LINDA ELIZABETH WENDLING κ.α. ν. ELERI TRADING LTD, Αρ. Αγωγής: 5856/04, 16.11.09 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A264 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5856/04 Μεταξύ:
- LINDA ELIZABETH WENDLING, από το Ηνωμένο Βασίλειο
- ANDREAS JOHN ALFRED WENDLING, Από το Ηνωμένο Βασίλειο Ενάγοντες - και - ELERI TRADING LTD, από τη Λευκωσία Εναγομένων - - - - - - - - - - - - - - - Αίτηση εξαναγκασμού σε συμμόρφωση Ημερομηνία: 16.11.09 Για ενάγοντες-αιτητές: κ. Π. Κυπριανού Για εναγόμενη-καθ' ης η αίτηση: κ. Καψάλης για κ. Ζαβαλλή Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα αίτηση οι αιτητές επιδιώκουν διάταγμα του Δικαστηρίου, το οποίο να διατάσσει τους εναγόμενους Εleri Trading Ltd., μέσω των διευθυντών της, Ελένη Γιαγκοπούλου και Χαρίτα Γιαγκοπούλου, καθώς και τις ίδιες προσωπικά, όπως παρουσιαστούν στο Δικαστήριο και δείξουν λόγο γιατί να μην φυλακιστούν ή καταβάλουν πρόστιμο ή να κατασχεθεί η περιουσία τους καθ' όσον αυτοί παραλείπουν να συμμορφωθούν προς Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 05.07.
- Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση, τα γεγονότα της οποίας παρατίθενται πιο κάτω: «
- Την 05.07.2005 το Σεβαστό Δικαστήριο εξέδωσε εκ συμφώνου διάταγμα εναντίον των Εναγομένων, με το οποίο διατάχθηκαν να προβούν μέχρι την 31.12.2005 στην άμεση μεταβίβαση στο όνομα των Εναγόντων της επίδικης ακίνητης περιουσίας όπως αυτή περιγράφεται στους χωριστούς τίτλους ιδιοκτησίας με αριθμό εγγραφής 11971, φύλλο/Σχέδιο LIV38 αριθμός Τεμαχίου 490, στον τοποθεσία «Περβολούδια» του χωριού Άγιος Τύχωνας στη Λεμεσό και με αριθμό εγγραφής 11971, Φύλλο/Σχέδιο LIV38, αριθμός Τεμαχίου 491, στην ίδια τοποθεσία. Το διάταγμα επίσης διέτασσε τους Εναγόμενους όπως πληρώσουν το ποσό των ΛΚ729.50 σεντ ως έξοδα της αγωγής και της απόφασης με τόκο προς 8% ετησίως από 05.07.2005 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον Φ.Π.Α.
- Η μεταβίβαση της επίδικης ακίνητης περιουσίας σύμφωνα με το εν λόγω διάταγμα θα έπρεπε να γινόταν μέχρι τις 31.12.2005, σύμφωνα δε με την οπισθογράφηση του διατάγματος εάν οι Εναγόμενοι αμελούσαν να υπακούσουν σε αυτό μέσα στην προθεσμία αυτή θα υπόκειντο οι ίδιοι σε σύλληψη και η περιουσία τους σε κατάσχεση.
- Αντίγραφο του αναφερόμενου διατάγματος επιδόθηκε δεόντως οπισθογραφημένο στην Εναγόμενη Εταιρεία στις 11.10.2005 και στη Γραμματέα της Εναγόμενης Εταιρείας κα Φρειδερίκη Γιαγκοπούλου προσωπικά στις 18.10.2006 και στις 30.03.
- Λόγω μη συμμόρφωσης των εναγομένων οι Αιτητές καταχώρησαν εναντίον τους δύο αιτήσεις ημερ. 14.06.2006 και 8.05.2007 ζητώντας την τιμωρία τους για παρακοή του εν λόγω Διατάγματος (βρίσκονται στον φάκελο του Δικαστηρίου) πλην όμως αποσύρθηκαν πριν τύχουν εξέτασης από το Σεβαστό Δικαστήριο.
- Οι Εναγόμενοι και/ή οι αξιωματούχοι τους συνεχίζουν μέχρι σήμερα να μην συμμορφώνονται προς το αναφερόμενο Διάταγμα και ως εκ τούτου συνεχίζουν να παρακούουν και/ή να περιφρονούν το Διάταγμα του Δικαστηρίου.» Η εναγόμενη-καθ' ης η αίτηση εγείρει με την ειδοποίηση περί προθέσεως ενστάσεως, εφτά λόγους ένστασης, τους οποίους θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «
- Η Φρειδερίκη Γιαγκοπούλου δεν είναι διευθύντρια αλλά η γραμματέας της εταιρείας.
- Το διάταγμα δεν επεδόθη στην καθ' ου η αίτηση.
- Η παρούσα αίτηση είναι αβάσιμος και ή δεν αναφέρει τους δικαστικούς θεσμούς πάνω στους οποίους στηρίζεται και ή αναφέρει λανθασμένους και ή μη σχετικούς θεσμούς.
- Οι αιτητές δεν κάλεσαν την καθ' ου η αίτηση να μεταβιβάσει το επίδικο ακίνητο.
- Η παρούσα αίτηση είναι παράτυπος και ή εκτός των ορίων που καθόρισε η Νομολογία.
- Λανθασμένα η αίτηση κατεχωρήθη και ή βασίσθη στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/
- Εν πάση περιπτώσει η καθ' ου η αίτηση και ή η Φρειδερίκη δεν αρνούνται να μεταβιβάσουν το ακίνητο και ή είναι έτοιμοι να συμμορφωθούν με το διάταγμα.» Η ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε εκ μέρους της καθ' ης υποστηρίζει τους λόγους ένστασης και αναφέρει περαιτέρω πως οι αιτητές ουδέποτε ειδοποίησαν την καθ' ης να μεταβεί στο Κτηματολόγιο για μεταβίβαση και επίσης πως το ακίνητο είναι βεβαρημένο με υποθήκες οι οποίες προηγούνται του επίδικου πωλητηρίου εγγράφου και συνεπώς δεν είναι δυνατή η μεταβίβαση του ακινήτου. Με τις αγορεύσεις τους οι συνήγοροι ανέπτυξαν τις θέσεις που ο καθένας υποστηρίζει. Ιδιαίτερη μνεία των εκατέρωθεν θέσεων γίνεται κατωτέρω, κατά την εξέταση των επί μέρους θεμάτων. Νομική βάση της αίτησης αποτελεί το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και ο Κανονισμός 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Έχει επεξηγηθεί στην Krashias Shoes Factory Ltd. v. Adidas Sportschuhfabhriken Adi Dassier KG
(1989)1 (E) A.A.Δ. σελ. 750 ότι το ρηθέν άρθρο αποτελεί το δικαιοδοτικό πλαίσιο εντός του οποίου κινείται η αίτηση εξαναγκασμού σε συμμόρφωση, ενώ ο Κανονισμός 42Α των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας το δικονομικό τοιούτο. Οι πρόνοιες του συνιστούν τις δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν. 14/
- Η φύση της διαδικασίας αυτής και οι κυρώσεις που μπορεί να προκύψουν, επιβάλλουν όπως έχει επανειλημμένα διακηρυχθεί, τη σχολαστική τήρηση των δικονομικών κανόνων που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο
- Στις Αγγλικές αποφάσεις Chitten D.C. v. Keane
(1985)2 All E.R. 118 και Attorney General v. Leveller
(1979)1 All E.R. 74 υποδεικνύεται ότι οι παραβιάσεις του διατάγματος πρέπει να προσδιορίζονται με την ίδια σαφήνεια όπως και τα αδικήματα στο κατηγορητήριο στις ποινικές υποθέσεις. Η έκταση της εξομοίωσης καταφαίνεται και από την αγγλική απόφαση Jelson (Estates) Ltd. v. Harvey
(1984)1 All E.R. 12 (CA) στην οποία επεξηγείται ότι η αρχή του δεδικασμένου στις ποινικές υποθέσεις (autrefois acquit και autrefois convict) ισχύει με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό στην πολιτική διαδικασία για καταφρόνηση του Δικαστηρίου (δέστε Κrashias ανωτέρω). Έχει υποδειχθεί στην Krashias (ανωτέρω) ότι η πολιτική διαδικασία για ανυπακοή διατάγματος έχει δυο σκοπούς, (α) τον πειθαναγκασμό σε συμμόρφωση και (β) την τιμωρία του παραβάτη. Είναι φανερό ότι η Δ.42Α προβλέπει μόνο δυο διαδικαστικά μέσα για την αντιμετώπιση της παρακοής διατάγματος:
(1)την έκδοση εντάλματος δέσμευσης (writ of attachment) και
(2)την έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης πραγμάτων (writ of sequestration). Το ένταλμα δέσμευσης αποβλέπει κυρίως στον περιορισμό του ατόμου. Διασαφηνίζεται όμως στον Καν. 6 της Δ.42Α ότι αυτή δεν είναι η μόνη κύρωση που μπορεί να επιβάλει το Δικαστήριο. Παρέχεται διακριτική ευχέρεια για την τιμωρία του παραβάτη με πρόστιμο αντί της καταδίκης του σε φυλάκιση. Στην υπόθεση Χρ. Κώστα ν. Ελένης Κώστα
(2003)1 Α.Α.Δ.269 επανατονίζεται ότι η φύση της διαδικασίας είναι οιονεί ποινική και το αίτημα για ανυπακοή διατάγματος του Δικαστηρίου αποβλέπει στην τιμωρία του παραβάτη. Σ' αυτού του είδους τις διαδικασίες αποτελεί υποχρέωση των Αιτητών να καταδείξουν: (α) Την έκδοση και ύπαρξη του διατάγματος. (β) Την επίδοση αυτού και (γ) τη μη συμμόρφωση της Καθ' ης η Αίτηση - Εναγομένης 1. Η έκδοση του διατάγματος δεν έχει αμφισβητηθεί. Επίδοση: Στην υπόθεση Antonis Mouzouris and another v. Xylophagou Plantations Ltd
(1997)1 C.L.R. 267 με υιοθέτηση στην Krashias (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι η πρόνοια για προσωπική επίδοση του οπισθογραφημένου διατάγματος είναι επιτακτική (εκτός αν το Δικαστήριο διατάξει διαφορετικά). Για τους ίδιους λόγους δεν είναι επιτρεπτή η παρέκκλιση από τις διατάξεις για προσωπική επίδοση της Αίτηση για Παρακοή η οποία επιβάλλεται από τον Καν. 3 της Δ.42Α. Με δήλωση των συνηγόρων των διαδίκων καταγράφεται ως αποδεκτό γεγονός ότι: Η επίδοση του διατάγματος ημερ. 5.7.04 έγινε στις 11.10.05 στη γραμματέα της εταιρείας και στην εταιρεία. Ο συνήγορος της καθ' ης η αίτηση με αναφορά σε νομολογία, τόνισε τον ποινικό χαρακτήρα της αίτησης παρακοής και την ανάγκη, την επιτακτική για προσωπική επίδοση. Δεδομένου, μάλιστα, πως δεν έγινε προσωπική επίδοση στις διευθύντριες της καθ' ης, τότε δεν μπορεί να επιζητείται η τιμωρία της. Η παράλειψη αυτή, σύμφωνα με τον συνήγορο καθιστά την διαδικασία άκυρη και την αίτηση απορριπτέα. Η αντίθετη άποψη του κ. Κυπριανού υποστηρίζει ότι η επίδοση προς τη γραμματέα της εταιρείας, ικανοποιεί την απαίτηση προσωπικής επίδοσης, αφού η γραμματέας είναι αξιωματούχος. Η αίτηση παρακοής, συμπληρώνει ο συνήγορος, στρέφεται εναντίον των διευθυντών της εταιρείας υπό την ιδιότητα τους ως διευθυντών και όχι την προσωπική. Η υπόθεση Krashias (ανωτέρω) αλλά και Mouzouris v. Xylophagou Plantation Ltd (ανωτέρω), τονίζουν την υποχρέωση προσωπικής επίδοσης τόσον του διατάγματος όσον και της αίτησης φυλακίσεως. Με την κρινόμενη αίτηση επιζητείται η τιμωρία και ο εξαναγκασμός σε συμμόρφωση τόσο της καθ' ης όσο και των διευθυντών προσωπικά. Το λεκτικό του αιτητικού μιλά από μόνο του «Διάταγμα του Δικαστηρίου, το οποίο να διατάσσει τους Εναγόμενους Eleri Trading Ltd, μέσω των Διευθυντών της, Ελένη Γιαγκοπούλου και Χαρίτα Γιαγκοπούλου, καθώς και τις ίδιες προσωπικά, όπως παρουσιαστούν στο δικαστήριο και δείξουν λόγο γιατί να μην φυλακιστούν ή καταβάλουν πρόστιμο ή να κατασχεθεί η περιουσία τους καθ' όσον αυτοί παραλείπουν να συμμορφωθούν προς Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 0.5.07.2005.» Το επίδικο διάταγμα δεν επεδόθη στις διευθύντριες. Ούτε και η αίτηση φυλάκισης. Επομένως, δεν είναι δυνατό να επιζητείται η τιμωρία των προσώπων αυτών. Παρατηρείται βέβαια, ότι τόσο το διάταγμα όσο και η αίτηση έχουν επιδοθεί στην εναγόμενη εταιρεία - καθ' ης η αίτηση. Η επίδοση στο γραμματέα εταιρείας, δεδομένου ότι αυτός είναι αξιωματούχος, ικανοποιεί την προϋπόθεση προσωπικής επίδοσης (Δ.5 θ.4 Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, άρθρο 372 περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113). Δεδομένου πως το ένταλμα δέσμευσης αποτελεί το διαδικαστικό μέσο για την τιμωρία τόσο των φυσικών όσο και νομικών προσώπων που παραβαίνουν διατάγματα του Δικαστηρίου με την επιβολή προστίμου ή φυλάκισης (Krashias ανωτέρω), κρίνεται πως η αίτηση είναι δυνατό να προχωρήσει εναντίον της εταιρείας - καθ' ης η αίτηση και δεν είναι άκυρη και απορριπτέα όπως εισηγείται ο συνήγορος της. Εφαρμογή του Νόμου περί Πωλήσεως Γαιών (Ειδική Εκτέλεση) Κεφ.
- Το ανωτέρω είναι το 2ο θέμα στο οποίο επικέντρωσαν τις αγορεύσεις τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι. Αποτελεί ένα από τους λόγους ένστασης και επιχειρηματολογία του συνηγόρου της καθ' ης πως λανθασμένα η παρούσα αίτηση στηρίζεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/
- Με αναφορά στην υπόθεση Harry Leonard Flower κ.α. ν. Φωτεινής Χ»Ιωάννου Πολιτική Έφεση 287/06, ημερ. 20.6.08, υποστηρίζει πως η μη συμμόρφωση σε διάταγμα μεταβίβασης ακινήτου ρυθμίζεται βάσει του περί Πωλήσεως Γαιών (Ειδική Εκτέλεση) Νόμου, Κεφ. 232 και δεν μπορεί να εξαναγκασθεί με διάταγμα παρακοής. Ο κ. Κυπριανού διαχωρίζει την παρούσα περίπτωση από εκείνη της απόφασης Flower και υποδεικνύει πως: (α) σ' εκείνη αναγραφόταν στο διάταγμα ο όρος ειδική εκτέλεση ενώ στην παρούσα όχι και (β) το υπό κρίση διάταγμα είναι ένα συνηθισμένο διάταγμα στο οποίο υπάρχει οπισθογράφηση σύμφωνα με την οποία σε περίπτωση παρακοής η εταιρεία - καθ' ης υπόκειτο σε σύλληψη, η δε περιουσία της σε κατάσχεση. Έχοντας μελετήσει την υπόθεση Flower (ανωτέρω) όσο και εκείνες στις οποίες αυτή παραπέμπει, μπορούν να εξαχθούν οι πιο κάτω διαπιστώσεις. Το διάταγμα στην υπόθεση Flower είχε αρχικά τον τύπο και μορφή που έχει το επίδικο διάταγμα. Απευθυνόταν δηλαδή στους εναγόμενους τους οποίους διέτασσε να μεταβιβάσουν στον ενάγοντα ακίνητη ιδιοκτησία εντός τακτής προθεσμίας. Αμφότερα ανάγραφαν την οπισθογράφηση που απαιτείται από τους θεσμούς, ως αναγκαία προϋπόθεση για έναρξη της διαδικασίας εξαναγκασμού σε συμμόρφωση. Σε κάποιο στάδιο το διάταγμα στη Flowers τροποποιήθηκε ώστε να περιλαμβάνεται η φράση «για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης». Αφού το Κτηματολόγιο αρνήθηκε την μεταβίβαση διότι το ακίνητο βαρυνόταν με προγενέστερη εγγραφή, οι ενάγοντες αποτάθηκαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο με αίτηση τους για εξαναγκασμό σε συμμόρφωση των εναγομένων. Το Επαρχιακό Δικαστήριο δεν αρνήθηκε να επιτρέψει την αίτηση και εξαναγκάσει τους εναγόμενους σε συμμόρφωση ή τους τιμωρήσει επειδή αναγραφόταν στο διάταγμα ο όρος «για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης». Το θεώρησε και το αντιμετώπισε ως ένα διάταγμα που περιέχει διαταγή προς εναγόμενους για να προβούν σε κάποια πράξη. Τη μεταβίβαση του ακινήτου. Αυτή η πράξη και αυτή η διαταγή είναι η ειδοποιός διαφορά του επίδικου διατάγματος από όλα τα άλλα για τα οποία εφαρμόζονται οι διατάξεις του άρθρου 162 του Συντάγματος και του άρθρου 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
- Ο λόγος είναι τα διαλαμβανόμενα στην ανωτέρω απόφαση. «Η νομολογία επιβεβαιώνει ότι η σύμβαση πώλησης γης δεν παρέχει δικαίωμα στον αγοραστή να απαιτήσει την εγγραφή του ακινήτου επ' ονόματι του σε περίπτωση διάρρηξης της σύμβασης. Τα δικαιώματα του αγοραστή περιορίζονται στη διεκδίκηση αποζημιώσεων χωρίς να παρέχεται δυνατότητα ειδικής εκτέλεσης της σύμβασης με βάση το άρθρο 76 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ.
- Στην Markidou v. Killiaris and Another
(1983)1 C.L.R. 392 αναφέρθηκαν τα εξής: «The rights acquired under a contract for the sale of land are personal and as such prima facie assignable. A contract for the sale of land does not create an estate in land, that is, rights in rem.» Η νομολογία επιβεβαιώνει επίσης ότι δικαίωμα επί της γης δημιουργείται μόνο στην περίπτωση που η πώληση ακινήτου γίνεται με γραπτή σύμβαση η οποία εγγράφεται στο Κτηματολόγιο, βάσει των προνοιών του περί Πωλήσεως Γης (Ειδική Εκτέλεση) Νόμου, Κεφ. 232, και τότε μόνο, ο αγοραστής αποκτά δικαίωμα (in rem) επί του ακινήτου το οποίο (δικαίωμα), μπορεί να αποτελέσει το αντικείμενο ειδικής εκτέλεσης. Η εγγραφή της σύμβασης στο Κτηματολόγιο βάσει των προνοιών του Κεφ. 232 συνιστά, εν πάση περιπτώσει, κώλυμα στη διάθεση του ακινήτου από τον ιδιοκτήτη προς οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Στην Χριστοφίδη ν. Κοτζαναστάση
(1993)1 Α.Α.Δ.718, υιοθετήθηκε η θέση ότι εφόσον το θέμα ρυθμίζεται ειδικά από το νόμο, οι αρχές της επιείκειας υποχωρούν. (βλ. επίσης Δρυάδης κ.α. ν. Καλησπέρα
(1998)1 (Β) 881, Χρίστου κ.α. ν. Γεωργίου
(1999)1(Β) 940.). Στην Δρυάδης (ανωτέρω) αντιδιαστέλλονται επίσης οι σχετικές πρόνοιες του Κεφ. 232 από το άρθρο 76 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ.
- Η διαδικασία που εδώ επέλεξαν οι εφεσείοντες προκειμένου να επιτύχουν την ειδική εκτέλεση της σύμβασης για την αγορά του επίδικου διαμερίσματος από τους εφεσίβλητους σαφώς βρίσκεται εκτός των ορίων που καθόρισε η νομολογία ενόψει της αποκλειστικά ειδικής ρύθμισης του θέματος με βάση τον περί Πωλήσεως Γης (Ειδική Εκτέλεση) Νόμου, Κεφ.
- Ορθά διαπιστώνει ο πρωτόδικος δικαστής πως αν γίνει δεκτό ότι ένα διάταγμα για ειδική εκτέλεση σύμβασης πώλησης γης μπορεί να εκτελεστεί με εξαναγκασμό αυτής της μορφής, δηλαδή της τιμωρίας του υπόχρεου αντισυμβαλλομένου, το αποτέλεσμα θα ήταν η ποινικοποίηση κατ' ουσίαν μιας αντισυμβατικής συμπεριφοράς, παρά την προβλεπόμενη ειδική νομοθετική ρύθμιση. Αδιαμφισβήτητα, η διαδικασία που εν προκειμένω επέλεξαν να ακολουθήσουν οι εφεσείοντες, παρά τον αστικό χαρακτήρα της, συνιστά οιωνοί ποινική διαδικασία, αποβλέπουσα στην τιμωρία του παραβάτη. (Βλ. Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά
(1993)1 Α.Α.Δ.309).» Πρόσθετα μπορεί να υποδειχθεί πως ο περί Πωλήσεως Γης (Ειδική Εκτέλεση) Νόμος, Κεφ. 232, δεν προσδιορίζει ούτε καθορίζει ειδικό τύπο λεκτικού που πρέπει να περιβληθεί ένα διάταγμα που εκδίδεται βάσει των προνοιών του εν λόγω Νόμου. Καθορίζει δε το άρθρο 3 υπό τον τίτλο «Εκτέλεση σύμβασης» το εξής: «3
(1)Ανεξάρτητα από οποιοδήποτε νόμο περί του αντιθέτου, οποιοδήποτε Δικαστήριο δύναται με διάταγμα του να διατάξει όπως οποιαδήποτε σύμβαση για την πώληση ακίνητης ιδιοκτησίας σε σχέση με την οποία τηρήθηκαν οι διατυπώσεις που καθορίζονται από το άρθρο 2 εκτελεστεί ειδικά.» Πέραν τούτου δεν έχει άλλη ιδιαίτερη μνεία ή λεκτικό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το επίδικο διάταγμα εξεδόθη (εκ συμφώνου) κατ' εφαρμογήν των διατάξεων του Κεφ.232, αφού όπως δικογραφείται στην παρ. 6 της έκθεσης απαίτησης: «Οι Ενάγοντες την 26.04.1999 κατέθεσαν ή/και έχουν προβεί σε εγγραφή της επίδικης συμφωνίας στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Λεμεσού για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης με αριθμό φακέλου πώλησης Ε363/1999.» Ο ισχυρισμός και το γεγονός αυτό έγινε αποδεκτός με ρητή παραδοχή στην έκθεση υπεράσπισης των εναγομένων, οι οποίοι αργότερα αποδέχθησαν την έκδοση διατάγματος μεταβίβασης του ακινήτου επ' ονόματι των εναγόντων. Ενδεχομένως μια διαφορετική διατύπωση του διατάγματος να ήταν πιο πρόσφορη και ενδεικνυόμενη. Όμως, δεν αλλάζει το γεγονός πως εζητήθη η έκδοση του και εξεδόθη για σκοπούς ειδικής εκτέλεσης όπως στην έκθεση απαίτησης διατυπώνεται. Συνακόλουθα έχοντας υπ' όψη όλα όσα προσπάθησα να εξηγήσω, η αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ καθ' ης η αίτηση και εναντίον των αιτητών όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΛ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο