος διατάγματος. Τροποποιημένη υπεράσπιση να καταχωρηθεί εντός 10 ημερών από την επίδοση της τροποποιημένης έκθεσης απαίτησης και τυχόν απάντηση στην υπεράσπιση να καταχωρηθεί εντός 5 ημερών από την επίδοση της τροποποιημένης υπεράσπισης. Λόγω του επείγοντος της περίπτωσης, το διάταγμα τροποποίησης να συνταχθεί μέχρι την Παρασκευή 23.10.2009. Η αγωγή ορίζεται για τελικές αγορεύσεις στις 23.11.2009 και ώρα 10:30 π.μ. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης καθώς και αυτά που θα σπαταληθούν ως αποτέλεσμα της τροποποίησης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον του Αιτητή και θα είναι καταβλητέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Πρ. Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία/Αίτηση για τροποποίηση έκθεσης απαίτησης [1] Wyatt v Rosherville Gardens Co.

(1886)2 T.L.R.282, Loufti v C. Czarnikow Ltd [1953] 2 Lloyd's Rep.213, C.A. [2] Περικτιόνη Χρίστου v Ανδρέα Στυλιανού Αζά

(1992)1 Α.Α.Δ. 704 [3] Αθηνόδωρος Βασιλειάδης κ.α. v Πετρολίνα Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 16 [4] Geto v M/V Vladimir Waslyayer (αρ.4)

(1993)1 Α.Α.Δ. 714 [5] Kallice Holding Co Ltd v MTR Metals (Overseas) Ltd, Αγωγή Ναυτοδικείου 40/93 ημερ. 14.02.1996 [6] Fereos Christopoulos v The Attorney-General of the Republic

(1988)1 Α.Α.Δ. 79 [7] Mogridge v Clapp

(1892)3 Ch.D. 382 [8] Federal Bank of Lebanon (SAL) v Νίκου Κ. Σιακόλa

(2002)1 Α.Α.Δ. 223 [9] Fereos Ltd v Martin Brothers Tobacco Company Inc

(1997)1 Α.Α.Δ. 378, Στέλιος Φοινιώτης v Greenmar Navigation Ltd κ.α.

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 33 [10] Περικτιόνη Χρίστου v Ανδρέα Στυλιανού Αζά

(1992)1 Α.Α.Δ. 704 [11] Astor Manufacturing & Exporting Co κ.α. v A.G Lenentis & Company (Nigeria) Ltd και άλλου

(1993)1 Α.Α.Δ. 726, Εθνική Τράπεζα της ΕλλάδοςΛτδ κ.α. v Βιομηχανία Χαρίλαος Αλωνεύτης Λτδ

(2002)1 Α.Α.Δ. 237 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο