← Κύπρος

Αναφορικά με την Εταιρεία Δημήτρης Αυξεντίου Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λτδ, Αίτηση Εταιρειών αρ. 16/2009, 06.11.2009

Αναφορικά με την Εταιρεία Δημήτρης Αυξεντίου Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λτδ, Αίτηση Εταιρειών αρ. 16/2009, 06.11.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A253 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Δ. Ι. Κίτσιου, Ε.Δ. Αίτηση Εταιρειών αρ. 16/2009 Αναφορικά με τον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 και Αναφορικά με την Εταιρεία Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λτδ, από τη Λεμεσό --------------------- Αίτηση διάλυσης ημερομηνίας 19.01.2009 Ημερομηνία: 06.11.2009 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κα Α. Κακογιάννη για CHRYSSES DEMETRIADES & CO LLC (κα Ρούσου κατά την απόφαση) Για Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Φ. Αποστολίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Εισαγωγή: Αντικείμενο της παρούσας απόφασης είναι η αίτηση ημερομηνίας 19.01.2009 από την εταιρεία Hellenic Bank Public Company Ltd (στο εξής Αιτητές) για έκδοση διατάγματος του Δικαστηρίου όπως η Εταιρεία Δημήτρης Αυξεντίου & Υιός (Γεωργικά Μηχανήματα) Λτδ (στο εξής καθ΄ ων η αίτηση) διαλυθούν σύμφωνα με τις πρόνοιες του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 Άρθρα 211(Ε), 212(Α), 213 και 214 και συμφώνως των προνοιών των σχετικών κανονισμών. Διαζευκτικά ζητείται οποιοδήποτε άλλο διάταγμα ήθελε θεωρήσει δίκαιο το δικαστήριο. Τα ουσιαστικά γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση διατυπώνονται στο περιεχόμενο της και συνίστανται στο ότι οι καθ΄ ων η αίτηση οφείλουν στους αιτητές το ποσό των €136,166,52 πλέον τόκους και έξοδα προερχόμενα από απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερομηνίας 24.02.1998 στην αγωγή 8904/

  1. Περαιτέρω οι αιτητές ισχυρίζονται ότι παρέδωσαν στο εγγεγραμμένο γραφείο των καθ΄ ων η αίτηση στις 05.11.08 ειδοποίηση υπογραμμένη από τους αιτητές ημερομηνίας 22.10.08 με την οποία απαιτούσαν την πληρωμή του ποσού των €136.166,
  2. Οι καθ΄ ων η αίτηση παρότι τους επιδόθηκε η ειδοποίηση στις 05.11.08 δεν έχουν μέχρι σήμερα καταβάλει οποιοδήποτε ποσό έναντι του εξ αποφάσεως χρέους τους ούτε έχουν εξασφαλίσει ή διευθετήσει το ποσό αυτό προς εύλογη ικανοποίηση των αιτητών. Συνακόλουθα με τα πιο πάνω οι καθ ΄ ων η αίτηση είναι αναξιόχρεοι και/ή ανίκανοι να πληρώσουν το χρέος τους. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Νατάσας Γαβριήλ με την οποία επαναλαμβάνει τα γεγονότα και τους ισχυρισμούς που περιλαμβάνονται στην αίτηση, αναφέροντας ότι υπάρχει δικαστική απόφαση εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση. Οι καθ΄ ων η αίτηση έχουν καταχωρήσει ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης και ενίστανται στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Οι λόγοι ένστασης είναι οι ακόλουθοι: 1) Η καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία έχει καταβάλει προς την Αιτήτρια Τράπεζα το ποσό της εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλής, ξοφλώντας πλήρως το ποσόν της απαίτησης μετά των δεδουλευμένων τόκων και εξόδων που προέρχονται από την αγωγή 8904/
  3. 2) Οι αιτητές προβαίνουν σε κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, δεδομένου ότι χρησιμοποιούν την παρούσα διαδικασία, για αλλότριους σκοπούς ολωσδιόλου αντίθετους με αυτούς που σκοπεί η διαδικασία της διάλυσης εταιρείας. 3) Συγκεκριμένα παρά το ότι είναι ασφαλισμένοι πιστωτές, προβαίνουν στην παρούσα αίτηση διάλυσης παραβλέποντας ότι με την αίτηση τους αυτή, θα χάσουν την προτεραιότητα τους και/ή την ασφάλεια τους με την υπάρχουσα υποθήκη. 4) Η αίτηση πάσχει καθ΄ ότι η ειδοποίηση του άρθρου 211 και 212, περί ανικανότητας πληρωμής, επί της οποίας εδράζεται η παρούσα αίτηση πάσχει και/ή είναι ανύπαρκτος. 5) Τα αξιούμενα ποσά δεν είναι τα πραγματικά όπως εξάγονται από τη δικαστική απόφαση ημερομηνίας 24.02.1998 στην αγωγή 8904/
  4. 6) Η παρούσα αίτηση διάλυσης αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και αποτελεί μέτρον άσκησης πίεσης για διεκδίκηση χρημάτων πέραν του ποσού της εκ δικαστικής απόφασης χρέους και πέραν των όσων νομικά δικαιούνται οι αιτητές. 7) Οι αιτητές με τους δικούς τους υπολογισμούς παραβαίνουν τις διατάξεις του νόμου περί Ελευθεροποιήσεως του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμου του
  5. 8) Οι αιτητές αξιούν ποσά στα οποία ενσωματώνουν και/ή κεφαλαιοποιούν τον δεδουλευμένο τόκο. 9) Η δικαστική απόφαση ημερομηνίας 24.02.1998 δεν κάμνει αναφορά σε κεφαλαιοποίηση του τόκου. 10) Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της καθ΄ ης η αίτηση με βάση την απόφαση του δικαστηρίου ημερομηνίας 24.02.1998 στην αγωγή 8904/97 οι δεδουλευμένοι τόκοι μέχρι και την 11.11.2004 ανέρχονται στο ποσό των €134.678,
  6. Περαιτέρω στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ειδοποίηση ένστασης ο Αυξέντης Αυξεντίου, διευθυντής των καθ΄ ων η αίτηση αναφέρει πως το ποσό το οποίο οφειλόταν με βάση την απόφαση ήταν €399.511,65 ενώ η εταιρεία έχει καταβάλει το ποσό των €389.852,
  7. Κατά συνέπεια δεν οφείλεται στους αιτητές το ποσό των €136.166,32 ως επιστολή απαίτησης τους αλλά μόνο το ποσό των €9.659,
  8. Προσαχθείσα μαρτυρία: Κατά την ακροαματική διαδικασία της αίτησης κατέθεσαν ενόρκως εκ μέρους των αιτητών τρία πρόσωπα και εκ μέρους των καθ΄ ων η αίτηση δύο πρόσωπα. Κατατέθηκαν επίσης ως τεκμήρια τα πιο κάτω έγγραφα: Τεκμήριο 1: Αντίγραφο Ειδικού Ψηφίσματος αιτητών, ημερομηνίας 01.06.
  9. Τεκμήριο 2: Πιστοποιητικό αλλαγής ονόματος αιτητών, ημερομηνίας 06.06.
  10. Τεκμήριο 3: Δημοσίευση της επίδικης αίτησης στην εφημερίδα «Χαραυγή», ημερομηνίας 10.04.
  11. Τεκμήριο 4: Δημοσίευση της επίδικης αίτησης στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, ημερομηνίας 10.04.
  12. Τεκμήριο 5: Απόφαση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού στην αγωγή 8904/97, ημερομηνίας 24.02.
  13. Τεκμήριο 6: Πιστοποιητικό ημερομηνίας 11.06.2009 με επισυνημμένες καταστάσεις λογαριασμού. Τεκμήριο 7: Κατάσταση λογαριασμού αρ. 214-01-124811-
  14. Τεκμήριο 8: Κατάσταση λογαριασμού αρ. 214-01-124811-
  15. Τεκμήριο 9: Επιστολή-Απαίτηση αιτητών προς καθ΄ ων η αίτηση, ημερομηνίας 22.10.
  16. Τεκμήριο 10: Επιστολή δικηγόρου καθ΄ ων η αίτηση προς δικηγόρους των αιτητών, ημερομηνίας 05.05.
  17. Τεκμήριο 11: Επιστολή δικηγόρων αιτητών προς δικηγόρο καθ΄ ων η αίτηση, ημερομηνίας 13.06.
  18. Τεκμήριο 12: Επιστολή δικηγόρου καθ΄ ων η αίτηση προς δικηγόρους αιτητών, ημερομηνίας 13.06.
  19. Τεκμήριο 13: Απόφαση Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού στην αίτηση 142/05, ημερομηνίας 16.06.
  20. Τεκμήριο 14: Απόδειξη παραλαβής απαίτησης πληρωμής από τον διευθυντή των αιτητών, ημερομηνίας 05.11.
  21. Τεκμήριο 15: Επιστολή αιτητών προς καθ΄ ων η αίτηση ημερομηνίας 15.06.
  22. Τεκμήριο 16: Επιστολή δικηγόρου καθ΄ ων η αίτηση προς αιτητές, ημερομηνίας 19.05.
  23. Τεκμήριο 17: Επιστολή δικηγόρου καθ΄ ων η αίτηση προς δικηγόρους αιτητών, ημερομηνίας 26.06.
  24. Τεκμήριο 18: Κατάσταση λογαριασμού καθ΄ ων η αίτηση για τα έτη 1997-
  25. Τεκμήριο 19: Απόδειξη κατάθεσης μετρητών, ημερομηνίας 27.04.
  26. Τεκμήριο Α: Γραπτή δήλωση Νατάσας Γαβριήλ (ΜΑιτ.2). Τεκμήριο Β: Γραπτή δήλωση Ελένης Αναστασιάδου (ΜΑιτ3). Οι μάρτυρες εκ μέρους των αιτητών ήταν ο Στέλιος Βαλανίδης (ΜΑιτ.1), Πρωτοκολλητής στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού (τυπική η μαρτυρία του), η Νατάσα Γαβριήλ (ΜΑιτ.2), είναι υπάλληλος των αιτητών και η ουσία της μαρτυρίας της επικεντρώθηκε στο ότι αυτή επέδωσε προσωπικά στις 05.11.2008 την επιστολή ημερομηνίας 22.10.2008 (τεκμήριο 9) προς τους καθ΄ ων η αίτηση, με την οποία ζητούνταν η πληρωμή του εξ αποφάσεως εναπομείναντος χρέους ύψους €136.166,
  27. Ως μάρτυρας προς υποστήριξης της αίτησης κατέθεσε η Ελένη Αναστασιάδου (ΜΑιτ.3), επίσης υπάλληλος των αιτητών, η μαρτυρία της επικεντρώθηκε προς απόδειξη του ποσού το οποίο εκκρεμεί ως υπόλοιπο οφειλόμενο από τη δικαστική απόφαση η οποία εκδόθηκε προς όφελος των αιτητών και εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση στις 24.02.1998 λαμβανομένων υπόψη και των πληρωμών που έγιναν κατά καιρούς. Μάρτυρες για τους καθ΄ ων η αίτηση κατέθεσαν ο Μαρίνος Πεσλήκας (ΜΚ1) και ο διευθυντής τους (ΜΚ2). Ο πρώτος είναι λογιστής-ελεγκτής του οποίου η μαρτυρία περιστράφηκε γύρω από το περιεχόμενο του τεκμηρίου 18 το οποίο αυτός ετοίμασε και αποτελεί κατάσταση λογαριασμού για το ποσό το οποίο οφείλουν κατά τη θέση τους οι καθ΄ ων η αίτηση προς τους αιτητές, με βάση την απόφαση ημερομηνίας 24.02.
  28. Σύμφωνα με το τεκμήριο 18 οι καθ΄ ων η αίτηση οφείλουν σήμερα μόνο το ποσό €5.013,30 και το οποίο ως πληροφορήθηκε από το διευθυντή των καθ΄ ων η αίτηση πληρώθηκε αυτό το ποσό στις 27.04.2009 εκκρεμούσης δηλαδή της ακρόασης. Δεύτερος μάρτυρας για τους καθ΄ ων η αίτηση κατέθεσε διευθυντής τους Αυξέντης Αυξεντίου. Η ουσία της μαρτυρίας του συνίσταται στο ότι η μη πληρωμή εκ μέρους των καθ΄ ων η αίτηση στην απαίτηση που υπέβαλαν οι αιτητές με το τεκμήριο 9 οφείλεται: 1) Στο ότι σύμφωνα με τους υπολογισμούς των καθ΄ ων η αίτηση και αφού αυτοί κατέβαλαν το ποσό συνολικά των €389.852,31 δεν οφείλεται σήμερα οποιοδήποτε ποσό στους αιτητές, οι δε υπολογισμοί των αιτητών παραγνωρίζουν τη συμφωνία που έγινε μεταξύ των διαδίκων το 2006 όταν πάλι είχε καταχωρηθεί αίτηση διάλυσης και αποσύρθηκε εν όψει του ότι θα ακολουθούσε δεύτερη πληρωμή (πέραν των ΛΚ65.000,00 που καταβλήθηκαν όταν αποσύρθηκε η αίτηση) για ΛΚ100.000,00 η οποία όμως όντως δεν έγινε από τους καθ΄ ων η αίτηση λόγω οικονομικών δυσκολιών. Ουσιαστικά προβάλλεται η θέση ότι με τα ποσά που έχουν καταβληθεί, το εξ αποφάσεως χρέος έχει εξοφληθεί και/ή ότι παρέμεινε ένα μικρό υπόλοιπο. 2) Στο ότι το 2008 δεν πωλήθηκαν μηχανήματα τα οποία διαθέτουν προς πώληση οι καθ΄ ων η αίτηση και δεν υπήρχε διαθέσιμο ποσό, εν πάση περιπτώσει οι καθ΄ ων η αίτηση είναι αξιόχρεοι αφού έχουν στη διάθεση τους πάρα πολλά μηχανήματα και εξαρτήματα, αν κριθεί από το Δικαστήριο ότι οφείλουν προς τους αιτητές οποιοδήποτε ποσό τότε μπορούν να το αποπληρώσουν, συνεπώς είναι αξιόχρεοι. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις εκατέρωθεν εισηγήσεις τους με επιχειρήματα αλλά και επίκληση νομολογίας και νομοθετικών διατάξεων. Ειδικότερα, ο ευπαίδευτος συνήγορος των καθ΄ ων η αίτηση εισηγήθηκε πως οι αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν ότι το ποσό που ζήτησαν να πληρωθεί με το τεκμήριο 9 είναι το ορθό, αυτό διότι οι αιτητές λανθασμένα πίστωναν τις πληρωμές των καθ΄ ων η αίτηση έναντι δεδουλευμένων τόκων και όχι του κεφαλαίου. Περαιτέρω κατά την απόσυρση προηγούμενης αίτησης διάλυσης είχε συμφωνηθεί μεταξύ των διαδίκων, ότι εάν, οι καθ΄ ων η αίτηση κατέβαλλαν το ποσό των ΛΚ165.000,00 τότε θα εξοφλείτο και το εξ αποφάσεως χρέος στην αγωγή 8904/
  29. Οι καθ΄ ων η αίτηση κατέβαλαν το ποσό των ΛΚ65.000,00 αρχικά με την απόσυρση της πρώτης αίτησης διάλυσης, ως εκ τούτου παρόλο που δεν κατέβαλαν και το ποσό των ΛΚ100.000,00 ως υπόλοιπο παρέμεινε μετά το 2006 μόνο το ποσό των ΛΚ100.000,00 ποσό το οποίο όμως κατέβαλαν ήδη οι καθ΄ ων η αίτηση στη συνέχεια ως ισχυρίζονται. Ακόμη εκ μέρους των καθ΄ ων η αίτηση προωθήθηκε η θέση πως από τη μαρτυρία διαφάνηκε ότι οι αιτητές δεν καταχώρησαν αίτηση για έκδοση εντάλματος εκποίησης κινητής περιουσίας αλλά ούτε και προχώρησαν με την εκποίηση των δύο υποθηκών στη βάση διατάγματος ημερομηνίας 24.02.1998 συνεπώς, καταχρώνται της διαδικασίας που έχουν επιλέξει καταπιέζοντας έτσι τους καθ΄ ων η αίτηση. Συνακόλουθα είναι η θέση ότι δεν δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Εν πάση δε περιπτώσει κι αν υπάρχει χρέος το αίτημα για διάλυση της εταιρείας δεν δικαιολογείται αφού οι αιτητές είναι εξασφαλισμένοι πιστωτές και δεν αποδείχθηκε ότι υπάρχει αδυναμία των καθ΄ ων να πληρώσουν το χρέος τους. Από την άλλη πλευρά η ευπαίδευτη συνήγορος των αιτητών αντικρούοντας τις θέσεις των καθ΄ ων η αίτηση εισηγείται κατ΄ αρχήν ότι ο τρόπος που οι αιτητές καταλόγισαν όλες τις πληρωμές που έγιναν έναντι του εξ αποφάσεως χρέους στηρίζεται στις αρχές που προκύπτουν τόσο από το Άρθρο 60 του Κεφ. 149 αλλά και από αυθεντίες (βλέπε υπόθεση Archbold Investments Ltd κ.α. ν. Λαϊκής Τράπεζας Κυπριακής Τράπεζας Λτδ,

(2006)1 (Β) Α.Α.Δ. 1084 και Σύγγραμμα Indian Contract and Specific Relief Acts, των Pollock & Mulla, 10th edition). Όσον αφορά το θέμα της εξόφλησης του οφειλομένου ποσού εκ μέρους των καθ΄ ων η αίτηση η πλευρά των αιτητών, κάλεσε το Δικαστήριο να αποδεχθεί ως αξιόπιστη τη μαρτυρία της μάρτυρος Έλενας Αναστασιάδου η οποία ήταν ξεκάθαρη και συγκεκριμένη για τον τρόπο που καθορίστηκε το υπόλοιπο του χρέους. Αντίθετα ο μάρτυρας των καθ΄ ων η αίτηση Πεσλήκας δεν θα πρέπει να γίνει αποδεκτός καθ΄ ότι ο τρόπος που υπολόγισε το οφειλόμενο χρέος, στηρίχθηκε σε λανθασμένη βάση αφού αυτός δεν γνώριζε περί του τρόπου που καταλογίζονταν οι πληρωμές. Άλλωστε σε κανένα μέρος της μαρτυρίας του υπήρξε ισχυρισμός για παράνομες χρεώσεις. Περαιτέρω υπήρξε εισήγηση πως από τη μαρτυρία του διευθυντή των καθ΄ ων η αίτηση συνάγεται ότι αυτός αποδέχθηκε πως κάποιο ποσό οφείλεται έστω κι αν υπάρχει διαφωνία στο ύψος, συνεπώς το Δικαστήριο δεν εμποδίζεται από του να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Αναφορικά με τους ισχυρισμούς των καθ΄ ων η αίτηση για ύπαρξη εξασφάλισης είναι η θέση των αιτητών πως τα θέματα αυτά έχουν ουδέτερη σημασία και δεν θα πρέπει να λειτουργήσουν ως εμπόδιο στην έκδοση διατάγματος. Τέλος τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ουδόλως δικαιολογούν την ύπαρξη οποιασδήποτε καταχρηστικότητας στην παρούσα διαδικασία, σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα μπορούσαν οι αιτητές να απαιτήσουν την πληρωμή του οφειλόμενου προς αυτούς χρέους. Οι δε αρχές που ισχύουν για το θέμα αυτό στις περιπτώσεις αίτησης πτώχευσης ισχύουν αναλογικά και στην παρούσα υπόθεση. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία και παρακολούθησε με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με γνώμονα και κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, καθώς επίσης το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με το περιεχόμενο των τεκμηρίων της υπόθεσης, το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους. Ως αξιόπιστη κρίνεται η μαρτυρία του Πρωτοκολλητή Στέλιου Βαλανίδη (ΜΑιτ.1) και συνεπώς αποδεκτή, ως διαφάνηκε και οι δύο πλευρές αποδέχονται τη μαρτυρία του. Η μάρτυρας Νατάσα Γαβριήλ (ΜΑιτ.2) άφησε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο, υπενθυμίζεται ότι αυτή κλήθηκε για να καταθέσει για το γεγονός της επίδοσης του τεκμηρίου 9 (απαίτηση πληρωμής) προς τους καθ΄ ων η αίτηση στις 05.11.
  1. Σημειώνεται πως το στοιχείο αυτό δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση της η οποία περιστράφηκε σε άλλα θέματα για τα οποία όμως δεν είχε προσωπική γνώση. Το Δικαστήριο δεν έχει εντοπίσει οτιδήποτε το μεμπτό στη μαρτυρία της και ως εκ τούτου την κρίνει αξιόπιστη και τη μαρτυρία της αποδεκτή. Η μάρτυρας Έλενα Αναστασιάδου (ΜΑιτ.3), υπάλληλος των αιτητών, άφησε επίσης καλή εντύπωση και έδωσε εξηγήσεις για όλα τα θέματα που αφορούσαν στην μαρτυρία της, κυρίως στον τρόπο που οι αιτητές έχουν καταλήξει στο οφειλόμενο σήμερα ποσό των €131.021,64 πλέον τόκο 9% ετησίως επί του ποσού των €113.983,80 από 02.06.2009 μέχρι εξοφλήσεως αλλά και στον τρόπο που καταλογίστηκαν οι πληρωμές που έγιναν εκ μέρους των καθ΄ ων η αίτηση. Ήταν σταθερή και κατηγορηματική στις απαντήσεις της, δεν παρατηρείται οποιαδήποτε αντίφαση ούτε και στοιχεία υπερβολής ή υπεκφυγής σε ερωτήσεις που της υποβλήθηκαν. Κρίνεται ότι πρόκειται για αξιόπιστη μάρτυρα και η μαρτυρία της γίνεται αποδεκτή. Αναφορικά με το μάρτυρα Πελσήκα (ΜΚ1) που κατέθεσε εκ μέρους των καθ΄ ων η αίτηση, παρόλο που σε γενικές γραμμές η μαρτυρία του ήταν αληθινή και ειλικρινής, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή στο σύνολο της και ειδικότερα ως προς το περιεχόμενο του τεκμηρίου 18 το οποίο αυτός ετοίμασε και σε ότι αυτό αφορά τα επίδικα θέματα της παρούσας υπόθεσης, καθότι, ως διαφάνηκε χωρίς αυτός να ευθύνεται, ο τρόπος με τον οποίο κατέληξε στο οφειλόμενο ποσό είναι ελλιπής. Διαφαίνεται ότι αγνοήθηκαν σημαντικά στοιχεία ή υπήρξαν στοιχεία τα οποία θα έπρεπε να λάβει υπόψη του ωστόσο δεν τέθηκαν ενώπιον του από τους καθ΄ ων η αίτηση. Τέτοια στοιχεία αποτελούν τα πιο κάτω: (α) Κατ΄ αρχήν ως ανέφερε εκείνο το οποίο παρουσιάζει η κατάσταση (τεκμήριο 18) είναι απλά μαθηματικά με βάση όμως στοιχεία που του έδωσαν οι καθ΄ ων η αίτηση και όχι στη βάση των δεδομένων της υπόθεσης, με αποτέλεσμα, να μην λάβει υπόψη του στοιχεία όπως το κονδύλι των δεδουλευμένων τόκων, γι΄ αυτό το αρχικό ποσό στην κατάσταση του αρχίζει από ΛΚ143.092,26 ενώ η απόφαση του Δικαστηρίου ως φαίνεται είναι για ΛΚ153.875,
  2. (β) Γενικότερα φαίνεται ότι ο υπολογισμός του στηρίχθηκε στη λογική των καθ΄ ων η αίτηση και δη ότι οι πληρωμές τους θα έπρεπε να καταλογίζονται στο κεφάλαιο και όχι έναντι των δεδουλευμένων τόκων. (γ) Κάποια δικηγορικά έξοδα που επιδικάστηκαν εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση δεν λήφθηκαν υπόψη στην κατάσταση του. Τέλος, ο μάρτυρας Αυξεντίου (ΜΚ2), διευθυντής των καθ΄ων η αίτηση, άφησε καλή εντύπωση, η μαρτυρία του ουσιαστικά όσον αφορά τα γεγονότα δεν αμφισβητήθηκε, αλλά η αμφισβήτηση έγκειται στη θέση του ότι δεν υπάρχει οφειλόμενο ποσό εκ μέρους των καθ΄ ων η αίτηση λόγω των πληρωμών που έγιναν. Η διαφωνία, ως διαφάνηκε, οφείλεται στον τρόπο που οι αιτητές καταλόγισαν τις πληρωμές των καθ΄ ων η αίτηση σε σχέση με τον τρόπο που ο εν λόγω μάρτυρας ισχυρίζεται ότι θα έπρεπε να γίνεται. Επομένως δεν πρόκειται για διαφωνία ως προς τα γεγονότα και ως εκ τούτου ελλείψει άλλων κλονιστικών της αξιοπιστίας του στοιχείων, το Δικαστήριο τον κρίνει αξιόπιστο και αποδέχεται τη μαρτυρία του ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Ευρήματα Δικαστηρίου: Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση και αποδεκτή μαρτυρία τα ουσιώδη πραγματικά γεγονότα που διέπουν την παρούσα υπόθεση και τα οποία αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου επί των γεγονότων και επίδικων θεμάτων έχουν ως ακολούθως: Στις 24.02.1998 εκδόθηκε απόφαση από Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στην αγωγή 8904/97 προς όφελος των αιτητών και εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση, ως εναγομένων 1, καθώς και εναντίον δύο άλλων προσώπων, ένα εξ αυτών (εναγόμενος 3) ο διευθυντής των καθ΄ ων η αίτηση (ΜΚ2). Η απόφαση αφορούσε το ποσό των ΛΚ153.875,70 με τόκο 9% ετησίως επί ποσού ΛΚ143.092,26 από 01.11.1997 μέχρι τελείας εξοφλήσεως εναντίον του εναγόμενου 1-καθ΄ ων η αίτηση στην παρούσα διαδικασία. Εναντίον των εναγομένων 2 και 3 η απόφαση αφορούσε στο ποσό των ΛΚ110.000,00 πλέον τόκους 9% καθότι η εγγύηση τους ήταν μέχρι αυτού του ποσού. Επιπλέον, στην ίδια απόφαση εκδόθηκε διάταγμα για πώληση με δημόσιο πλειστηριασμό για δύο ενυπόθηκα χωράφια του εναγόμενου 2 για το συνολικό ποσό των ΛΚ60.000,00 (ΛΚ30.000,00 έκαστο κτήμα) προκειμένου το προϊόν της πώλησης να εξοφληθεί ή να καταλογιστεί έναντι του εξ αποφάσεως χρέους. Τέλος, επιδικάστηκαν έξοδα εναντίον όλων των εναγομένων. Στη συνέχεια και μετά την έκδοση της πιο πάνω απόφασης ακολούθησαν διάφορες πληρωμές έναντι του πιο πάνω εξ αποφάσεως χρέους από τους καθ΄ ων η αίτηση, όμως στις 02.06.2005 καταχωρήθηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού παρόμοια αίτηση από τους αιτητές για διάλυση των καθ΄ ων η αίτηση. Η εν λόγω αίτηση αποσύρθηκε στις 16.06.2006 εκ συμφώνου στα πλαίσια συμφωνίας των διαδίκων, όπως εάν οι καθ΄ ων η αίτηση κατέβαλλαν στους αιτητές πριν την απόσυρση το ποσό των ΛΚ65.000,00 μέχρι τις 12.06.2006, πράγμα το οποίο συνέβηκε, το εξ αποφάσεως χρέος θα θεωρούνταν ότι εξοφλήθηκε εάν οι καθ΄ ων η αίτηση κατέβαλλαν επιπλέον ποσό ΛΚ100.000,00 μέχρι 31.10.
  3. Στα πλαίσια της πιο πάνω συμφωνίας οι καθ΄ ων η αίτηση κατέβαλαν το ποσό των ΛΚ65.000,00 πριν τις 16.06.2006 δεν κατέβαλαν όμως το ποσό των ΛΚ100.000,00 μέχρι τις 31.10.2006, αν και έχουν καταβάλει, πέραν των ΛΚ65.000,00, μεταγενέστερα διάφορα ποσά όπως τα ανέλυσε η ΜΑιτ.3 στην κατάθεση της κατά την κύρια εξέταση, σελίδα 5 του τεκμηρίου Β. Είναι εύρημα του Δικαστηρίου στηριζόμενο στα στοιχεία που παρουσίασαν οι αιτητές (τεκμήρια 6, 7 και 8) ότι το υπόλοιπο του εξ αποφάσεως χρέους από τους καθ΄ ων η αίτηση, στις 11.06.2009 οφειλόμενο προς τους αιτητές, είναι €131.021,64 πλέον τόκο 9% ετησίως επί ποσού €113.983,80 από 02.06.2009 μέχρι εξοφλήσεως συμπεριλαμβανομένων και των επιδικασθέντων δικηγορικών εξόδων. Το πιο πάνω εύρημα και συνολικό ποσό προκύπτει με έρεισμα στην πρακτική που ακολούθησαν οι αιτητές να καταλογίζουν τις οποιεσδήποτε πληρωμές των καθ΄ ων η αίτηση έναντι των δεδουλευμένων τόκων αντί απευθείας και μόνο έναντι του κεφαλαίου. Τέτοιο δικαίωμα προκύπτει αφ΄ ενός μεν από το άρθρο 60 του Κεφ. 149 αφ΄ ετέρου από τη νομολογία (βλέπε υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης υπό την ιδιότητα του ως εκκαθαριστής της υπό διάλυση εταιρείας Εμπορική εταιρεία Λούκος Λτδ κ.ά. ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος
(2005)1 Α.Α.Δ. 38 καθώς και στην υπόθεση Archbold Investment Ltd κ.α. ν. Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα Λτδ
(2006)1 (Β) Α.Α.Δ. 1084). Όπως διαφάνηκε η διαφωνία επί του θέματος αυτού εκ μέρους των καθ΄ ων η αίτηση δεν υποστηρίζεται από ύπαρξη διαφορετικής συμφωνίας των διαδίκων, ουσιαστικά η θέση τους δεν έχει οποιοδήποτε νομικό ή πραγματικό έρεισμα. Είναι περαιτέρω εύρημα του Δικαστηρίου ότι η ΜΑιτ.2 Νατάσα Γαβριήλ επέδωσε στις 05.11.2008 στους καθ΄ ων η αίτηση στο εγγεγραμμένο τους γραφείο επιστολή (τεκμήριο 9) με την οποία οι αιτητές ζητούσαν από τους καθ΄ ων η αίτηση την πληρωμή του ποσού των €136.166,52 πλέον τόκους 9% από 01.10.2008 επί του ποσού των €122.370,01 ως ποσό προερχόμενο από το εξ αποφάσεως χρέος στην αγωγή 8904/
  1. Οι καθ΄ ων η αίτηση δεν κατέβαλαν το πιο πάνω ποσό εντός της περιόδου των τριών εβδομάδων και ούτε εξασφάλισαν ή το διευθέτησαν προς εύλογη ικανοποίηση των αιτητών. Όπως διαφάνηκε δεν υπήρξε οποιαδήποτε προσπάθεια για εξασφάλιση ή διευθέτηση του πιο πάνω ποσού και οι αιτητές να την απορρίψουν, συνεπώς, δεν τίθεται θέμα εξέτασης εύλογης ικανοποίησης τους αφού αυτό είναι πλέον θεωρητικό θέμα. Όπως προκύπτει από την προσαχθείσα μαρτυρία δικαιολογείται εύρημα ότι οι καθ΄ ων η αίτηση έναντι του εξ αποφάσεως χρέους στην αγωγή 8904/97 κατέβαλαν μετά την καταχώρηση της παρούσας αίτησης διάλυσης το ποσό των €5.013,30 στις 27.04.
  2. Νομική πτυχή: Η παρούσα αίτηση έχει ως νομική βάση τα άρθρα 209, 211(ε), 212(α), 213 και 214 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.
  3. Κρίνεται ορθό να παρατεθούν στη συνέχεια αυτούσια τα άρθρα 211(ε) και 212(α): «Άρθρο 211: Εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο αν: (α) ..................................... (β) ................................. (γ) ..................................... (δ) ................................. (ε) η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Άρθρο 212: Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της - (α) αν πιστωτής, με εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες, επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, απαίτηση υπογραμμένη από αυτόν η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται με τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόμενες τρεις εβδομάδες αμέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ή (β) ..................................... (γ) ...............................». Αναφορικά με τα πιο πάνω άρθρα αυτά εξετάστηκαν στην υπόθεση Pan-Aman Hotels Limited v. Έφορου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας
(2002)1(Δ) Α.Α.Δ. 1796 και αποφασίστηκαν τα ακόλουθα: «
  1. Το άρθρο 212 δεν είναι αυτοτελές αλλά εξειδικεύει το άρθρο 211(ε) και δεν παρέχει άλλους τρεις λόγους για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης όπως φαίνεται να εξέλαβε το Πρωτόδικο Δικαστήριο. Το άρθρο 212(α) εντάσσεται στα πλαίσια του γενικότερου άρθρου 211(ε) ως προς την ικανότητα της εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της και ορίζει μία συγκεκριμένη περίπτωση που σύμφωνα με το νόμο η εταιρεία λογίζεται ότι αδυνατεί να πληρώνει τα χρέη της.
  2. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 212(α) καθ΄ όσον η απαίτηση πληρωμής δεν επεδόθη νομότυπα αλλά συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 211(ε) (η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της) καθ΄ όσον το χρέος της εφεσείουσας προς τον εφεσίβλητο δεν είχε πληρωθεί.
  3. Η μόνη αναφορά που υπήρχε στην αίτηση για έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης ήταν ότι «η εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει το χρέος της». Τούτο ασφαλώς δεν ήταν επαρκές, εφόσον θα έπρεπε να προσδιορίζετο για ποια από τις τρεις περιπτώσεις που προνοούνται στο άρθρο 212 επρόκειτο. Ήταν λοιπόν λανθασμένο να θεωρηθεί ότι η αίτηση μπορούσε να εξετασθεί στα πλαίσια του άρθρου 211(ε) γενικά, ουσιαστικά δηλαδή στη βάση του άρθρου 212(γ), εφόσον ούτε επαρκής αναφορά εγίνετο στην αίτηση ούτε σχετική μαρτυρία εδόθη, όπως ήταν επίσης και ακόλουθα λανθασμένο να αποφασισθεί η επιτυχία της αίτησης στη βάση αυτή με μόνο δεδομένο την αποτυχία πληρωμής του συγκεκριμένου χρέους». Περαιτέρω είναι χρήσιμο να αναφερθεί ότι στην υπόθεση GIP Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων
(1991)1 Α.Α.Δ. σελ. 14 τονίστηκε ότι: «Η διαφορά μεταξύ της γενικότερης εξέτασης του θέματος και των εξειδικευμένων περιπτώσεων του άρθρου 212(α) και 212(β) είναι η εξής: στις εξειδικευμένες περιπτώσεις η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Εγείρεται δηλαδή το νομοθετικό τεκμήριο περί αδυναμίας πληρωμής χρεών. Αντίθετα στην περίπτωση της γενικότερης εξέτασης του θέματος το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιολογηθούν τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου περιλαμβανομένων και εκείνων στην άλλη πλευρά της πλάστιγγας που θα ήθελε προβάλει η εταιρεία». Συμπέρασμα Δικαστηρίου: Με βάση την πιο πάνω νομική πτυχή που διέπει την παρούσα υπόθεση αλλά και τα ευρήματα του Δικαστηρίου εξετάζεται στη συνέχεια με αναφορά στους λόγους ένστασης των καθ΄ ων η αίτηση, εάν δικαιολογείται η επιτυχία της επίδικης αίτησης. Αρχίζοντας από τους λόγους ένστασης παρά το γεγονός ότι μπορούν να αριθμηθούν σε δέκα όπως έχουν διατυπωθεί στην ουσία πρόκειται για τέσσερις λόγους ένστασης. Ο πρώτος λόγος αφορά τη θέση των καθ΄ ων η αίτηση ότι το εξ αποφάσεως χρέος από την αγωγή 8904/97 έχει εξοφληθεί. Την ίδια θέση υποστηρίζουν και όσα αναφέρονται ως λόγοι ένστασης περί μη πραγματικών αξιούμενων ποσών, ή ότι οι υπολογισμοί των αιτητών ως προς το χρέος παραβιάζουν τις διατάξεις του περί Ελευθεροποιήσεως του Επιτοκίου και Συναφών Θεμάτων Νόμου 1999, ή ότι οι αιτητές κεφαλαιοποιούν τον δεδουλευμένο τόκο, ή ότι η δικαστική απόφαση ημερομηνίας 24.02.1998 δεν δίνει δικαίωμα για κεφαλαιοποίηση του τόκου. Ο λόγος αυτός απορρίπτεται, ως έχει ήδη το Δικαστήριο αποδεχθεί ο τρόπος με τον οποίο οι αιτητές έχουν προσδιορίσει το ύψος του χρέους μετά την δικαστική απόφαση ήταν νόμιμος και επιτρεπτός για τους λόγους που έχουν ήδη εξηγηθεί. Περαιτέρω τα θέματα κεφαλαιοποίησης τόκου και συναφών θεμάτων δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν αφού όπως ξεκαθάρισε η ΜΑιτ.3, στην κατάσταση λογαριασμού που παρουσίασε δεν περιλαμβάνεται οποιαδήποτε κεφαλαιοποίηση τόκου ή χρέωση τόκου πέραν του συμφωνηθέντος και αυτού που επιδικάστηκε στην απόφαση. Παρατηρείται ακόμη πως η εν λόγω μάρτυρας εξηγώντας τη διαφορά του ποσού που υπάρχει στην απαίτηση πληρωμής (τεκμήριο 9) και του σημερινού υπολοίπου ξεκαθάρισε, πως οφείλεται στην αφαίρεση κάποιων εξόδων που δεν επιδικάστηκαν από το Δικαστήριο γι΄ αυτό οι αιτητές δεν δικαιούνταν τόκο. Από την άλλη πλευρά οι καθ΄ ων η αίτηση καμία μαρτυρία έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου περί του αντιθέτου ή που να υποστηρίζει αυτούς τους ισχυρισμούς τους. Μία άλλη διαπίστωση η οποία προκύπτει από την προσαχθείσα μαρτυρία και η οποία λειτουργεί ενάντια στη θέση των καθ΄ ων η αίτηση ότι έχει εξοφληθεί το χρέος, είναι πως, από τις πληρωμές που έχουν προβεί μετά την απόσυρση της πρώτης αίτησης διάλυσης στις 16.06.2006 το ποσό είναι, περιλαμβανομένης και της πληρωμής €5.013,30 στις 27.04.2009, συνολικά €124.469,89. Προβάλλει ωστόσο ως εύλογη απορία γιατί οι καθ΄ ων η αίτηση πριν την απόσυρση της πρώτης αίτησης διάλυσης με το τεκμήριο 10 πρότειναν την καταβολή των ΛΚ150.000,00 (€256.290,22) προς εξόφληση και τελικά αποδέχθηκαν την πρόταση των αιτητών για ΛΚ165.000,00 (€281,219,24) με τα τεκμήρια 11 και 12. Συνακόλουθα διαφαίνεται πως με την καταβολή των €111,059,09 (ΛΚ65.000,00) πριν την απόσυρση της αίτησης το υπόλοιπο ήταν €170.160,15 συνεπώς παραμένει υπόλοιπο ούτως ή άλλως μεγαλύτερο ποσό έστω και με τους δικούς τους υπολογισμούς από αυτό που πλήρωσαν (€124.469,89). Ο δεύτερος λόγος ένστασης αφορά τη θέση για κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας εκ μέρους των αιτητών. Ούτε αυτός ο λόγος κρίνεται ότι δικαιολογείται να επιτύχει υπό τις περιστάσεις που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Το γεγονός και μόνο ότι έχει καταχωρηθεί το 2006 παρόμοια αίτηση για διάλυση των καθ΄ ων η αίτηση από μόνο του δεν είναι ικανοποιητικό στοιχείο για να δικαιολογήσει συμπέρασμα για καταχρηστική άσκηση του δικαιώματος που οι αιτητές έχουν δυνάμει των άρθρων 211 και 212 του Κεφ. 113. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Π. Πετράκης ν. Π. Κίμωνος
(2006)1 (Β) Α.Α.Δ. 1311 το όλο θέμα είναι θέμα γεγονότων. Εκεί όπου δεν υπάρχουν στοιχεία δόλου ή αθέμιτης εξασφάλισης χρημάτων ή πλεονεκτημάτων προς όφελος συγκεκριμένου αιτητή-πιστωτή και εις βάρος του χρεώστη και των άλλων πιστωτών του, αίτηση εκδόσεως διατάγματος παραλαβής δεν θεωρείται ότι γίνεται για παράλληλο και αθέμιτο σκοπό ή καταχώρηση της δικαστικής διαδικασίας, έστω και αν έχει σαν συνεναγόμενο αποτέλεσμα κάποιο πλεονέκτημα για τον πιστωτή. Παρόλο που τα πιο πάνω λέχθηκαν σε διαδικασία πτώχευσης κρίνεται ότι έχουν εφαρμογή και στην παρούσα διαδικασία, αφού όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Μ. Χαραλαμπίδη ν. Ν. Κωμοδρόμου
(2002)2 Α.Α.Δ. 522 η οποία υιοθέτησε προγενέστερη νομολογία, το ζήτημα της κατάχρησης της διαδικασίας δεν συνιστά ιδιαιτερότητα της διαδικασίας πτώχευσης, αλλά κανόνα καθολικής εφαρμογής προς περιφρούρηση των δικαστικών διαδικασιών. Στην παρούσα περίπτωση δεν συντρέχουν ανάλογα γεγονότα και η αποδοχή από τους αιτητές πληρωμής ΛΚ65.000,00 μόνο δεν συνηγορεί σε καταπίεση των καθ΄ ων η αίτηση. Αντίθετα για το θέμα της κατάχρησης και ειδικότερα της ισχυριζόμενης καταπίεσης σε βάρος των καθ΄ ων η αίτηση, πέραν του ότι δεν έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία ικανά για να αποδείξουν τέτοιο θέμα, ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχει μαρτυρία εκ μέρους του διευθυντή των καθ΄ ων η αίτηση, ότι, οι τελευταίοι είναι σε θέση να πληρώσουν οποιοδήποτε οφειλόμενο ποσό ήθελε αποφασίσει το Δικαστήριο ότι οφείλεται, και πως οι καθ΄ ων η αίτηση έχουν κινητή περιουσία και είναι ικανοί να εξοφλήσουν το χρέος τους δεν μίλησε όμως για καταπίεση των καθ΄ ων η αίτηση. Συνεπώς κρίνεται ότι η εν λόγω μαρτυρία ανατρέπει τη δικογραφημένη θέση και το σχετικό λόγο ένστασης. Ο τρίτος λόγος ένστασης σχετίζεται με το γεγονός ότι οι αιτητές στα πλαίσια της δικαστικής απόφασης στην αγωγή 8904/97 είχαν εξασφαλίσει διάταγμα για πώληση δύο κτημάτων του εναγόμενου 2 τα οποία ήταν ενυπόθηκα, και ως εκ τούτου είναι ασφαλισμένοι πιστωτές. Ούτε τα στοιχεία αυτά είναι ικανά για να επιτύχουν ως λόγος ένστασης. Οι λόγοι εξηγούνται στη συνέχεια: (α) Η ύπαρξη ή όχι υποθηκών δεν αποτελεί στοιχείο ή προϋπόθεση για την επιτυχία αίτησης και διατάγματος εκκαθάρισης εταιρείας είτε όταν η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 212(α) σε άλλη διάταξη του Κεφ. 113 (βλέπε επίσης σελίδες 676 και 677 στο σύγγραμμα Pennington's Company Law, 4η έκδοση όπου υποστηρίζεται η θέση πως δεν απαιτείται η αναφορά στην αίτηση για ασφαλισμένους πιστωτές ή όχι). (β) Η ύπαρξη των υποθηκών αφορά περιουσία άλλου προσώπου και όχι των καθ΄ ων η αίτηση, εν πάση δε περιπτώσει και αυτό που θα αναφερθεί είναι εκ του περισσού, το ύψος του ποσού για το οποίο έχουν δοθεί οι δύο υποθήκες είναι ΛΚ60.000,00 σύμφωνα με τη μαρτυρία, δηλαδή €102.516,09 ενώ το υπόλοιπο της απαίτησης των αιτητών είναι €131.021,64, συνεπώς παραμένει χρέος οφειλόμενο που δεν είναι εξασφαλισμένο πέραν των ΛΚ500,00 (€854,30) που είναι το όριο που τίθεται εκ του νόμου (άρθρο 211). Τα όσα έχουν αναφερθεί πιο πάνω για τον τρίτο λόγο κρίνεται ότι απαντούν και στη θέση των καθ΄ ων η αίτηση ότι δεν προηγήθηκε ένταλμα εκποίησης κινητών, παρόλο που σημειώνεται ότι τέτοιο θέμα ηγέρθηκε μόνο στο στάδιο των αγορεύσεων. Ως τέταρτος λόγος ένστασης τίθεται ότι η ειδοποίηση του άρθρου 211 και 212, περί Ανικανότητας Πληρωμής επί της οποίας εδράζεται η παρούσα αίτηση πάσχει και/ή είναι ανύπαρκτη. Το τεκμήριο 9 που συνιστά την ειδοποίηση για πληρωμή έχει κατατεθεί χωρίς οποιαδήποτε ένσταση από τους καθ΄ ων η αίτηση, και από το περιεχόμενο του δεν διαπιστώνεται οτιδήποτε που να το καθιστά ανύπαρκτο ή ότι αυτό πάσχει, ως είναι η θέση των καθ΄ ων η αίτηση. Το μόνο στοιχείο το οποίο προφανώς διαπιστώνεται είναι πως η απαίτηση για πληρωμή αφορούσε το ποσό των €136.166,52 ενώ το ύψος της απαίτησης και του χρέους κατά την ημέρα που κατέθεσε η ΜΑιτ.3 ήταν €131.021,64, διαφορά η οποία προέκυψε λόγω της πληρωμής που έγινε εκ μέρους των καθ΄ων η αίτηση στις 27.04.2009 εκκρεμούσης της ακρόασης και λόγω αφαίρεσης κάποιων εξόδων και τόκων επί αυτής τα οποία ως η ΜΑιτ.3 εξήγησε δεν δικαιούνταν οι αιτητές, συνεπώς δεν διαπιστώνεται οτιδήποτε το μεμπτό από αυτό το στοιχείο. Συνακόλουθα με όλα τα πιο πάνω κρίνεται ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία αποδείχθηκαν όλες οι τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις που απαιτούνται από τη νομοθεσία (άρθρα 211(ε) και 212(α) του Κεφ. 113) και ειδικότερα τα πιο κάτω: 1) Η ύπαρξη χρέους από τους καθ΄ ων η αίτηση πέραν των €854,30 (ΛΚ500,00). 2) Απαίτηση της πληρωμής υπογραμμένη από τους αιτητές (τεκμήριο 9) για πληρωμή του χρέους. 3) Πάροδος τριών εβδομάδων από τις 05.11.2008 οπότε επιδόθηκε η απαίτηση πληρωμής χωρίς οι καθ΄ ων η αίτηση να εξοφλήσουν το οφειλόμενο ποσό ή να εξασφαλίσουν αυτό ή να το διευθετήσουν προς εύλογη ικανοποίηση των αιτητών. 4) Δημοσίευση της αίτησης τόσο στην επίσημη εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και σε μια εφημερίδα παγκύπριας κυκλοφορίας και καθημερινής έκδοσης (βλέπε τεκμήρια 3 και 4). 5) Επίδοση της αίτησης στους καθ΄ ων η αίτηση και Επίσημο Παραλήπτη. Εν όψει όλων των πιο πάνω κρίνεται ότι οι αιτητές έχουν αποδείξει ότι δικαιούται στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος καθ΄ ότι οι καθ΄ ων η αίτηση είναι ανίκανοι να πληρώσουν τα χρέη τους. Συνακόλουθα όλων των πιο πάνω εκδίδεται διάταγμα εκκαθάρισης των καθ΄ ων η αίτηση, αντίγραφο αυτού να παραδοθεί στον Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη εντός 25 ημερών από σήμερα. Τα έξοδα της διαδικασίας επιδικάζονται προς όφελος των αιτητών και εναντίον των καθ΄ ων η αίτηση, να υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Δ. Ι. Κίτσιος, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής /ΤΑ Subject: Civil/Winding Up/Final Αναφορά: Διάλυση Εταιρείας - Εκκαθάριση από το Δικαστήριο - Άρθρα 211(ε) και 212(α) του Κεφ. 113 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.