← Κύπρος

Turbo-Technik Reparatur - Werft GmbH Co KG ν. Κυπριακής Εταιρείας Passat Shipmanagement Limited κ.α., Αρ. Αίτησης: 8/09, 17.11.2009

Turbo-Technik Reparatur - Werft GmbH Co KG ν. Κυπριακής Εταιρείας Passat Shipmanagement Limited κ.α., Αρ. Αίτησης: 8/09, 17.11.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A266 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιο: Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης: 8/09 Αναφορικά με τον Κανονισμό (ΕΚ) Αρ. 44/2001 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης της 22.12.00 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις και Αναφορικά με την αγωγή ημερομηνίας 29/122008 η οποία εγέρθηκε στο Πρωτοδικείο του Όλτενμπουργκ, Τμήμα Εμπορικών Υποθέσεων, στη Γερμανία από τη Γερμανική Εταιρεία Turbo-Technik Reparatur - Werft GmbH & Co KG, από Hannoversche Strasse 11 D-26384 Wilbelmshaven, εναντίον της 1) Κυπριακής Εταιρείας Passat Shipmanagement Limited από τη Λεμεσό και της 2) Ολλανδικής Εταιρείας Cruise Ship Holdings Four Limited ("η Αγωγή») (Αίτηση ημερ. 5/10/09) 17.11.2009 Για αιτητές: κος Καριτζής Για καθ'ων η αίτηση: κος Αγιομαμίτης Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι αιτητές μια Γερμανική εταιρεία ναυπηγείων, προσέφυγαν στο Δικαστήριο Λεμεσού με μονομερή αίτηση, αιτούμενοι κυρίως παγοποίηση λογαριασμού των καθ'ων η αίτηση σε συγκεκριμένη κυπριακή τράπεζα μέχρι του ποσού των €369.161,97, ποσό που ισοδυναμούσε με την αξίωση τους σε αγωγή σε γερμανικό δικαστήριο εναντίον της καθ'ης η αίτηση, η οποία είναι μια κυπριακή εταιρεία που παρέχει υπηρεσίες διαχείρησης πλοίων. Με βάση στηρικτητικές της αίτησης ένορκες δηλώσεις του κ. Αργυρού εξουσιοδοτημένου από τους αιτητές δικηγόρου αποκαλύφθησαν από τους αιτητές τα εξής: Οι αιτητές είχαν προσφύγει στο Γερμανικό Δικαστήριο με αγωγή εναντίον της καθ'ης η αίτηση για το πιο πάνω ποσό για εργασίες που έγιναν από τους αιτητές και δη επισκευές του πλοίου Astoria σε διάφορες ημερομηνίες σύμφωνα με οδηγίες της καθ'ης η αίτηση και σύμφωνα με «επιβεβαιώσεις ανάληψης» και τιμολόγια των αιτητών από 31.1.2008 έως 2.10.2008 (τεκμήρια 2 - 11). Επίσης επισυνάπτεται ως Τεκμ.12 οι «Γενικοί Οροι και Προϋποθέσεις». Είναι η περαιτέρω θέση των αιτητών ότι λόγω της άρνησης της καθ'ης η αίτηση εταιρείας και των ιδιοκτητών του πλοίου να τους καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό προς εξόφληση της αμοιβής για τις εν λόγω εργασίες και/ή των πιο πάνω τιμολογίων, οι αιτητές, στη βάση των παραγράφων 17.1 και 17.2 των Γενικών Ορων και Προϋποθέσεων καταχώρησαν αγωγή στο Πρωτοδικείο του Ολντενμπουργκ Τμήμα Εμπορικών Υποθέσεων στη Γερμανία εναντίον της εταιρείας και των ιδιοκτητών του πλοίου απαιτώντας την έκδοση απόφασης εναντίον αυτών για το συνολικό ποσό των 369.161,97 (Τριακόσων Εξήντα Εννιά Χιλιάδων Εκατόν Εξήντα Ένα Ευρώ και Ενενήντα Εφτά σεντ). Πιστοποιημένη μετάφραση στα Ελληνικά της εν λόγω αγωγής είχε επισυναφθεί ως Τεκμήριο

  1. Αναφέρεται ακόμη ότι σύμφωνα με τους δικηγόρους των αιτητών που χειρίζονται την εν λόγω αγωγή στο Δικαστήριο της Γερμανίας η αγωγή στηρίζεται κυρίως στα άρθρα 631 και 632 του Γερμανικού Αστικού Κώδικα όπου αναφέρεται ότι «ένας εργολάβος είναι υποχρεωμένος να διεκπεραιώσει τις εργασίες τις οποίες ανέλαβε και ο πελάτης έχει υποχρέωση να καταβάλει τη συμφωνηθείσα αμοιβή». Περαιτέρω ισχυρίζονται ότι η καθ'ης η αίτηση εταιρεία είναι αστικά υπεύθυνη να καταβάλει τα αιτούμενα ποσά επίσης «ως εγγυητής των υποχρεώσεων των ιδιοκτητών του εν λόγου πλοίου». Περαίνοντας οι αιτητές ισχυρίζο9νται ότι ότι έχουν καλό αγώγιμο δικαίωμα με βάση το Γερμανικό Δίκαιο εναντίον της πιο πάνω εταιρείας, υπάρχει σοβαρό ζήτημα προε εκδίκαση όπως επίσης και πιθανότητα οι αιητητές να δικαιούνται σε θεραπεία αφού «κανένα ποσό δεν καταβλήθηκε σ' αυτούς για τις υπηρεσίες τις οποίες προσέφεραν». Ακόμα θέτουν ότι η εν λόγω εταιρεία έχει καταχωρήσει υπεράσπιση στις 19.6.2009 και το Δικαστήριο όρισε την υπόθεση για ακρόαση στις 25.11.
  2. Αναμένεται ότι η υπόθεση θα ολοκληρωθεί και θα εκδοθεί απόφαση περί τον Μάρτη του
  3. Όπως είναι φανερό η διαδικασία αυτή στηρίζεται πρωτογενώς στο Κανονισμό (ΕΚ) 44/2001 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης της 22ας Δεκεμβρίου 2010 για τη διεθνή δικαιοδοσία την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις ειδικά στο άρθρο 31 στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.48, στη νομολογία και πρακτική των Δικαστηρίων και στη σύμφυτη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Η καταχωρηθείσα ένσταση συνοδεύεται με στηρικτική ένορκη δήλωση διευθυντή της καθ'ης η αίτηση, κ. Κρις Γεωργιάδη αγγίζει δε κυρίως την άρνηση ύπαρξης των προϋποθέσεων του άρθρου 32 ειδικά επί το ότι δεν καταδεικνύεται συμβατική σχέση των διαδίκων, ότι υπήρξε παράβαση του καθήκοντος αποκάλυψης και γενικά ότι η συνέχιση ισχύος του διατάγματος θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στην καθ'ης η αίτηση Ακόμα με γενικό τρόπο τίθεται ο ισχυρισμός ότι δεν εφαρμόζονται οι πρόνοιες του Κανονισμού 44/2001 και/ή τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν έχουν εξουσία έκδοσης του διατάγματος. Είναι ορθό να ξεκαθαρίσει το δικαιοδοτικό βάθρο του Δικαστηρίου στην παρούσα αίτηση πριν να προχωρήσω στην εξέταση των λοιπών εγειρομένων σημείων. Δεν έχω εντοπίσει ο,τιδήποτε που να επηρεάζει την δυνατότητα του Δικαστηρίου στην έκδοση «βοηθητικών διαταγμάτων» όπως το παρόν ενώ η Κύπρος δεν κέκτηνται δικαιοδοσία επί της ουσίας και διαφοράς σύμφωνα πάντα με το νέο Κανονισμό (ΕΚ) 44/2001 ο οποίος εισάγαγε στη κυπριακή έννομη τάξη διατάξεις συμφυείς με την ιδιότητα της Κύπρου ως μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης και ο οποίος Κανονισμός εξυπηρετεί τις αρχές που διέπουν «την ανάγκη για διατήρηση και την ανάπτυξη εντός του χώρου της κοινότητας σε σχέση και με την δικαιοσύνη», (βλέπετε το προοϊμιο των σχετικών Κανονισμών). Ιδιαίτερη βαρύτητα στην άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου να εκδίδει βοηθητικά διατάγματα έχει το άρθρο
  4. Εκ του περιεχομένου του άρθρου 31 συνάγεται ως προϋπόθεση της άσκησης της εξουσίας του Δικαστηρίου στην έκδοση ασφαλιστικών μέτρων (όπως είναι βέβαια ένα συντηρητικό ενδιάμεσο διάταγμα τύπου όπως το εκδοθέν), ότι είναι το Δικαστήριο άλλου κράτους - μέλους έχει «διεθνή δικαιοδοσία» για την ουσία της υπόθεσης. Είναι αξιοπερίεργο ότι στο αγγλικό κείμενο δεν υπάρχει ο όρος «διεθνής δικαιοδοσία» αλλά απλώς ο όρος «δικαιοδοσία» "jurisdiction" (βλέπετε. επίσης και στον ίδιο τον τίτλο του Κανονισμού στο αγγλικό κείμενο). Στην κρινόμενη περίπτωση για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσης διαδικασίας, δεν έχει ανατραπεί ούτε δια των τεθέντων στην ένσταση, ούτε άλλως πως ότι το Γερμανικό Δικαστήριο με βάση τα δοθέντα στοιχεία και δη δια της έγερσης της αγωγής έχει δικαιοδοσία επί της ουσίας της διαφοράς. Βέβαια είναι στο Γερμανικό Δικαστήριο που θα αποφασισθεί τελεσίδικα το θέμα. Στη διαδικασία της «βοηθητικής δικαιοδοσίας» όπως είναι η Κύπρος είναι αρκετό να καταδεικνύεται από τα τεθέντα στοιχεία και βέβαια από έγερση αγωγής ότι ένα άλλο κράτος - μέλος έχει δικαιοδοσία επί της ουσίας της διαφοράς. (Βλέπετε και το προηγούμενο αντίστοιχο άρθρο 24 της Συνθήκης των Βρυξελλών του 1968 και της σχετικές τροποποιήσεις που έκανε η Αγγλία επί του θέματος στο Civil Jurisdiction and Judgments Act 1982 (s.25 Interim relief in England and Wales and Northern Ireland in the absence of substantive proceedings) Ακόμη βλέπετε την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου της 17ης Νοεμβρίου 1998, Van Uden Haritime BV. - Σύμβαση των Βρυξελλών - Εννοια των ασφαλιστικών μέτρων, (Υπόθεση C - 391/95) και την απόφαση Μario Reichert and others v. Dresdmez Bank A.c. (No.2) C- 261/90

(1992)ECR 1 -2140 στην οποία αποφασίσθηκε ότι για να επέμβει το Δικαστήριο ως βοηθητικό μιας ξένης δικαιοδοσίας πρέπει να υπάρχει "a real link between the subject matter of the measures sought and the territorial jurisdiction of the Contracting State of the Court before which those measures are sought"). Συνεπώς κρίνεται ότι το παρόν Δικαστήριο έχει την βοηθητική αυτή διαδικασία με βάση τον πιο πάνω κανονισμό. Πρέπει να πω ότι στην εμβέλεια των προβαλλόμενων λόγων ένστασης εκείνο που βρίσκω να κυριαρχεί και με προβλημάτισε ιδιαίτερα είναι αν όντως οι αιτητές παραβίασαν ή μη το καθήκον αποκάλυψης. Το θέμα αυτό, αφού πρόκειται για μονομερώς εκδοθέν διάταγμα, έχει τεράστια σημασία και δέον να εξετάζεται πρωταρχικά, αφού, όπως είναι καλά εδραιωμένο στη νομολογία των χωρών του Κοινοδικαίου, το Δικαστήριο, αν διαπιστώσει τέτοια παράβαση του καθήκοντος αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων, μπορεί κάλλιστα να πει «δεν σας ακούω πλέον», αρνούμενο να εξετάσει την ουσία. Η αρχή αυτή βέβαια είναι συνυφασμένη με το χαρακτηριστικό της μονομερούς αίτησης ως ύψιστης πίστης, ακριβώς διότι ενώ η άλλη πλευρά δεν ακούγεται, δύναται να εξασφαλισθεί διάταγμα και μάλιστα δραστικό ως στην παρούσα υπόθεση. Για να γίνουν αντιληπτά τα λοιπά σημεία επί της ένστασης θα πρέπει να σταθώ στο ιστορικό των γεγονότων όπως παρατίθενται στη στηρικτική ένορκη δήλωση του διευθυντή της καθ'ης η αίτηση και των επισυνημμένων τεκμηρίων τα οποία δεν έχουν αντικρουσθεί εκτός από τη νομική τους αξιολόγηση καθώς και την επιμονή των αιτητών στη σπουδαιότητα των εκδοθέντων απ' αυτών βεβαιώσεων και τιμολογίων. Στις 30.8.2001 οι καθ'ων η αίτηση συνήψαν γραπτή συμφωνία διαχείρισης (management contract) με την εταιρεία Astoria Chartering Company Ltd (στο εξής ACC) με την οποία η τελευταία ανέθεσε στους καθ'ων η αίτηση την διαχείριση του πλοίου MV "Astoria" (στο εξής το «Πλοίο»), το οποίο είχε ναυλώσει (charter) για περίοδο 10 χρόνων από την εταιρεία Astoria Shipping Ltd . (H σχετική συμφωνία ημερομηνίας 30.8.2001 αποτελεί το Τεκμήριο Α). Στην εν λόγω συμφωνία δεν προνοείται οποιαδήποτε υποχρέωση των καθ'ων η αίτηση για πληρωμή σε τρίτους οιονδήποτε ποσών για επισκευές του Πλοίου. Την 1.3.2007 το Πλοίο πωλήθηκε από την Astoria Shipping Ltd στην εταιρεία Cruise Ship Holdings Four Ltd (στο εξής η "Cruise") και η εταιρεία Astoria Investments Ltd (στο εξής η "Astoria Investments") διαδέχθηκε την ACC στην ενοικίαση του Πλοίου. Για τον σκοπό αυτό την 1.3.2007 υπογράφηκε μεταξύ της Astoria και των καθ'ων η αίτηση συμφωνία (novation agreement) (Τεκμήριο Β της ένορκης δήλωσης). Με την εν λόγω συμφωνία οι καθ'ων η αίτηση συνέχιζαν να είναι διαχειριστές του πλοίου και συμφωνήθηκε περαιτέρω ότι η συμφωνία ημερ. 30.8.2001 (Τεκμήριο Α της ένορκης δήλωσης) θα αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της νέας συμφωνίας. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων τους οι καθ'ων η αίτηση είχαν από το 2001 συνεργασία με τους αιτητές, οι οποίοι γνώριζαν ότι οι καθ'ων η αίτηση ενεργούσαν εκ μέρους και για λογαριασμό τρίτων προσώπων. Στα πλαίσια δε της συνεργασίας αυτής οι καθ'ων η αίτηση ανέθεσαν στους αιτητές εκ μέρους, και για λογαριασμό της Astoria Investments, γεγονός το οποίο οι αιτητές γνώριζαν, την διενέργεια διαφόρων επιδιορθώσεων στο Πλοίο μεταξύ των μηνών Ιανουαρίου και Οκτωβρίου
  1. Οι καθ'ων η αίτηση δεν ενεργούσαν ως οι αντιπρόσωποι των ιδιοκτητών του πλοίου και δεν ήταν αντισυμβαλλόμενο μέρος και προσωπικά υπεύθυνοι για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων των ιδιοκτητών του Πλοίου. Οι δε αιτητές γνώριζαν το γεγονός αυτό, όπως εμφαίνεται και από την επιστολή των καθ'ων η αίτηση ημερ. 24.10.08 (Τεκμήριο Γ) την οποία απέστειλαν στους αιτητές με τηλεομοιοτυπικό μήνυμα και στην οποία ρητά ανάφεραν ότι ενεργούσαν εκ μέρους και για λογαριασμό της Astoria Investments. Οι καθ'ων η αίτηση δεν συνήψαν οποιαδήποτε συμφωνία στο όνομα τους με τους αιτητές ούτε και εγγυήθηκαν τους ιδιοκτήτες του Πλοίου, δηλαδή την Cruise, με την οποία ουδεμία σχέση είχαν. Οι καθ'ων η αίτηση ενεργούσαν ως αντιπρόσωποι της Astoria Investments και όχι της Cruise και επομένως δεν δεσμεύονται με οποιοδήποτε τρόπο από τις επιστολές επιβεβαίωσης (acknowledgment of order) και τους Γενικούς όρους και προϋποθέσεις (General Terms and Conditions) των αιτητών. Θα πρέπει, πριν να εξετασθεί η σημασία της παράλειψης και περίληψης κάποιων γεγονότων στη μονομερή αίτηση, να παρατεθούν επ' αυτού του σημείου οι θέσεις των καθ'ων η αίτηση καθώς και η απάντηση των αιτητών δια της αγόρευσης του κ. Καριτζή. Σημεία ισχυριζόμενης απόκρυψης ή μη αποκάλυψης.
  2. Οι αιτητές δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο την πιο πάνω επιστολή ημερομηνίας 24.10.08 την οποία τους απέστειλαν οι καθ'ων η αίτηση και στην οποία οι τελευταίοι ρητά τους ανέφεραν ότι ενεργούσαν εκ μέρους και για λογαριασμό της Astoria Investments. Η εν λόγω επιστολή, (Τεκμήριο Γ), ενώ επισυνάφθηκε ως Παράρτημα Κ5 στην αγωγή των αιτητών στη Γερμανία εντούτοις δεν αποκαλύφθηκε στο Δικαστήριο.
  3. Οι αιτητές όχι μόνο δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο την επιστολή Τεκμήριο Γ αλλά με σκοπό να υποστηρίξουν τους ισχυρισμούς τους ότι οι καθ'ων η αίτηση δεν ενεργούσαν εκ μέρους και για λογαριασμό τρίτου προσώπου, παρουσίασαν στο Δικαστήριο επιστολή των δικηγόρων τους, Τεκμήριο 1 στη Συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 6.10.09, στην οποία αναφέρουν ότι σε κανένα στάδιο οι εναγόμενοι (Καθ'ων η αίτηση) δεν τους ανέφεραν ότι ενεργούσαν για τρίτο πρόσωπο.
  4. Οι αιτητές δεν απεκάλυψαν ότι κατά τον χρόνο καταχώρησης της αίτησης τους οι καθ'ων η αίτηση είχαν ήδη καταχωρήσει στο Γερμανικό Δικαστήριο την υπεράσπιση τους.
  5. Επίσης δεν αποκαλύφθηκε ότι οι αιτητές μετά την καταχώρηση της υπεράσπισης καταχώρησαν στο Γερμανικό Δικαστήριο περαιτέρω προτάσεις (Τεκμήριο Ε).
  6. Οι αιτητές δεν αποκάλυψαν στο Δικαστήριο το γεγονός ότι τον Νοεμβρίου του 2008 η Astoria Investments τέθηκε σε εκούσια εκκαθάριση και ότι οι ίδιοι παρουσιάστηκαν στις 9.4.09 στη συνάντηση των πιστωτών της Astoria Investments, ως πιστωτές της για το ποσό των €358.488,
  7. Το ποσό αυτό αποτελεί το σύνολο των τιμολογίων που εξέδωσαν οι αιτητές, και για τα οποία καταχώρησαν την αγωγή στην Γερμανία εναντίον των καθ'ων η αίτηση και της Cruise και αποτελεί την βάση για την έκδοση του υπό εκδίκαση διατάγματος. (Αντίγραφο των πρακτικών της συνάντησης των πιστωτών της Astoria επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση του κ. Γεωργιάδη ως Τεκμήριο ΣΤ).
  8. Οι αιτητές δεν απεκάλυψαν στο Δικαστήριο το γεγονός ότι τον Δεκέμβριο του 2008, το Πλοίο είχε συλληφθεί κατόπιν αιτήσεως σύλληψης που καταχώρησαν στην Βαρκελώνη σε σχέση με τις οφειλές που προκύπτουν από τα τιμολόγια τα οποία αποτελούν τη βάση τους αγωγής των αιτητών στην Γερμανία και συνακόλουθα την βάση έκδοση του επίδικου διατάγματος. Την σύλληψη του Πλοίου στη Βαρκελώνη που έγινε πριν από την καταχώρηση τους αγωγής στη Γερμανία, οι αιτητές το ανέφεραν για πρώτη φορά στις περαιτέρω προτάσεις τους (Τεκμήριο Ε).
  9. Οι αιτητές δεν απεκάλυψαν στο Δικαστήριο ότι μετά τη σύλληψη του Πλοίου στη Βαρκελώνη και πριν την καταχώρηση των περαιτέρω προτάσεων τους Τεκμήριο Ε, αυτοί εισέπραξαν το ποσό των €216.501,80 έναντι του αξιούμενου απ' αυτούς ποσού και δεν απεκάλυψαν στο Δικαστήριο το γεγονός αυτό και από ποίο πρόσωπο προήλθε η πληρωμή του εν λόγω ποσού. Είναι σημαντικό για τους καθ'ων η αίτηση ότι ενώ οι αιτητές με τη σύλληψη του πλοίου ήταν εξασφαλισμένοι για την εξ ολοκλήρου εξόφληση της αξίωσης τους, στη συνέχεια παραιτήθηκαν της εξασφάλισης αυτής απελευθερώνοντας (release) το πλοίο με αντάλλαγμα, όπως προκύπτει από το Τεκμήριο Ε, την μερική μόνο πληρωμή της αξίωσης τους. Ανεξάρτητα από τη θέση των καθ'ων η αίτηση ότι αυτοί δεν δεσμεύονται από τους Γενικούς όρους και Κανονισμούς Τεκμήριο 12 στην ένορκη δήλωση ημερ. 5.10.09 οι καθ'ων η αίτηση ισχυρίζονται ότι οι αιτητές κατά παράβαση των εν λόγω όρων και κανονισμών επέτρεψαν την απελευθέρωση (release) του πλοίου χωρίς να εξοφληθούν πλήρως.
  10. Οι αιτητές ενώ περιόρισαν την αξίωση τους στο Γερμανικό Δικαστήριο στο ποσό των €240/058,70 εντούτοις απέκρυψαν το γεγονός αυτό από το Δικαστήριο και χωρίς να αναφέρουν οποιαδήποτε αιτιολογία αιτήθησαν την έκδοση διατάγματος για ποσό μεγαλύτερο και από αυτό που αναγράφεται στο τιμολόγια που επισύναψαν ως τεκμήρια στην ένορκη δήλωση ημερ. 5.10.
  12. Ενώ στην αγωγή τους και στην υπό εκδίκαση αίτηση, οι αιτητές καθιστούν αποκλειστικά υπεύθυνους τους καθ'ων η αίτηση και την Cruise, δεν απεκάλυψαν στο Δικαστήριο το γεγονός ότι για τη διεκδίκηση των αξιούμενων απ' αυτούς ποσών στρέφονται όχι μόνο εναντίον των πιο πάνω αναφερόμενων προσώπων αλλά και εναντίον της Astoria Investments την οποία θεωρούν ότι είναι υπεύθυνη έναντι τους.
  13. Ενώ στην ένορκη δήλωση ημερ. 5.10.09 και στο Τεκμήριο 1 της Συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ημερ. 6.10.09, οι αιτητές αναφέρουν ότι η νομική βάση της αξίωσης τους στηρίζεται μεταξύ άλλων στο γεγονός ότι οι καθ'ων η αίτηση έχουν εγγυηθεί την εκπλήρωση των υποχρεώσεων των ιδιοκτητών του Πλοίου, στις περαιτέρω προτάσεις τους στο Γερμανικό Δικαστήριο Τεκμήριο Ε και συγκεκριμένα στις παραγράφους 2(b) και (d) παραδέχονται ότι ορθά οι καθ'ων η αίτηση υποστηρίζουν ότι δεν ενεργούσαν ως αντιπρόσωποι των ιδιοκτητών του Πλοίου και ως εκ τούτου δεν τυγχάνει εφαρμογής ο όρος που περιέχεται στις επιστολές ανάληψης υποχρέωσης «If you are not the owner of the mentioned vessel and if you have given the order as agent and for account of the owners of M/V "Astoria" you personally warrant, that the owners of M/V "Astoria" will fulfill all obligations towards us". Πριν να προχωρήσω στην επίπτωση των πιο πάνω θεμάτων είναι ορθό να τεθούν πιο αναλυτικά οι σχετικές αρχές για το καθήκον αποκάλυψης όπως έχουν διατυπωθεί από την νομολογία. Η βασική αρχή που πηγάζει από τη νομολογία εν σχέσει με το θέμα αυτό είναι ότι, επειδή ακριβώς το Δικαστήριο, όταν επιλαμβάνεται αιτήσεων χωρίς κλήση στηρίζεται στα γεγονότα που θέτει ενώπιον του ο αιτητής, με την ένορκη του δήλωση, είναι βασικό καθήκον του αιτητή να πληροφορήσει το Δικαστήριο για όλα τα γεγονότα τα οποία γνωρίζει κατά τρόπο πλήρη, ειλικρινή και δίκαιο ώστε να μπορεί το Δικαστήριο να ασκήσει ορθά την εξουσία του. Υπάρχει ανάγκη επίδειξης από μέρους του ενάγοντα ύψιστης πίστης (uberrima fides). Το καθήκον του ενάγοντα επεκτείνεται και στην αποκάλυψη γεγονότων που θα μπορούσαν να αποκαλυφθούν μετά από εύλογη έρευνα. Σχετική είναι η υπόθεση Νational Line of Cyprus S.A. v. The Ship "Sunset"
(1986)1 C.L.R 393 και στην αίτηση Certiorari Χρυστάλλα Λουκά
(1992)1 Α.Α.Δ (Α) σελ. 648 όπου στη σελ. 656 παρατίθενται τα εξής σχετικά: «Η διαδικασία σε μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberimma fides). Ο αιτητής έχει καθήκο να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα που γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο, ή μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: «δεν σας ακούω πλέον» και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση. (Βλ. Attorney General & Anoterh (No.2) v. Savvides
(1979)1 C.L.R 349, National Line v. Ship "Sunset"
(1986)1 C.L. 393, σελ. 406-412, Zachariades Ltd v. Economides
(1989)1 C.L. 437, σελ. 433, 446, Aνθιμος Δημητρίου ν. Τhe Dolphin Insurance Company Limited και άλλων, υπόθεση Ναυτοδικείου αρ. 337/86, (απόφαση δόθηκε στις 23 Μαϊου 1990, δεν δημοσιεύτηκε ακόμα), Gircotis & Αchilleos Limited v. Chr. M. Sarlis & Co. M.S και άλλου
(1992)1 Α.Α.Δ 360, Χριστιάνα Στυλιανού, δια της μητρός αυτής Ελλης Στυλιανού ως πλησιέστερου συγγενούς και φίλης ν. Ανδρέα Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ 583)». Επίσης οι ίδιες αρχές επαναλαμβάνονται στην πρόσφατη υπόθεση Electromatic Constructionhs Ltd v. Γεν. Εισαγγελέα της Δημοκρατίας Π./Ε. 268/08 ημερ. 19.3.09. Το Δικαστήριο πρέπει να έχει ενώπιον του όλα τα στοιχεία που μπορούσαν να επηρεάσουν τη λήψη της απόφασης του και που δυνατόν να καθιστούν την αξιολόγηση του εκ των πραγμάτων ελλιπή. (Βλ. Castoral v. Daventree Resources Ltd Π.Ε. 9/07 ημερ. 10.7.2008). Στην υπόθεση Μ & Ch. Mitsingas Tr. Ltd v. Timberland Co.
(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ 1791 κρίθηκε πως αν ένα γεγονός είναι ουσιώδες προσδιορίζεται σε αναφορά με τα επίδικα θέματα. Το ουσιαστικό κριτήριο για κάποια γεγονότα που πρέπει να αποκαλύπτονται είναι αντικειμενικό. Ουσιώδες σε κάθε περίπτωση είναι ο,τιδήποτε άπτεται και μπορεί να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή μη του αιτουμένου διατάγματος. Το πρωταρχικό ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι αν όντως οι αιτητές παραλείπουν να αποκαλύψουν ή να αποκαλύψουν επαρκώς τα πιο πάνω θέματα και βεβαίως το επόμενο ερώτημα είναι αν πρόκειται για ουσιώδη γεγονότα τα οποία θα επηρέαζαν την κρίση του Δικαστηρίου αν ήταν γνωστά. Κρίνω ότι το καθήκον αυτό έχει ιδιαίτερη βαρύτητα για όλες τις πτυχές της κρινόμενης αίτησης. Σημασία έχει ότι οι αιτητές μονομερώς προέβησαν σε διάβημα άρα μιλούμε για υψίστης πίστεως καθήκον που αυτοί είχαν ευθύς εξ αρχής. Ο κ. Καριτζής στην επιμελή αγόρευση και με ευρεία επίκληση σχετικής νομολογίας προέβη στη νομική αποτίμηση των πιο πάνω στοιχείων. Τόνισε ιδιαίτερα ότι οι αιτητές είναι μέσω των βεβαιώσεων που καθιστούσαν τους καθ'ων η αίτηση αντισυμβαλλόμενο μέρος, ενώ σε περίπτωση που αυτοί δεν ήσαν οι ιδιοκτήτες του πλοίου, εγγυούνταν την εκπλήρωση των υποχρεώσεων των τελευταίων. Γι' αυτό και για τους ιδιίους δεν είχε αξία η επιστολή ημερ. 24.10.08 και το περιεχόμενο της υπεράσπισης των καθ'ων η αίτηση. Θα συμφωνήσω με το μέρος αυτό των εισηγήσεων του κ. Καριτζή. Τα πιο πάνω στοιχεία δεν αποτελούν αυτόνομα τουλάχιστον, ουσιώδη στοιχεία η απόκρυψη των οποίων θα έπρεπε να έχει συνέπειες. Δεν με βρίσκει ωστόσο σύμφωνη η λογική των λοιπών τοποθετήσεων του ευπαίδευτου δικηγόρου των αιτητών. Θεωρώ ότι η σύλληψη του πλοίου για σκοπούς είσπραξης των αξιούμενων (και με το Συντηρητικό Διάταγμα παρουσιαζόμενων ως τέτοιων) ποσών, η είσπραξη δια της σύλληψης του πλοίου έναντι του αξιουμένου ποσού (και μάλιστα σημαντικού) καθώς ακολούθως η απελευθέρωση του πλοίου με διακανονισμό δεν μπορεί να θεωρηθούν επουσιώδη γεγονότα. Αντίθετα πρόκειται για στοιχεία εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου (Resola Cyprus) Ltd - v - Χρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ 598. Ο κ. Καριτζής ισχυρίζεται πως το γεγονός ότι οι αιτητές επιδιώκουν εξόφληση των ιδίων απαιτήσεων και από άλλα πρόσωπα, δεν απαλλάσσει τους καθ'ων η αίτηση από τις υποχρεώσεις τους έναντι των αιτητών. Δεν βρίσκω βάσιμη αυτή τη θέση στο πλαίσιο του εξεταζόμενου θέματος . Η διαδικασία σύλληψης του πλοίου συναρτάτο με την είσπραξη του ιδίου χρέους με το παρουσιαζόμενο ως αξιούμενο δια της παρούσης μονομερούς αίτησης. Εκτός της παράλειψης ρητής ένορκης τοποθέτησης για το ορθά αξιούμενο ποσό, η διαδικασία για είσπραξη και δη η είσπραξη σημαντικού μέρους της ιδίας αξίωσης, είναι ουσιώδες στοιχείο, συνυφασμένο ακριβώς με την έννοια της ύψιστης πίστεως που χαρακτηρίζει μονομερείς διαδικασίες. Το ορθό υπόλοιπο της αξίωσης €240.058,70 αντί €369.161,97 εμφαίνεται μεν στο επισυνημμένο τεκμήριο στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση του κ. Αργυρού για τους αιτητές, όμως στην ίδια την ένορκη δήλωση αναγράφεται ως αξιούμενο το ποσό των 369.161,97 και δηλώνεται η μη πληρωμή οποιουδήποτε έναντι ποσού. Δεν μπορώ να δεχθώ ότι μ' αυτό τον τρόπο (την επισυναπτόμενη επιστολή) οι αιτητές τίμησαν τη υποχρέωση τους στο Δικαστήριο. Στην υπόθεση Interpartemmental Concern "Uralmetrou" - v - Besuno Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ σελ. 558 τονίσθηκε ότι είναι καθήκον ένας αιτητής να αναφέρει ρητά στην ένορκη δήλωση του ένα γεγονός και όχι απλά να το εντάξει ως τεκμήριο. Βέβαια, πέραν αυτού, εν προκειμένω έχουμε και διάσταση μεταξύ των ενόρκων δηλώσεων του κ. Αργυρού και του Τεκμ. 1 δηλαδή της επισυναπτόμενης επιστολής. Δεν θεωρώ ότι ισχύει εν προκειμένω η υπόθεση Μίτσιγγας (ανωτέρω) και Κιτρομηλίδη - ν - Ελληνική Τράπεζα
(2005)1 Α.Α.Δ 1165 που επικαλέσθηκε ο κ. Καριτζής. Κρίνω ακόμη ως ουσιώδη παράλειψη και την μη αναφορά σε διαδικασία επαλήθευσης διεκδίκησης (άρα πιθανής αποπληρωμής) έναντι της εταιρείας Astoria. Η διαφορά της Mitsingas με την παρούσα υπόθεση είναι ότι στη Mitsingas εκρίθη επουσιώδης η μη αναφορά σ' άλλες διαδικασίες και διαφορές (όχι για την ίδια απαίτηση) όπως εδώ. Για τους λόγους που έχω εξηγήσει και αφού αξιολόγησα τις πιο πάνω παραλείψεις ως ουσιώδεις ακολουθώντας την πρακτική που ανάφερα πιο πάνω στη in re Loucas που υιοθετεί πάγια αγγλική νομολογία, θεωρώ ότι θα ήταν αντινομικό να εισέλθω στην ουσία της αίτησης και να ασχοληθώ με τα λοιπά επιχειρήματα των μερών. Θεωρώ ωστόσο σημαντικό γεγονός να ξεκαθαρίσω ότι τα πιο πάνω γεγονότα θα μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου όχι απαραίτητα για την θεμελίωση της πρώτης και δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Ν. 14/60 κατά την εξέταση των οποίων είναι αρκετή η ένδειξη δικαιωμάτων αλλά αποτελούν παράγοντες που θα επηρέαζαν την κρίση του Δικαστηρίου στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης και της προσφορότητας ή μη έκδοσης του καθώς και της στοιχειοθέτησης ή μη του επείγοντος χαρακτήρα του αιτουμένου διατάγματος στη μονομερή έκδοση του. Σίγουρα η δυνατότητα που είχαν οι αιτητές να εισπράξουν την απαίτηση τους με την σύλληψη πλοίου ή με επαλήθευση ή η απελευθέρωση του πλοίου με διακανονισμό ήσαν παράγοντες σημασίας που θα μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Το θέμα, κατά την κρίση μου, κλείνει με την διαπίστωση για απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων. Συνεπώς η αίτηση στο σύνολο της απορρίπτεται και το εκδοθέν διάταγμα ακυρώνεται με έξοδα υπέρ της καθ'ης η αίτηση ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ Πιστον Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Final (Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - Συντ.διάταγμα - Μη αποκάλυψη ( Κανονισμός 44/2001) (Re: Synt.diatagma - Mi apokalipsi (Kanonismos 44/2001) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.