Lotes Group Ltd ν. LLC WIC FINANS κ.α., Αρ. Αγωγής 4540/09, 2/12/09 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:A279 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 4540/09 Μεταξύ: Lotes Group Ltd, από το Belize Eνάγουσας και
- LLC WIC FINANS
- GEORGE SHELDON Eναγομένων (Αίτηση ημερ. 26.10.09 από Lotes Group Ltd εναντίον Marfin Popular Bank Public Co. Ltd) 2/12/09 Για αιτητές: κος Στ. Σταυρινίδης (για εκφώνηση απόφασης κα Ελενα Σιάχολου) Για καθ'ων η αίτηση: κα Χάρις Αγαπίου (για εκφώνηση απόφασης κος Χ"Νικολάου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Όπως μπορεί να διαπιστωθεί από τον τίτλο οι καθ'ων η αίτηση δεν είναι διάδικοι στην κυρίως αγωγή. Εδώ κυρίως έγκειται η ιδιομορφία της παρούσας αίτησης αφού οι αιτητές ζητούν από την Marfin Popular Bank Public Co. Ltd (από τώρα και στο εξής Marfin Popular) να τους εφοδιάσει διάφορα στοιχεία σε σχέση με τους εναγόμενους οι οποίοι διατηρούν λογαριασμό στη τράπεζα τους και τον οποίο λογαριασμό παγοποίησαν με άλλη αίτηση τους. Το εκδοθέν διάταγμα ωστόσο δεν κατέστη δυνατόν να επιδοθεί στους εναγόμενους παρά τις προσπάθειες που οι ενάγοντες κατέβαλαν. Είναι μέρος των θέσεων των εναγόντων ότι οι εναγόμενοι ενεργώντας με ηλεκτρονική απάτη εναντίον τους οικειοποιήθηκαν παράνομα και δόλια το ποσό των δολαρίων ΗΠΑ 843.571, ποσό που αντιστοιχεί με το ποσό που ήδη παγοποιήθηκε. Όπως διαφαίνεται από το κλητήριο ένταλμα της αγωγής και από τα γεγονότα στην ένορκη δήλωση επί της οποίας στηρίχθηκε το Δικαστήριο να εκδώσει το προσωρινό διάταγμα ημερ. 21.10.2009, η προσπάθεια των εναγόντων είναι να ανακτήσουν και να εντοπίσουν (to trace) τα χρήματα που τους έχουν αποσπάσει με δόλιο τρόπο οι εναγόμενοι. Κατά τη θεώρηση τους η παρούσα αίτηση είναι αναγκαία για να αποκαλυφθούν ποίοι ακριβώς κρύβονται πίσω από την ηλεκτρονική απάτη που διαπράχθηκε σε βάρος τους. Μόνο η Marfin Popular Bank έχει στην κατοχή της έγγραφα τα οποία είναι απολύτως σχετικά και απολύτως αναγκαία στην προσπάθεια των αιτητών να εντοπίσουν και εν τέλει να ανακτήσουν τα χρήματα τους. Αυτό κατά την άποψη των αιτητών πετυχαίνεται με τη νομική βάση που επικαλούνται, δηλαδή την διαταγή για αποκάλυψη, την Δ.28 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου επάλληλα έχει εφαρμογή αφού βέβαια το Δικαστήριο θα πρέπει να έχει ικανοποιηθεί για τις προϋποθέσεις του έναντι των εναγομένων και όχι έναντι των καθ'ων η αίτηση εφόσον είναι κοινό έδαφος ότι έναντι των τελευταίων οι αιτητές δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα ούτε επέλεξαν να στραφούν εναντίον τους δι' αγωγής για αποκάλυψη όπως στην κλασσική υπόθεση Norwich Pharmacal Co and others - v - Commissioners of Customs and Excise
(1973)2 All E.R. p. 943 την οποία και επικαλούνται στην αγόρευση τους καθώς και άλλες μεταγενέστερες αποφάσεις που εδραίωσαν τις αρχές της Norwich. Οι καθ'ών η αίτηση διά της ένορκης δήλωσης της κ. Αντιγόνης Καζαμία λειτουργού στο Τμήμα Διεθνών Επιχειρήσεως (Ι.Β.U) της Marfin στη Λεμεσό ιδιαίτερη σημασία, αποδίδουν εκτός των άλλων, στα κάτωθι: - Με τις αιτούμενες θεραπείες ενδεχόμενα να παραβιασθεί η αρχή του τραπεζικού απορρήτου και η σχέση εμπιστευτικότητας τράπεζας - πελατών καθώς και τα προσωπικά δεδομένα προσώπων και/ή ότι σε αιτούμενες θεραπείες δεν εμπίπτουν στις περιπτώσεις που προνοεί το άρθρο 29
(2)του περί Τραπεζικών Εργασιών Νόμου 66
(1)/97. - Η καθ'ης η αίτηση δεν είναι διάδικο μέρος στην αγωγή. Περαιτέρω γίνεται ισχυρισμός ότι διά της αιτήσεως επιδιώκεται η εκ των προτέρων δημιουργία υπόθεσης για την αιτήτρια δια της συλλογής στοιχείων από την καθ'ης η αίτηση χωρίς η τελευταία να είναι διάδικος. Εστιάσθηκε ακόμη το θέμα στο ενδεχόμενο βλάβης της καθ'ης η αίτηση η οποία μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη για παραβίαση του τραπεζικού απορρήτου και προστασίας προσωπικών δεδομένων. Η κα Αγαπίου στην εύστοχη αγόρευση της επισήμαινε στο Δικαστήριο τις πιο πάνω ανησυχίες της καθ'ης η αίτηση, ειδικά ως προς την υποχρέωση της τελευταίας για την διαφύλαξη απόρρητου των πελατών. Ακόμα έγινε επίκληση και του Νόμου Περί Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, Ν.138
(1)/0 (άρθ. 6
(1)ζ, 10(ι), 11
(3)και 4 και αρθρ. 16 τα οποία δεν επιτρέπουν εκ μέρους των τραπεζών παροχή προσωπικών δεδομένων. Υπήρξε εισήγηση της κας Αγαπίου ότι οι αρχές που θέτουν οι Norwich και Banker Trust - v - Shapira κ.α. δεν έχουν εφαρμογή στην κρινόμενη περίπτωση επειδή αφορούσαν διάδικους και όχι τρίτα πρόσωπα. Στη γραπτή του αγόρευση ο κ. Στ. Σταυρινίδης επιμελώς αναφέρθηκε σχεδόν σ' όλη τη βασική νομολογία που αφορά το θέμα, επισημαίνοντας δύο βασικούς πυλώνες που κατά την γνώμη του πρέπει να είναι αποφασιστικής σημασίας. - Την αρχή ότι το δημόσιο συμφέρον υπερέχει έναντι της αρχής του απόρρητου, όταν ο σκοπός της αποκάλυψης και του ζητούμενου διατάγματος αφορά εγκλήματα ή δόλιες πράξεις. Αφού η βάση της αγωγής είναι η ηλεκτρονική απάτη και η δόλια οικειοποίηση μέσω της ποσού, το δημόσιο συμφέρον υπερτερεί. - Διατάγματα αυτού του τύπου μπορεί να εκδοθούν κατά εναγομένων κατά των οποίων δεν υπάρχει αγώγιμο δικαίωμα και εναντίον προσώπων (ειδικά τράπεζας) που δεν είναι διάδικος. Εχω εξετάσει τα δεδομένα της παρούσας διαδικασίας στο πλαίσιο του αγώγιμο δικαιώματος πάντα με την καθοδήγηση των πιο πάνω αρχών και τις θέσεις που ανάπτυξαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ενώπιον μου. Οντως, η Norwich υπήρξε θεμελιακή υπόθεση στην εξέλιξη της νομολογίας εκεί που οι ενάγοντες, επικαλούμενοι κυρίως αδικοπραξία, προσπαθούν είτε να συνθέσουν τα κομμάτια της είτε να αποκαλύψουν τα στοιχεία των αδικοπραγούντων έναντι αυτών. Η κύρια βέβαια δυναμική της Norwich και της μεταγενέστερης Bankers Trust Co. - v - Shapira
(1980)1 W.L.R 1274 είναι ότι καθιστά δυνατή την έκδοση διατάγματος για αποκάλυψη στοιχείων και εναντίον αθώου μέρους. Αν η νομολογία σταματούσε ως εδώ ενδεχόμενα να μην εντοπιζόταν δικαιοδοτικό βάθρο της κρινόμενης αίτησης εναντίον της Marfin Popular αφού η παρούσα αγωγή δεν είναι, στο παρακλητικό της, αγωγή ιχνηλάτησης τουλάχιστον εναντίον της τράπεζας. στο προβληματισμό μου αν μπορούσε δικαιοδοτικά - να εκδοθεί τέτοιο διάταγμα καθοδήγηση προσφέρει η υπόθεση A and another - v - C and οtherς
(1980)2 Αll E.R. σελ. 351 όπου σαφώς καθορίζεται η δυνατότητα του Δικαστηρίου να εκδίδει διατάγματα τύπου αποκάλυψης και εναντίον προσώπων που δεν είναι εναγόμενοι (ειδικά σε τράπεζες). Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα: "In particular, it may order a bank (whether or not party to the proceedings) to give discovery of documents in relation to the bank account of a defendant who is alleged to have defrauded the plaintiff of his assets; and it may make orders for interrogatories to be answered by the defendants of their employees or directors". (Η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Eίναι πολύ χρήσιμο ακόμη να επισημανθεί η δυνατότητα που παρέχουν οι αρχές εκ της νομολογίας για βοηθητικού τύπου διάταγμα σε διατάγματα mareva. (Βλ. P.V.T LTD
(1997)4 All E.R. 200, Carlton Film Distributors Ltd v. VCI PLC
(2003)EWHC 616, Ashworth Hospital Authority v. MGN LTD
(2002)4 All E.R. 193, Axa Equity & Law Life Assurance Society PLC v. National Westminster Bank PLC
(1998)CLC 1177, Mitsui & Co v. Nexen Petroleum U.K. Ltd
(2005)3 All E.R. 511). Είναι ορθό ότι η Κυπριακή νομολογία δεν έχει προς το παρόν άμεση υιοθέτηση των αρχών της Norwich. Όμως η ένταξη του Δικαίου της επιείκειας στο δεσμευτικό Δίκαιο οδηγεί στην υιοθέτηση της νομολογιακής πορείας των αγγλικών δικαστηρίων (αρθ. 29(γ) του Ν. 14/60 και Χριστοφίδη ν. Κοτζιαναστάση
(1993)1 Α.Α.Δ 718). Η υπόθεση TBF (Cyprus) Ltd - v - Εμπορικής Μελετών Σχεδιασμών και Επιχειρηματικού Κεφαλαίου Α.Ι.Κ.Α
(2001)1 Α.Α.Δ 153 που αναφέρθηκε προσφέρει έμμεσα καθοδήγηση στην ενδεικτική ευρύτητα που μπορεί να έχει η αποκάλυψη εγγράφων με ευθεία αναφορά στο ratio της Banker Trust Co. - v - Shapira
(1980)1 W.L.R 1274. Εχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι υπάρχει ορθό δικαιοδοτικό υπόβαθρο για την έκδοση των αιτουμένων θεραπειών. Προχωρώ να εξετάσω αν πρέπει η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να ασκηθεί υπέρ του αιτήματος και αν ναι σε ποια έκταση. Κατά την κρίση μου αποτελούν θετικά στοιχεία υπερ της έγκρισης της αίτησης τα ακόλουθα: (α) Ότι το αγώγιμο δικαίωμα των εναγόντων έναντι των εναγομένων βασίζεται σε αδικοπραξία και δόλο, όπως εκτίθεται στη βασική δικογραφία. (β) Ότι ήδη εξεδόθη εναντίον των εναγομένων με επίδοση στη Marfin διάταγμα παγοποίησης του λογαριασμού ο οποίος φαίνεται εκ πρώτης όψης συνδεδεμένος με τη διενέργεια της επίδικης ηλεκτρονικής απάτης και ότι εκεί κατέληξε το αιτηθέν δια της ισχυριζόμενης απάτης να παγοποιηθεί ποσόν. Ως εκ τούτου η αθώα εμπλοκή της τράπεζας είναι μέσα στα θέματα που άμεσα και εξ αρχής είναι επίδικα. Αρα δεν μπορούμε να μιλούμε απλά για αλίευση μαρτυρίας όπως αναφέρθηκε στην Omar and others - v - Omar
(1995)3 Alll E.R. 571. Σ' αυτή την διαφορά εστιάζεται και η μη εφαρμογή ως παρόμοιας υπόθεσης της αυθεντίας Κολαρίδου - ν - Κολαρίδου
(1997)1 C.L.R 1408 την οποία επικαλέστηκε η κα Αγαπίου. (Να σημειωθεί ότι η Κολαρίδου αφορούσε ανάλυση του άρθρ. 22 του Περί Αποδείξεων Νόμου και του Banker's Book Evdicence Acrt 1879 και δεν αφορούσε την εμβέλεια των αρχών που δημιούργησε η Norwich). (γ) Ότι οι ενάγοντες ήδη προσπάθησαν να επιδόσουν την αγωγή και το συντηρητικό διάταγμα πλην ανεπιτυχώς. H κύρια επιδίωξη τους με την παρούσα αίτηση είναι να εντοπίσουν τη διεύθυνση των εναγομένων ώστε να συνεχίσουν με δίκαιο τρόπο την διαδικασία. Είναι ορθό να επιδοθεί στους εναγομένους η διαδικασία και αν επιθυμούν να προβάλουν ένσταση σ' αυτή. (δ) Με απασχόλησε το θέμα του καθήκοντος εμπιστευτικότητας της τράπεζας έναντι των πελατών της ειδικά βέβαια με καθοδήγηση το άρθ. 29 του Νόμου 66
(1)του 1997 που οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ανέλυσαν. Πρέπει να πω ότι με προβλημάτισε ιδιαίτερα ενόψει του ότι ακριβώς η διαδικασία δεν έχει επιδοθεί ακόμη στους εναγόμενους. Σαν θέμα αρχής είναι απόλυτα σωστή η θέση ότι η αρχή του δημοσίου συμφέροντος υπερέχει έναντι της εμπιστευτικής σχέσης τράπεζας - πελάτη. Η κλασσική επιβεβαίωση του πιο πάνω τονίζεται στην υπόθεση Tournier - v - National Provincial and Union Bank of England
(1929)All E.R. 550 η οποία συγκαταλέγει ως τέτοια ανάγκη την προστασία από δόλιες ενέργειες όπως η ισχυριζόμενη εν προκειμένω απάτη. Η υπόθεση Aoot Kalmneff - v - Denton Wilde Sapte
(2002)1 Lloyd's Rep. 417 αφορά σε αποκάλυψη στοιχείων συναφών με νομικό επαγγελματικό προνόμιο. Παρά το ότι τονίσθηκε η διατακτικότητα του Δικαστηρίου για αποστέρηση του προνομίου, ωστόσο δύναται να εγκρίνει τέτοια διατάγματα όταν τα έγγραφα των οποίων ζητείται η αποκάλυψη δημιουργήθηκαν κατά την διάρκεια της υλοποίησης της απάτης. Κατ' αναλογία το ίδιο μπορεί να λεχθεί εν προκειμένω. Στη βάση αυτών που εξήγησα πιο πάνω θεωρώ ότι στην κρινόμενη περίπτωση η αρχή της εμπιστευτικότητας υποχωρεί στην ανάγκη προστασίας του δημοσίου συμφέροντος σε περίπτωση αδικοπραξίας που αφορά το ισχυριζόμενο δόλο δια της ηλεκτρονικής απάτης. Και αυτό κατ' εφαρμογή τόσο των νομολογηθέντων αρχών όσο και της δυνατότητας εξαίρεσης που διατυπώνει το άρθρο 29
(2)(η). Ο νόμος Περί Προστασίας Δεδομένων δεν μπορεί να ισχύει εδώ όπου ζητείται ειδική έκδοση δικαστικού διατάγματος για αποκάλυψη στοιχείων. Ωστόσο έχω προβληματισθεί για το εύρος των αιτουμένων θεραπειών. Μετά από περίσκεψη θεωρώ ότι πρέπει δραστικά να περιορισθούν στο (Α)(α) και Α (γ). Ο λόγος περιορισμού δεν είναι άλλος από την μη επίδοση στους εναγόμενους άρα μη συμμετοχής τους στη διαδικασία. Συμφωνώ ότι υπάρχει νομολογιακή κάλυψη στη θέση ότι τέτοιο διάταγμα μπορεί να εκδοθεί παρόλο που η αγωγή δεν έχει επιδοθεί στους εναγόμενους (βλ. Banker Trust (ανωτέρω) ). Όμως η εξουσία του Δικαστηρίου είναι ορθό να ασκείται μέσα στα πλαίσια εκείνα που είναι δυνατόν καλύτερα να καθορισθούν τα δικαιώματα και υποχρεώσεις αφού ακουσθούν όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη και δη οι εναγόμενοι. Καταλήγω λοιπόν έχοντας ως γνώμονα το καλύτερο δυνατόν για όλα τα μέρη στα ακόλουθα: - Εκδίδεται διάταγμα ως Α(α) της αίτησης. - Εκδίδεται διάταγμα ως Α(γ) της αίτησης. Νοείται ότι εφόσον γίνει επίδοση της όλης διαδικασίας στους εναγόμενους, οι ενάγοντες θα μπορούν - αν χρειασθεί - να επανέλθουν επί επί των απορριφθέντων αιτημάτων. Για το θέμα των εξόδων βρίσκω ορθή την εισήγηση της κ. Αγαπίου ότι εν όψει της ιδιομορφίας της αίτησης που στρέφεται εναντίον αθώου τρίτου, όπως η Marfin, θα ήταν σωστό η τελευταία να δικαιούται τα έξοδα της αίτησης έστω και αν οι αιτητές μερικά έχουν πετύχει (κάτι παρεμφερές συμβαίνει και στις αιτήσεις τροποποίησης). Είναι η κατάληξη μου λοιπόν ως προς τα έξοδα ότι επιδικάζονται υπέρ των καθ'ων η αίτηση και εναντίον των αιτητών στο κατ' αποκοπήν ποσό των €1600 το οποίο είναι πληρωτέον άμεσα. (Υπ.) ............. Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ Πιστον Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - τύπου Norwich - αποκάλυψη ) (Re: typou Norwich - apokalypsi) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο